zaterdag 31 januari 2015

Paul Craig Roberts 56

Delusional America — Paul Craig Roberts

Delusional America
Paul Craig Roberts
Robert Parry is one of my favorite columnists. He is truthful, has a sense of justice, and delivers a firm punch. He used to be a “mainstream journalist,” like me, but we were too truthful for them. They kicked us out.
I can’t say Parry has always been one of my favorite journalists. During the 1980s he spent a lot of time on Reagan’s case. Having been on corporate boards, I know that CEOs seldom know everything that is going on in the company. There are just too many people and too many programs representing too many agendas. For presidents of countries with governments as large as the US government, there is far more going on than a president has time to learn about even if he could get accurate information.
In my day Assistant Secretaries and chiefs of staff were the most important people, because they controlled the flow of information. Presidents have to focus on fund raising for their reelection and for their party. More time and energy is used up with formalities and meetings with dignitaries and media events. At the most there are two or three issues on which a president can attempt leadership. If an organized clique such as the neoconservatives get into varied positions of authority, they can actually “create the reality” and take the government away from the president.
As I have reported on many occasions, my experience with Reagan left me with the conclusion that he was interested in two big issues. He wanted to stop the stagflation for which only the supply-side economists had a solution, and he wanted to end, not win, the cold war. 
Both of these agendas put Reagan at odds with two of the most powerful of the private interest groups: Wall Street and the military/security complex. 
Wall Street for the most part opposed Reagan’s economic program. They opposed it because they understood it as Keynesian deficit pump-priming that would cause an already high inflation rate to explode, which would drive down bond and stock prices.
The CIA and the military opposed any ending of the Cold War because of the obvious impact on their power and budget.
Left-wing journalists never picked up on this, and neither did right-wing journalists.
The left could not get beyond Reagan’s rhetoric. For the left, Reagan was trickle-down economics, Iran/Contra, and the fired air traffic controllers. 
The right-wing liked Reagan’s rhetoric and blamed him for not delivering on it.
For the left, the Reagan years were a traumatic time. Robert Parry has never recovered from them. He can scarcely write a column about events today, which are horrific in comparison, without dragging Reagan into it. Parry doesn’t realize it, but if it is all Reagan’s fault, little wonder it has been impossible to hold Clinton, Bush 1 and 2, and Obama accountable. 
Having written these lines, I already detect the denunciations coming my way for again attempting to “rehabilitate Ronald Ray-Gun.” Reagan does not need rehabilitating. This column is not about Reagan, and it is not a criticism of Parry. It is praise for Parry’s column, “‘Group-thinking’ the World into a New War.” Read it.
The pattern since Milosevic (and before) has been to demonize a foreign head of state and to take the US to war to get rid of him. That way the secret agenda is achieved under the cover of the necessity of deposing a bad or dangerous ruler.
Parry describes this well. Group-Think plays the important role of preventing any dissent, any suspicion of the case against the demonized person, and any examination of the real agenda that is being pursued. 
Now it is Russian President Vladimir Putin who is being demonized. As Parry and I and Stephen F. Cohen, the most knowledgeable of the Russian experts, appreciate, Putin is not Saddam Hussein and Russia is not Iraq, Libya, Syria, Serbia, or Iran. To foment conflict with Russia that could lead to war is worse than irresponsible. Yet, as Parry writes, “from the start of the Ukraine crisis in fall 2013, the New York Times, the Washington Post and virtually every mainstream U.S. news outlet have behaved as dishonestly as they did during the run-up to war with Iraq.”
When Professor Cohen pointed out, correctly, that the lies about Russia, Ukraine, and Putin were hot and heavy, the propagandists had to get rid of the man with the facts. The New Republic, a hang-out for low IQ fools, called America’s leading Russian expert “Putin’s American toady.”
From Parry’s reporting, it appears that Group-Think has spread from the media and foreign policy community into the Association for Slavic, East European and Eurasian Studies, which has decided that academic careers require adherence to the government’s propaganda line, which means the neoconservatives’ line.
As I have written on a number of occasions, facts no longer play a role in American political life. Fact-based analysis is also disappearing from academic life and no longer plays a role in official economic reporting. A matrix has been created, an artificial reality that channels the energies and resources of the country into secret agendas that serve the interests of the ruling private interest groups and neoconservative ideology.
The United States government and the American people cannot contend with reality, because they do not know what the reality is. 
In America’s make-believe world, neoconservative toadies such as New York Times columnist Thomas Friedman, set the Group-Think tone, while knowledgeable experts such as Stephen Cohen are tuned out. 
In effect, America is both blind and deaf. It lives in delusions. Consequently, it will destroy itself and perhaps the world.

