Nicole Maes (19 maart 1974) is een Nederlands politica namens de VVD. Sinds 25 februari 2026 is ze Tweede Kamerlid. Als Kamerlid houdt zij zich bezig met het buitenlands beleid, het internationaal cultuurbeleid, de MH17 en het strafhof.
Op 16 april 2026 deed Maes de uitspraak dat de VVD "zeer bezorgd" is over deze situatie op de Westelijke Jordaanoever, maar dat zij veroordelen nog niet aan de orde vond en dat de VVD nog steeds tegen illegale nederzettingen is, en ook tegen de doodstraf. Maar: "We hebben niet de behoefte nu publiekelijk een land te veroordelen dat wij zien als belangrijke bondgenoot."
Omdat ik, net als de lezer, een onmondige burger ben in een systeem dat zichzelf aanprijst als "democratie," ben ik niet aangewezen op logica, en wel omdat wij als belastingbetalers een stelsel in leven houden dat door de grootste socioloog van de twintigste eeuw C. Wright Mills in zijn meesterwerk The Sociological Imagination (1959) werd gekenmerkt als een "moderne samenleving, die steeds meer wordt gekenmerkt door rationaliteit zonder rede, een toestand die de menselijke vrijheid en autonomie bedreigt. Hij maakt onderscheid tussen formele 'rationaliteit' (bureaucratische efficiëntie, berekening) en 'rede' (het vermogen om kritisch te denken, weloverwogen keuzes te maken en menselijke waarden na te streven)."Et voilà, ee juistere omschrijving van mevrouw Maes' uitstraling is ondenkbaar. Niet alleen lijkt zij sprekend op de Dulle Griet, zoals zij door Pieter Bruegel de Oude in 1563 is geschilderd.
De Dulle Griet staat hier bijna in het midden van het schilderij. Achtergrond-informatie:
De grote gelijkenis tussen scènes op Dulle Griet en de Zeven Hoofdzonden doet vermoeden dat Bruegel in Dulle Griet een samenvatting geeft van de zeven hoofdzonden. Dulle Griet zelf is duidelijk een symbool voor gramschap (dul), hoogmoed (Griet als de bazige vrouw), hebzucht (roven tot voor de hel) en hier kan eventueel ook afgunst aan gekoppeld worden. Haar rode neus, het vaatwerk en de grote pan in haar buit kunnen wijzen op gulzigheid. Misschien verwijst de losse riem in de buit naar een losse gordel en dus losbandige seksualiteit of lust, maar dit lijkt eerder vergezocht. De verwijzing naar de lust is veel duidelijker te zien in de exhibitionistische duiveltjes en minnende koppeltjes. De plunderende vrouwen gedragen zich als kleine Grietjes en worden evenals hun leidster gedreven door afgunst en hebzucht. Fysieke luiheid is niet onmiddellijk te vinden in Dulle Griet, maar de oorspronkelijke hoofdzonde was morele luiheid en dan vooral luiheid in het geloof. Het is duidelijk dat Dulle Griet het geloof verwaarloost, want haar zondig gedrag en haar ‘roof voor de hel’ wijzen erop dat ze geen cent geeft om de Dag des Oordeels.
Ik keer even terug naar de kernaspecten van "Rationaliteit zonder rede,"omdat het naadloos aansluit bij de vreemde persoonlijkheid van Nicole Maes. "Mills waarschuwde dat individuen "vrolijke robots" worden – mensen die hun autonomie hebben verloren, vervreemd zijn van hun werk en zichzelf, en blindelings hun maatschappelijke positie accepteren, vaak consumerend om voldoening te vinden.
Bureaucratie van menselijke aangelegenheden: De opkomst van grootschalige bureaucratische organisaties betekent dat beslissingen steeds vaker worden genomen door een kleine machtselite. Individuen worden geleid door de regels van deze organisaties in plaats van door hun eigen geweten of rationeel denken.
Morele ongevoeligheid: Doordat het leven wordt beheerd door deze bureaucratieën, raken mensen vaak losgekoppeld van de gevolgen van hun daden, wat leidt tot een diepe "morele ongevoeligheid" voor de problemen van anderen, zoals wreedheden of onrechtvaardigheden.
Apathie en vervreemding: De moderne samenleving bevordert een gevoel van apathie, waarbij mensen zich "gevangen" voelen door persoonlijke problemen, maar het "sociologische voorstellingsvermogen" missen om hun privéleven te verbinden met grotere historische en structurele kwesties.
Bedreiging van de vrijheid: Mills geloofde dat wanneer rationele organisatie een instrument wordt voor controle door de elite in plaats van een manier om het menselijk leven te verbeteren, dit de vrijheid vernietigt. De "rationele" systemen (zoals technologie en grote bedrijven) beperken uiteindelijk de menselijke keuzes in plaats van ze uit te breiden.
Conclusie:
Mills betoogt dat de rol van de sociaal wetenschapper is om deze kloof te overbruggen, door individuen aan te moedigen te begrijpen hoe hun persoonlijke leven wordt gevormd door historische krachten, en zo de rede terug te brengen in de democratische samenleving."
Ik betwijfel of de mens in staat is dit laatste te verwezenlijken, aangezien zijn ijdelheid hem/haar in de weg zit.
In The Greeks And The Irrational, gebaseerd op een serie lezingen die aan de Britse classicus E.R. Dodd in de herfst van 1949 aan de prestigieuze Berkely Universiteit gaf, en waarin hij de elfde eeuwse Perzische wijsgeer Al Ghazali citeerde:
"Er is geen hoop op terugkeer naar een traditioneel geloof nadat het eenmaal is verlaten, aangezien de essentiële voorwaarde voor de houder van een traditioneel geloof is dat hij niet weet een traditionalist te zijn."
