Thomas L. Friedman: "How Israel Lost Its Way and How Trump Can Save Lebanon"

How Israel Lost Its Way and How Trump Can Save Lebanon

April 21, 2026

Three armed men on the left and several children on the right look out from a hilltop over a field with rows of trees and a built-up hilltop in the distance.

Shir Torem/Reuters

If you are looking for two pictures that summarize where Israel’s geopolitical strategy under Prime Minister Benjamin Netanyahu has taken the country, you could not do better than a couple of snapshots featured over the weekend in the Israeli press. The first is a photograph of an Israeli soldier using a sledgehammer to smash a statue of Jesus in Debel, a Maronite Christian village in south Lebanon a few miles north of the Israeli border.

The picture, the Times of Israel diplomatic reporter Lazar Berman wrote, “so perfectly encapsulated some of the worst tropes about Israel and Jews that many instinctively assumed it was an A.I.-generated product meant to slander the Jewish state. Friends of Israel who thought the photograph might be real prayed it wasn’t, so damaging was the picture. Their prayers went unanswered. An I.D.F. soldier had indeed taken a hammer to the face of a statue depicting Jesus.” He added, “There was no A.I., no manipulation, no getting around an image that points to a deep moral morass” in the military and Israeli society.

The second is a picture in Haaretz of a group of beaming right-wing Israeli ministers as they opened a newly re-established settlement, Sa-Nur, in the northern West Bank. It is one of four isolated Israeli settlements plunked down in the region that lies under Palestinian civilian and security authority. The idea behind these settlements is to make it impossible for a contiguous Palestinian state to ever be established. As Haaretz noted, Bibi’s defense minister, Israel Katz, boasted at the ceremony of the government’s expected legalization of around 140 West Bank farm outposts — to foil any “Palestinian attempts to establish a presence in the area.”

Just another day of the Netanyahu government playing President Trump for a fool. This is the Trump who declared in September 2025: “I will not allow Israel to annex the West Bank.”

Why are these two pictures so revealing? They are the perfect representations of Netanyahu’s strategy today, if one can call it a strategy: Meet every threat around you by smashing it with a sledgehammer, no matter how many enemies of Israel it makes, and offer no creative ideas for translating military achievements into lasting strategic gains — not in Gaza, Lebanon, Syria and the West Bank or with Saudi Arabia and Iran.

That is because for Israel to consolidate any strategic gains, it needs to be at least trying to produce a two-state solution with the Palestinian Authority. That is what would sustainably isolate Iran across the region. That is what would make normalization of Israeli-Saudi relations, including trade and tourism, possible. That is what would make it so much easier — and less dangerous — for the Lebanese and Syrian governments to make a formal peace with the Jewish state. And that is something Netanyahu refuses to even attempt and constantly works to undermine.

Do I think it would be easy? Of course not. Do I think the Palestinians have an aged, corrupt leadership that needs replacing, energizing and reforming — and have plenty to answer for themselves for their own plight? I sure do. But do I know that Netanyahu has dedicated his entire premiership to obstructing the emergence of a more credible, decent Palestinian leadership? I sure do, as well.

Do I know that Israel has a fundamental interest in trying in every way possible to separate from the Palestinians, lest it end up as a Jewish-run apartheid state? Absolutely. Do I believe that Iran and its proxies pose a lethal threat to Israel that could not be ignored? Again, absolutely. But do I also believe that without a Palestinian partner, it looks to the world that Bibi’s strategy is to make Israel safe for ethnic cleansing of the West Bank — and that this is losing Israel its best friends everywhere? You bet I do.

Dear Israel: When centrist, longtime pro-Israel Democrats in the United States like Rahm Emanuel go on “Real Time With Bill Maher,” as he did last week, and state to overwhelming audience applause that they oppose subsidized U.S. military aid to Israel and question its “special” status, you’re indeed running out of friends. It is not only on the left. More and more Americans across the spectrum see Netanyahu’s Israel as a spoiled child, and they’re just fed up with it.

Of course, the Israeli government and army command condemned the soldier who smashed the Jesus statue in south Lebanon and punished those involved. Indeed, recognizing what a PR disaster it was, Israel rushed to replace the statue. But where do you think that soldier got it into his head that this would be OK — something worth having another member of his unit take a picture of? I will tell you where he got the idea: watching and listening to the language and actions of Bibi’s own government, army and online poison machine.

Every day he could have read about right-wing Jewish settlers in the West Bank smashing Palestinian cars, homes and crops, in the name of religious Zionism — with the Israeli Army and police usually just watching and sometimes even helping and Bibi always winking. So what’s so bad about taking a hammer to a Jesus statue in south Lebanon?

You also can’t blame that soldier and his pals, considering that they hear Trump’s representative in Israel, Mike Huckabee, openly expressing his support for Israeli annexation of the West Bank and behaving as if he were the Jewish settlers’ ambassador to the United States and not the U.S. ambassador to Israel — and as if such an annexation would not threaten Jordan, a keystone of U.S. policy in the region. Many, many decent Israelis know this approach is morally reprehensible and strategically insane, but they are trapped on a ship captained by fools.

What would some fresh strategic thinking about Israel and Lebanon look like? Well, let’s start with the fact that Israel, by my count, has mounted at least seven long-term invasions or extensive military operations in south Lebanon, against either the P.L.O. or Hezbollah, since I first came to Beirut as a reporter in 1979.

Let me be clear: No Israeli prime minister would or should allow Iran’s mercenaries in Lebanon, that is, the Hezbollah militia, to render northern Israel uninhabitable by the threat of rocket attacks. But at some point, the dictum that “insanity is doing the same thing over and over again and expecting different results” really has to apply.

Israel keeps saying the Lebanese Army needs to disarm Hezbollah. But the Lebanese Army is a mix of Christians, Druse, Sunnis and Shiites. Given Hezbollah’s political grip on the Lebanese Shiite community — even with the anger many Lebanese Shiites feel toward Hezbollah today for provoking Israel on behalf of Iran — if the Lebanese Army went into open warfare across south Lebanon and in Beirut against Hezbollah, it could splinter and plunge Lebanon back into civil war. The only alternative Netanyahu has offered is driving tens of thousands of Lebanese out of south Lebanon or Shiite areas of Beirut.

It is time for a third way. I am happy to call it the Trump Plan to Save Lebanon. Push Israel to pull entirely out of south Lebanon and have heavily armed NATO troops help take over the area in partnership with, and under the symbolic authority of, the Lebanese Army.

Israel can trust NATO. Hezbollah and Iran will not dare take them on — or if they do, they will be smashed, and a vast majority of Lebanese, including Shiites, will applaud, because Israel will be entirely out of Lebanon and Hezbollah will lose its justification for attacking Israel.

Sure, it may not be a perfect solution, but it is better than Israel invading Lebanon over and over, let alone a Lebanese civil war. It’s worth a try.

Lebanon has the most decent, pluralistic-minded president, Joseph Aoun, and prime minister, Nawaf Salam, since the 1975-90 civil war. I believe they are prepared to make peace with Israel, but not at the cost of another civil war.

It’s time for a third way that secures Lebanon, secures Israel and exposes Hezbollah for what it has become — a cat’s paw of Iran, ready to fight to the last Lebanese and last Israeli to serve its masters in Tehran. It’s time for the Trump Plan to Save Lebanon.

The Times is committed to publishing a diversity of letters to the editor. We’d like to hear what you think about this or any of our articles. Here are some tips. And here’s our email: letters@nytimes.com.

Follow the New York Times Opinion section on Facebook, Instagram, TikTok, Bluesky, WhatsApp and Threads.

Thomas L. Friedman is the foreign affairs Opinion columnist. He joined the paper in 1981 and has won three Pulitzer Prizes. He is the author of seven books, including “From Beirut to Jerusalem,” which won the National Book Award. @tomfriedman • Facebook

A version of this article appears in print on April 22, 2026, Section A, Page 22 of the New York edition with the headline: Israel Is Running Out of Friends. Order Reprints | Today’s Paper | Subscribe

https://www.nytimes.com/2026/04/21/opinion/israel-lebanon-netanyahu-hezbollah-friedman.html

Anja Meulenbelt en de vermeende Polder Intelligentsia

Nu  Anja Meulenbelt in "december 2025 de prestigieuze P.C. Hooft-prijs 2026 voor beschouwend proza heeft gewonnen," is zij "de eerste vrouw" in het polderland die "de oeuvreprijs in deze categorie ontvangt. De prijs, met een geldbedrag van € 60.000, wordt in mei 2026 uitgereikt voor haar gehele oeuvre, waaronder haar bekende werk De schaamte voorbij."

Betekent dit voor de 81-jarige Meulenbelt dat zij, net als ruim 2000 jaar geleden Julius Caesar, de Rubicon kan oversteken, en de lage landen bij de zee nu aan haar voeten ligt? Is zij op haar oude dag  ingelijfd bij wat H.J.A. Hofland zo ongerijmd "de politiek-literaire elite" van het vaderland betitelde? Zal zij nu door de verpolitiekte elite net als mijn oude vriend Geert Mak van alle kanten bepoteld en aanbeden worden? 

Ik betwijfel het, hoewel in dit maffe en laffe land alles mogelijk is. Ik bedoel, na de hervormingsgezinde jaren zestig en zeventig, keerde begin jaren tachtig al snel de restauratie terug, in de jaren vijftig het laffe antwoord van de politieke- en bestuurlijke elite, op de veranderde tijdgeest. Het, volgens de historicus Johan Huizinga, "onheroïsche" Nederlandse reflex om te collaboreren met de "boven ons gestelde macht" -- ik heb het nu over de Duitse bezetter -- was tachtig jaar na 1945 nog onbespreekbaar. Pas een jaar geleden "bood  burgemeester Femke Halsema op 24 april 2025 namens het stadsbestuur excuses aan voor de actieve rol van de gemeente Amsterdam bij de Jodenvervolging tijdens de Tweede Wereldoorlog. Tijdens de Jom Hasjoa-herdenking erkende ze dat bestuurders en ambtenaren "kil en formalistisch" waren en Joodse inwoners in de steek lieten."

De politie, het gemeentevervoerbedrijf, de NS die voor elke gedeporteerde Jood f4,80 enkele reis rekende, de ambtenaren op het Stadhuis die ongevraagd kaarten tekenden met daarop concentraties Joodse Amsterdammers om de nazi's van dienst te zijn, al deze gewetenloze ambtenaren werkten gebroederlijk samen om een deel van de hoofdstedelijke bevolking uiteindelijk in veewagons te kunnen proppen.  Niet voor niets sprak mevrouw Halsema van een "moreel falen: zij benadrukte dat de gemeente niet alleen passief was, maar heeft gefaald in de bescherming van haar burgers."Natuurlijk moest er in onze handelsnatie een "financieel gebaar" worden gemaakt voor dit intense leed. "Naast de excuses maakt de gemeente €25 miljoen vrij om het 'Joodse leven' in Amsterdam te versterken en ondersteunen."

Context: De excuses kwamen na onderzoek waaruit bleek dat de gemeentelijke overheid administratief medewerker was aan de deportaties.

Reacties: De reacties vanuit de Joodse gemeenschap waren verdeeld, variërend van opluchting ("beter laat dan nooit") tot kritiek op het proces. 

https://www.youtube.com/watch?v=S9hfVq_0S8w

Misschien wel het meest verachterlijke was dat

"Na de Tweede Wereldoorlog  het devies Heldhaftig, Vastberaden, Barmhartig aan het wapen werd toegevoegd. Er zijn twee lezingen in omloop over wanneer en waarom dit devies toegekend werd. Het zou op 25 februari 1946 tijdens de eerste herdenking van de Februaristaking verleend zijn. Volgens een tweede visie zou de toenmalige koningin Wilhelminaop 29 maart 1947 het recht verleend hebben als hulde aan de houding van de Amsterdammers tijdens de Duitse bezetting van 1940-1945." Dit was dus in dezelfde tijd dat "veel Nederlandse gemeenten, inclusief Amsterdam, Joodse overlevenden alsnog tot het betalen dwongen van achterstallige gemeentelijke belastingen en erfpachtcanon over de oorlogsjaren. Ondanks onteigening, onderduik of deportatie werden belastingen geheven voor woningen waar ze niet konden wonen. Het leidde tot schrijnende situaties, waarbij getraumatiseerde terugkeerders voor 'onbetaalbare' kosten kwamen te staan. 

Achtergrond: Joodse inwoners werden beroofd van hun bezittingen, maar gemeenten hanteerden vaak de administratieve regel dat als panden niet formeel waren verkocht, de eigenaar belastingplichtig bleef.

Onderzoek en excuses: Verschillende gemeenten (waaronder Amsterdam, Utrecht, Maastricht) hebben onderzoek gedaan naar dit handelen.

Naheffingen: Het Centraal Joods Overleg (CJO) benadrukt dat deze naoorlogse financiële claims bovenop het onrecht van de vervolging kwamen.

Veel van deze naheffingen worden nu gezien als een koude en onrechtvaardige afwikkeling van de oorlog." 

https://pointer.kro-ncrv.nl/historicus-over-heffen-belastingen-aan-joden-voor-onteigende-woningen-na-de-oorlog-zeer-aannemelijk

Kan in dit immorele Nederland Anja Meulenbelt naadloos plaats nemen in de gesloten rijen van de zogeheten "politiek-literaire elite"? Het is te hopen voor haar, want afgezien van haar betekenis voor het feminisme is haar inzet voor de Palestijnse vrijheidsstrijd bewonderenswaardig in dit land van collaborateurs. Onlangs schreef zij het volgende: 

 

"EERHERSTEL VOOR HANNAH ARENDT. HET ZIONISME BIJ NADER INZIEN.

Ik was blij toen ik het boek van Alicja Gescinska, ‘Vrouwen in duistere tijden’ in mijn handen hield. Goed idee, tien vrouwen, denkers noemt ze hen, van blijvende betekenis. Ik ben het eens met haar opzet, om niet alleen te focussen op de inhoud, wat hebben ze te zeggen dat nu nog belangrijk is, maar dat te koppelen aan hun persoonlijke geschiedenis. Ik vond het ook een goed idee om zowel de vrouwen te noemen die voor ons een bekende naam hebben, Rosa Luxemburg, Simone Weil, Etty Hillesum en natuurlijk Hannah Arendt, als ook vrouwen waar ik nog nooit van gehoord heb. Heel goed om die uit de vergetelheid naar boven te halen, en heel goed om opnieuw te kijken naar die bekende en nog onbekende namen, wat hebben die ons nu nog te vertellen?

Ik begon er met plezier in te lezen. Gescinska is een Pools-Belgische schrijfster. Met, zegt ze in haar inleiding, een aversie tegen communisme, gezien waar ze vandaan komt. Dat heeft haar er niet van weerhouden om ook aandacht te hebben voor een vrouw als Rosa Luxemburg. Haar belang voor nu? Hoe ze schrijft over oorlog, massamoord, de ontmenselijking die er aan genocides voorafgaat. Want het moorden begint met woorden. Mijn eerste aantekening onderaan de bladzijde die gaat over het belang van haar denken voor nu: waar blijft Israël? Het boek is van 2025. Het woord genocide is al ruimschoots gevallen.

Als ik het hoofdstuk over Arendt uit heb is het afgelopen met mijn sympathie voor het boek. In één mager zinnetje wordt genoemd dat ze zich verzette tegen de stichting van een joodse natiestaat in Palestina. Uitgebreid wordt er ingegaan op hoe Hannah Arendt, zelf vluchtelinge werd die haar leven heeft gered door op tijd weg te zijn, eerst naar Frankrijk, dan naar de VS. Uitgebreid gaat het ook over haar opvattingen over het Eichmann proces. Dat ze zich ook engageerde met het lot van de Palestijnen staat er ook heel kort in, dan gaat het over de Palestijnen als vluchtelingen. Die verdienen wel een thuis in de wereld, nadat ze gevlucht zijn. Maar hoe de oorspronkelijke sympathie van Arendt voor het zionisme veranderde in bijtende kritiek? Weggelaten. En uitgerekend dat is waarmee we nu nog steeds de naam van Arendt moeten eren. Het waren maar een handjevol joden, Einstein, Arendt, die nog vóór de stichting van Israel begrepen dat het zionisme een ramp zou veroorzaken, in de eerste plaats voor de Palestijnen, maar uiteindelijk ook voor de joden zelf. Hoe krijgt Gescinska het voor elkaar om dat weg te moffelen?

Niet omdat het materiaal er niet is. In mijn boekenkast staat bij de boeken van Arendt ook 'Het zionisme bij nader inzien’, De vertaling van drie belangrijke artikelen, waaronder ‘De jodenstaat later, waartoe heeft Herzls politiek geleid’? dat heel opmerkelijk gepubliceerd werd in 1946. Dat was dus nog vóór de staat Israël was gevestigd, nog vóór de Nakba, de grote catastrofe waarbij duizenden Palestijnen op de vlucht werden gejaagd en meer dan 400 dorpen werden verwoest. En Arendt begreep toen al dat het faliekant mis zou gaan. Dat boek is niet meer in de handel, maar diezelfde artikelen zijn ook te lezen in een engelstalige bundel, The Jewish Writings van Hannah Arendt. Die twee titels zijn niet terug te vinden in de literatuurlijst bij het hoofdstuk over Arendt. Er kan geen kwestie van zijn dat Gescinska deze artikelen en deze boeken per ongeluk over het hoofd heeft gezien.

De Nederlandse editie is dus helaas niet meer verkrijgbaar. Het ‘zionisme bij nader inzien’ verscheen in 2005, met een uitstekend informatieve inleiding door Hella Rottenberg, die precies uitlegt wat Gescinska laat zitten. Arendt was niet iemand die zich makkelijk aansloot bij een groep, daarvoor was ze te onafhankelijk en te eigenzinnig. In een interview zei ze eens, ‘de zionisten waren de enige groep waar ik toe behoord heb’. Maar gaandeweg begreep ze dat haar vriendelijke versie van zionisme, het streven naar een joods vaderland, wat niet hetzelfde is als een exclusieve joodse staat, het niet zou halen. Het zionisme dat het won was niet geïnteresseerd in een akkoord met de Arabieren. Waarmee er een einde kwam aan haar ideaal. In een exclusief joodse staat, zo voorzag ze feilloos, zouden Palestijnse Arabieren gedwongen worden te vertrekken of tweederangsburgers te te worden. Een joodse staat kan alleen worden opgericht ten koste van een joods vaderland. En Arendts hoop op een zionisme dat ruimte zou laten voor een compromis met de Arabieren werd de bodem ingeslagen. Daarmee eindigde haar betrokkenheid bij de zionistische beweging. Op 4 december 1948, was ze een van de opstellers van een protestbrief die ondertekend werd door een groep bekende Amerikaanse joden, waarin gewaarschuwd werd voor de gevaarlijke Begin, die bezig was om een ‘fascistische partij’ te organiseren die een ‘mengeling van ultranationalisme, religieuze mystiek en rassensuperioriteit’ predikte. Daarna staakte Arendt haar publicitaire pogingen om nog iets te redden van haar strijd voor een vredelievend joods vaderland.

Ik was nog aan het bijkomen van mijn teleurstelling dat een in principe fijn boek met zo’n evidente miskleun werd verpest, toen ik bij mijn favoriete boekhandel een nieuw boekje zag: Hannah Arendt, 'Over Palestina. Twee herontdekte teksten'. Even dacht ik dat de uitgeverij (De Bezige Bij) had ontdekt dat Gescinska een belangrijke zaak had weggelaten, en dat het nu werd rechtgezet.. Helaas gingen die twee artikelen over maar één vraagstuk dat Hannah Arendt, zelf vluchteling aan het hart ging. Ze wilde een humanitaire oplossing vinden voor het toen al tien jaar bestaande Palestijnse vluchtelingenprobleem. Heel mooi. Maar of de enige oplossing moest zijn een betere opvang voor die vluchtelingen? Dat maakt niet veel goed. Waar dat boekje wel nuttig voor is, is de inleiding van Gescinska zelf. Die verheldert wat haar visie is op het probleem Israël. Dat is niet de genocide die al gaande is, iets wat niet langer te ontkennen valt zonder je geloofwaardigheid te verliezen. En daarmee wordt ook duidelijk waarom ze juist de opinie van Arendt, die veel radicaler is dan die van haarzelf, heeft verdonkeremaand.

Gescinska zelf komt aanzetten met het cliché frame dat het gaat om ‘het Isralisch-Palestijns conflict’. Een conflict? Echt? Een conflict is onenigheid tussen in principe twee gelijke partijen. Ah, daar hebben we haar visie op wat er aan de hand is. Het gaat om de barbaarse aanval van Hamas op 7 oktober 2023, en de daarop volgende niets ontziende vergeldingsdrang van Israël. Het gaat dus niet over de aanvallen van Israël op Gaza voorafgaand aan 7 oktober, het gaat niet over de Nakba, niet over de etnische zuivering, het apartheidssysteem, de blokkade van Gaza, de verwoesting van de Westoever, de eerste inzet van de genocide die na 7 oktober full force in werking werd gezet. Gescinska vermijdt een realistische framing van hoe dat ‘conflict’ kon ontstaan, ze vermijdt de vermelding van de historici, Pappé, Shlaim, Khalidi, die allang vinden, en dat kunnen onderbouwen, dat dat conflict geen conflict is, maar (hopelijk) de laatste stuiptrekking van een vestigingskolonialisme - een kolonialisme dat in de begintijd van het zionisme door de zionisten zelf nooit ontkend werd.

Gescinska zelf blijft anders dan Arendt die meer lef toonde, steken in wat ik een tweetje noem. Je weet wel, waar er twee vechten hebben er twee schuld. Dit is het probleem volgens haar: ‘de wederzijdse denkbeelden en gevoelens bij Palestijnen en Israeli’s die zich vandaag weer (weer?) op een historisch dieptepunt bevinden. Want er is geen enkele natuurwet die bepaalt dat Palestijnen en Israeli’s elkaar als vijanden moeten en zullen beschouwen’ zegt ze. Ach, de schat. Alles gaat voorbij, dus ook de haat moet ooit eens wijken zegt ze aan het eind van haar inleiding. Wie daar voor moet zorgen dat de haat ophoudt, en wat daar voor nodig is, dat horen we van haar niet.

Dat mag ze natuurlijk denken. Het punt is alleen dat ze Hannah Arendt uitzocht als een van haar voorbeeldvrouwen, en het vervolgens verdomt om haar werkelijk aan het woord te laten, Arendt die zich niet meer kan verweren staat bij mij bekend als iemand met een van de moedigste stellingnames op dit moment, waarmee ze uitgerekend nú, met een wonderbaarlijke vooruitziend blik, geheel bij de tijd is. We staan midden in een nieuwe genocide die duizenden levens kost, en een volk dat op de rand van uitroeiing staat, en alles dreigt te verliezen, hun land, hun cultuur, zelfs hun geschiedenis wordt verdonkeremaand. En dan wordt het hen kwalijk genomen dat ze zich verzetten, die terroristen. Zelfs Ben Gurion had eens onder ogen gezien dat je van de Palestijnen niet hoefde te verwachten dat die zich gedwee van de kaart zouden laten vegen. ‘Als ik een Arabisch leider was zou ik nooit een verdrag ondertekenen met Israël. Dat is normaal: we hebben hun land in beslag genomen. We hebben antisemitisme meegemaakt, de Nazi’s, Hitler, Auschwitz, maar was dat hun schuld? Zij zien alleen één ding, wij zijn gekomen en hebben hun land gestolen. Waarom zouden ze dat moeten accepteren?’.

Wat ik al zei: Gescinska kan natuurlijk blijven steken in het idee dat het hele Palestina-Israel probleem alleen gaat over wederzijdse haat, haat waar het nu maar eens mee afgelopen moet zijn. Maar dat ze in een boek over moedige denkers, vrouwen, een heel belangrijke en dappere stellingname van Hannah Arendt, die het monster gewoon bij de naam durfde te noemen, en die akelig gelijk heeft gekregen, gewoon maar weglaat? Schande."

Anja Meulenbelt had hieraan nog de naam van de kritische Joods Israelische historica en hoogleraar Idith Zertal kunnen toevoegen, de drijvende kracht achter het vertalen van Hannah Arendt's oeuvre in Hebreeuws nadat het decennialang in Israel geboycot was door uiterst kritische uitspraken over "het proces van het heilig verklaren van de Holocaust – dat op zichzelf al een vorm van devaluatie is -- gekoppeld aan het concept van de heiligheid van het land" een "vaderland heeft veranderd in een tempel en een eeuwig altaar,"zoals Zertal constateert in haar alom geprezen studie Israël’s Holocaust and the Politics of Nationhood (2005). In haar essay "Een staat voor de rechter: Hannah Arendt tegen de staat Israël schreef Zertal "Of ze het nu leuk vond of niet, Arendt was op haar eigen manier een uitzonderlijke vrouw, net zoals ze, blijkbaar, ondanks alles, een 'uitzonderlijke Joodse vrouw' was. En precies uitgerust met de juiste kwaliteiten en reputaties, stormde ze het nationale klaslokaal binnen om chaos te veroorzaken terwijl Israëls mythische stichter en politieke leider, David Ben-Gurion, zijn laatste grote nationale onderneming uitvoerde, het Eichmann-proces. Toen ze naar Jeruzalem kwam om het proces voor The New Yorker te verslaan, was alles aan haar uitzonderlijk: ze was een volstrekt onafhankelijke, kritische intellectueel die opereerde binnen een strak gestructureerde politieke ruimte; een prominente vrouwelijke wetenschapper in een discipline die destijds uitsluitend voor mannen was gereserveerd. Ze was ook een Joodse vrouw in ballingschap die werd gezien als iemand die zich had bemoeid met een zeer nationale, louterende Israëlische gebeurtenis; Een eenzame, oudere vrouw die zich vanaf het begin verzette tegen de jonge nationalistische collectivistische staat die zijn staatsvorming en soevereiniteit vierde door middel van het proces. Waar ik me in dit essay op wil richten, is Arendts uitdaging van het politieke, nationalistische karakter van de georganiseerde gebeurtenis waarvan zij één van de hoofdrolspelers was – al was het maar als bijrolspeler, als waarnemer van dichtbij; of meer in het algemeen haar openlijke, publieke verzet tegen het Ben-Gurioniaanse ‘koninkrijk’ (het is geen toeval dat Ben-Gurions staatsvorm de Hebreeuwse term Mamlachtiut kreeg, een mengvorm van koningschap en royalisme) en de bijbehorende praktijken. En door de kieren van haar kritiek op de manier waarop het proces werd gevoerd en op de staatsinstellingen die eraan deelnamen, kon men, naar mijn mening, haar oudere en meer conceptuele beschouwing van de Europese natiestaat waarnemen, namelijk haar diepe vijandigheid jegens en wantrouwen ten opzichte van het concept en de praktijk van de natiestaat in het bijzonder en nationale soevereiniteit in het algemeen. De natiestaat betekende voor Arendt, volgens het Europese model zoals dat door de Joodse staat werd gehanteerd, een staat die niet alleen ondergeschikt was aan het idee van de natie, maar die feitelijk door de natie werd 'veroverd': een staat met een heersende homogene bevolking, verenigd door een gemeenschappelijke geschiedenis, taal, cultuur, herinneringen en tradities; een staat die etnische minderheden marginaliseert, discrimineert en feitelijk uitsluit. “In naam van de wil van het volk werd de staat gedwongen om alleen ‘onderdanen’ als burgers te erkennen, om volledige burgerlijke en politieke rechten alleen toe te kennen aan hen die op grond van afkomst en geboorte tot de nationale gemeenschap behoorden,” schreef Arendt in haar meesterwerk over totalitarisme (Arendt, 1968: 230). Maar nog belangrijker voor het huidige betoog was de perceptie en mobilisatie door de heersende bevolking en staatsinstellingen van de wet en het gehele rechtssysteem, uitsluitend in dienst van de natie, en niet in dienst van de gehele burgerij. De betekenis hiervan, schreef ze, was “dat de staat gedeeltelijk werd getransformeerd van een instrument van de wet tot een instrument van de natie” (Arendt, 1968: 230). Bovendien lag de éénpartij-dictatuur volgens Arendt niet ver van het meerpartijenstelsel van de natiestaat, en was deze “slechts de laatste fase in de ontwikkeling van de natiestaat in het algemeen en van het meerpartijenstelsel in het bijzonder,” zoals ze zou schrijven (Arendt, 1963b: 265-266). De natiestaat bood dus een politiek voorbeeld dat altijd de meest rampzalige vorm van politiek bestuur in de moderne tijd in zich droeg, de vorm die ze grondig bestudeerde in 'De oorsprong van het totalitarisme.' Het is opmerkelijk dat het Israël van begin jaren zestig, toen het proces in Jeruzalem plaatsvond – nog steeds in de ban was van het autoritaire bewind van Ben-Gurion en met de heersende cultus van nationale eenheid en eensgezindheid die zij sinds het ontstaan ​​van de staat had gevreesd – voor haar het potentiële gevaar vertegenwoordigde van een afglijden naar een totalitair regime."

Op gedocumenteerde wijze zet Zertal uiteen op welke manier de herinnering aan de Holocaust een ideologisch wapen werd voor een verwerpelijke politiek, uiteindelijk ook ten koste van de ware slachtoffers zelf: "Terwijl de Israëlische samenleving de herinnering aan de Holocaust nationaliseerde – door leiders en woordvoerders die ‘daar’ niet geweest waren – en organiseerde" in "een geritualiseerde, didactische herinnering, die een nationale les uitdraagt in overeenstemming met haar visie, sloot men de directe boodschappers van deze herinnering uit – zo’n kwart miljoen Holocaust-overlevenden die naar Israël waren gemigreerd. Idith Zertal verklaarde rruim een decennium geleden in een interview met mij: Wanneer ik in mijn boek schrijf dat door middel van Auschwitz Israël zich immuun heeft gemaakt voor kritiek en niet meer open staat voor een rationele dialoog met de wereld, moet opgemerkt worden dat voor die ontwikkeling geen duidelijk beginpunt aan te wijzen is. Er is sprake van een doorgaand proces, dat voortkomt uit de Joodse geschiedenis die geen bijzonder vreugdevolle is, en die natuurlijk enorm verslechterd is door de Holocaust. Tijdens de Holocaust waren Joden de ultieme slachtoffers en vanuit dit totale slachtofferschap en deze totale hulpeloosheid stamt nog steeds het gevoel slachtoffer te zijn. Het interessante is dat dit gevoel van slachtofferschap begrijpelijk was in de jaren tussen het eind van de oorlog en de stichting van de staat Israël, toen de herinnering aan de gruwelijkheden nog zo levendig en diep was, maar dat het nu veel minder begrijpelijk is geworden. Immers, de Israëlische werkelijkheid verwijdert zich steeds verder van de totale hulpeloosheid tijdens de Holocaust. Het huidige slachtoffer-gevoel is zelfs nogal vreemd en discutabel, aangezien Israël een machtige staat is geworden met een gevreesd leger. Meer nog dan een psychologisch fenomeen is het slachtoffer-gevoel een politiek verschijnsel geworden, beide zijn met elkaar verweven, in elkaar verstrikt geraakt, het psychologische voedt het politieke en omgekeerd. De claim slachtoffer te zijn, terwijl men dat niet is, is politiek gezien natuurlijk uiterst handig... terwijl wij militair en technologisch sterk zijn, zijn we tegelijkertijd psychologisch zwak. Er zit een diepe neurose in de Israëlische psyche, een neurose die in stand wordt gehouden en wordt gevoed door de Israëlische politiek, want het is opportuun om gezien te worden als slachtoffer. Dat geldt ook voor het huidige geweld tegen de Palestijnen, waarbij wij absoluut niet de slachtoffers zijn.''

Deze noodzakelijke zelfkritiek zult u zelden tot nooit terugvinden in de Nederlandse mainstream media, waardoor de politieke en maatschappelijke discussie onder Hoflands vermeende "politiek-literaire elite"alhier het propagandistische CIDI-niveau niet kan ontstijgen. Daarover volgende keer meer.

Facebook

Facebook

Facebook

Facebook

Facebook

Facebook

Facebook

Facebook

Facebook

Facebook

Facebook

Remember: 'I’m a Genocide Scholar. I Know It When I See It.'

New York Times

I’m a Genocide Scholar. I Know It When I See It.

July 15, 2025

Photo illustration by Kristie Bailey/The New York Times; source images from Iryna Veklich, Anadolu/Getty Images

By Omer Bartov

Dr. Bartov is a professor of Holocaust and genocide studies at Brown University.

Leer en español

A month after the Hamas attack on Israel on Oct. 7, 2023, I believed there was evidence that the Israeli military had committed war crimes and potentially crimes against humanity in its counterattack on Gaza. But contrary to the cries of Israel’s fiercest critics, the evidence did not seem to me to rise to the crime of genocide.

By May 2024, the Israel Defense Forces had ordered about one million Palestinians sheltering in Rafah — the southernmost and last remaining relatively undamaged city of the Gaza Strip — to move to the beach area of the Mawasi, where there was little to no shelter. The army then proceeded to destroy much of Rafah, a feat mostly accomplished by August.

At that point it appeared no longer possible to deny that the pattern of I.D.F. operations was consistent with the statements denoting genocidal intent made by Israeli leaders in the days after the Hamas attack. Prime Minister Benjamin Netanyahu had promised that the enemy would pay a “huge price” for the attack and that the I.D.F. would turn parts of Gaza, where Hamas was operating, “into rubble,” and he called on “the residents of Gaza” to “leave now because we will operate forcefully everywhere.”

Mr. Netanyahu had urged his citizens to remember “what Amalek did to you,” a quote many interpreted as a reference to the demand in a biblical passage calling for the Israelites to “kill alike men and women, infants and sucklings” of their ancient enemy. Government and military officials said they were fighting “human animals” and, later, called for “total annihilation.” Nissim Vaturi, the deputy speaker of Parliament, said on X that Israel’s task must be “erasing the Gaza Strip from the face of the earth.” Israel’s actions could be understood only as the implementation of the expressed intent to make the Gaza Strip uninhabitable for its Palestinian population. I believe the goal was — and remains today — to force the population to leave the Strip altogether or, considering that it has nowhere to go, to debilitate the enclave through bombings and severe deprivation of food, clean water, sanitation and medical aid to such an extent that it is impossible for Palestinians in Gaza to maintain or reconstitute their existence as a group.

My inescapable conclusion has become that Israel is committing genocide against the Palestinian people. Having grown up in a Zionist home, lived the first half of my life in Israel, served in the I.D.F. as a soldier and officer and spent most of my career researching and writing on war crimes and the Holocaust, this was a painful conclusion to reach, and one that I resisted as long as I could. But I have been teaching classes on genocide for a quarter of a century. I can recognize one when I see one.

This is not just my conclusion. A growing number of experts in genocide studies and international law have concluded that Israel’s actions in Gaza can only be defined as genocide. So has Francesca Albanese, the U.N. special rapporteur for the West Bank and Gaza, and Amnesty International. South Africa has brought a genocide case against Israel at the International Court of Justice.

Jehad Alshrafi/Associated Press

The continued denial of this designation by states, international organizations and legal and scholarly experts will cause unmitigated damage not just to the people of Gaza and Israel but also to the system of international law established in the wake of the horrors of the Holocaust, designed to prevent such atrocities from happening ever again. It is a threat to the very foundations of the moral order on which we all depend.

***

The crime of genocide was defined in 1948 by the United Nations as the “intent to destroy, in whole or in part, a national, ethnical, racial or religious group, as such.” In determining what constitutes genocide, therefore, we must both establish intent and show that it is being carried out. In Israel’s case, that intent has been publicly expressed by numerous officials and leaders. But intent can also be derived from a pattern of operations on the ground, and this pattern became clear by May 2024 — and has since become ever clearer — as the I.D.F. has systematically destroyed the Gaza Strip.

Most genocide scholars are cautious about applying this term to contemporary events, precisely because of the tendency, since it was coined by the Jewish-Polish lawyer Raphael Lemkin in 1944, to attribute it to any case of massacre or inhumanity. Indeed, some argue that the categorization should be entirely discarded, because it often serves more to express outrage than to identify a particular crime.

Yet as Mr. Lemkin recognized, and as the United Nations later agreed, it is crucial to be able to distinguish the attempt to destroy a particular group of people from other crimes under international law, such as war crimes and crimes against humanity. This is because, while other crimes entail indiscriminate or deliberate killing of civilians as individuals, genocide denotes the killing of people as members of a group, geared at irreparably destroying the group itself so that it will never be able to reconstitute itself as a political, social or cultural entity. And, as the international community signaled by adopting the convention, it is incumbent upon all signatory states to prevent such an attempt, to do all they can to stop it while it is occurring and to subsequently punish those who were engaged in this crime of crimes — even if it occurred within the borders of a sovereign state.

The designation has major political, legal and moral ramifications. Nations, politicians and military personnel suspected of, indicted on a charge of or found guilty of genocide are seen as beyond the pale of humanity and may compromise or lose their right to remain members of the international community. A finding by the International Court of Justice that a particular state is engaged in genocide, especially if enforced by the U.N. Security Council, can lead to severe sanctions.

Politicians or generals indicted on a charge of or found guilty of genocide or other breaches of international humanitarian law by the International Criminal Court can face arrest outside of their country. And a society that condones and is complicit in genocide, whatever the stand of its individual citizens may be, will carry this mark of Cain long after the fires of hatred and violence are put out.

***

Israel has denied all allegations of war crimes, crimes against humanity and genocide. The I.D.F. says it investigates reports of crimes, although it has rarely made its findings public, and when breaches of discipline or protocol are acknowledged, it has generally meted out light reprimands to its personnel. Israeli military and political leaders repeatedly describe the I.D.F. as acting lawfully, say they issue warnings to civilian populations to evacuate sites about to be attacked and blame Hamas for using civilians as human shields.

In fact, the systematic destruction in Gaza not only of housing but also of other infrastructure — government buildings, hospitals, universities, schools, mosques, cultural heritage sites, water treatment plants, agriculture areas, and parks — reflects a policy aimed at making the revival of Palestinian life in the territory highly unlikely.

According to a recent investigation by Haaretz, an estimated 174,000 buildings have been destroyed or damaged, accounting for up to 70 percent of all structures in the Strip. So far, more than 58,000 people have been killed, according to Gazan health authorities, including more than 17,000 children, who make up nearly a third of the total fatality count. More than 870 of those children were less than a year old.

More than 2,000 families have been wiped out, the health authorities said. In addition, 5,600 families now count only one survivor. At least 10,000 people are believed to still be buried under the ruins of their homes. More than 138,000 have been wounded and maimed.

Gaza now has the grim distinction of having the highest number of amputee children per capita in the world. An entire generation of children subjected to ongoing military attacks, loss of parents and long-term malnutrition will suffer severe physical and mental repercussions for the rest of their lives. Untold additional thousands of chronically ill persons have had little access to hospital care.

The horror of what has been happening in Gaza is still described by most observers as war. But this is a misnomer. For the last year, the I.D.F. has not been fighting an organized military body. The version of Hamas that planned and carried out the attacks on Oct. 7 has been destroyed, though the weakened group continues to fight Israeli forces and retains control over the population in areas not held by the Israeli Army.

Today the I.D.F. is primarily engaged in an operation of demolition and ethnic cleansing. That’s how Mr. Netanyahu’s own former chief of staff and minister of defense, the hard-liner Moshe Yaalon, in November described on Israel’s Democrat TV and in subsequent articles and interviews the attempt to clear northern Gaza of its population.

On Jan. 19, under pressure from Donald Trump, who was a day away from resuming the presidency, a cease-fire went into effect, facilitating the exchange of hostages in Gaza for Palestinian prisoners in Israel. But after Israel’s breaking of the cease-fire on March 18, the I.D.F. has been executing a well-publicized plan to concentrate the entire Gazan population in a quarter of the territory in three zones: Gaza City, the central refugee camps and the Mawasi coastline in the Strip’s southwestern edge.

Using large numbers of bulldozers and huge aerial bombs supplied by the United States, the military appears to be trying to demolish every remaining structure and establish control over the other three-quarters of the territory.

This is also being facilitated by a plan that provides — intermittently — limited aid supplies at a few distribution points guarded by the Israeli military, drawing people to the south. Many Gazans are killed in a desperate attempt to obtain food, and the starvation crisis deepens. On July 7, Defense Minister Israel Katz said the I.D.F. would build a “humanitarian city” over the ruins of Rafah to initially accommodate 600,000 Palestinians from the Mawasi area, who would be provisioned by international bodies and not allowed to leave.

***

Some might describe this campaign as ethnic cleansing, not genocide. But there is a link between the crimes. When an ethnic group has nowhere to go and is constantly displaced from one so-called safe zone to another, relentlessly bombed and starved, ethnic cleansing can morph into genocide.

This was the case in several well-known genocides of the 20th century, such as that of the Herero and Nama in German South West Africa, now Namibia, that began in 1904; the Armenians in World War I; and, indeed, even in the Holocaust, which began with the German attempt to expel the Jews and ended up with their murder.

To this day, only a few scholars of the Holocaust — and no institutions dedicated to researching and commemorating it — have issued warnings that Israel could be accused of carrying out war crimes, crimes against humanity, ethnic cleansing or genocide. This silence has made a mockery of the slogan “Never again,” transforming its meaning from an assertion of resistance to inhumanity wherever it is perpetrated to an excuse, an apology, indeed, even a carte blanche for destroying others by invoking one’s own past victimhood.

This is another of the many incalculable costs of the current catastrophe. As Israel is literally trying to wipe out Palestinian existence in Gaza and is exercising increasing violence against Palestinians in the West Bank, the moral and historical credit that the Jewish state has drawn on until now is running out.

Israel, created in the wake of the Holocaust as the answer to the Nazi genocide of the Jews, has always insisted that any threat to its security must be seen as potentially leading to another Auschwitz. This provides Israel with license to portray those it perceives as its enemies as Nazis — a term used repeatedly by Israeli media figures to depict Hamas and, by extension, all Gazans, based on the popular assertion that none of them are “uninvolved,” not even the infants, who would grow up to be militants.

This is not a new phenomenon. As early as Israel’s invasion of Lebanon in 1982, Prime Minister Menachem Begin compared Yasir Arafat, then hunkered down in Beirut, to Adolf Hitler in his Berlin bunker. This time, the analogy is being used in connection with a policy aimed at uprooting and removing the entire population of Gaza.

The daily scenes of horror in Gaza, from which the Israeli public is shielded by its own media’s self-censorship, expose the lies of Israeli propaganda that this is a war of defense against a Nazi-like enemy. One shudders when Israeli spokespeople shamelessly utter the hollow slogan of the I.D.F. being the “most moral army in the world.”

Some European nations, such as France, Britain and Germany, as well as Canada, have feebly protested Israeli actions, especially since Israel breached the cease-fire in March. But they have neither suspended arms shipments nor taken many concrete and meaningful economic or political steps that might deter Mr. Netanyahu’s government.

For a while, the United States government seemed to have lost interest in Gaza, with President Trump initially announcing in February that the United States would take over Gaza, promising to turn it into “the Riviera of the Middle East,” and then letting Israel get on with the Strip’s destruction and turning his attention to Iran. At the moment, one can only hope that Mr. Trump will again pressure a reluctant Mr. Netanyahu to at least reach a new cease-fire and put an end to the relentless killing.

***

How will Israel’s future be affected by the inevitable demolition of its incontestable morality, derived from its birth in the ashes of the Holocaust?

Israel’s political leadership and its citizenry will have to decide. There seems to be little domestic pressure for the urgently needed change of paradigm: the recognition that there is no solution to this conflict other than an Israeli-Palestinian agreement to share the land under whatever parameters the two sides agree on, be it two states, one state or a confederation. Robust external pressure from the country’s allies also appears unlikely. I am deeply worried that Israel will persist on its disastrous course, remaking itself, perhaps irreversibly, into a full-blown authoritarian apartheid state. Such states, as history has taught us, do not last.

Another question arises: What consequences will Israel’s moral reversal have for the culture of Holocaust commemoration, and the politics of memory, education and scholarship, when so many of its intellectual and administrative leaders have up to now refused to face up to their responsibility to denounce inhumanity and genocide wherever they occur?

Those engaged in the worldwide culture of commemoration and remembrance built around the Holocaust will have to confront a moral reckoning. The wider community of genocide scholars — those engaged in the study of comparative genocide or of any one of the many other genocides that have marred human history — is now edging ever closer toward a consensus over describing events in Gaza as a genocide.

In November, a little more than a year into the war, the Israeli genocide scholar Shmuel Lederman joined the growing chorus of opinion that Israel was engaged in genocidal actions. The Canadian international lawyer William Schabas came to the same conclusion last year and has recently described Israel’s military campaign in Gaza as “absolutely” a genocide.

Other genocide experts, such as Melanie O’Brien, president of the International Association of Genocide Scholars, and the British specialist Martin Shaw (who has also said that the Hamas attack was genocidal), have reached the same conclusion, while the Australian scholar A. Dirk Moses of the City University of New York described these events in the Dutch publication NRC as a “mix of genocidal and military logic.” In the same article, Uğur Ümit Üngör, a professor at the Amsterdam-based NIOD Institute for War, Holocaust and Genocide Studies, said there are probably scholars who still do not think it’s genocide, but “I don’t know them.”

Most Holocaust scholars I know don’t hold, or at least publicly express, this view. With a few notable exceptions, such as the Israeli Raz Segal, program director of Holocaust and genocide studies at Stockton University in New Jersey, and the Hebrew University of Jerusalem historians Amos Goldberg and Daniel Blatman,the majority of academics engaged with the history of the Nazi genocide of the Jews have stayed remarkably silent, while some have openly denied Israel’s crimes in Gaza, or accused their more critical colleagues of incendiary speech, wild exaggeration, well-poisoning and antisemitism.

In December the Holocaust scholar Norman J.W. Goda opined that “genocide charges like this have long been used as a fig leaf for broader challenges to Israel’s legitimacy,” expressing his worry that “they have cheapened the gravity of the word genocide itself.” This “genocide libel,” as Dr. Goda referred to it in an essay, “deploys a range of antisemitic tropes,” including “the coupling of the genocide charge with the deliberate killing of children, images of whom are ubiquitous on NGO, social media, and other platforms that charge Israel with genocide.”

In other words, showing images of Palestinian children ripped apart by U.S.-made bombs launched by Israeli pilots is, in this view, an antisemitic act.

Most recently, Dr. Goda and a respected historian of Europe, Jeffrey Herf, wrotein The Washington Post that “the genocide accusation hurled against Israel draws on deep wells of fear and hatred” found in “radical interpretations of both Christianity and Islam.” It “has shifted opprobrium from Jews as a religious/ethnic group to the state of Israel, which it depicts as inherently evil.”

***

What are the ramifications of this rift between genocide scholars and Holocaust historians? This is not merely a squabble within academe. The memory culture created in recent decades around the Holocaust encompasses much more than the genocide of the Jews. It has come to play a crucial role in politics, education and identity.

Museums dedicated to the Holocaust have served as models for representations of other genocides around the world. