Mijn in Nederland oh zo exotische joods-zijn verbleekte echter snel toen we kennismaakten met de ultraorthodoxe Israëlische debaters. ‘Dat zijn pas echte joden’, dacht ik te kunnen lezen in de bewonderende blikken van mijn teamgenoten.
'Dat zijn pas echte joden', dacht ik te kunnen lezen in de bewonderende blikken van mijn teamgenoten, waarbij mijn in Nederland oh zo exotische joods-zijn [snel] verbleekte.
Dit is de kern van de zaak, het betreft hier een identiteitsvraagstuk, een leegte die ze wanhopig probeert te vullen met iets 'halfslachtigs,' het maakt niet uit wat, zolang het gebrek aan een identiteit, aan oorspronkelijkheid maar verhuld kan worden. Hertzberger projecteert haar eigen onzekerheid in de vermeende 'bewonderende blikken' van haar 'teamgenoten' die door de aanwezigheid van 'echte joden' misschien wel net als zijzelf ontdekten dat haar identiteit een lege huls was, niet meer dan een pose.
Het opmerkelijke hierbij is dat een in wezen tragisch verschijnsel bij een adolescent die uit angst ergens bij wil horen politiek en commercieel misbruikt wordt in Nederland. Rosanne Hertzberger zou tegen zichzelf beschermd moeten worden in plaats van gebruikt als zogenaamde woordvoerster van een nieuwe generatie. Dit misbruik tekent de huidige gigantische verwarring in onze cultuur.
Meer daarover later.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten