zaterdag 23 maart 2019

Ian Buruma's Gebrek aan Logica 37


The ruling elites are painfully aware that the foundations of American power are rotting. The outsourcing of manufacturing in the United States and the plunging of over half the population into poverty will, they know, not be reversed,

zo vatte de vooraanstaande voormalige New York Times-correspondent Chris Hedges de huidige situatie in zijn land samen, om hieraan toe te voegen:

The seizure of the financial system by global speculators ensures, sooner rather than later, another financial meltdown. The dysfunction of democratic institutions, which vomit up con artists such as Donald Trump and hold as alternatives inept, corporate-indentured politicians such as Joe Biden and Nancy Pelosi, is cementing into place a new authoritarianism. The hollowing out of the pillars of the state, including the diplomatic corps and regulatory agencies, leaves the blunt force of the military as the only response to foreign disputes and fuels endless and futile foreign wars.

Just as ominous as the visible rot is the internal decay. Among all social classes there is a loss of faith in the government, widespread frustration, a sense of stagnation and entrapment, bitterness over unfulfilled expectations and promises, and a merging of fact and fiction so that civil and political discourse is no longer rooted in reality. The nation’s isolation by its traditional allies and its inability, especially in the face of environmental catastrophe, to articulate rational and visionary policies have shattered the mystique that is vital to power. ‘A society becomes totalitarian when its structure becomes flagrantly artificial,’ George Orwell wrote. ‘That is when its ruling class has lost its function but succeeds in clinging to power by force or fraud.’ Our elites have exhausted fraud. Force is all they have left.

The United States is a wounded beast, bellowing and thrashing in its death throes. It can inflict tremendous damage, but it cannot recover. These are the last, agonizing days of the American Empire. The death blow will come when the dollar is dropped as the world’s reserve currency, a process already underway. The value of the dollar will plummet, setting off a severe depression and demanding instant contraction of the military overseas…

The ruling elites, worried about impending financial collapse, are scrambling to cement into place harsh legal and physical forms of control to stymie what they fear could be widespread popular unrest, nascent forms of which can be seen in the strikes carried out by American teachers and the protests by the ‘yellow vests’ in France.


In 2015 waarschuwde één van de best ingevoerde geopolitieke deskundigen, de  Amerikaanse voormalige National Security Adviser en oud-minister van Buitenlandse Zaken, Henry Kissinger, dat het buitenlands beleid van de Obama-regering erop gericht was ‘Rusland uiteen te laten vallen.’ In een interview benadrukte hij dat:

A number of things need to be recognized. One, the relationship between Ukraine and Russia will always have a special character in the Russian mind. It can never be limited to a relationship of two traditional sovereign states, not from the Russian point of view, maybe not even from Ukraine’s. So, what happens in Ukraine cannot be put into a simple formula of applying principles that worked in Western Europe, not that close to Stalingrad and Moscow. In that context, one has to analyze how the Ukraine crisis occurred. It is not conceivable that Putin spends sixty billion euros on turning a summer resort into a winter Olympic village in order to start a military crisis the week after a concluding ceremony that depicted Russia as a part of Western civilization… breaking Russia has become an objective; the long-range purpose should be to integrate it.
https://nationalinterest.org/feature/the-interview-henry-kissinger-13615?page=0%2C1

Ondanks het feit dat de Amerikaanse ‘deep state’ met zijn militair-industrieel complex en zijn tenminste 17 inlichtingendiensten de wereld in chaos wil storten door Rusland ‘uiteen te laten vallen,’ kwalificeerde Ian Buruma de VS als ‘a force for good,’ zo goed zelfs dat mijn oude vriend de Europese NAVO-landen adviseerde dat ‘we too must do the dirty work, and take the risk of being held accountable.’ Dit schreef Buruma 41 jaar nadat president en oud vijf sterren-generaal, Dwight Eisenhower, tijdens zijn afscheidsrede in 1961 had gewaarschuwd voor:

This conjunction of an immense military establishment and a large arms industry is new in the American experience. The total influence — economic, political, even spiritual — is felt in every city, every State house, every office of the Federal government. We recognize the imperative need for this development. Yet we must not fail to comprehend its grave implications. Our toil, resources and livelihood are all involved; so is the very structure of our society.

In the councils of government, we must guard against the acquisition of unwarranted influence, whether sought or unsought, by the military-industrial complex. The potential for the disastrous rise of misplaced power exists and will persist.

We must never let the weight of this combination endanger our liberties or democratic processes. We should take nothing for granted. Only an alert and knowledgeable citizenry can compel the proper meshing of the huge industrial and military machinery of defense with our peaceful methods and goals, so that security and liberty may prosper together.

Het probleem met de neoliberale macht is zijn ongecontroleerde heerschappij. In het geavanceerde kapitalisme is de heerschappij in handen gekomen van wat officieel ‘finance capitalism’ wordt genoemd, oftewel ‘the subordination of processes of production to the accumulation of money profits in a financial system,’ zodat sinds eind jaren zeventig, begin jaren tachtig van de vorige eeuw ‘it has become the predominant force in the global economy.’ Kortom, niet door productie of dienstverlening worden er maximale winsten gemaakt, maar door het speculeren met niet-bestaand geld. ‘Finance capitalism’ is zodoende een parasitair, immoreel systeem dat gekarakteriseerd wordt 

by a predominance of the pursuit of profit from the purchase and sale of, or investment in, currencies and financial products such as bonds, stocks, futures and other derivatives.

Het betreft hier handel in lucht, waarover de insider, 

Seth A. Klarman, who runs the Baupost Group hedge fund, which manages about $27 billion, just sent a sobering 22-page letter to his investors. He pointed out that the nation’s ratio of government debt to gross domestic product from 2008 to 2017 exceeded 100 percent and is close to that in France, Canada, Britain and Spain. The debt crisis, he warned, could be the ‘seeds’ of the next financial crisis. He decried the global unraveling of ‘social cohesion,’ adding, ‘It can’t be business as usual amid constant protests, riots, shutdowns and escalating social tensions.’

Het kapitalisme kan domweg geen begrenzingen tolereren, aangezien het, om te kunnen overleven, wel moet expanderen. Het is onverzadigbaar op zoek naar een ‘frontier,’ die vanzelfsprekend veroverd dient te worden. Door deze noodzaak ziet de kapitalistische elite zich voortdurend geconfronteerd met een buitenlandse vijand die weigert zich willoos te schikken naar de eisen van Washington en Wall Street. De financiële macht kan alleen bestaan door onbelemmerd te kunnen beschikken over grondstoffen en markten van wie dan ook. Bovendien bevordert een zogenaamde ‘buitenlandse bedreiging’ de interne cohesie, die steeds meer wordt verstoord door de toenemende kloof tussen geprivilegieerden en gemarginaliseerden. Dit uiterst onrechtvaardig systeem is gaan wankelen omdat het zijn beloften aan de overgrote meerderheid van de bevolking niet kan nakomen. Ondertussen accepteert het neoliberalisme geen concurrentie, het forceert overal een verdere concentratie van de financiële en economische macht. En lukt de 'vrije' toegang tot grondstoffen en markten niet zoals het Westen verordonneert, dan wordt uiteindelijk massaal geweld ingezet. 


Dit totalitair opererend systeem bestaat, net als destijds het nationaal-socialisme, bij de gratie van de ‘frontier,’ het grensgebied, waaraan Europa en de VS al sinds de ontdekking van Amerika zijn grondstoffen, markten en 'Lebensraum' danken. Zonder 'frontier' zal het neoliberale kapitalisme tamelijk snel ineen storten, zoals nu blijkt uit het failliet van de ‘Amerikaanse Droom,’ de mythe die het land van de ‘ongekende mogelijkheden’ betekenis moest geven. De teloorgang van die Amerikaanse illusie werd al in 1925 beschreven door één van de grootste Amerikaanse auteurs, F. Scott Fitzgerald, in zijn roman The Great Gatsby. De Amerikaanse emeritus hoogleraar Literatuur en auteur Kermit W. Moyer wees erop dat:

[i]n the light of Fitzgerald’s historical perspective in this novel, the dead end was inevitable from the start: as the frontier disappeared, as the possibility of making the virgin land fulfill its first intense promise passed, American materialism increasingly became just that — simple, spiritless materialism, un-regenerative and omnivorous. Gatsby (embodying the complete historical progression) inevitably arrives at this dead end himself. Near the close of the novel, Gatsby waits amidst shattered hopes for Daisy’s telephone call, the call that never comes.