U.S. Hidden Hand

The United States' Hidden Hand in the Creation of Israel

Saturday, 31 January 2015 11:35 By L. Michael HagerTruthout | Book Review / News Analysis 
July 30, 2014: IDF soldiers in Gaza. (Photo, Israel Defense Forces)July 30, 2014: IDF soldiers in Gaza. (Photo: Israel Defense Forces)
Against Our Better Judgment: The hidden history of how the US was used to create Israel, CreateSpace Publishing
If you want to know what the media doesn't tell us about the Israeli-Palestinian conflict, check out the informative website of Alison Weir, an investigative journalist who created the nonprofit organization, If Americans Knew and her website of the same name. If you want to know how America was bamboozled into enabling the new state of Israel in 1948, read Against Our Better Judgment: The hidden history of how the US was used to create Israel, Weir's insightful new book.
US taxpayers fund military assistance to Israel at a level of more than $3.1billion a year, which enables the Israeli Defense Force to oppress Palestinians in Gaza and the West Bank. Indeed, the Gaza wars of 2008-09 and 2014, which together took the lives of more than 3,500 Palestinians (mostly civilians), over 800 of whom were children, could not have been waged without American arms.
So it behooves Americans to understand the history of their government's unconditional support of Israel. Ms. Weir's volume, together with Rashid Khalidi's Brokers of Deceit, shines a spotlight on the US role in creating and maintaining the ongoing Israeli-Palestinian conflict.
How did the United States become a vigorous enabler of Israel when experts from the State Department, CIA and military all opposed the Zionist mission to create a Jewish state in Palestinian land? Ms. Weir tells that story clearly, backing up her facts with 108 pages of endnotes (more pages than the main text).
Even those who are well read on the Israeli-Palestinian relationship have much to learn from this slender volume. Among the hidden facts unearthed by Weir:
• US Supreme Court Justices Louis Brandeis and Felix Frankfurter were covert supporters of political Zionism in its determination to occupy the land of Palestine, a part of the Ottoman Empire that was later mandated to Britain.
• Zionists pushed for the United States to enter the First World War on Britain's side "as part of a deal to gain British support for their colonization of Palestine." In 1917, the Balfour Declaration, promised that Britain would "view with favor the establishment of a national home for the Jewish people," a key document in the creation of Israel.
• As part of a State Department delegation to obtain a separate peace with the Ottoman Empire, which "would have prevented Britain from acquiring Palestine and enabling a Jewish state," Felix Frankfurter persuaded the delegation to abandon its effort.
• At the Paris Peace Conference in 1919, Brandeis and Frankfurter lobbied for a Jewish home in Palestine, despite strong warnings that unlimited immigration of Jews would violate the Wilsonian principle of self-determination.
• During Hitler's rise in Germany, Zionists "sabotaged efforts to find safe havens for Jewish refugees to convince the world that Jews could only be safe in a Jewish state." According to an Israeli source, "the Nazis wanted the Jews out of Germany; the Zionists wanted them to come to Palestine."
Zionist organizations established in the 1930s and '40s lobbied President Harry Truman to recognize the state of Israel despite strong objections by Middle East experts. Loy Henderson of the State Department warned that the UN partition plan would "guarantee that the Palestine problem would be permanent and still more complicated in the future." Both the Joint Chiefs of Staff and the CIA echoed that view.
Ultimately, however, Truman accepted the advice of Clark Clifford, who argued that US support for partition was necessary to win Jewish votes in the upcoming presidential election. The president's decision set a pattern for deciding US-Middle East policy issues on domestic political grounds.
American Zionists were equally successful in lobbying the UN General Assembly, when it voted on the partition plan. According the Weir, passage of the partition resolution provoked violence against local residents, the expulsion of over 400,000 Palestinians and the May 15 declaration of the new state of Israel (which the United States was the first to recognize).
The remainder of the book describes the Israeli conquest of Palestine, with its village massacres and ethnic cleansing; the proliferation of US front groups in support of Zionist militarism; Israeli efforts (largely successful) to funnel displaced people to Palestine; and growing Zionist influence in the media. The book ends with the sad story of Dorothy Thompson, a famous journalist whose career ended with her efforts to expose the plight of Palestinian refugees.
While Ms. Weir's text is revelatory and articulate, I wish the paperback itself were more securely bound. My copy had pages that fell out after a single reread. Clearly, the book deserves both a hardbound edition and a wide audience!
Copyright, Truthout. May not be reprinted without permission

