zaterdag 19 september 2020

Covid and Biological Weapons








In this interview, the Author of the US Biowarfare Act, Professor Francis Boyle uncovers four separate studies which he claims confirm as ‘smoking gun’ evidence the Wuhan Coronavirus known as COVID19 was in fact weaponized.
Professor Boyle also discloses where he believes the true origin of the virus originated and the extent that the US government was involved. This is a must see interview as Professor Boyle also reveals never before disclosed information. Links Study: The spike glycoprotein of the new coronavirus 2019-nCoV contains a furin-like cleavage site absent in CoV of the same clade https://www.sciencedirect.com/science... Study: SARS-like cluster of circulating bat coronavirus pose threat for human emergence https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/arti... Study: Angiotensin-converting enzyme 2 (ACE2) proteins of different bat species confer variable susceptibility to SARS-CoV entry https://link.springer.com/article/10.... Study: The possible origins of 2019-nCoV coronavirus https://web.archive.org/web/202002141... Study: Clinical characteristics of 2019 novel coronavirus infection in China https://www.medrxiv.org/content/10.11... SMOKING GUN: China Bought Weaponized Wuhan Virus From U.S. https://banned.video/watch?id=5e4d9a9... Full transcript of “smoking gun” bombshell interview: Prof. Francis Boyle exposes the bioweapons origins of the CoVid-19 coronavirus https://www.naturalnews.com/2020-02-2...





Chris Kijne en de Gesubsidieerde Onwetendheid 10

 De vraag is: waarom dringt het simpele feit niet door tot Nederlandse mainstream-opiniemakers dat het neoliberalisme wereldwijd een rampzalige ontwikkeling op gang heeft gebracht? 

Pas in juni 2020 verscheen een boek van twee Nederlanders over de gevolgen van het vier decennia eerder begonnen neoliberalisme. Zoals Karl Marx en Friedrich Engels tijdens het revolutiejaar 1848  in Het Communistisch Manifest stelden: ‘Een spook waart door Europa,’ signaleren de auteurs nu, 172 jaar later, hetzelfde ‘fantoom,’ om dit als volgt toe te lichten:


Onze samenleving gaat uit van gelijkheid. Of je rijk, arm, man, vrouw, zwart of wit bent: iedereen heeft een stem. Maar deze belofte van ideële gelijkheid staat in steeds schriller contrast met de sociaal-economische ongelijkheid die mensen daadwerkelijk zien en voelen. Het ondermijnt de democratische belofte en bedreigt onze samenlevingsvorm met een moreel en ideologisch faillissement. De snelle opmars van rechts-populistische bewegingen in Europa en Noord-Amerika zijn wat dat betreft een veeg teken. Tenslotte: een stem op een populist is een afwijzing van het huidige politiek-economische systeem dat geen antwoord meer heeft op wezenlijke problemen die mensen raken of ervaren.


De opkomst van nieuwe populistisch-nationalistische partijen overal ter wereld kent verschillende oorzaken, waarvan de economie er één is. Groeiende ongelijkheid en economische onzekerheid voeden een sfeer waarin mensen hun vertrouwen in de politiek en in hun medemensen verliezen. Het maakt ons vatbaar voor allerlei vijandbeelden. Leg de verkiezingsprogramma’s van de grote rechts-populistische bewegingen in Europa en de Verenigde Staten naast elkaar en je vindt vooral wilde beschuldigingen aan het adres van migranten, de Europese Unie, vermeende linkse elites en — afhankelijk van het land en de partij — moslims en/of Joden. Kortom: populisten wijzen naar zondebokken. Maar in hun partijprogramma’s vind je vrijwel niets terug dat wijst op een doordachte analyse en visie om de reële sociaaleconomische problemen die onze samenleving ondermijnen het hoofd te bieden. Integendeel, wie de sociaaleconomische agenda van rechts-populistische partijen onder de loep neemt, ziet vooral maatregelen die de ongelijkheid vergroten. Juist ook binnen wat wordt gepresenteerd als de ‘eigen’ groep,


aldus de bestuurskundige Hendrik Noten en de onderzoeksjournalist Sander Heijne in hun boek Fantoomgroei. Waarom we steeds harder werken voor steeds minder (2020). Het opvallende hier is dat Heijne en Noten niets nieuws signaleren, en dat de overgrote meerderheid van de Nederlandse intellectuelen pas nu wakker wordt. Dat wil zeggen: half wakker, want wanneer zij de populisten en een aanzienlijk deel van de westerse bevolking het verwijt maken dat zij geen alternatieven bezitten voor het neoliberalisme, dan verzwijgt het tweetal dat de sociaal-democraten van PVDA en D’66 mede schuldig zijn voor de groeiende ongelijkheid, en dat in de Verenigde Staten juist de Democratische Congresleden samen met president Bill Clinton direct verantwoordelijk waren voor de frontale aanval op de zogenaamde ‘welvaartsstaat.’ Door de afschaffing van de Glass–Steagall-wet uit 1933 zorgden zij in 1999 ervoor dat de financiële wereld niet langer meer door de overheid in toom kon worden gehouden. Deze déregulering speelde:    


an important role in leading to the housing bubble and financial crisis. Economics Nobel prize laureate Joseph Stiglitz, for instance, argued that ‘[w]hen repeal of Glass-Steagall brought investment and commercial banks together, the investment-bank culture came out on top,’ and banks which had previously been managed conservatively turned to riskier investments to increase their returns. 

https://en.wikipedia.org/wiki/Glass–Steagall_legislation 



Zo kon het gespeculeer in niet bestaand geld oplopen tot een biljoenen luchtbel die in 2008 ontplofte, en de armen en middenklasse hiervan de dupe werden, terwijl de:


richest 0.1% of the world’s population have increased their combined wealth by as much as the poorest 50% — or 3.8 billion people — since 1980, according to a report detailing the widening gap between the very rich and poor.


The World Inequality Report, published on Thursday by French economist Thomas Piketty, warned that inequality had ballooned to ‘extreme levels’ in some countries and said the problem would only get worse unless governments took coordinated action to increase taxes and prevent tax avoidance.


The richest 0.1% of the world’s population have increased their combined wealth by as much as the poorest 50% — or 3.8 billion people — since 1980.


The report, which drew on the work of more than 100 researchers around the world, found that the richest 1% of the global population ‘captured’ 27% of the world’s wealth growth between 1980 and 2016. And the richest of the rich increased their wealth by even more. The top 0.1% gained 13% of the world’s wealth, and the top 0.001% — about 76,000 people — collected 4% of all the new wealth created since 1980.


‘The top 0.1% income group (about 7 million people) captured as much of the world’s growth since 1980 as the bottom half of the adult population,’ the report said. ‘Conversely, income growth has been sluggish or even nil for the population between the global bottom 50% and top 1%,’


zo berichtte The Guardian op donderdag 14 december 2017. Dit is slechts één voorbeeld van de talloze wetenschappelijke onderzoeken die aantonen dat de kloof tussen de rijken en de rest van de mensheid almaar toeneemt.   

https://www.theguardian.com/inequality/2017/dec/14/world-richest-increased-wealth-same-amount-as-poorest-half    


Als gevolg van het onrechtvaardige politieke beleid van zowel rechts als vermeend links is de situatie in de VS medio 2020:


  40 million Americans filed for unemployment during the pandemic, but billionaires saw their net worth increase by half a trillion dollars.