Daisy is de vrouw, van wie Gatsby meent te houden. In werkelijkheid is hij evenwel verliefd op de geromantiseerde herinnering aan haar, een beeld uit het verleden, een illusie, even levenloos als de illusie van de 'Amerikaanse Droom.' In verband daarmee wees Moyer erop dat de Amerikaanse kolonist een ware erfgenaam was van de ‘Dutch sailors,’ die als eerste witte Europeanen op Manhattan voet aan wal hadden gezet. Gatsby:

inherited their transcendental spark and the promise of the frontier kept the spark alive; but after pursuing that promise all the way to the Pacific Ocean, he discovered that it had somehow eluded him, and he was left with nothing but the material which had fed the flame. He was rich but that was all: direction was gone, meaning was gone; the dream began to turn back upon itself… the inheritance is essentially empty.

Fitzgerald onthulde de Amerikaanse werkelijkheid door de hele façade omver te trekken, de Potemkin-gevel waarachter de mainstream-journalistiek niet durft te kijken, uit angst geconfronteerd te worden met de gapende leegte van de westerse cultuur. Op diezelfde lacune hadden de Hopi Indianen gewezen toen zij de witte man probeerden uit te leggen dat: 


our roots are rooted in our villages and it goes up to the whole universe. If we break these roots the world will get out of balance.

Wie de moeite neemt de bijzondere cactus-kas van de Amsterdamse Hortus Botanicus te bezoeken, wordt erop attent gemaakt dat de natuur altijd en overal naar evenwicht zoekt, en dat de soort die er niet in slaagt zich aan te passen aan deze wet gedoemd is ten onder te gaan. Op één van de informatie-borden staat onder de kop ‘De Gulden Snede/Fibonacci’:

Om het verdampingsoppervlak te beperken zijn de rozetten van woestijnplanten vaak sterk samengedrukt. Pas dan is goed te zien op welke manier de bladeren gerangschikt zijn. Meestal volgt dit de numerieke wet van Fibonacci: een rozet bestaat uit twee tegen elkaar indraaiende spiralen van… rijen bladeren. Hoe groter het aantal rijen in de spiraal, hoe dichter zij de verhoudingen van de ‘Gulden Snede’ nadert. Deze verhouding zorgt ervoor dat een blad nooit geheel wordt afgedekt door een ander blad. Een plant kan daardoor groeien zonder zichzelf te overschaduwen. De Fibonacci-reeks is overal in het plantenrijk aanwezig, maar bij succulenten extra goed te zien.


Kortom, het is een onwrikbare natuurwet dat elk onderdeel van een plant genoeg licht ontvangt om het hele organisme te laten overleven. Soorten waarvan een deel ten koste leeft van het geheel, zijn evolutionair ten dode opgeschreven. Hetzelfde gaat op voor de mensheid. Het feit dat 26 individuen momenteel even rijk zijn als de helft van de hele mensheid tezamen, demonstreert dat de mensheid gedoemd is te verdwijnen. Het is een symptoom van een dodelijke ziekte. Zoveel licht voor enkelen, terwijl de rest onvoldoende of geen licht ontvangt betekent een dermate grote verstoring van de ‘balans’ dat de soort ziek is geworden. Die ziekte openbaart zich op talloze manieren. Een voorbeeld: donderdag 21 februari 2019 berichtte The Guardian dat:

The world’s capacity to produce food is being undermined by humanity’s failure to protect biodiversity, according to the first UN study of the plants, animals and micro-organisms that help to put meals on our plates.

The stark warning was issued by the Food and Agriculture Organisation after scientists found evidence the natural support systems that underpin the human diet are deteriorating around the world as farms, cities and factories gobble up land and pump out chemicals…

It noted a ‘debilitating’ loss of soil biodiversity, forests, grasslands, coral reefs, mangroves, seagrass beds and genetic diversity in crop and livestock species. In the oceans, a third of fishing areas are being over-harvested.

De Amerikaanse auteur Barry Lopez, die in 1986 voor zijn boek Arctic Dreams de prestigieuze National Book Award for Nonfiction ontving, stelt het als volgt:

If, in a philosophy of place, we examine our love of the land — I do not mean a romantic love, but the love Edward Wilson (’s werelds grootste autoriteit op het gebied van mierenonderzoek. svh) calls biophilia, love of what is alive, and the physical context in which it lives… if, in measuring our love, we feel anger, I think we have a further obligation. It is to develop a hard and focused anger at what continues to be done to the land not so the people can survive, but so that a relatively few people can amass wealth.


I'm aware that these words, or words like them, have historically invoked revolution. But I ask myself, where is the man or woman, standing before lifeless porpoises strangled and bloated (opgezwollen. svh) in a beach-cast driftnet, or standing on farmland ankle deep in soil gone to flour dust, or flying over the Cascade Mountains and seeing the clear cuts stretching for forty miles, the sunbaked earth, the streams running with mud, who does not want to say, 'Forgive me, thou bleeding earth, that I am meek and gentle with these butchers?' 

If we ask ourselves what has heightened our sense of loss in North America, what has made us feel around in the dark for a place where we might take a stand, we could have to answer that it is the particulars of what is now called the environmental crisis. Acid rain. Soil erosion. Times Beach. Falling populations of wild animals. Clear-cutting. Three Mile Island. But what we really face, I think, is something much larger, something that goes back to Guanahaní (eiland waar Columbus voor het eerst de Nieuwe Wereld betrad. svh) and what Columbus decided to do, that series of acts — theft, rape, and murder — of which the environmental crisis is symptomatic. What we face is a crisis of culture, a crisis of character. Five hundred years after the Niña, the Pinta, and the Santa Maria sailed into the Bahamas, we are asking ourselves what has been the price of the assumptions those ships carried, particularly about the primacy of material wealth. 
In Ken Burns' documentaire The Dust Bowl (2012) zegt Wayne Lewis uit Beaver County, Oklahoma, een bejaarde boer die als kind één van de grootste door mensen veroorzaakte ecologische rampen meemaakte:

We made so much money raising wheat in the late twenties that we broke everything out to raise more wheat. And then the climate changed, and the depression came along and the wheat wasn't worth much, but we still had the land broken out. We were just too selfish and we were trying to make money and get rich quick of the wheat and it didn't work out.


Maar zolang de Amerikanen niet werkelijk geworteld zijn in hun eigen land en hun eigen bestaan, zal de VS in oorlog blijven. Barry Lopez eindigt zijn Rediscovery of North America (1992) dan ook met de volgende woorden:

It is this paralysis in the face of disaster, this fear before the beast, that would cause someone looking from the outside to say that we face a crisis of character. It is not a crisis of policy or of law or of administration. We cannot turn to institutions, to environmental groups, or to government. If we rise in the night, sleepless, to stand at the ship's rail and gaze at the New World under the setting moon, we know we are thousands of miles from home, and that if we mean to make this a true home, we have a monumental adjustment to make, and only our companions on the ship to look to. 

We must turn to each other, and sense that this is possible. 

Zo niet, dan vergaat het schip, met man en muis. In zijn roman No Country for Old Men (2005) laat Cormac McCarthy een bejaarde zeggen:

This country is hard on people. But they never seemed to hold it to account. In a way that seems peculiar… How come that people don’t feel like this country has got a lot to answer for? They don’t. You can say that the country is just the country, it don’t actively do nothing, but that don’t mean much. I seen a man shoot his pickup truck with a shotgun one time. He must of thought it done something. This country will kill you in a heartbeat and still people love it. You understand what I’m saying?