Iran 428


By Seyed Hossein Mousavian*
Former deputy head of Iran’s Supreme National Security Council for foreign policy has recently taken part in a meeting of American elites in the northeastern state of Maine to discuss reasons behind the failure of the United States diplomacy toward Iran during the past 35 years.
The meeting was organized by Mid-Coast Forum on Foreign Relations and was attended by a large group of American elites.
During his speech, Mousavian mentioned the following reasons as the main factors behind the failure of diplomatic efforts taken by Washington to improve ties with Tehran:
1. US strategy of only trusting allies: The basis of the US strategy in the Middle East is the notion that countries in this region are either with the United States or against it. Therefore, any country that is not a US ally, or in better words, is not under the influence of the United States, is considered enemy and should be done away with. The past regime of Iran was an ally of the United States and was toppled through the Islamic Revolution. Since that time, the United States adopted a hostile approach to Iran, which it has continued up to the present time. This strategy has been wrong from the beginning because most regional allies of the United States have been either toppled during the past few years, or their governments are in an unstable and shaky position.
2. Israel, a priority for US policy in Middle East: The interests of Israel form the main axis around which the United States’ foreign policy in the Middle East pivots. This issue has made Iranians believe that Washington prefers the interests of Tel Aviv even over its own interests. The recent move by the US Congress to invite the Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu to make a speech despite strong opposition from the US President Barack Obama clearly proved that in the eyes of most members of the US Congress, the prime minister of Israel is more respected, reliable, and trustworthy than their own president.
3. Strategy of pressure and threat: This strategy has been an unwavering component of the United States treatment of Iran during the past 35 years. The White House and the US Congress have constantly believed that they can topple the government of the Islamic Republic of Iran through pressure or threat, or at least, weaken it or make it isolated. Today, however, following 35 years of pressure and threat, they have reached a different conclusion and have come to grips with the reality of an Iran which is more powerful, more stable, and more influential than any time before.
4. Using language of humiliation and insult: Positions taken on and the language used to address Iran by the majority of American politicians has been one of humiliation and insult. Using such labels against the Islamic Republic as sponsor of “state terrorism,” “rogue state,” or part of the “axis of evil,” are major instances attesting to the fact that the United States has been always talking to Iran using a language of insult and humiliation. Washington has apparently forgotten that Iranians are a nation with their own civilization and culture, which dates backed several thousands of years. Therefore, they are a proud nation and cannot tolerate this sort of humiliating discourse.
5. Inattention to rules of international law: Although the United States claims to be an advocate of the norms of international law, in practice, it doesn’t abide by those norms. A salient example of this can be seen during the ongoing nuclear talks with Iran in which, Iran has been insisting on an agreement within the framework of the Non-Proliferation Treaty (NPT), while the United States has been making demands which are far beyond the limits of the NPT.
6. Focus on differences: Iran and the United States have both differences and important common interests. The diplomatic approach taken by Washington toward Tehran during the past 35 years has been putting the highest emphasis on those differences, while it would have been better for the United States to work with Iran on common interests while engaging in dialogue on points of difference.
7. Mutual distrust: Washington always believes that it has every right not to trust Tehran and has been raising claims against Iran. At the same time, that distrust has been mutual and Iran has had its own legitimate and documented reasons why it should not trust the United States. Therefore, to overcome this distrust, both countries should strive to understand this reality and take reciprocal steps to build trust.
*Ambassador Seyed Hossein Mousavian is a research scholar at Princeton University and a former spokesman for Iran’s nuclear negotiations. His latest book, Iran and the United States: An Insider’s view on the Failed Past and the Road to Peace, was published in May.
Source: Tasnim News Agency
Translated By: Iran Review.Org


Ukraine’s Military Commander: NO RUSSIAN TROOPS ARE IN UKRAINE

Ukraine’s Military Commander: NO RUSSIAN TROOPS ARE IN UKRAINE
The Obama regime, its NATO puppet states, and the western presstitute media have been lying through their teeth that Russia has invaded Ukraine. Now the Chief of Staff
of the Armed Forces of Ukraine says that there are no Russian Army troops in Ukraine.

NATO Expansionism

NATO to open Georgia training centre and deploy ‘command units’ in Eastern Europe

NATO Deputy Secretary General Alexander Vershbow announced during a speech in Tbilisi on 30 January 2015 that the alliance intends to open a new military training centre in Georgia by the end of the year. The new training centre is part of a package of measures to boost Georgia's defence capabilities agreed at the NATO Wales Summit in September last year. This effort to strengthen both NATO’s relationship with Georgia and the nation’s military capabilities is likely to add to existing NATO-Russia tensions.
“The Centre could host live and simulated training and certification for Allied and partner military units, in particular for units committed to the NATO Response Force," Vershbow said.  "And it could also host exercises and training in support of our Connected Forces initiative".
Georgia’s military was largely destroyed during the brief 2008 Russian-Georgian War, which led to the de facto secession of the Republics of South Ossetia and Abkhazia from Georgia.  Although NATO has already agreed in principle that Georgia should one day become a member, these efforts have been on hold since the 2008 conflict. This is because the alliance generally does not accept states whose national boundaries are not under direct control.
Georgia is crossed by pipelines that carry Caspian oil and gas from Azerbaijan to Europe, and has regularly contributed troops to support the NATO mission in Afghanistan.
Meanwhile, with the ongoing Ukraine civil war, NATO is seeking to build-up capabilities in Eastern Europe, and planning to establish new command centres close to the Russian frontier. The NATO Secretary General announced on 30 January 2015 that NATO will deploy small units in six Eastern European nations (Estonia, Latvia, Lithuania, Poland, Bulgaria and Romania) to help co-ordinate a spearhead force set up in response to Russia’s actions in Ukraine. NATO defence ministers will further discuss the full spearhead force when they meet on 5 February.
The forward units will comprise a few dozen personnel to plan and organize military exercises, and provide command and control for any reinforcements the force might require. France, meanwhile, has pledged tanks and armoured vehicles to bolster NATO forces in Poland. The French military equipment is expected to remain in Poland for two months.
Also on Friday, Russia's top general said a strong nuclear arsenal will ensure military superiority over the West as Moscow forges ahead with a multi-billion dollar plan to modernize its nuclear forces by 2020.

NOS-Journaal Helden

NOS Journaal-redactie, help, wegwezen, er is nieuws!, laat zich keurig achter de politie-versperring zetten.

Ik las net in de kroeg bij mij om de hoek een bericht uit, ik meen De Volkskrant, waarin de hoofdredacteur van NOS Nieuws, Marcel Gelauff opmerkte dat hij vanuit zijn auto onderweg naar Hilversum goedkeuring gaf voor het uitzenden van de beelden van een verwarde jongeman met een nep-pistool, omdat hij onmiddellijk van oordeel was dat:

De nieuwswaarde zo groot [is] dat we het móéten uitzenden. Als iets zo veel maatschappelijke onrust veroorzaakt, weegt nieuwswaarde zwaarder dan privacy van de dader.

Hier doet zich iets wonderlijks voor, want eerder was er sprake van grote opluchting bij hoofdredacteur Gelauff dat zijn NOS-Journaal journalisten collectief het hazenpad hadden gekozen toen de verwarde jongeman met een nep-pistool het NOS-gebouw binnenstapte, waar een ingehuurde, onverstoorbare technicus wel zijn werk deed door de opnameknop in te drukken, en een portier rustig op de jongen bleef inpraten.

Met andere woorden: in plaats van net als de technicus en de portier hun werk te doen door  verslag te geven van het incident, was de 'nieuwswaarde' voor hen kennelijk zero. Hoe moet op hetzelfde moment Gelauff hebben geweten dat dit incident 'zoveel maatschappelijke onrust' veroorzaakte dat de 'privacy van de dader' geschonden kon worden. En als die 'nieuwswaarde' inderdaad 'zwaarder' woog, waarom was hij dan zo opgelucht dat alle NOS-journalisten waren gevlucht? Wat is dit voor een redactie die het  hazenpad kiest zodra het nieuws zich op een presenteerblaadje aandient? Moeten dit soort  angsthazen 'het nieuws' verzorgen? Kunt u nagaan wat de NOS-Journaal-helden doen zodra ze in oorlogsgebied zijn. 

De mooi weer redactie van Het NOS-Journaal, die 'Het Nieuws' moet brengen. 

Ruim twee uur stonden de NOS-mensen buiten in de sneeuw.