This isn't the first time billionaires have seen gains while others dealt with loss, and it tends to tie back to two things. First, the government disproportionately gives more aid to larger companies.

Then, when the stock market bounces back, the unequal bailouts mean that the wealthy still have money on hand to invest and thus profit, while the middle and lower classes do not.

Wealth-friendly tax laws and loopholes then keep those billionaires at the top. Knowing all of this, some are advocating for policies to help level the playing field and create change.



National moral disgrace’: Over 1 in 5 US children on food stamps & living in poverty



Amerikaanse ‘billionaires got $637 billion richer during the coronavirus pandemic,’ zoals de kop in businesssinsider.com van 3 augustus 2020 luidde. Een soortgelijk proces voltrekt zich in de landen aangesloten bij de Europese Unie. De sociaal-democraat die in Nederland de neoliberale politiek doorvoerde was de PVDA-leidsman, Wim Kok, minister van Financiën en premier, die na zijn politieke loopbaan door de financiële macht beloond werd met lucratieve commissariaten bij onder andere de internationaal opererende ING bank, die in 2012 niet minder dan 619 miljoen dollar betaalde aan de Amerikaanse autoriteiten als schikking om aan een strafvervolging te ontkomen. Bovendien trof de bank op  4 september 2018 een schikking van 775 miljoen euro met het Openbaar Ministerie om zo aan strafvervolging wegens witwassen te ontkomen. Desondanks meende Kok dat de ING in 2004 qua salarissen ‘lelijk achterop’ was ‘geraakt bij vergelijkbare Europese banken.’ De ING kon volgens hem maar twee dingen doen. Een ‘inhaaloperatie’ om ‘talenten’ binnen te houden ‘voor ING en daarmee voor de BV Nederland,’ of de ambitie ‘een internationale speler en een financiële sector van wereldklasse te zijn bij het vuilnis te zetten. ING koos het eerste.’ De wrange ironie is dat juist de ‘talenten,’ naar wie Kok verwees, mede verantwoordelijk waren voor de kredietcrisis die vier jaar later, in 2008, uitbrak en  een diepe economische crisis veroorzaakte. Deze feiten tonen aan tot welke rampzalige consequenties het neoliberale ‘Do Your Thing’-motto van de ING-bank kan hebben. 


Het was de beroemde Braziliaanse geleerde Paolo Freire die erop wees dat de macht er altijd op gericht is ‘de menselijke kwaliteit de wereld te kunnen “be-denken,” te vernietigen.' Daarom schept de macht een mythe, 'een schijnwereld' die 'tot doel heeft vervreemding en passiviteit te vergroten.' Vandaar ook al hun 'methoden die iedere voorstelling van de wereld als probleem uitsluiten en haar in plaats daarvan als een verstard gegeven laten zien — als iets waaraan mensen zich uitsluitend als toeschouwers moeten aanpassen.' Of zoals de sociaal-democratische voorman Joop den Uyl het noemde: 'de smalle marges van de democratie,’ terwijl zijn opvolger Wim Kok er rotsvast van overtuigd  was dat er ‘geen alternatief’ bestond ‘voor de maatschappelijke constellatie die we nu hebben en dus heeft het geen enkele zin daar naar te streven.’ Dit neoliberale dogma ervoer de oud-vakbondsleider Wim Kok als ‘de bevrijdende werking van het afschudden van de ideologische veren.' Na zich van de sociaaldemocratische ideologie bevrijd te hebben, kon Kok, zonder enige politieke opschudding te veroorzaken, in 2003 enkele commissariaten, bij de ING Bank, TPG Post, Shell en de KLM aanvaarden. 


Op haar beurt schreef Rebecca Fisher, Amerikaans onderzoekster bij Corporate Watch ‘a not-for-profit co-operative providing critical information on the social and environmental impacts of corporations and capitalism’ in de ‘Introduction’ van het boek Managing Democracy. Managing Dissent. Capitalism, Democracy and the Organization off Consent (2013) dat het van ‘vitaal belang’ is erop te wijzen dat the incompatibility of genuine democracy and capitalism is disguised,’ en ‘for the majority to believe that democracy and capitalism’ niet alleen ‘compatible’ zijn: 


but indivisible: that one engenders the other. And if this connection seems not to be quite watertight it is reinforced by the more negative notion that capitalism is the form of social organization truest to basic human nature, and thus no more equitable (billijk. svh), or sustainable system is possible. Together, they help to engender the widely held belief that challenging capitalism is not only misguided but unprogressive, even pernicious (kwaadaardig. svh), and as a result, deserving of the marginalization a repression it perceives.


Het neoliberalisme is de ideologische leer van ondermeer de invloedrijke Trilaterale Commissie (TLC), een ‘privé-organisatie opgericht in 1973 op initiatief van David Rockefeller,’ telg van de beruchte miljardairsfamilie. Samen met Zbigniew Brzeziński, de Nationale Veiligheidsadviseur onder president Carter, riep hij de eerste vergaderingen bijeen, die werden bijgewoond door leidinggevenden uit de zakenwereld, en politici van alle grote partijen. Samen met de Bilderberg-Conferentie en de reactionaire Council on Foreign Relations wordt de TLC gezien als de grote machtsdriehoek van de heersende kapitalistische elite. In haar rapport The Crisis of Democracy (1975) benadrukte de Trilaterale Commissie dat:


Because they (citizens) press for more action to meet the problems they have to face, they require more social control. At the same time they resist any kind of social control that is associated with the hierarchical values they have learned to discard and reject.  The problem may be worldwide. 




Het is veelzeggend dat de mainstream-opiniemaker Ian Buruma in maart 2017 deelnam aan de meerdaagse Plenaire Vergadering van de TLC in het luxe THE RITZ CARLTON te Washington, in aanwezigheid van onder andere Henry Kissinger, die begin jaren zeventig als Nationale Veiligheidsadviseur erop toezag dat Washington in het geheim ‘een strategie van destabilisatie, ontvoering en moord,’ ontwikkelde ‘met het doel’ om in Chili ‘een militaire staatsgreep uit te lokken,’ waarbij het democratisch gekozen bewind van president Allende met geweld uit de weg zou worden geruimd, zo blijkt uit ‘sanitized’ Amerikaanse documenten. Hoewel het een universeel recht is dat autonome staten hun eigen beleid bepalen, instigeerde president Nixon een economische boycott nadat de regering Allende de kopermijnen had genationaliseerd. Toen bleek dat Nixon’s opdracht ‘make the economy scream’ niet onmiddellijk het gewenste resultaat had opgeleverd, adviseerde Kissinger de hele Chileense democratie te vernietigen, aangezien — in de woorden van Kissinger — ‘the issues are much too important for the Chilean voters to be left to decide for themselves.’ En zo vond op 11 september 1973, de dag dat de Senaat Kissinger’s benoeming als minister van Buitenlandse Zaken goedkeurde, een militaire staatsgreep plaats, waarna naar schatting 3200 Chileense burgers werden geëxecuteerd, in totaal zo’n 80.000 anderen gevangen werden gezet, terwijl tienduizenden Chilenen werden gemarteld. 