De Amerikaanse pionier is van het geweld gaan houden, en zal daarom aan dit geweld ten onder gaan, zo laat McCarthy zien. Exact een halve eeuw voordat zijn roman verscheen, trok de zwarte essayist en dichter Aimé Césaire in Discourse on Colonialism uit hetzelfde besef de volgende conclusie:

we must resign ourselves to the inevitable and say to ourselves, once and for all, that the bourgeoisie is condemned to become every day more snarling (snauwend. svh), more openly ferocious, more shameless, more summerily barbarous; that it is an implacable law that every decadent class finds itself turned into a receptacle (vat. svh) into which there flow all the dirty waters of history; that it is a universal law that before it disappears, every class must first disgrace itself completely, on alle fronts, and that it is with their heads buried in the dunghill (mesthoop. svh) that dying societies utter their swan songs. 

Terwijl ik dit schrijf bericht de Volkskrant dat ‘ING nu ook in Italië onder vuur’ is gekomen ‘vanwege witwassen.’ De banksters staan vooraan in de corrumpering van wat eens trots de westerse democratie heette; zij bepalen de toekomst van miljarden mensen, en zorgen ervoor dat de biljoenen  vergaard met illegale wapenhandel, vrouwenhandel, de Afghaanse opium-productie, de Columbiaanse cocaïne-handel keurig terugvloeien in de officiële economie. Meteen om de hoek bij mij in het centrum van Amsterdam is een façade van witwassende winkels opgetrokken, in handen van vooral buitenlandse criminelen. Het gemeentebestuur weet dit, de politie weet het, de belastingdienst weet het, maar niemand doet iets. Burgemeester Femke Halsema van Groen-Links weet het en babbelt over van alles en nog wat, maar daarb blijft het bij. Ook wij belastingbetalende burgers weten dit. Wij weten allang dat de even corrupte mainstream-media de kluit belazeren met hun doorzichtige propaganda waar alleen randdebielen en de ‘corporate press’  zelf nog in geloven. Wij ‘buitenstaanders’ weten maar al te goed dat de virtuele werkelijkheid met haar ‘fake news’ het gewonnen heeft wanneer de Orwelliaanse staat miljoenen besteedt om burgers in te prenten wat waar en niet waar is, terwijl wij het grote geheim allang weten, namelijk dat de financiële macht, speculerend met fiat-money, in samenwerking met de geheime diensten, die exact weten wat er allemaal werkelijk gebeurt, de dagelijkse realiteit bepalen. Ondertussen doen propagandisten als Ian Buruma alsof de macht nog op gezag kan bogen, alsof conformistische politici de toekomst van de gemeenschap bepalen.   

There must be some way out of here
Said the joker to the thief
There's too much confusion
I can't get no relief
Businessmen, they drink my wine
Plowmen dig my earth
None of them along the line
Know what any of it is worth


Wij weten inmiddels dat er geen uitweg bestaat, er is slechts een herhaling van zetten. En, bovenal: brutaliteit, een alles verpletterende bluf, zoals herkenbaar in teksten van ondermeer mijn oude vriend Ian B. Een saillant voorbeeld gaf hij als pluimstrijker van de liberals op 6 maart 2019 toen hij op The Worlds Opinion Page onder de kop ‘Licking the Boots that Kicks You’ sprak van: 

the relationship between the narcissist and the sycophant, or the sadist and the masochist… They feed off one another. The worshipper’s desire to worship is just as strong as the narcissist’s craving to be slavishly admired… The urge to flatter is as conspicuous (in het oog lopend. svh) as the spectacle of self-love. There is something quite primitive about this: the weak seek protection from the strong by obsequiousness (kruiperigheid. svh), and the narcissist gains his or her power from their submission… Many people become sycophants of power willingly. Submission, paradoxically, makes them feel less weak.

Dit was geen zelfonthulling. Integendeel: Buruma heeft het hier over een aanzienlijk deel van de westerse bevolking dat de dupe is geworden van de neoliberale ideologie. Zij allen zijn in Buruma’s ogen primitieve ‘masochisten’ en ‘vleiers,’ die de ‘populisten’ in het dagelijks leven ‘slaafs’ volgen. Zijn ‘urban elites’ -- die hij als ‘sycofant’ tracht te behagen -- slikken zijn woorden als zoete koek. Vanuit hun middenklasse-bewustzijn haten ze de ‘losers’ maar vrezen ze tegerlijkertijd de ‘winners.’ Nooit zal de ‘narcist’ in Ian B. de intellectuele moed kunnen opbrengen om toe te geven dat ook de door hem bewonderde ‘liberal elites’ deze crisis hebben veroorzaakt. Nooit zal hij de eerlijkheid bezitten om te erkennen dat ook toen Obama aan de macht kwam met zijn holle leuze ‘Change We Can Believe In’ in werkelijkheid gold dat: 

when narcissists gain political power, the results are anything but harmless. Charisma feeding off adoration leads to mass hysteria. Critics and naysayers must be eliminated,

en dat eveneens in het geval van Obama ‘dergelijke verering niet afgedwongen’ hoefde te worden. Zolang gewone stemgerechtigden permanent bedrogen worden, zijn zij bereid op iedere praatjesmaker te stemmen, net als Ian Buruma dit zelf doet. 

Buruma is niet bij machte in te zien dat, zoals Aimé Césaire beschreef in Discourse of Colonialism:

[w]hether one likes it or not, the bourgeoisie, as a class, is condemned to take responsibility for all the barbarism of history, the tortures of the Middle Ages and the Inquisition, warmongering and the appeal to the raison d’état (de vroegere National Security. svh), racism and slavery, in short everything against which it protested in unforgettable terms at the time when, as the attacking class, it was the incarnation of human progress.

Wat de ‘vrije pers’ als een taboe beschouwt, is de serieuze analyse  van de westerse consumptiecultuur. Wijsheid en inzicht blijven in het Westen aldus beperkt tot de literatuur. Zo wijst de Amerikaanse hoogleraar Engels James R. Giles in een bespreking van het geweld in Cormac McCarthy’s semi-autobiografische roman Suttree (1979) met betrekking tot de protagonisten:

They are trapped in a fallen, and demented world, in which god can only be understood as ‘dead’ and ‘jaundiced’ (pessimistisch. svh), a creator driven mad by hatred of his or her creations.   

Giles zet in zijn essaybundel Violence in the Contemporary American Novel. An End to Innocence (2000) uiteen dat:

McCarthy’s vision is not primarily of a structural or systematic violence, but of an all-encompassing violence, the origins of which are unknown and unknowable,

maar die wel ten grondslag liggen aan het Amerikaanse imperialisme. Niet voor niets is de VS 93 procent van zijn bestaan in oorlog is geweest. Het loont daarom de moeite om Cormac McCarthy's romans te bestuderen, aanzien hij ‘one of the most dedicated and thorough students' is 'of the nature of violence among contemporary American novelists.’ Zijn werk is een ‘message of an impending doom, of a fatal judgement that cannot be comprehended, much less resisted.’ In:

McCarthy’s highly moralistic world, sins must be named and owned before they can be forgiven, and those characters who most insist on the ‘nothingness’ of existence, who attempt to remain ‘neutral,’ are those most in need of grace.

In zijn literaire werk staat ‘human impermanence’ centraal, met andere woorden:

death as the irrevocable and astonishingly unjust pronouncement of an insane god who has withdrawn his grace from the human world. Mad false prophets have rushed into the void left by god’s cruel denial of grace to his or her creations.