Ik schrijf dit aangezien een niet gering aantal oppervlakkige auteurs, onder wie de veelschrijver Geert Mak terug naar hetq verleden willen keren, terwijl ook de Amerikanse auteur Thomas Wolfe stelt "Je kunt niet meer naar huis' aangezien het verleden slechts een vertekende herinnering is, een inzicht dat in wezen hetzelfde is als dat van Al Ghazali. ‘You can’t go home’ is de titel van Wolfe's posthuum verschenen boek, waarin Wolfe net als in veel van zijn andere romans, de veranderende Amerikaanse samenleving van de jaren twintig/dertig onderzoekt, inclusief de beurskrach, de illusie van welvaart en het oneerlijke verstrijken van de tijd waardoor Webber (de hoofdpersoon) nooit meer ‘naar huis’ kan terugkeren."Je kunt niet terug naar huis, naar je familie, terug naar je kindertijd... terug naar de dromen van een jongeman over glorie en roem... terug naar plaatsen op het platteland, terug naar huis naar de oude vormen en systemen van dingen die ooit eeuwig leken maar die voortdurend veranderen – terug naar huis naar de ontsnappingen van tijd en herinnering.
De zinsnede ‘je kunt niet meer naar huis’ betekent dat als je eenmaal het plattelandsdorp of provinciale stad hebt verlaten en naar een verfijnde metropool bent gegaan, je niet meer kunt terugkeren naar de nauwe grenzen van je vorige manier van leven en, meer in het algemeen, pogingen om jeugdherinneringen opnieuw te beleven, altijd zullen mislukken.
Wanneer de mens eenmaal zijn 'onschuld’ heeft verloren, kan hij die nooit meer herbeleven, omdat hij inmiddels geen ‘onschuldige’ meer is, teveel weet. Men kan niet een definitief naief bewustzijn in zijn oude vorm herstellen, men weet inmiddels te veel. De mens kan niet opnieuw worden wat hij eens was. Een volwassene kan nooit meer een kind zijn, zonder zichzelf te bedriegen. Dat is ook meteen het fundamentele probleem van mensen die de goede oude tijd terug willen. En toch wil Geert Mak dit wanneer hij tegen Vrij Nederland zegt dat de VS "weer het 'gewone" land’ moet worden ‘dat het tot 1940 was.’ Het is opnieuw een voorbeeld van een Makiaanse paradox die illustreert hoe weinig overdacht zijn bestseller Reizen zonder John is. Uit zijn literatuurlijst blijkt ook dat Mak het werk van Thomas Wolfe niet gelezen heeft, en dat hij opnieuw een geleend citaat in een verkeerde context gebruikt. Een imperium dat in de praktijk een militair-industrieel complex is, en dat vanaf het allereerste begin gedreven werd door de ideologie van het expansionisme, en in een eeuw naar schatting 7 miljoen Indianen wist uit te roeien niet weer een "gewoon" land kan worden. Dat is nu juist de kern van het boek van Thomas Wolfe.
Ieder mens met een greintje verstand weet dat het leven onbestendig is, Panta Rhei, alles stroomt, men kan niet in hetzelfde stromende water stappen. Mak’s vraag op pagina 523 van de rol van de VS "zo [zal] blijven?" is dan ook infantiel, want niets blijft hetzelfde, zoals Heraclitus, volgens Plato, meer dan twee millennia geleden al wist. Mak’s wanhopige verlangen naar wat hijzelf ‘hoop’ noemt, en wat feitelijk neerkomt op een verlossing uit het bestaan op aarde is, blijft net zo'n groot zelfbedrog als dat van de beau monde van de jaren twintig in The Great Gatsby. De Amerikaanse hoogleraar Ross Posnock:
De wanhopige vrolijkheid en het waanzinnige streven naar geluk, de onstuitbare, rusteloze ontevredenheid van mensen die ‘samen rijk zijn,’ de ‘asgrijze mannen’ die zich ‘vaag en al aan het afbrokkelen’ verplaatsen in dit ‘schemerende universum,’ zijn enkele van de tekenen en voortekenen van een ‘omgekeerde’ wereld, ‘materieel zonder echt te zijn,’ waar ‘de onwerkelijkheid van de werkelijkheid’ regeert. Deze laatste twee oxymoronische zinsneden kunnen dienen als Fitzgerald's meest bondige beschrijvingen van de tegenstrijdige, mysterieuze wereld van de roman. Op Gatsby's extravagante feesten is de "onwerkelijkheid van de werkelijkheid" het meest flagrant, wanneer anonieme hordes ongenode gasten komen en gaan "als motten"; hun "geklets en gelach" verbergen nauwelijks de pseudo-intimiteit en onverschilligheid van "introducties die ter plekke worden vergeten" en "enthousiaste ontmoetingen" tussen vreemden. Het "voortdurend veranderende licht" onthult de eindeloze en doelloze stoet van modieuze gezichten en stemmen, net zoals de parade van buitensporig kunstmatige namen die Nick (de buitenstaander door wiens ogen de lezer kijkt) later zal opsommen, elk gevoel van herkenbare menselijkheid verder doet afnemen. Het is onvermijdelijk dat dit bizarre en tumultueuze feest, Nicks inwijding in de wereld van Gatsby, eindigt met het "harde, dissonante lawaai" van een auto-ongeluk en vrouwen "die ruzie hebben met mannen die hun echtgenoten zijn"; dit alles "droeg bij aan de toch al gewelddadige verwarring van het toneel."
In verband met de lengte stop ik hier. Volgende keer meer, want wij leven nu in het Trump Tijdperk, en beleven opnieuw de "onwerkelijkheid van de werkelijkheid." Door de horror van de Joodse staat en de wereld van de psychopaat Trump zijn wij collectief gek geworden. Welkom in de Hel.