'Sommigen hadden nog een jas kunnen grijpen, anderen stonden te klappertanden in de kou in een overhemd, er was zelfs een collega die op zijn sokken buitenstond,' schetst directeur De Jong op een persconferentie. 'Koud, maar veilig, daar ging het ons in eerste instantie om.'

Hier past werkelijk het begrip 'held op sokken,' inderdaad 'Koud maar veilig.' De 'Je suis Charlie' polderpers ten voeten uit. 

NOS-journaalpresentator Herman van der Zandt:
Dan denk je er eerst aan om jezelf in veiligheid te brengen en vergeet je de uitzending. Via een sluiproute zijn we dan buitengekomen.

Lodewijk Asscher's Angstpolitiek 6

Laat ik tegenover de simplistische paniekzaaierij van vicepremier Lodewijk Asscher over islamitische 'jongeren die willens en wetens geronseld' via 'Arabische zenders' door 'kinderlokkers met kwade intenties' de genuanceerde opvattingen plaatsen van twee bekende Joods-Iraeli's, te weten Miko Peled en zijn zuster Nurit Peled-Elhanan.

The General's Son, Miko Peled, is a peace activist who dares to say in public what others still choose to deny. Born in Jerusalem in 1961 into a well known Zionist family, his grandfather, Dr. Avraham Katsnelson was a Zionist leader and signer of the Israeli Declaration of Independence. His Father, Matti Peled, was a young officer in the war of 1948 and a general in the war of 1967 when Israel conquered the West Bank, Gaza, Golan Heights and Sinai.

Miko's unlikely opinions reflect his father's legacy. General Peled was a war hero turned peacemaker.

Miko grew up in Jerusalem, a multi-ethnic city, but had to leave Israel before he made his first Palestinian friend, the result of his participation in a dialogue group in California. He was 39.

On September 4, 1997 the beloved Smadar, 13, the daughter of Miko's sister Nurit and her husband Rami Elhanan was killed in a suicide attack.

Peled insists that Israel/Palestine is one state—the separation wall notwithstanding, massive investment in infrastructure, towns and highways that bisect and connect settlements on the West Bank, have destroyed the possibility for a viable Palestinian state. The result, Peled says is that Israelis and Palestinians are governed by the same government but live under different sets of laws.

At the heart of Peled's conclusion lies the realization that Israelis and Palestinians can live in peace as equals in their shared homeland.

Miko Peled's subtiele visie kunt u hier beluisteren:

Nurit Peled-Elhanan is an Israeli professor of language and education at the Hebrew University of Jerusalem and a human rights activist. She is a 2001 co-laureate of the Sakharov Prize for Freedom of Thought awarded by the European Parliament.[1][2] She is known for her research on the portrayal of Palestinians in Israeli textbooks, which she has criticized as being anti-Palestinian. She has also criticized George W. Bush, Tony Blair, and Ariel Sharon for fostering anti-Muslim views.

Nurit Peled-Elhanan was raised in a leftist family in Jerusalem's Rehavia neighborhood. She described her home growing up as a leftist-Zionist home. Her grandfather, Avraham Katsnelson, signed Israel’s Declaration of Independence.[5] She is the daughter of Matti Peled, an Israeli Major-General, scholar of Arabic literature, a member of Knesset and a noted peace activist. Elhanan's daughter, Smadar, was killed at the age of thirteen in the 1997 Ben Yehuda Street suicide attack in Jerusalem.

Her brother, Miko Peled is an activist for Palestinian rights, and author of the 2012 book, The General’s Son: Journey of an Israeli in Palestine.

When asked about an incident in which residents of a neighborhood in East Jerusalem had a barbecue near a Jewish neighborhood during Yom Kippur, shouted through megaphones and attacked Jews returning from synagogue, Elhanan said that the occupation and lack of neighborhood services generated hate and 'hate creates things like that.'

Elhanan has stated, 'The ones that are hurt are never the ones that deserve it. Was George Bush killed in the Twin Towers disaster? No. He ought to have been killed.'

In 2007 she implied that Bush, Tony Blair and Ariel Sharon were destroying the world and accused the United States and United Kingdom of 'infecting their respective citizens with blind fear of the Muslims, who are depicted as vile, primitive and bloodthirsty, apart from their being non-democratic, chauvinistic and mass producers of future terrorists.'