De meest recente voorbeelden hiervan zijn Obama met zijn ‘Change We Can Believe In’ en Trump met zijn ‘Make America Great Again,’ inhoudsloze kreten die de leegte van het Amerikaanse bestaan betekenis moeten geven, de met neonletters geschreven ‘American Dream’ opnieuw moeten laten schitteren. Maar precies zoals de Amerikaanse standup-comedian George Carlin opmerkte: ‘It is called the American Dream, because you have to be asleep to believe it.’ Die illusie was de droom van de almaar afkalvende middenklasse. Vandaar dat McCarthy’s hoofdrolspeler Suttree als ook de auteur zelf ‘attribute a superior honesty, a higher authenticity, to the urban lumpen proletariat than they grant the capitalist middle and upper classes.’ En ook al zou opiniemaker Ian Buruma zijn publiek elke dag weer verzekeren dat de VS ‘a force for good’ is, een ‘ideal’ van ‘openness and democracy,’ dan nog voelt de overgrote meerderheid van de Amerikaanse bevolking dat er iets niet klopt, dat de ervaring iets anders leert, dat George Carlin waarschijnlijk gelijk had toen hij zei:

Forget the politicians. The politicians are put there to give you the idea you have freedom of choice. You don't. You have no choice. You have owners. They own you. They own everything. They own all the important land, they own and control the corporations that have long since been bought and paid for, the senate, the congress, the state houses, the city halls, they got the judges in their back pocket, and they own all the big media companies so they control just about all of the news and the information you get to hear. They got you by the balls. They spend billions of dollars every year lobbying to get what they want. Well, we know what they want. They want more for themselves and less for everybody else. But I'll tell you what they don't want. They don't want a population of citizens capable of critical thinking. They don't want well informed, well educated people capable of critical thinking. They're not interested in that. That doesn't help them. That is against their interest. 

You know what they want? They want obedient workers. Obedient workers, people who are just smart enough to run the machines and do the paperwork. And just dumb enough to passively accept all these increasingly shitty jobs with the lower pay, the longer hours, the reduced benefits, the end of overtime and vanishing pension that disappears the minute you go to collect it, and now they’re coming for your Social Security money. They want your retirement money. They want it back so they can give it to their criminal friends on Wall Street, and you know something? They’ll get it. They’ll get it all from you sooner or later cause they own this fucking place! It's a big club, and you ain’t in it! You, and I, are not in the big club.

By the way, it's the same big club they use to beat you over the head with all day long when they tell you what to believe. All day long beating you over the head with their media telling you what to believe, what to think and what to buy. The table has tilted folks. The game is rigged and nobody seems to notice. Nobody seems to care! Good honest hard-working people; white collar, blue collar it doesn’t matter what color shirt you have on. Good honest hard-working people continue, these are people of modest means, continue to elect these rich cock suckers who don’t give a fuck about you… they don’t give a fuck about you… they don’t give a FUCK about you.

They don’t care about you at all… at all… AT ALL.  And nobody seems to notice. Nobody seems to care. Thats what the owners count on. The fact that Americans will probably remain willfully ignorant of the big red, white and blue dick thats being jammed up their assholes everyday, because the owners of this country know the truth.


Ondertussen moet de polderpers het doen met ondermeer de ‘Amerika deskundige’ Geert Mak, die verkondigde dat 

Amerika er over een halve eeuw beter voor [staat] dan Europa… Als je invloed en macht wilt hebben, moet je groots zijn. Dat is iets wat we in Europa van ze kunnen leren. 

De grootsheid van massale, dodelijke, bombardementen. En ook mijn andere oude vriend Ian Buruma begrijpt werkelijk niets van de diepere lagen van de VS, en ook hij wordt voor zijn onwetendheid door het polder-establishment beloond met allerlei prestigieus geachte prijzen. Zij allen kennen het geweld niet waaraan het lompen-proletariaat blootgesteld staat, de onzichtbare overgrote meerderheid, de ’[a]t least 80% of humanity’ die ‘lives on less than $10 a day.’ Enkele cijfers:

Today 2.5 billion people, including almost one billion children, live without even basic sanitation. Every 20 seconds, a child dies as a result of poor sanitation. That's 1.5 million preventable deaths each year.
Source: Water Supply and Sanitation Collaborative Council

More than 80 percent of the world’s population lives in countries where income differentials are widening.

The poorest 40 percent of the world’s population accounts for 5 percent of global income. The richest 20 percent accounts for three-quarters of world income.

According to UNICEF, 22,000 children die each day due to poverty. And they 'die quietly in some of the poorest villages on earth, far removed from the scrutiny and the conscience of the world. Being meek and weak in life makes these dying multitudes even more invisible in death.'

Around 27-28 percent of all children in developing countries are estimated to be underweight or stunted.

Kan dit neoliberale kapitalisme ‘a force for good’ zijn, wanneer het elke dag opnieuw 22.000 kinderen als bloedoffer eist? Overigens, waar is die bloeddorstigheid op gebaseerd? In zijn literaire werk beschrijft Cormac McCarthy hoe:

the destitute and outcast classes experience on an immediate and everyday level the insatiable violence emanating from the ‘thing unknown’ that threatens to engulf

het bestaan van de mens. Professor James Giles:

Like Hemingway, Fitzgerald, and the other great American modernists, McCarthy writes out of a ‘Waste Land’ vision of a fallen secular world in which, as Lady Brett Ashley in Hemingway’s ‘The Sun Also Rises’ says, god, if present at all, ‘doesn’t work very well’ for human beings.

Wat centraal staat in McCarthy’s werk is 

the intellectual and spiritual waste of a life that prohibits, until the end, any clarity of vision or understanding… there is no final, universal answer to, no clear explanation for, the pain and alienation suffered… by all human beings. There is only the possibility of existential choice, of confronting the sheer absurdity of death’s final decay and alienation should one be strong enough to do so… McCarthy’s protagonist must realize that there are no permanent answers in a universe abandoned by god and then accept the fellowship that comes through bonding with those around him.

Tegelijkertijd laat de auteur in Suttree zien dat er geen ‘possibilty of dialogue’ bestaat ‘between the slum and the middel class section of Knoxville,’ de stad in Tennessee, waarin de tragedie zich afspeelt. Bovendien geldt dat ‘even the most gentle of McCarthy’s people carry the seeds of destruction with them everywhere… There is never a shortage of vicious people to enforce the vindictive will of god and society,’ aldus James Giles. De corruptie van de dominante kapitalistische samenleving brengt geen Verlichting, maar ‘doem,’ zoals D.H. Lawrence in 1923 besefte. Over captain Ahab in de roman Moby Dick, schreef hij: ‘His white soul, doomed. His great white epoch, doomed. Himself, doomed. The idealist, doomed. The spirit, doomed.’ Chris Hedges zette uiteen dat: 

[t]he most prescient (vooruitziende. svh) portrait of the American character and our ultimate fate as a species is found in Herman Melville’s ‘Moby Dick.’ Melville makes our murderous obsessions, our hubris, violent impulses, moral weakness and inevitable self-destruction visible in his chronicle of a whaling voyage. He is our foremost oracle. He is to us what William Shakespeare was to Elizabethan England or Fyodor Dostoyevsky to czarist Russia.

We, like Ahab and his crew, rationalize madness. All calls for prudence, for halting the march toward environmental catastrophe, for sane limits on carbon emissions, are ignored or ridiculed. Even with the flashing red lights before us, the increased droughts, rapid melting of glaciers and Arctic ice, monster tornadoes, vast hurricanes, crop failures, floods, raging wildfires and soaring temperatures, we bow slavishly before hedonism and greed and the enticing illusion of limitless power, intelligence and prowess. We believe in the eternal wellspring of material progress. We are our own idols. Nothing will halt our voyage; it seems to us to have been decreed by natural law. ‘The path to my fixed purpose is laid with iron rails, whereon my soul is grooved to run,’ Ahab declares. We have surrendered our lives to corporate forces that ultimately serve systems of death. Microbes will inherit the earth.

In our decline, hatred becomes our primary lust, our highest form of patriotism and a form of eroticism. We are made supine by hatred and fear. We deploy vast resources to hunt down jihadists and terrorists, real and phantom. We destroy our civil society in the name of a war on terror. We persecute those, from Julian Assange to Bradley Manning to Edward Snowden, who expose the dark machinations of power. We believe, because we have externalized evil, that we can purify the earth. We are blind to the evil within us. Melville’s description of Ahab is a description of the bankers, corporate boards, politicians, television personalities and generals who through the power of propaganda fill our heads with seductive images of glory and lust for wealth and power. We are consumed with self-induced obsessions that spur us toward self-annihilation...

Ahab, as the historian Richard Slotkin points out in his book 'Regeneration Through Violence,' is 'the true American hero, worthy to be captain of a ship whose "wood could only be American."' Melville offers us a vision, one that D.H. Lawrence later understood, of the inevitable fatality of white civilization brought about by our ceaseless lust for material progress, imperial expansion, white supremacy and exploitation of nature.

De ware omvang en diepte van de crisis in de westerse cultuur manifesteren zich nu vandaag de dag de gelaagdheid van de literatuur het moet afleggen tegen het simplisme van de commerciële massamedia, en de doodsdrift wordt aangeprezen als een ‘force for good.’ Meer hierover de volgende keer.   



Ian Buruma's Gebrek aan Logica 36


In Cormac McCarthy’s romanNo Country For Old Men (2005) merkt sheriff Ed Tom Bell aan het einde van zijn loopbaan op:

It takes very little to govern good people. Very little. And bad people cant be governed at all. Or if they could I never heard of it.

Als iemand die zijn hele werkzame leven in de journalistiek heeft doorgebracht zou ik hieraan willen toevoegen: 

Het gruwelijke is dat er geen eind komt aan de hoeveelheid leugens. 

Uit ervaring weet ik dat het percentage uiterst ambitieuze opportunisten en conformisten in mijn vak vandaag de dag buitengewoon hoog is. Er heerst, zo merk ik van nabij, een onstilbare en daarmee zelfvernietigende mateloosheid in onze westerse cultuur. Daarbij is van belang te onthouden dat het huidige systeem vorm en inhoud kreeg in de Verenigde Staten, en vervolgens in de rest van de wereld al dan niet met geweld is afgedwongen. Een van de eersten die dit besefte was het scherpzinnige opperhoofd Seattle. Hij waarschuwde de witte christelijke veroveraars meer dan anderhalve eeuw geleden dat de Indianen, die ze hadden vermoord of verdreven, zouden terugkeren, want: 

when the last Red Man shall have perished, and the memory of my tribe shall have become a myth among the White Men, these shores will swarm with the invisible dead of my tribe, and when your children's children think themselves alone in the field, the store, the shop, upon the highway, or in the silence of the pathless woods, they will not be alone. In all the earth there is no place dedicated to solitude. At night when the streets of your cities and villages are silent and you think them deserted, they will throng with the returning hosts that once filled them and still love this beautiful land. The White Man will never be alone.

Let him be just and deal kindly with my people, for the dead are not powerless. Dead, did I say? There is no death, only a change of worlds.
Zo ver staan Seattle’s woorden niet af van hetgeen de protestants-christelijke Amerikaanse bevolking in haar bijbel leest:

Vergis u niet, God laat niet met zich spotten: wat een mens zaait, zal hij ook oogsten. Wie op de akker van zijn zondige natuur zaait oogst de dood, maar wie op de akker van de Geest zaait oogst het eeuwige leven. 
Altijd blijft de herinnering van wat eens was. Altijd blijft de angst van een christelijke natie dat hij ooit eens ter verantwoording zal worden geroepen voor zijn zonden, als het niet hier op aarde is dan zeker in het hiernamaals. Klinkt dit u allemaal te christelijk in de oren dan is er nog de grote Britse auteur D.H. Lawrence, die in zijn Studies in Classic American Literature (1923) de lezer eraan herinnerde dat:

[t]hose that are pushed out of life in chagrin come back unappeased, for revenge. A curious thing about the Spirit of Place is the fact that no place exerts its full influence upon a new-comer until the old inhabitant is dead or absorbed. So America. While the Red Indian existed in fairly large numbers, the new colonials were in a great measure immune from the daimon (een meestal goedwillend wezen dat ergens tussen goden en stervelingen in staat. svh), or demon, of America. The moment the last nuclei of Red life break up in America, then the white men will have to reckon with the full force of the demon on the continent. At present the demon of the place and the unappeased ghosts of the dead Indians act within the unconscious or under-conscious soul of the white American, causing the great American grouch, the Orestes-like frenzy of restlessness in the Yankee soul, the inner malaise which amounts almost to madness, sometimes.
Lawrence stelde dit vast, 36 jaar voordat de Amerikaanse Nobelprijswinnaar John Steinbeck in een brief aan zijn vriend en voormalig presidentskandidaat, Adlai Stevenson, hetzelfde beschreef.  Hij maakte Stevenson opmerkzaam op het ‘creeping, all pervading, nerve-gas of immorality which starts in the nursery and does not stop before it reaches the highest offices, both corporate and governmental,’ en op de ‘nervous restlessness, a hunger, a thirst, a yearning for something unknown — perhaps morality,’ waarmee zijn landgenoten kampten. Die ‘rusteloosheid,’ van de ‘settlers who can’t settle,’ vloeit voort uit hun overtuiging dat de aarde waarop zij leven vervloekt is. Op zoek naar een droom sleepten zij hun judeo-christelijke geloof met zich mee, een religie die vanaf het allereerste begin een ziekelijke relatie heeft onderhouden met de materie, zoals Charlotte Black Elk, een Indiaanse milieu-activiste, als volgt verwoordde:

Look at the origin legends of the judeo-christian people. You have an origin legend that says that Adam and Eve were banished onto earth and earth is an enemy… this is a place of banishment and you don’t really have to care for it because someday you are going back to paradise when you complete your banishment.

En dus moest de mens als rentmeester van de judeo-christelijke god de als bedreigend ervaren natuur volledig onderwerpen, met zo’n overmaat aan geweld dat de Indianen verbijsterd toekeken. Het Sioux-opperhoofd Luther Standing Bear constateerde nog in de twintigste eeuw dat:

The white man does not understand America. He is too far removed from its formative processes. The roots of the tree of his life have not yet grasped the rock and the soil. The white man is still troubled by primitive fears; he still has in his consciousness the perils of this frontier continent, some of it not yet having yielded to his questing footsteps and inquiring eyes… The man from Europe is still a foreigner and an alien. And he still hates the man who questioned his path across the continent.

Standing Bear benadrukte dat ‘de mens moet worden geboren en herboren om ergens bij te kunnen horen. Hun lichamen moeten gevormd zijn van de as van de beenderen van hun voorvaderen.’ Wie dit niet begrijpt, zal altijd blijven dolen. Wie zijn wortels niet kent, zal altijd meegesleurd worden met de waan van de dag. Vervreemd van zijn grondgebied blijft hij verder trekken, maar omdat hij geen vrede in zichzelf kan vinden, lukt het hem ook niet vrede met De Ander te sluiten. Als individu en collectief blijft men gemobiliseerd, zowel psychisch als fysiek. De Amerikaanse dichter William Carlos Williams besefte dit toen hij schreef: ‘The only universal is the local  as savages, artists and — to al lesser extent — peasants know.’ Op zijn beurt vertelde de Amerikaanse dichter Gary Snyder in Turtle Island, de dichtbundel waarvoor hij in 1975 de Pulitzer Prize ontving,  dat in

Pueblo societies a kind of ultimate democracy is practiced. Plants and animals are also people, and, through certain rituals and dances, are given a place and a voice in the political discussions of the humans.

Maar juist aan dit besef ontbreekt het de witte man, wiens voorouders Europa waren ontvlucht, of als overtolligen waren verbannen naar ‘De Nieuwe Wereld.’ Hoewel zijn geloof hem vertelt dat hij het rentmeesterschap over de aarde bezit, ontbreekt het hem aan een bepaalde liefde en barmhartigheid voor de omringende natuur. Snyder zet terecht uiteen dat het ware ‘stewardship’ neerkomt op ‘find your place on the planet, dig in, and take responsibility from there,’ hetgeen in de praktijk betekent:

Get a sense of workable territory, learn about it, and start acting point by point. On all levels from national to local the need to move toward steady state economy — equilibrium, dynamic balance, inner growth stressed —  must be taught. Maturity/diversity/climax/creativity.

Wat totaal geen enkele rol speelt in de realiteit die uit de Verlichtingvoortkwam, is dat:

Man is but a part of the fabric of life — dependent on the whole fabric for his very existence. As the most highly developed tool-using animal, he must recognize that the unknown evolutionary destinies of other life forms are to be respected, and act as a gentle steward of the earth’s community of being.