Dit alles was onderdeel van het ‘smerige werk’ dat vanuit Washington wordt gecoördineerd, en dat over het algemeen door de Angelsaksische ‘corporate press’ wordt verzwegen of gesteund. Sindsdien is niets veranderd. Bijna drie decennia later, op 16 juli 2002, adviseerde mijn oude vriend Ian Buruma in The Guardian dat ‘we too’ in Europa ‘must do the dirty work, and take the risk of being held accountable,’ voor de daaruit voortvloeiende oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid. Zodoende zou Europa ‘onze NAVO-bondgenoot,’ de VS, kunnen ontlasten. Een fatsoenlijke burger mag Buruma’s advies dan wel weerzinwekkend vinden, maar daar heeft de neoliberale elite geen boodschap aan. Geheel in lijn met de noodzaak van een broodschrijver de elite te behagen, werd zijn oorlogszuchtige houding beloond met in Ian’s geval een hoogleraarschap en allerlei prestigieuze onderscheidingen, waaronder De Erasmusprijs in 2008.  Het demonstreert hoe hoerig een prominente opiniemaker in het huidige neoliberale bestel kan functioneren. Zolang men in de pas blijft lopen, en braaf de eisen van Washington en Wall Street opvolgt, heeft men niets te vrezen. Daarentegen moeten dissidenten in het ‘Vrije Westen’ goed oppassen niet volledig gemarginaliseerd te worden. Die komen er overigens nog genadig vanaf vergeleken met dissidenten elders die voorgoed verdwijnen in één van de martelkampen die de CIA heeft opgezet in landen met een ‘weerspannige’ bevolking, zoals dit in de Newspeak van de ‘vrije pers’ eufemistisch heet. 

http://trilateral.org/download/files/annual_meeting/2017%20Washington%20Program%2019E.pdf 


Deze politiek is niet nieuw, zeker niet voor de elite in wat Buruma  prijzend de ‘Pax Americana’ noemt. Het is veelzeggend dat midden november 2019 het volgende bekend werd:


Former US Secretary of State Henry Kissinger made prudent remarks recently when he said the United States is no longer a uni-power and that it must recognize the reality of China as an equal rival.


The furor over a new law passed by the US this week regarding Hong Kong and undermining Beijing’s authority underlines Kissinger’s warning.


If the US cannot find some modus vivendi with China, then the outcome could be a catastrophic conflict worst than any previous world war, he admonished.


Speaking publicly in New York on November 14, the veteran diplomat urged the US and China to resolve their ongoing economic tensions cooperatively and mutually, adding: ‘It is no longer possible to think that one side can dominate the other.’


A key remark made by Kissinger was the following: ‘So those countries that used to be exceptional and used to be unique, have to get used to the fact that they have a rival.’


In other words, he is negating the erroneous consensus held in Washington which asserts that the US is somehow ‘exceptional,’ a ‘uni-power’ and the ‘indispensable nation.’ This consensus has grown since the early 1990s after the collapse of the Soviet Union, when the US viewed itself as the sole super-power. That morphed into a more virulent ideology of ‘full-spectrum dominance.’ Thence, the past three decades of unrelenting US criminal wars and regime-change operations across the planet, throwing the whole world into chaos.


Kissinger’s frank assessment is a breath of fresh air amid the stale and impossibly arrogant self-regard held by too many American politicians who view their nation as an unparalleled power which brooks no other.


The seasoned statesman, who is 96-years-old and retains an admirable acumen for international politics, ended his remarks on an optimistic note by saying: ‘I am confident the leaders on both sides [US and China] will realize the future of the world depends on the two sides working out solutions and managing the inevitable difficulties.’


Aptly, Kissinger’s caution about danger of conflict was reiterated separately by veteran journalist John Pilger, who warned in an exclusive interview for Strategic Culture Foundation this week that, presumed ‘American exceptionalism is driving the world to war.’

https://www.strategic-culture.org/news/2019/11/29/henry-kissinger-gets-it-us-exceptionalism-is-over/ 


Het is dan ook tekenend dat de polderpers geen enkele aandacht besteedt aan de waarschuwingen van de insider Henry Kissinger, de best ingevoerde Amerikaanse deskundige op het gebied van de geopolitiek en de westerse moderne geschiedenis. Dat een permanent VS-China conflict ‘catastrofaal’ zal aflopen, is voor ieder zinnig mens duidelijk, we hebben immers te maken met twee nucleaire mogendheden die onmogelijk van elkaar kunnen winnen. Daarom juist verzwijgen de mainstream-opiniemakers als Chris Kijne, Geert Mak, Hubert Smeets, Bas Heijne, Ian Buruma, en een handjevol andere Nederlandse outsiders Kissinger’s waarschuwingen. Met hun  anti-Rusland en anti-China propaganda leggen zij de basis voor een ‘catastrofale’ Derde Wereldoorlog. Daarom verzwegen zij tevens dat Kissinger al in 2015 ervoor had gewaarschuwd dat onder het presidentschap van Obama het  ‘uiteen laten vallen van Rusland een doel is geworden.’ De bestseller-auteur Geert Mak beweerde in de Engelse uitgave van zijn Reizen zonder John:


Russia is on the move again. After the collapse of the Soviet Empire it wants to start history once more, and how! Old myths about Russian greatness and the Russian soul are being dusted off. Borders are being redrawn, spheres of influence determined by force — it's as if we're back in the nineteenth century, complete with rigid and short-sighted tsarism. Russians have a sense that the Western world, including Western values and Western ways of thinking, are no longer paramount.


In this new situation, Europe is vulnerable, at least in the short term. The continent is divided and susceptible to blackmail because a number of European countries have become highly dependent on Russian gas. Defence has been neglected since the end of the Cold War; NATO has expanded its territory without strengthening its own armed forces; most European countries have implemented severe cutbacks and a common European defense policy remains a distant prospect. After decades of peace, America’s traditional allies represent a serious security problem… over recent years America’s military capacity has been reduced to a historically low level, 


aldus de waarschuwing van mijn oude vriend Geert, die ooit fractiemedewerker is geweest van de Pacifistisch Socialistische Partij (PSP) in de Tweede Kamer. De huidige feiten laten precies het tegenovergestelde zien van wat Mak beweert. 




Op 5 maart 2018 berichtte EuroNews onder de kop ‘NATO military spending continues to dwarf that of Russia’:


Military spending in NATO countries continues to dwarf equivalent spending in Russia and the gap widened in 2017, according to the latest report by the Stockholm International Peace Research Institute (SIPRI).


Data provided by the organization which studies conflict, weapons and arms control found that Russia slipped from third to fourth place in the table of states with the highest military expenditure. Moscow spent $66.3 billion in 2017, nearly three billion dollars less than the previous year.


Relative to the country’s economy, this represented a fall of a full percentage point: Russia spent 4.3% of its Gross Domestic Product (GDP) last year, compared to 5.3% in 2016.


In contrast, the United States spent nearly ten times as much: its reported figure of $610 billion is in line with US expenditure over the past few years.


Total military spending by all 29 NATO countries was $900 billion in 2017, accounting for 52% of world spending according to SIPRI.


Een eenvoudige deelsom toont aan dat de 29 NAVO-landen de afgelopen jaren gezamenlijk 10 tot 16 keer meer spendeerden aan het militair-industrieel complex dan de Russische Federatie. Uitgaande van de feiten bedreigt het Westen de Russische Federatie. Nogmaals EuroNews:


NATO reported three consecutive years of increased defence spending among countries in the North Atlantic alliance ‘for the first time in many years,’ after a significant period where expenditure had fallen.