Naar aanleiding van de onverschillige houding van de meeste Joods-Israeli's tegenover  Israelische oorlogsmisdaden, verklaarde Nurit Peled-Elhanan over het bewust vermoorden van Palestijnse kinderen: 

En de moordenaars? Hoe zit het met hen? Weten zij dat ze een misdaad hebben gepleegd? Liggen zij ‘s nachts onrustig te woelen in hun bedden? Worden zij gekweld door de beelden van de kleine lichamen die stuiptrekkend sterven door hun geweervuur, bommen en granaten? Waarschijnlijk niet. Wij kennen geen enkel voorbeeld van een Israelische of welke andere soldaat dan ook die zichzelf heeft aangegeven en berouw heeft getoond voor zijn daden. Dit is het grootste succes van het Israëlisch onderwijs: het onderscheid in bloed en bloed, tussen een joods dood kind en een Arabisch dood kind, en het erin hameren van de overtuiging dat de moord op Palestijnen en hun kinderen geen misdaad is. Iedereen die in het Israelische leger dienst neemt weet dat en wordt tijdens 12 jaar onderwijs daarvoor voorbereid. De jongemannen die de Al-Maatak familie vermoorden (bij een Israelische militaire aanslag svh) werden niet slecht geboren, ze waren net als degenen die het Centrum voor Remedial Onderwijs in Gaza met de grond gelijk maakten, en degenen die bij de controleposten mensen martelen en oude vrouwen bevelen onder bedreiging van de loop van een geweer zich uit te kleden, die treiteren en vernietigen en iedereen terroriseren. Zij allen zijn het product van onderwijs. De wreedheid die niet in woorden kan worden uitgedrukt, de methodische, vernuftige mishandeling, waarvoor de beste joodse hersenen worden ingezet om het te plannen en te perfectioneren, kwam niet uit een leegte voort. Het is het resultaat van een systematisch, diep, totalitair onderwijs. 

Israel’s kinderen worden opgevoed binnen een compromisloos racistisch discours. Een racistische lezing die niet stopt bij de controleposten, maar alle menselijke relaties in dit land beheerst. Israel’s kinderen zijn opgeleid om het kwaad dat ze onmiddellijk na hun scholing geacht zijn toe te passen, te zien als een noodzakelijke realiteit waarin ze hun rol moeten vervullen. Al zestig jaar lang hebben racisme, angst voor de ander en grootheidswaan onze levens gedicteerd. Zestig jaar waarin Israelische kinderen opgevoed worden met racisme van het type dat in de beschaafde wereld decennialang niet heeft bestaan. Zestig jaar waarin zij hebben geleerd hun buren te haten louter en alleen omdat ze buren zijn, hen te vrezen zonder hen te kennen, om hen te vergelijken met nazi’s, om bijna een kwart van de staatsburgers te beschouwen als een demografisch gevaar en een interne vijand, en om de inwoners van de getto’s die door de bezettingspolitiek zijn gecreëerd te zien als een probleem dat ‘opgelost’ moet worden. Slechts zestig jaar geleden waren joden de inwoners van getto’s en werden in de ogen van de onderdrukkers gezien als een probleem dat ‘opgelost’ diende te worden. Slechts zestig jaar geleden waren de joden ingesloten achter lelijke betonnen muren met elektrisch draad en wachttorens bemand met gewapende figuren, en waren ze beroofd van de mogelijkheid in hun levensonderhoud te voorzien of hun kinderen in waardigheid op te voeden. Slechts zestig jaar geleden eiste het racisme een prijs van het joodse volk. Vandaag de dag heerst het racisme in de joodse staat, vertrapt de menselijke waardigheid en ontneemt anderen de vrijheid, veroordeelt ons allen tot een leven in de hel. 

Veertig jaar lang heeft het joodse hoofd nu onophoudelijk gebogen voor de aanbidding van het racisme terwijl de joodse geest de meest creatieve manieren ontwerpt om het heilige land dat een onbewoonbaar gebied is geworden te verwoesten en te vernietigen. Dat is wat er is overgebleven van het joodse genie, zodra het eenmaal Israëlisch wordt. Joods medeleven, joodse barmhartigheid, de joodse kosmopolitische vitaliteit, liefde voor de mensheid en respect voor de ander zijn al lang vergeten. Hun plaats werd opgeëist door haat en achterdocht en racisme. Het was alleen maar racisme dat de soldaten motiveerden om in Gaza onschuldige kinderen en hun ouders te vermoorden. Het is alleen maar racisme dat bestuurders van bulldozers motiveert om huizen te verwoesten met de bewoners er nog in, om wijngaarden en akkers te vernietigen en eeuwenoude olijfbomen uit de grond te rukken. Alleen maar racisme kan wegen bedenken waarvan het gebruik is toegestaan op basis van ras, en het is alleen maar racisme dat onze kinderen drijft om vrouwen te vernederen die hun moeders zouden kunnen zijn en om oude mensen te beschimpen bij die vreselijke controleposten, om jonge mensen van hun eigen leeftijd te slaan die net zoals zij met hun families een dagje naar zee zouden willen, en om onbewogen toe te kijken terwijl vrouwen op straat bevallen. Het is alleen maar puur racisme dat onze beste piloten motiveert om bommen van 1000 kilo te werpen op flatgebouwen in Gaza en het is alleen maar racisme dat deze criminelen in staat stelt om ’s nachts onbekommerd te slapen. Dit racisme heeft voor zichzelf een monument naar zijn eigen gelijkenis opgericht – het monument van een lelijke, onbuigzame, bedreigende en inbreuk makende betonnen muur. Een monument dat de hele wereld laat weten dat schaamte en compassie uit het heilige land zijn verbannen. En wel omdat racisme schaamte elimineert. Deze muur is onze muur van schaamte, het is een getuigenis van het feit dat we van een licht onder de naties ‘een voorwerp van schande zijn geworden voor de naties en een aanfluiting voor alle landen.’

Het verschil in opvatting tussen enerzijds broer en zus Peled en anderzijds vicepremier Asscher en andere joodse Nederlanders die blind achter de terreur van de 'Joodse natie' blijven staan, is schrikbarend. Enerzijds zien we het besef van de Peled's dat de geschiedenis wordt bepaald door de wet van oorzaak en gevolg en anderzijds het gecultiveerde slachtofferisme van de politicus Asscher en zijn joodse achterban. Zij laten de zionistische staat hun strijd voeren omdat Israel voor hen de drager is van hun identiteit. Aangezien het slachtofferschap per definitie een onverzadigbare mateloosheid kent, hebben zij hun slachtofferisme tot een cultus van de dood gemaakt, de psychische en morele dood van henzelf en de fysieke dood van de Palestijnen. In dat opzicht gedragen zij zich alsof Hitler alsnog de oorlog heeft gewonnen. Vandaar ook dat zijn naam telkens weer opduikt in verband met Arabische leiders. Ongewild dragen ze hun gekoesterde angst, woede en rancune over op hun kinderen met alle onvermijdelijke individuele en collectieve desastreuze gevolgen van dien: van het lijden van de Palestijnen tot aan de drang Auschwitz te bezoeken omdat, zoals een  joods-Nederlands meisje in 2002 schreef: 

Ik ervan overtuigd [ben] dat een deel van mijn anorexia door de Tweede Wereldoorlog komt. Altijd werd er in mijn omgeving over gepraat, vanaf mijn geboorte al.

Met als gevolg dat de puber naar Auschwitz wil om 'een kijkje' te 'nemen in het verleden,' in de verwachting en hoop voor zichzelf 'een heldere toekomst te creëren.'

Uiteindelijk is het gecultiveerde slachtofferschap zelfvernietigend, om de eenvoudige reden dat de angst op die manier nooit kan verdwijnen.  Wanneer minister Asscher van Sociale Zaken en Werkgelegenheid  (what's in a name?) spreekt van 'de kinderlokkers van de jihad' die via 'Arabische zenders' Nederlandse islamieten hebben 'geronseld' dan is dit een absurde voorstelling van zaken, waar elk individu die hij meent aan te spreken meteen doorheen prikt. Asscher's zwart/wit voorstelling van de werkelijkheid werkt niet als tegenpropaganda. Hij portretteert zichzelf daarmee als een hypocriete politicus die, ondanks het feit dat hij als minister van Werkgelegenheid niet erin slaagt de werkloosheid terug te dringen, maar die desalniettemin 'de populairste bewindsman van het kabinet Rutte II' is, en wel omdat zijn politiek van de angst hem aanzienlijke geloofwaardigheid verleent. Maar afgezien van zijn politieke overwegingen, blijft het punt dat potentiële 'terroristen,' veel ruimer geïnformeerd zijn over het Midden-Oosten dan de doorsnee westerling, die afhankelijk is van de commerciële massamedia.  Veel bekeken zenders als Al Arabiya en Al Jazeera doen wat de Nederlandse zenders niet doen, ze laten de andere kant van de officiële westerse consensus-journalistiek zien. Journalisten van beide zenders komen op plaatsen waar westerse journalisten niet durven of kunnen komen, en zeker niet de 'je suis Charlie'-journalisten van het NOS-Journaal die onlangs, in plaats verslag te geven, tot grote opluchting van de hoofdredacteur collectief het hazenpad kozen toen een verwarde jongeman met een nep-pistool het NOS-gebouw binnenstapte, waar een onverstoorbare technicus wel zijn werk deed door de opnameknop in te drukken, en een portier rustig op de jongen bleef inpraten.  