Dit zijn evenwel morele en kwalitatieve normen, waarvoor de neoliberale macht geen enkel aandacht heeft, en dus zijn, aldus Snyder, ‘governments the wrong agents to address. Their most likely use of a problem, or crisis, is to seize it as another excuse for extending their own powers.’ 

Het ware 'Amerika' werd al meer dan 160 jaar geleden gediagnosticeerd door Herman Melville in Moby Dick, de roman waarover D.H. Lawrence schreef:

it is a great book, a very great book, the greatest book of the sea ever written. It moves awe in the soul.
The terrible fatality.
Fatality.
Doom.
Doom! Doom! Doom! Something seems to whisper it in the very dark trees of America. Doom!
Doom of what?
Doom of our white day. We are doomed, doomed. And the doom is in America. The doom of our white day. 
Ah, well, if my day is doomed, and I am doomed with my day, it is something greater than I which dooms me, so I accept my doom as a sign of the greatness which is more than I am. 
Melville knew. He knew his race was doomed. His white soul, doomed. His great white epoch, doomed. Himself, doomed. The idealist, doomed. The spirit, doomed. 
The reversion. 'Not so much bound to any haven ahead, as rushing from all havens astern.' That great horror of ours! It is our civilization rushing from all havens astern.
The last ghastly hunt. The White Whale. 

What then is Moby Dick? He is the deepest blood-being of the white race; he is our deepest blood-nature. And he is hunted, hunted, hunted by the maniacal fanaticism of our white mental consciousness. We want to hunt him down. To subject him to our will. And in this maniacal conscious hunt of ourselves we get dark races and pale to help us, red, yellow, and black, east and west, Quaker and fire-worshipper, we get them all to help us in this ghastly maniacal hunt which is our doom and our suicide…
The Pequod went down. And the Pequod was the ship of the white American soul. She sank, taking with her negro and Indian and Polynesian, Asiatic and Quaker and good, businesslike Yankees and Ishmael: she sank all the lot of them?

Het gruwelijkste aspect van de visionaire strekking van een boek uit 1851 bewaarde D.H. Lawrence voor het slot van zijn essay over Herman Melville’s wereldberoemde boek Moby Dick:

If the Great White Whale sank the ship of the Great White Soul in 1851, what's been happening ever since? Post-mortem effects, presumably.

Nu wij allen getuige zijn van de ondergang van het Amerikaans imperium, is het goed om F. Scott Fitzgerald’s postuum verschenen boek The Crack-Up (1945) te lezen over de zogeheten 'roaring twenties.’ De auteur van The Great Gatsby (1925) kwam tot de slotsom dat:

All the stories that came into my head had a touch of disaster in them — the lovely young creatures in my novels went to ruin, the diamond mountains of my short stories blew up, my millionaires were as beautiful and damned as Thomas Hardy's peasants. In life these things hadn't happened yet, but I was pretty sure living wasn't the reckless, careless business these people thought — this generation younger than me.

En zo zijn wij tot voor kort getuige geweest van bijvoorbeeld Ian Buruma’s pogingen het ‘imperialisme uit Washington’ te verkopen als ‘a force for good,’ een ‘ideal of openness and democracy.’Door een gebrek aan kennis, luiheid, opportunisme en ideologische blindheid beseffen hij en zijn mainstream-collega’s niet dat de beschrijving van de vernietigende leegte achter de Amerikaanse schijn niet beperkt blijft tot Melville, Scott Fitzgerald, Kerouac, Mailer en talloze andere wereldberoemde Amerikaanse auteurs. Zo schreef de Amerikaanse socioloog Philip Slater in zijn studie Pursuit of Loneliness (1970) — volgens een recensent in The New York Times 'a brilliant, sweeping and relevant critique of American culture’:

One begins to sense a wide gap between the fantasies Americans live by and the realities they live in. Americans know from an early age how they're supposed to look when happy and what they're supposed to do or buy to be happy. But for some reason their fantasies are unrealizable and leave them disappointed and embittered. 

Ergens in dit zwarte gat, dat zelfs het licht laat verdwijnen, probeert de zogeheten ‘vrije pers’ haar toko draaiende te houden, alsof haar ‘white soul,’ niet allang ‘doomed’ is. In het midden van de jaren tachtig van de vorige eeuw verwoordde Federico Fellini het als volgt: ‘Gebleven is slechts het labyrint van rituelen, en niemand herinnert zich meer de ingang en de uitgang en al evenmin de zin van het labyrint.’ Wat rest is een voetnoot, en die voetnoot zijn wij. En al in 1878 waarschuwde de nationale dichter Walt Whitman zijn landgenoten:

Go on, my dear Americans, whip your horses to the utmost — Excitement; money! politics! — open all your valves and let her go — going, whirl with the rest — you will soon get under such momentum you can't stop if you would. Only make provision betimes, old States and new States, for several thousand insane asylums. You are in a fair way to create a nation of lunatics.

Maar hoe te stoppen wanneer de paarden op hol zijn geslagen? En waar precies halt te houden? Eén van de meest gerespecteerde Amerikaanse auteurs, Barry Lopez, wees in dit verband in zijn boek The Rediscovery of North America (1990) erop dat:

[a] sense of place must include, at the very least, knowledge of what is inviolate (ongeschonden. svh) about the relationship between a people and the place they occupy, and certainly, too, how the destruction of this relationship, or the failure to attend to it, wounds people. Living in North America and trying to develop a philosophy of place — a recognition of the spiritual and psychological dimensions of geography — inevitably brings us back to our beginnings here, to the Spanish inversion (omwenteling. svh). The Spanish experience was to amass wealth and go home. Those of us who have stayed, who delight in the litanies of this landscape and who can imagine no deeper pleasure than the fullness of our residency here, look with horror on the survival of that imperial framework in North America — the physical destruction of a local landscape to increase the wealth of people who don't live there, or to supply materials to buyers in distant places who will never know the destruction that process leaves behind. 

Op zijn beurt concludeerde de Australische paleontoloog Tim Flannery in Een ecologische geschiedenis van Noord-Amerika (2001):

De kern van de pionierservaring schuilt in de enorme rijkdommen en als die rijkdommen onbegrensd zijn, waarom zou je daar dan zuinig mee omspringen of ze zelfs maar efficient benutten. Het doel is de bestaansbronnen zo snel mogelijk te exploiteren en vervolgens verder te trekken. Het is deze pioniershouding ten aanzien van de benutting van bestaansbronnen die ten grondslag ligt aan het kapitalisme en waar hedendaagse natuurbeschermers het zo moeilijk mee hebben. In deze zin is de erfenis van de Amerikaanse pionier nog altijd onder ons.

Flannery onderbouwt 437 pagina’s lang de stelling dat het Amerikaans radicalisme een systeem is van roofbouw dat alles wat in de weg staat elimineert. En zo geschiedde dat in:

de jaren vijftig van de vorige eeuw de Noord-Amerikanen ongeveer viervijfde van de dierenwereld van het continent [hadden] uitgemoord, meer dan de helft van de bomen gekapt, de inheemse culturen vrijwel volledig vernietigd, de meeste rivieren afgedamd, de productieve zoetwatervisserij verwoest en een groot deel van de bodem uitgeput. Ze hadden een grote overwinning in de oorlog behaald en één van de welvarendste en zelfgenoegzaamste maatschappijen aller tijden gecreëerd, en nog was de plundering van de de natuurlijke bestaansbronnen niet afgelopen. In 1999 stonden twaalfhonderd inheemse Noord-Amerikaanse soorten op de officiële lijst van bedreigde diersoorten en dat is een zware onderschatting, want betrouwbare schattingen gaan ervan uit dat ongeveer zestienduizend soorten ernstig in hun voortbestaan bedreigd worden… superioriteit heeft wel een prijskaartje gehad, want het kostte het continent een groot deel van zijn natuurlijke rijkdommen en zijn ecologische stabiliteit. Zelfs nu nog offert het agressieve kapitalisme rivieren, bodem en de armere volkeren van Noord-Amerika op het altaar van de god van fortuin, net zoals de Azteken 500 jaar geleden met hun slachtoffers deden.