SIPRI found that military expenditure in Central Europe rose by 12% in 2017, ‘driven by the perceived threat from Russia felt in many countries.’ This meant military spending had risen for four consecutive years, after six years in a row which had seen decreases… the International Institute for Strategic Studies (IISS) [said] in its Military Balance report for 2018. ‘Our figures indicate that in 2017, Europe was the fastest-growing region when it came to real-terms defence spending,’ it added, reporting annual growth of 3.6% last year.

https://www.euronews.com/2018/05/02/nato-military-spending-continues-to-dwarf-that-of-russia


Het gerenommeerde International Institute for Strategic Studies — dat ‘has helped to shape the strategic agenda for governments, businesses, the media and experts across the world’ — berichtte op 15 februari 2019 het volgende:


The nominal increase in US defense spending (US$44.5billion in 2018 dollars) was the largest increase in the world in 2018 — far above China, which was the second largest at US$16.7billion. It almost amounted to Germany’s total defence outlays in 2018. However, European nations also contributed to the global trend. After years of reduced spending after the end of the Cold War and in the wake of the financial crisis, NATO’s European member states increased their defense budgets by 4.2% in real-terms in 2018. Their total spending would — if the aggregate figure of US$264billion were considered on its own — amount to the second largest defense budget in the world. It would be equivalent to 1.5 times China’s official budget (US$168billion), and almost four times Russia’s estimated total military expenditure (US$63billion)…


A sign of European states’ commitments to taking their part in burden-sharing is the future €13billion (US$15.4billion) for defense they are looking to include in the next European Union budget. This will fund defense-research and joint defense-industrial projects. Amid continued calls from across the Atlantic for more spending ‘tout court,’ Europe’s smart response should begin with more efficient spending.

https://www.iiss.org/blogs/military-balance/2019/02/european-nato-defence-spending-up.


Met andere woorden: de Nederlandse oorlogslobby van de polderpers is ronduit misdadig. Vooral nu de mensheid ook nog wordt bedreigd met de desastreuze gevolgen van de klimaatverandering, en de gigantische milieuvernietiging, de groeiende kloof tussen rijk en arm, de bevolkingsexplosie, de verregaande vervreemding, etc. Daarover de volgende keer meer.  







Natascha van Weezel's Hypocrisie 3

  

Wanneer opiniemaakster Natascha van Weezel beweert zich ‘gesterkt’ te voelen ‘door wat mijn vader zei: als twee extreme kanten boos op je zijn, dan doe je het precies goed,’ dan maakt zij een fundamentele fout, de waarheid ligt immers niet ergens in het midden. Dezelfde levensgevaarlijke fout maakte de Europese bourgeoisie in het interbellum, toen communistische demonstranten in Berlijn en München slaags raakten met nationaal-socialistische knokploegen. Dat er geen gevaarloze middenweg bestond bleek toen Hitler’s leger en SS met hun genocidale politiek begonnen. 

Negen jaar vóór zijn dood in 2017 schreef de Britse auteur John Berger:

The death of one Israeli victim justifies the killing of a hundred Palestinians. One Israeli life is worth a hundred Palestinian lives. This is what the Israeli State and the world media more or less — with marginal questioning — mindlessly repeat. And this claim, which has accompanied and justified the longest Occupation of foreign territories in 20th Century European history, is viscerally (diepgeworteld. svh) racist. That the Jewish people should accept this, that the world should concur (meewerken. svh), that the Palestinians should submit to it — is one of history's ironic jokes. There's no laughter anywhere. We can, however, refute it, more and more vocally. Let's do so.


Berger, wiens joodse voorouders uit Polen, Galicië en het Oostenrijks-Hongaarse Rijk kwamen, stelde vervolgens: 


hier identificeer ik mijzelf zonder te aarzelen met de rechtvaardige zaak en de pijn van degenen die de staat Israël (en neven van mij) veroorzaken in een mate die tragisch totalitair is.


Als kosmopoliet en humanist maakte hij publiekelijk bekend afstand te doen van de ‘Wet op Terugkeer,’ waarbij sinds 1950 geregeld is dat iedereen waar ook ter wereld die van joodse afkomst is, het recht heeft zich in Israël te vestigen en het Israëlische staatsburgerschap te verkrijgen. Het gevolg is dat daardoor het elementaire recht van de met geweld verdreven Palestijnen op terugkeer naar hun eigen land werd vernietigd. Wanneer nu Natascha van Weezel zich ‘gesterkt’ voelt in haar overtuiging dat de waarheid ergens in het midden ligt, dan weigert zij rekening te houden met het feit dat het Joods-Israelisch extremisme in het kwaad het goede ziet, en dat zij in het zogenaamde ‘beloofde land’ meer rechten bezit dan de een Palestijnse inwoner, wiens familie daar al generatieslang leeft, en dat haar recht alleen maar via nog meer onrecht in stand kan worden gehouden. Voor deze gevaarlijke ontwikkeling waarschuwde al in oktober 1945 de joodse denkster Hannah Arendt in haar essay Het Zionisme Bij Nader Inzien, waarin zij met klem stelde dat Theodore Herzl’s tribale doctrine dat ‘een natie een groep mensen is […], bijeen gehouden door een gemeenschappelijke vijand  — een absurde doctrine’ was:


die slechts dit stukje waarheid bevat: dat vele zionisten er inderdaad van overtuigd waren dat zij joden waren door de vijanden van het Joodse volk. Hieruit concludeerden de zionisten dat het Joodse volk zonder het anti-semitisme in de landen van de diaspora niet overleefd zou hebben; en daarom waren zij tegen elke poging om anti-semitisme op grote schaal te vernietigen. Integendeel, ze verklaarden dat onze vijanden, de anti-semieten, ‘onze betrouwbaarste vrienden zijn, de anti-semitische landen onze bondgenoten.’ (Herzl). Het resultaat kon natuurlijk niet anders zijn dan totale verwarring waarin niemand meer onderscheid kon maken tussen vriend en vijand, en waarin de vijand een vriend werd en de vriend een geheime, en daarom des te gevaarlijkere vijand… Het is algemeen bekend hoe Herzl zelf tijdens onderhandelingen met regeringen, telkens weer een beroep deed op hun belang om van het joodse vraagstuk af te komen door middel van de emigratie van de eigen joden… Toen Herzl tijdens zijn onderhandelingen (met de Turkse sultan svh)telegrammen ontving van kenners van diverse onderdrukte nationaliteiten, die protesteerden tegen het sluiten van overeenkomsten met een regering die zojuist honderdduizenden Armeniërs had afgemaakt, was zijn commentaar daarom alleen: ‘Dit zal mij van pas komen bij de sultan.’ 


Een dergelijke onafhankelijkheid, zo werd geloofd, kon het Joodse volk bereiken onder de vleugels van elke grootmacht sterk genoeg om zijn ontwikkeling te beschermen. Paradoxaal als het mag klinken, maar juist deze nationalistische misvatting dat een natie een inherente onafhankelijkheid bezit, had tot gevolg dat de zionisten de joodse nationale emancipatie volledig afhankelijk maakten van de materiële belangen van een andere natie. Het feitelijke resultaat was een terugkeer van de nieuwe beweging naar de traditionele methoden van shtadlonus, die de zionisten ooit eens zo bitter hadden gehaat en zo fel hadden gehekeld. 