Het NOS nieuws vanuit Israel is tendentieus, vooral ook doordat het wordt verzorgd door uitgesproken zionistische correspondenten, (van wie er één zelfs haar echtgenoot verloor bij een terroristische actie), en de joodse journalisten onder hen niet de bezette gebieden in durven of durfden. Het is natuurlijk ondenkbaar dat het NOS-Journaal een pro-Poetin Russische correspondent zou aanstellen om 'het nieuws' vanuit Rusland te verzorgen, maar omdat het NOS-journaal zelfs niet eens de schijn van onafhankelijkheid ophoudt, kan dit wel in de grootste brandhaard ter wereld. Het is ook niet verwonderlijk dat islamitische Nederlanders naar Arabische zenders kijken, en Turkse Nederlanders naar Turkse zenders die doorgaans veel waarheidsgetrouwer over de regio berichtten. De zelfcensuur van de Nederlandse mainstream-media werkt contraproductief. Bovendien heeft 'de vrije pers' door de komst van internet haar monopolie op de berichtgeving verloren, waardoor niet alleen het informatie-aanbod groter is dan ooit tevoren en de internetter  gecensureerde bronnen kan aanboren. De bewering dat 'Arabische zenders' als Al Arabiya of Al Jazeera etcetera, ruimte bieden aan 'kinderlokkers met kwade intenties' wordt door de overgrote meerderheid van islamitische jongeren terecht gezien als stupide westerse propaganda.  Inmiddels strekt de westerse zelfcensuur zich uit van links tot rechts, van De Telegraaf tot De Groene Amsterdammer. Een illustrerend voorbeeld is een fragment uit een commentaar van de voorheen kritische De Groene van woensdag 14 januari 2015. Onder de kop

Zelfbeheersing en zelfkritiek – daarmee zullen we het moeten doen,

wordt de lezer medegedeeld dat:

Op de cover van de nieuwe Charlie Hebdo, die deze week verschijnt, opnieuw Mohammed [staat] afgebeeld. Hij houdt het bordje met ‘Je suis Charlie’ in zijn handen, dat behalve naar de betuigingen van solidariteit verwijst naar de hypocrisie van die nieuwe ‘Charlies’, of het nu de Hongaarse premier Orbán, de Turkse premier Davutoglu of de Russische minister van Buitenlandse Zaken Lavrov is.

Bewust wordt de naam van de Israelische premier Netanyahu niet vermeld omdat 'we het' met 'zelfbeheersing' moeten doen, waardoor de zelfcensuur gebiedt dat kritiek op het zionistische 'hypocrisie' van deze 'nieuwe Charlie' ongewenst is. De Joden in Israel en elders dienen slechts te worden afgebeeld als slachtoffers van het 'islamitisch terrorisme.'  De Nederlandse zelfbenoemde 'politiek-literaire elite' in de polder is niet in staat de werkelijkheid weer te geven. Ook de zogeheten kritische polderpers heeft zich, in tegenstelling tot de intelligentsia elders in het Westen, onderworpen aan de tucht van de zelfcensuur. In Nederland eten politici en commerciële media allen uit dezelfde ruif, terwijl het grote publiek, en zeker het kritische deel ervan, allang de politieke en media-hypocrisie door heeft. De zienswijze van Miko Peled en zijn zuster Nurit Peled-Elhanan zult u hier niet in  het werk van de 'vrije pers' aantreffen. De zelfcensuur is een sluitend systeem geworden. De maatschappelijke prijs daarvoor zal in de toekomst moeten worden betaald. Volgende keer meer. Leest u alvast dit:

Vicepremier Asscher: 'de kinderlokkers van de jihad' en 'de nieuwe Charlies'

ISRAEL. BURNING CHILDREN ALIVE Syrian Girl  @Partisangirl Israel burning children alive in refugee tent in Rafah. Thi...