Over de eerste generaties puriteinse kolonisten schreef Flannery:
In Europa waren ze uitschot, vervolgd en beschimpt als religieuze fanatici. Hier waren ze meester over hun eigen toekomst en tevens de potentiële heersers over een nieuw land… De wreedheid van hun regelgeving was in zekere zin een respons op hun nieuwe thuis. Zij geloofden namelijk dat Amerika een bolwerk van de duivel was. Alles in dit land leek van God verlaten, van de Indianen die zij aanzagen voor duivels-aanbidders, tot de woeste landschappen en wilde dieren.
In de kapitalistische ideologie, die nut en efficiency tot de hoogste waarden heeft verheven om zoveel mogelijk winst te kunnen maken, spreekt niets meer in zijn eigen taal met de mens. Alles is teruggebracht tot een zielloos object dat of bruikbaar is en daarom nuttig, of onbruikbaar, dus onnuttig. En wat geen nut heeft, kan worden vernietigd. in zijn boek Lost Mountain: A Year in the Vanishing Wilderness Radical Strip Mining and the Devastation of Appalachia (2007) maakte de Amerikaanse auteur Eric Reece zijn lezers erop attent dat:

[w]e are currently witnessing — and ignoring — the sixth great extinction since the advent of life on earth. This is not a hysterical cry of some druid; it is cold scientific fact. 
In het voorwoord van Lost Mountain verklaart de prominente Amerikaanse cultuurcriticus Wendell Berry over de neoliberale ideologie:

every one of our economic landscapes have been put at the mercy of a class of economic aggressors whose aim is to convert the natural world into money as quickly as is technologically possible and at the least possible cost. If that least cost is the total destruction of the land and the land's communities, that is understood as an acceptable cost of doing business. 

Heeft deze vernielzucht de consument gelukkiger gemaakt? Nee, want 

while Americans are four times more affluent than during the ‘60s, we have shown no measurable gains in happiness. In fact the opposite is true: We are more depressed, more medicated, more frazzled than at any other time in our short history,

aldus Reece, die vervolgens verwijst naar de Britse auteur Henry Salt, ‘one of the first thinkers to extend the realm of ethics beyond the realm of the human.’ In zijn boek The Creed of Kinship (1935) stelde Salt dat ‘The basis of any real morality must be the sense of kinship between all living beings.’ In de zeventiende eeuw verwoordde de Nederlandse filosoof Spinoza deze houding als volgt:

We beschikken niet over de absolute macht om dingen buiten ons aan te passen aan onze behoeften. Niettemin moeten we kalm de dingen ondergaan die ons overkomen en die ingaan tegen ons voordeel; als we ons ervan bewust zijn dat we onze plicht hebben gedaan en dat de macht waarover wij beschikken niet zover gaat dat wij die dingen hadden kunnen vermijden, en dat we een deel zijn van de Natuur, aan wier ordening wij zijn onderworpen.


Wat Salt en Spinoza beschreven is al millennia-lang de essentie van alle grote levensbeschouwingen, en demonstreert een diep respect voor het mysterie van het leven. Alles is met alles verbonden en ‘Whatever befalls the earth befalls the sons of the earth,’ de mens is slechts een draad in het ragfijne web van alles dat bestaat, en ‘whatever he does to the web, he does to himself.’ Vanuit dit inzicht waarschuwde Seattle de witte veroveraar met de woorden: ‘Continue to contaminate your own bed, and you will one night suffocate in your own waste.’ Het is allemaal vergeefs geweest. Lopez gaat dieper in op dit fenomeen wanneer hij uiteenzet dat:

[i]n Spanish, la querencia refers to a place on the ground where one feels secure, a place from which one’s strength of character is drawn… a place in which we know exactly who we are. The place from which we speak our deepest beliefs…
I would like to take this word querencia beyond its ordinary meaning and suggest that it applies to our challenge in the modern world, that our search for a querencia is both a response to threat and a desire to find out who we are. And the discovery of a querencia, I believe, hinges on the perfection of a sense of place.

De cultuur van roofbouw, het verwoesten en verder trekken, is nu, geheel onvoorbereid, op haar eigen grenzen gestoten. De eeuwige groei blijkt een bodemloze put te zijn. De Vooruitgang toont zich als een gigantische beerput. Wie de moeite neemt een willekeurige foto van een afgebrand stuk regenwoud naast een afbeelding te leggen van bijvoorbeeld de door Amerikanen verwoeste Iraakse stad Fallujah ziet de overeenkomsten. Het elke minuut weer ongeveer 24 hectare regenwoud verbranden levert hetzelfde gruwelijke beeld op als een Amerikaanse bombardement. In beide gevallen zien we wat de mens en het land wordt aangedaan ‘not so that people can survive, but so that a relative few people can amass wealth.’ Barry Lopez stelt de voor de hand liggende vraag: 

where is the man or woman, standing before lifeless porpoises (bruinvissen. svh) strangled and bloated (gezwollen. svh) in a beach cast driftnet, or standing on farmland ankle deep in soil gone to flour dust, or flying over the Cascade Mountains and seeing the clearcuts stretching for forty miles, the sunbaked earth, the streams running with mud, who does not want to say, ‘Forgive me, thou bleeding earth, that I am meek and gentle with these butchers?’

En ‘When the Music’s Over’ resteert alleen nog de vraag:

What have they done to the earth?
What have they done to our fair sister?
Ravaged and plundered
and ripped her and bit her
Stuck her with knives
in the side of the dawn
and tied her with fences
and dragged her down.
Maar zelfs wanneer de mens ‘our fair sister’ vergiffenis zou vragen voor zijn misdaden dan nog weet hij dat de elite doofstom zal blijven, de macht is niet democratisch. Wat ‘we really face,’ zo merkt Lopez op, 

is something much larger, something that goes back to Guanahaní (San Salvador, waar Columbus voor het eerst voet aan wal zette op het Amerikaanse continent. svh) and what Columbus decided to do, that series of acts — theft, rape, and murder — of which the environmental crisis is symptomatic. What we face is a crisis of culture, a crisis of character. Five hundred years after the Niña, the Pinta, and the Santa Maria sailed into the Bahamas, we are asking ourselves what has been the price of the assumptions those ships carried, particularly about the primacy of material wealth.  One of our deepest frustrations as a culture, I think, must be that we have made so extreme an investment in mining the continent, created such an infrastructure of nearly endless jobs predicated on the removal and distribution of trees, water, minerals, fish, plants, and oil, that we cannot imagine stopping. In the part of the country where I live, thousands of men are now asking themselves what jobs they will have — for they can see the handwriting on the wall — when they are told they cannot cut down the last few trees and that what little replanting they've done — if it actually works — will not produce enough timber soon enough to ensure their jobs.
 
Maar hoe verder, nu de Amerikaanse cultuur van roofbouw -- Buruma’s ‘force for good’ --  is geglobaliseerd, en alles onder zijn moordende vleugels  is gebracht? Lopez:

The deep and tragic confusion here is that this pose of responsibility, this harkening to a heritage of ennobled independence, has no historical foundation in America. Outside of single individuals and a few small groups that attended to the responsibilities of living on the land, attended to the reciprocities (wederkerigheden. svh) involved, the history of the use of the American landscape has been lawless exploitation.


Hoe kan een cultuur dat elk moment van de dag en de nacht in oorlog verkeert met mens en natuur zichzelf hervormen? Hoe kan een cultuur gebaseerd op de onverzadigbaarheid van allen, zichzelf intomen? Dit zijn de centrale vragen van onze tijd. Van de westerse politici en hun woordvoerders in de mainstream-media moeten we geen hulp verwachten, zij zijn zelfs niet eens in staat het probleem te formuleren, laat staan alternatieven te bedenken. Conformisten die hun eigen plaats niet weten, zijn vanzelfsprekend niet bij machte anderen de weg te wijzen. Nogmaals Barry Lopez:


We cannot, with Huck Finn and Mark Twain, light out for the territory any more, to a place where we might continue to live without parental restraint. We need to find our home. We need to find a place where we take on the responsibilities of adults to the human community. Having seen what is going on around us, we need to find, each person, his or her querencia…


What we need is to discover the continent again. We need to see the land with a less acquisitive (hebzuchtig. svh) frame of mind. We need to sojourn in it again, to discover the lineaments (kenmerken. svh) of cooperation with it. We need to discover the difference between the kind of independence that is a desire to be responsible to no one but the self — the independence of the adolescent — and the independence that means the assumption of responsibility in society, the independence of people who no longer need to be supervised. We need to be more discerning (oordeelkundig. svh) about the sources of wealth. And we need to find within ourselves, and nurture, a profound courtesy (beschaafdheid. svh), an unalloyed (oprechte. svh) honesty. 

Is een dergelijke culturele omwenteling mogelijk? 

As any observer of mass media in America can testify, it is not only in Chicago that innocence seems to be dying younger. Stories of warfare against and between children, especially adolescent members of gangs, have become commonplace throughout the inner cities of America. Judging from newspapers and television, one can only feel that urban violence has become a norm that threatens to first silence and then destroy only children, but eighty-four-year-old women and indeed people of all ages,

zo lees ik in het boek Violence in the Contemporary American Novel. An End to Innocence  (2000) van de Amerikaanse hoogleraar Engels, James R. Giles. Het is allemaal onvermijdelijk geweest, wat wordt gezaaid wordt geoogst. D.H. Lawrence was zich hiervan bewust toen hij waarschuwde dat: 

The moment the last nuclei of Red life break up in America, then the white men will have to reckon with the full force of the demon on the continent. 

De sluimerende demon heeft zijn kop opgestoken en het rijk overgenomen, en niemand, ook de macht niet, is hierop voorbereid. Wat moet de demon tot bedaren brengen wanneer de VS met ongeveer 5 percent van de wereldbevolking ‘consumes 75 percent of the the world's prescription drugs’
Wat hun cultuur de Amerikanen ook mag hebben gebracht, in elk geval geen rust, geen belonging, het gevoel ergens geworteld te zijn, geen geluk, altijd blijven zij het gevoel hebben gemobiliseerd te zijn, zowel fysiek als mentaal. Het Amerikaanse televisienetwerk NBCbetitelde naar aanleiding van de huidige hard drugs-epidemie in ‘the land of the free,’  als ‘ONE NATION OVERDOSED. News about the opioid epidemic in the United states. These are the stories of heroin, opioid and drug addiction, overdose and victims.’  

De Amerikaanse auteur Henry Miller voorzag bijna een halve eeuw geleden deze ontwikkeling  in zijn essay A Nation Of Lunatics (1977):

[i]
n two short centuries we are practically going down the drain. Ausgespielt! No one is going to mourn our passing, not even those we helped to survive. In the brief span of our history we managed to poison the world. We poisoned it with our ideas of progress, efficiency, mechanization. We made robots of our stalwart (stoere. svh) pioneers. We dehumanized the world we live in… It seems as if we were conceived in violence and hatred, as if we were born to plunder, rape and murder. Our history books gloss over (verbloemen. svh) the cruelties and abominations, the immoral behavior of our leaders…
They name it a republic and a democracy, but it never was and is not even one now. A few patrician, wealthy families control the governments of these states… Indeed, for all our talk of progress, we are just as narrow-minded, prejudiced, blood-thirsty as ever we were. Just look at the military situation — the Pentagon! — is enough to give one the shivers. The last war — Vietnam — what foul doings! Tamerlane and Attila are nothing compared to our latter-day monsters armed with nuclear weapons, napalm, etc. If Hitler subsidized genocide, what about us? We have been practicing genocide from our very inception (begin. svh)! That goes for Indian, Negro, Mexican, anyone… And we wonder why, as a nation, as a people, we are falling apart… In short, how to survive in an age of barbarism such as ours.

Erik Reece schreef in zijn Lost Mountain met betrekking tot de wouden in Kentucky dat tien tot twintig miljoen jaar ‘natural selection... has organized ecosystems into a complex, symbiotic relationship of species.’ Die biotoop is het concrete bewijs dat ‘nature knows best what it is doing,’ terwijl de moderne mens the cycle of nature’ moedwillig of vanuit onwetendheid vernietigt, en daarmee zijn eigen toekomst in gevaar heeft gebracht. De mens is vanuit evolutionair oogpunt gezien minder intelligent dan bijvoorbeeld de Sequoia, die als soort al in de Trias bestond, 200 miljoen jaar geleden, in een periode dus toen dinosaurussen voor het eerst op aarde verschenen. Deze boom heeft zich al die tijd weten aan te passen aan telkens veranderende omstandigheden. Maar omdat de natuur geen leger heeft, kunnen de kortzichtige plunderaars ongestoord doorgaan. De ‘democratie' zal de verwoesting niet stoppen. Weliswaar geldt voor de ‘American democracy that citizens have the freedom to speak,’ maar ‘unless they are wealthy, not the authority to be heard,’ aldus Reece. Bovendien kent de protestantse denominatie van de judeo-christelijke cultuur in de VS een fatalistisch aspect, namelijk de mythe dat 'Adam and Eve were banished onto earth and earth is an enemy,' en dat 'you don’t really have to care for it because someday you are going back to paradise when you complete your banishment.’ Reece: 'In this view, such seeming injustices as exploitative bosses, terrible working conditions, and grinding poverty may not get righted in this world, but will certainly be compensated for in the next.' Volgens hem is één van de gevolgen van deze mentaliteit dat:

[w]
e are currently witnessing – and  ignoring – the sixth great extinction since the advent of life on earth. This is not the hysterical cry of some druid; it is cold scientific fact.


The history of life on earth has seen five great extinctions, all caused by natural phenomena. The last extinction, 65 million years ago, possibly caused by an asteroid, wiped out the dinosaurs. Everybody learns this in school. What we don’t usually learn is that up until the age of agriculture, species became extinct at roughly the rate of a few every million years – the same rate at which new species evolved. Or as E.O. Wilson has figured it, one species out of a million went extinct each year. That formula is known to biologists and archeologists as the ‘background rate.’ Now, because of rising temperatures, chemical pollution, the introduction of exotic plants, and forest fragmentation, species worldwide are disappearing at 1,000 to 10,000 times that rate. That is to say, roughly one species goes extinct every hour.


According to the World Conservation Union Red List, one in four mammals and one in eight bird species are in some degree of danger. Since 1980, habitat destruction has reduced our closest genetic and socially predisposed relative, the bonobo of West Africa, from 100,000 to merely 3,000. Of the 9,946 known bird species, 70 percent are declining in number.

Eén voorbeeld: 'of the 9,946 known bird species, 70 percent are declining in number.' Het neoliberaal kapitalisme heeft overal op aarde een spoor van verwoesting getrokken. Het verstoort de natuurlijke orde en de plaats van de mens daarin. De globalisering is de laatste fase van een proces waarbij de hele wereld grensgebied is geworden. De Amerikaanse historicus Jackson Turner beschreef in de tweede helft van de negentiende eeuw hoe de cultuur in de VS gebaseerd is op expansionisme, dat als ‘a gate of escape’ functioneert ‘from the bondage of the past.’ Dit ‘escapisme’ kenmerkt de geschiedenis van de Europese kolonisten die alleen al in de VS, op zoek naar ‘Lebensraum,’ de ondergang van tenminste 7 miljoen Indianen veroorzaakten. 

Tot voor betrekkelijk kort is er altijd ruimte geweest om in te ontsnappen. Na 1890, toen de interne grenzen waren bereikt, verschoof de gewelddadige ‘frontier’ naar de Stille Oceaan, via Hawaii, de Filipijnen, Guam naar Vietnam. En nog steeds blijven de Amerikanen gemobiliseerde expansionisten. Zoals de bereisde Henry Miller schreef: 

of all the civilized peoples in the world I regard the American as the most restless, the most unsatisfied, the idiot who thinks he can change the world into his own image of it. In the process of making the world better, as he foolishly imagines, he is poisoning it, destroying it. 

De volgend keer meer hierover.



Zelensky Has Made A Terrible Mistake

Douglas Macgregor: Zelensky Has Made A Terrible Mistake By Trying To Pin Missile Strikes On Russia https://www.youtube.com/watch?v=iB1uAWuzZgY