Ter verduidelijking: de shtadlonus waren de ‘hofjoden’ die Europese vorsten geld leenden om oorlogen te voeren, en daarvoor beloond werden met het recht belastingen te innen, één van de redenen waarom zij door de arme boerenbevolking gehaat werden. svh. Opnieuw Arendt:


Nu kenden ook de zionisten politiek gesproken geen betere plaats meer dan de foyers van de machtigen en ze kenden geen betere basis voor hun overeenkomsten dan de goede diensten aan te bieden als agenten van buitenlandse belangen… Als de joden in Palestina kunnen worden belast met de taak om voor een deel zorg te dragen voor de Amerikaanse belangen in dat gedeelte van de wereld dan zou inderdaad de fameuze uitspraak van opperrechter Brandeis nog bewaarheid worden: men moet een zionist zijn om een perfecte Amerikaanse patriot te zijn… Maar slechts dwaasheid kan een beleid dicteren dat vertrouwt op bescherming van een verre imperiale macht terwijl het de welwillendheid van de buren verspeelt… Welk programma hebben de zionisten te bieden voor een oplossing van het Arabisch-joodse conflict? 


Hannah Arendt heeft gelijk gekregen. Hoe extremistisch de zionistische leiding al in een vroegtijdig stadium dacht, blijkt ondermeer uit het feit dat in juni 1919 David Ben-Goerion, de ‘national founder’ van de 'Joodse Staat' het volgende  schreef:


Everybody sees a difficulty in the question of relations between Arabs and Jews. But not everybody sees that there is no solution to this question. No solution! There is a gulf, and nothing can bridge it… We, as a nation, want this country to be ours; the Arabs, as a nation, want this country to be theirs.


In 1937 schreef dezelfde David Ben-Goerion in een brief aan zijn zoon:


Ik ben een enthousiaste aanhanger van de joodse staat, ook als dat betekent dat we nu Palestina moeten verdelen, want ik ga er van uit dat een gedeeltelijke Joodse staat niet het eindpunt is maar het begin... De formering van een staat, ook al is het nog maar een gedeeltelijke staat, zal de grootste bijdrage zijn aan onze kracht, en een machtige uitvalsbasis vormen bij ons historische streven om het gehele land te bevrijden.


Met andere woorden: tussen het streven van de ‘linkse’ Ben-Goerion en de ‘rechtse’ Netanyahu bestaat geen enkel wezenlijk verschil: Israel moet een etnisch geheel gezuiverde staat worden. Niet voor niets zei zelfs de voormalige premier van Israel, Ehud Olmert, op 21 september 2008 over zijn Joodse landgenoten:


Men merkt een megalomanie en een verlies aan proporties in de dingen die hier gezegd worden… Wij zijn een land dat het gevoel voor verhoudingen is kwijt geraakt.


De kern van het hele probleem is dat bezeten joodse zionisten, die zichzelf als een afzonderlijk volk zien, en van wie de ouders en voorouders daardoor in de christelijke wereld eeuwenlang hebben geleden, niet in staat zijn empathie op te brengen voor de slachtoffers van hun eigen barbaarsheid. Zij weigeren verantwoordelijkheid te aanvaarden door zich voortdurend te beroepen op hun inmiddels gecultiveerd slachtofferschap. Zij klampen zich vast aan het slachtofferisme en zijn zodoende als volk en als individu niet bij machte volwassen te worden. Zij begrijpen niet dat hun alles overstemmende jammerklacht vandaag de dag cynisch overkomt, aangezien zij allang niet meer slachtoffers zijn, maar even meedogenloze meelopers en beulen als de folteraars die hen in het christelijke Europa zo lang hebben vervolgd. Ziehier, de eeuwige ironie van het leven, joodse zionisten die Israel’s fascisme al dan niet publiekelijk verdedigen, zijn het spiegelbeeld geworden van degenen die zij eens hebben gevreesd en gehaat. Hannah Arendt voorspelde in dit verband driekwart eeuw geleden:


Het eindresultaat van vijftig jaar zionistische politiek is belichaamd in de recente resolutie van de grootste en invloedrijkste afdeling van de Zionistische Wereldorganisatie. Tijdens de laatste jaarlijkse conventie in Atlantic City in oktober 1944 namen Amerikaanse zionisten van links tot rechts unaniem de eis aan voor een ‘vrije en democratische joodse staat… [die] geheel Palestina zal omvatten, onverdeeld en onverminderd.’ Dit is een keerpunt in de zionistische geschiedenis, want het betekent dat het revisionistische programma, zo lang en bitter verworpen, uiteindelijk gewonnen heeft. De resolutie van Atlantic City gaat zelfs een stap verder dan het Biltmore Programma (1942), waarin de joodse minderheid minderheidsrechten had toegekend aan de Arabische meerderheid. Ditmaal werden de Arabieren in de resolutie simpelweg niet genoemd, wat hun — dat moge duidelijk zijn — de keuze laat tussen vrijwillige emigratie of tweederangs burgerschap… Deze doelen blijken nu volledig identiek te zijn aan die van de extremisten wat betreft de toekomstige politieke inrichting van Palestina. Het is de doodsklap voor die joodse groeperingen in Palestina zelf die onvermoeibaar hebben gepleit voor een vergelijk tussen de Arabische en de joodse bevolking. Anderzijds zal het de meerderheid onder het leiderschap van Ben-Goerion aanzienlijk versterken… Door de resolutie zo bot te verwoorden op een moment dat hun geschikt leek, hebben de zionisten voor een lange tijd iedere kans op onderhandelingen met de Arabieren verspeeld, want wat de zionisten ook mogen aanbieden, ze zullen niet vertrouwd worden. Dit zet op zijn beurt de deur wijd open voor een macht van buiten om het heft in handen te nemen zonder de twee meest betrokken partijen te raadplegen. De zionisten hebben nu daadwerkelijk alles gedaan om een onoplosbaar ‘tragisch conflict’ te creëren, dat alleen kan worden beëindigd door het doorhakken van de Gordiaanse knoop. Het zou erg naïef zijn om te geloven dat het doorhakken van de knoop altijd in het voordeel van de joden zou uitpakken en ook is er geen enkele reden om aan te nemen dat het zou resulteren in een duurzame oplossing.  


En zo zijn de Joden in Israel dezelfde handlangers van de westerse macht geworden als destijds de shtadlonus. Zij vormen nu het huurlingenleger van Washington en Wall Street, dat overal ingezet kan worden waar zogeheten ‘weerspannige volkeren’ weigeren de bevelen van de neoliberale machthebbers gedwee op te volgen. 


In de Volkskrant van 3 november 2000 bekritiseerde ik de mening van Natascha’s moeder Anet Bleich dat Palestijnse jongeren eerst een goede voorlichting nodig hadden om een oordeel uit te kunnen spreken over de Israelische terreur. Ik wees haar erop dat Palesrtijnse jongeren de werkelijkheid uit eigen ervaring kennen en dat bovendien ‘[t]al van internationale organisaties onafhankelijk van elkaar [hebben] vastgesteld dat Israël buitensporig geweld gebruikt tegen protesterende Palestijnen.’ Omdat ik zelf meermaals getuige was geweest van de Joods-Israelische wreedheden tegen Palestijnse jongeren, en zelfs kinderen, vroeg ik me af hoe Bleich kon‘volhouden dat de schuld bij Arafat ligt.’ Ik schreef:


In haar column van 1 november schrijft Anet Bleich dat de 'hoofdverantwoordelijke voor het geweld dat de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook al meer dan een maand teistert' de Palestijnse leider Arafat is. Nog opmerkelijker is haar volgende opmerking: 'In hoeverre het Israëlisch tegengeweld inderdaad buitenproportioneel is, durf ik niet te zeggen.’


Het lijkt er op dat Bleich de feiten allesbehalve koel observeert. Ikzelf zag op dinsdag 10 oktober 2000 in Ramallah hoe een dertienjarige Palestijnse jongen door een Israëlische sluipschutter met een hoge-snelheidskogel door zijn rechteroog werd geschoten en stervend werd afgevoerd. Van een levensbedreigende situatie voor de scherpschutter was geen sprake. Hij schoot vanuit een hotel op een afstand van tenminste 400 meter. Nog geen minuut later schoot van dichtbij een andere militair, verdekt opgesteld achter een gepantserde jeep, lukraak met scherp op een groep jongeren, waarbij tenminste twee van hen geraakt werden. Over soortgelijke taferelen berichtte CNN's Christiane Amanpour vanuit Gaza. Dagelijks zien we nu tv-beelden van schietende militairen.


Maar misschien gelooft Bleich haar ogen niet of wantrouwt ze de massamedia. Maar gelooft ze ook Amnesty International niet, of Human Rights Watch, of de Israëlische vredesorganisatie Gush Shalom, of Defence for Children International, of de Medici voor Mensenrechten? Die komen allen onafhankelijk van elkaar tot dezelfde conclusie, namelijk dat Israël buitensporig geweld gebruikt.


Het doodschieten van minderjarigen die al dan niet met stenen gooien is in strijd met het internationaal recht. Het resultaat van al die schendingen valt dagelijks te lezen in emails van Law, een door de Nederlandse overheid gesteunde mensenrechtenorganisatie. Na 32 dagen volksopstand tegen de bezetting zijn 139 Palestijnen gedood en meer dan 6700 gewond geraakt. Van de doden is meer dan 30 procent kind, van de gewonden is 75 procent minderjarig. 92 procent is gedood door kogels, 70 procent van de gewonden is in het bovenlichaam geraakt, hetgeen de conclusie rechtvaardigt van de Amerikaanse afdeling van de organisatie Medici voor Mensenrechten dat er door militairen en kolonisten geschoten wordt om te doden. De feiten spreken voor zich, behalve voor Bleich.


Misschien kan ze als journaliste, die zich bovendien ook nog verbonden voelt met Israël, zelf eens polshoogte gaan nemen. Uit eigen ervaring weet ik dat er voldoende Israëlische vredesactivisten zijn die haar in bezet gebied willen begeleiden. Bleich’s vraag waarom Marcel van Dam vindt dat 'Israëls krediet uitgerekend nu op is,’ is een wonderlijke: voor een enigszins neutrale beschouwer is het duidelijk dat het inzetten van Israëlische scherpschutters, tanks en gevechtshelikopters tegen een burgerbevolking verwerpelijk is. Een ieder die de moeite neemt het grootste Palestijnse ziekenhuis in Jeruzalem te bezoeken om daar zwaargewonde of stervende kinderen te zien, beseft dat hier alle grenzen van beschaving overschreden zijn.


Overigens: hoe weet de columniste zonder onderzoek zo stellig dat Palestijnse jongeren 'beroerd' zijn voorgelicht? Vanaf hun geboorte gaan ze gebukt onder de dagelijkse vernederingen, willekeur en het geweld van de bezetting. Daar hoeven ze niet over te worden voorgelicht. Uit eigen ervaring weten ze wat iedere objectieve waarnemer weet. Zo schreef de vooraanstaande Israëlische vredesactivist Uri Avnery dat uit de kaart die tijdens de zogeheten vredesonderhandelingen aan de Palestijnse onderhandelaars werd gegeven, blijkt dat 'het land van Oost tot West en van Noord tot Zuid in stukken wordt gehakt, zodat de Palestijnse staat zal bestaan uit een groep eilanden, elk omgeven door Israëlische kolonisten en soldaten.’


En Gush Shalom merkt tegelijkertijd op dat van een waar vredesproces geen sprake is. De waarheid is dat sinds zijn aantreden als premier de oud-militair Barak 'het tempo van het oprichten van nieuwe nederzettingen heeft verhoogd (…) waarbij land wordt geconfisqueerd, Palestijnse huizen worden vernietigd en ringwegen worden aangelegd. Aan al deze activiteiten heeft Barak meer gedaan dan Netanyahu.' Wat betreft het toeëigenen van Palestijns land is er nooit een wezenlijk verschil geweest tussen links en rechts in Israël.


Gelukkig is Bleich het wel eens met het feit dat 'als Israël vrede (…) wil, het die bezetting moet beëindigen.' Ze vraagt zich alleen af: hoe? Welnu: door zich zonder voorbehoud terug te trekken uit andermans land, zoals de internationale gemeenschap al 33 jaar lang van Israël eist. Alleen dan kan de geweldsspiraal doorbroken worden.


Blijft over haar retorische vraag aan Mient Jan Faber: 'Hoe haalt u het in uw hoofd (…) om Israël te decreteren dat het miljoenen Palestijnen moet opnemen?' Ook hier is het antwoord simpel: etnisch zuiveren is in strijd met het internationaal recht. Dat naar schatting 760 duizend Palestijnen van 1947 tot 1949 verdreven zijn, is gedocumenteerd beschreven door de Israëlische historicus Benny Morris. Welnu, net zoals in het geval van voormalig Joegoslavië, kan Israël dit onrecht niet langer meer negeren, zal het dit feit onder ogen moeten zien en een politieke oplossing hiervoor moeten aanbieden.

https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/palestijnse-jongeren-hebben-geen-voorlichting-nodig~b6c3fd83/ 


Het zal duidelijk zijn dat ook Anet Bleich, moeder van Natascha van Weezel, een botte zioniste is. In De Groene Amsterdammer van 24 juni 2015 pleitte zij voor een ‘linkse stedenband’ tussen Amsterdam en Tel Aviv. Anderhalve week eerder had het CIDI, de zionistische propaganda-arm van de zelfbenoemde ‘Joodse’ staat, het volgende bericht gepubliceerd:


In mei 2014 ging de gemeenteraad van Amsterdam akkoord met het voornemen om een stedenband aan te gaan met Tel Aviv. Het idee kwam destijds van voormalig CIDI-directeur Ronny Naftaniel en paste in het internationale beleid van de stad.


In het najaar van 2014 besloot de gemeente Amsterdam om de plannen voor de stedenband in de ijskast te zetten als gevolg van het opgelaaide conflict tussen Israel en Gaza in de zomer van 2014. In januari van dit jaar begon de gemeente een nieuw onderzoek en werd ook de mogelijkheid meegenomen om een stedenband relatie met Ramallah aan te gaan.

https://www.cidi.nl/31242/ 


Mevrouw Bleich, die volgens eigen zeggen, ‘als linkse jodin’ een emotionele band met Israel heeft -- haar zuster woont er -- had evenwel, net als haar echtgenoot Max van Weezel, geen enkel rationeel argument om voor een stedenband te pleiten. Het intellectueel niveau in Nederland is beschamend laag, zonder dat beleidsbepalers en hun sycofanten in de mainstream-journalistiek dit interesseert. Spreekt men daarentegen met kritische Joods-Israelische intellectuelen dan ontdekt men snel welk gat er gaapt tussen de al dan niet joodse praatjesmakers in de polder en geschoolde insiders in Israel. In 2007 interviewde ik de gezaghebbende Joods-Israelische hoogleraar Edith Zertal die het volgende opmerkte:


Sinds de Oslo-akkoorden in 1993 zijn er meer Joodse nederzettingen gebouwd dan voorheen. Het zogenaamde vredesproces is het middel bij uitstek dat Israël helpt het beleid van de langzame dé-arabisering ten uitvoer te brengen. Daarom zal de wereld de Israëli’s een duidelijke boodschap moeten geven, namelijk: 'als jullie vrede en verzoening willen, zullen jullie allereerst moeten erkennen wat er in 1948 is gebeurd.' (de gewelddadige etnische zuivering van ongeveer 750.000 Palestijnse burgers. svh). De Joden in Israël moeten ophouden het te ontkennen, ze moeten verantwoording voor hun misdaden nemen. Daarnaast zouden ze officieel moeten verklaren dat er een automatisch recht op terugkeer is voor de slachtoffers van de etnische zuiveringen, zoals overigens het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken op zijn website bepleit. Alleen in het geval van de Palestijnen verzwijgt Washington de Israëlische etnische zuivering. 


Een tweede boodschap aan de Israëli’s zou moeten zijn dat ze onmiddellijk moeten ophouden met de politiek van het etnisch zuiveren, die sinds 1948 wordt gevoerd. En de Israëli’s moeten duidelijk worden gemaakt dat het ontmenselijken van de oorspronkelijke bevolking slechts tot misdaden leidt. Dit dient niet bij een vermaning te blijven, het veroordelen van mijn volk helpt niet, Israëli’s zijn totaal immuun voor kritiek, ze lachen erom, want ze weten dat afkeuring geen consequenties heeft, dankzij het Amerikaanse vetorecht. Alleen een boycot zal effectief zijn. Europa zou 'de Joodse natie' moeten boycotten, net zoals het deed met Zuid-Afrika toen daar misdaden tegen de menselijkheid werden begaan. Anders gaat het onrecht gewoon door. Sterker nog: er is sprake van een escalatie, op korte termijn zullen de Palestijnen worden geconfronteerd met nog wredere Israëlische beleidsdaden. Het einde van de verdrijvingen uit Palestina is nog lang niet in zicht. Op dit moment stuurt Israël aan op een etnische zuivering van de West Bank en Gaza. Het resultaat van die politiek zal verschrikkelijke reacties oproepen tegen de Joden in Israël en ik durf zelfs te zeggen tegen de joodse gemeenschappen in de rest van de wereld.


Als historica doceert Zertal moderne geschiedenis aan de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem en is door haar publicaties in brede kringen bekend. Zij was als hoogleraar verbonden aan zowel de Universiteit van Chicago als aan de prestigieuze École des Hautes Études en Sciences Sociales in Parijs, en doceerde tevens aan het Institut für Jüdische Studien van de Universiteit van Bazel. Haar boeken zijn naast het Hebreeuws in het Engels, Frans, Duits en Spaans verschenen. In haar opzienbarende studie Israël’s Holocaust and the Politics of Nationhood (2002) laat zij zien hoe:


het proces van het heilig verklaren van de Holocaust — dat op zichzelf al een vorm van devaluatie is — gekoppeld aan het concept van de heiligheid van het land… een vaderland heeft veranderd in een tempel en een eeuwig altaar.


Professor Zertal zet op scherpzinnige wijze uiteen op welke manier de herinnering aan de Holocaust een ideologisch wapen werd voor een verwerpelijke zionistische politiek. In de praktijk ging dit zelfs ten koste van de ware slachtoffers zelf: 


Terwijl de Israëlische samenleving de herinnering aan de Holocaust nationaliseerde — door leiders en woordvoerders die ‘daar’ niet geweest waren — en organiseerde… in een geritualiseerde, didactische herinnering, die een nationale les uitdraagt in overeenstemming met haar visie, sloot ze de directe boodschappers van deze herinnering uit — zo’n kwart miljoen Holocaust-overlevenden die naar Israël waren gemigreerd.


Hoewel de journaliste Anet Bleich in 2000 de Palestijnse leider Arafat de schuld gaf voor het massale zionistisch geweld tegen de Palestijnse bevolking, wist de Israelische politieke top dat dergelijke beweringen onzinnig waren. De beste bronnen zijn natuurlijk de betrokkenen zelf. Dit is wat de Joods-Israelische politicus Shlomo Ben-Ami verklaarde: 'in de praktijk waren de Oslo-akkoorden gebaseerd op een neo-kolonialistische basis, op een leven van afhankelijkheid… voor altijd.’ Dat het zogeheten Vredesproces op niets uitliep was volgens hem onvermijdelijk, aangezien de ‘mislukking in de genetische code van Oslo vastgelegd was.' En dit was, volgens hem, het gevolg van het feit dat het zionisme niet alleen een nationale bevrijdingsbeweging is voor de joden, maar onlosmakelijk daarmee ‘een beweging’ is ‘om te veroveren, te koloniseren en het vestigen van nederzettingen.’ Shlomo Ben Ami is niet de eerste de beste, maar een Israelische voormalige minister van Buitenlandse Zaken die onder premier Ehud Barak de belangrijkste Israelische onderhandelaar was tijdens de Camp David-bijeenkomsten. Ben-Ami voegde daar later aan toe: ‘Als ik Palestijn was zou ook ik Camp David hebben afgewezen.’ Die uitspraak haalde nooit de wereldpers, een feit dat andermaal demonstreert hoe de pro-Israël-berichtgeving van een groot deel van de westerse mainstream-pers functioneert. Het onderstreept tevens hoe succesvol het werk van de pro-Israël-lobby is, waarvan mevrouw Bleich zo’n onlosmakelijk onderdeel is.


Het gecultiveerd slachtofferschap van Anet Bleich leidde in 2015 tot haar bewering dat ‘de Gaza-oorlog van de afgelopen zomer ontketend’ was ‘door Hamas.’ Deze voorstelling van zaken is op haar beurt weer het onvermijdelijk gevolg van een pathologie die zijzelf als volgt omschreef:


Wat er met Israël ook mis mag zijn, ik voel me verbonden met dat land. Het is vervelend als een persoon, club of land, waaraan je bent gehecht, grove fouten maakt. Dat geeft een onbehaaglijk gevoel, zelfs iets van plaatsvervangende schaamte.


‘Verbonden met’ een ‘land,’ dat wil zeggen 'verbonden' met een vlag, grenzen, strijdkrachten, volkslied en mythologie die tribale behoeften moeten bevredigen. Het is in een geglobaliseerde, multiculturele wereld een achterhaalde, maar kennelijk toch noodzakelijke behoefte gebleven bij mensen, die wanhopig op zoek zijn naar een identiteit. Zij verlangen ernaar om ergens bij te horen, getuige ook de opkomst van de zogeheten ‘populisten.’ Het is niet overdreven te stellen dat mevrouw Bleich, de zelfbenoemde ‘linkse’ en ‘joodse’ opiniemaker, aan dezelfde mentale leegte lijdt als Wilders en Baudet, die voortdurend inspelen op tribale sentimenten. Haar 'onbehaaglijk gevoel,’ en zelfs haar ‘plaatsvervangende schaamte’ hebben tot nu toe niet geleid tot een humaner mens- en wereldbeeld. 


Als ‘jodin’ ziet zij zichzelf allereerst als slachtoffer, en vertoont zij dezelfde symptomen als die van elke andere slachtofferist, wiens gecultiveerd slachtofferschap onverzadigbaar is én onaanspreekbaar. Hij of zij kan nooit ter verantwoording worden geroepen, om de simpele reden dat zijn/haar identiteit is gebaseerd op het met zorg gekweekte slachtofferschap. Dit vormt zelfs de kern van hun identiteit. Belangwekkend in dit verband is de reactie van de joods-Amerikaanse politiek commentator Peter Beinart op de kritiek die de joods-zionistische lobby in de VS uitte op zijn artikel in The New York Review of Books van 10 juni 2010. In The Failure of the American Jewish Establishment stelde Beinart dat de jonge generatie joden in de VS de ‘Joodse Staat’ niet meer nodig heeft om haar eigen identiteit te kunnen bepalen. Beinart schreef in antwoord op Abraham H. Foxman, de National Director van de militante Anti-Defamation League


In 2008, in a poll cited by Yediot Ahronot, 40 percent of Jewish Israelis did not believe that Arab Israelis should be allowed to vote. Among Jewish Israeli high school students surveyed this March, the figure was 56 percent... The ADL was founded 'to stop the defamation of the Jewish people and to secure justice and fair treatment to all.' What I have always admired about that statement is its suggestion that to truly defend Jewish dignity, one must also defend the dignity of other vulnerable groups. 


When it comes to Israel, the ADL too often ignores the interconnectedness of Jewish and non-Jewish dignity. After all, the same sort of settler fanatics who burn Palestinians olive groves also assassinated an Israeli prime minister... And the same Israeli government that demonizes Israeli Arabs also demonizes Israeli human rights groups. To be ourselves, we must also be for others.


Dit laatste wordt steeds problematischer ook voor joodse zionisten die liever niet in Israel leven, maar die er — paradoxaal genoeg — wel hun identiteit aan ontlenen. Op deze schizofrenie wees mij drie decennia geleden de prominente Joods-Israelische hoogleraar Israel Shahak, die het concentratiekamp Bergen Belsen had overleefd. ‘Het grote probleem’ zei hij, 'is dat de cultus van het slachtofferisme een evenwichtige ontwikkeling van de persoonlijkheid onmogelijk maakt.' Over dit feit is al geruime tijd uitgebreid geschreven door onder andere mijn levenspartner, de juriste Heikelien Verrijn Stuart. Ruim een kwarteeuw geleden waarschuwde zij voor het cultiveren van het slachtofferschap, omdat dit uiteindelijk in een modern fascisme zou eindigen. Zij zette uiteen dat: 


slachtofferisten via erkenning of genoegdoening uit [zijn] op macht. Een macht die zij menen te hebben verdiend door een onschuld, die is geconstrueerd door hun slachtofferschap.


Zij waarschuwde voor 'het excuus dat het slachtofferschap bood om zich niet verantwoordelijk te hoeven voelen.' 


Een paar jaar later wees de Duitse filosoof Peter Sloterdijk erop dat: 


Verantwoordelijkheid steeds lager [wordt] ingeschat, terwijl het slachtofferschap steeds hoger wordt gewaardeerd. Het is een ontwikkeling die buitengewoon gevaarlijk is voor onze samenleving. Deze slachtofferistische manier van denken is de belangrijkste vorm van ressentiment geworden… Het slachtofferisme, het verleidelijke gevoel slachtoffer te zijn, kan men overal om ons heen waarnemen, en is een extreem morele kracht geworden.


Maar alle waarschuwingen ten spijt, ‘het vacuüm’ dat ‘door gebrek aan persoonlijke verantwoordelijkheid ontstaat’ is almaar groter geworden. Zo verschilt het geweld van de Israelische strijdkrachten en geheime diensten in niets wezenlijks van dat van ISISAl Qaida, of welke terroristische organisatie dan ook. Via het collectief straffen van de burgerbevolking proberen zij allen politieke doeleinden na te streven, en dit is exact de definitie in het Amerikaanse Leger Handboek, dat terrorisme omschrijft als ‘het bewust geplande gebruik van geweld of dreiging van geweld om doelen te bereiken die politiek, religieus, of ideologisch van aard zijn.' 


Vanzelfsprekend biedt het gecultiveerde slachtofferschap geen ruimte voor het besef zelf een dader te kunnen zijn, een beul, een moordenaar, een verkrachter, een folteraar, een uitbuiter, een onderdrukker, terwijl toch elke terreur, inclusief de Israelische, wel degelijk vergelijkbaar is met nazi-praktijken, waaronder ook joden zo geleden hebben. Eveneens op dit feit wees professor Israel Shahak, toen hij mij vertelde over de cyclus van geweld in Israel die, in zijn ogen, mede voortkwam uit de weigering van veel Joods-Israeli’s om zichzelf als daders te zien. Hij zei me: 


De staat cultiveert het slachtofferschap. In dit land wordt het slachtofferisme geritualiseerd in allerlei vormen, op school, in de synagoge, op straat, in de media en de literatuur. De Joden in Israël kunnen zich alleen definiëren als slachtoffer. Het is een bekend psychologisch fenomeen, de geschiedenis zit vol met daders die zichzelf als slachtoffer beschouwen. Het behoort tot het gebied van de pathologie. Het is een schizofrene reactie, die normaal menselijk gedrag onmogelijk maakt. De wereld moet de Joods-Israeli’s dan ook niet vertroetelen, maar tot de orde roepen. Anders gaat hun geweld ongestoord door. Daders die zichzelf slachtoffer beschouwen zijn niet in staat de Ander te zien. Ze kunnen zich niet verplaatsen in hun positie,


Shahak benadrukte dat dit geen vaag gepsychologiseer was, maar een keiharde ervaringsfeit in zijn tragische bestaan. Voor hem gold dat de Joods-Israeli’s een volkje vormden dat etnisch zuiver wil leven in zijn eigen getto, terwijl tegelijkertijd de onderlinge haat tussen verschillende Joodse stromingen in Israel blijft toenemen over de centrale vraag: wie en wat is nu eigenlijk een Jood? De Joods-Israelische auteur Abraham Yehoshua vertelde mij vele jaren geleden het gecultiveerd slachtofferschap te beschouwen als een ‘blind’ geloof in een eeuwig ‘joods noodlot.’ Op die wijze weet de slachtofferist niet alleen aan zijn of haar eigen verantwoordelijkheid te ontkomen, maar erger nog, het geeft hem of haar macht over anderen, de mogelijkheid om anderen moreel te chanteren, of te vermoorden. Het gecultiveerd slachtofferschap heeft daarvoor een dader nodig die de schuld voor het leed in de wereld moet dragen. De in asiel levende joods-Russische dichter Joseph Brodsky, adviseerde daarom, vlak vóór zijn dood, in zijn laatste essaybundel On Grief and Reason (1997):


Probeer ten koste van alles te vermijden dat je jezelf de status van slachtoffer toestaat… probeer te onthouden dat menselijke waardigheid een absoluut begrip is… Bedenk tenminste, als dat andere je te hoogdravend in de oren klinkt, dat je door jezelf als slachtoffer te beschouwen alleen maar het vacuüm vergroot dat door gebrek aan persoonlijke verantwoordelijkheid ontstaat en dat demonen en demagogen zo graag opvullen. 


Natascha van Weezel zou er goed aan doen het waanidee te laten vallen dat de waarheid altijd in het midden ligt. Daarover later meer.



Palestijnse slachtoffers van de zionistische terreur.




Foreign mercenaries were burned to the ground

  Foreign mercenaries were burned to the ground as unnecessary witnesses at Azovstal 6821 Views June 29, 2022   10 Comments The war reporter...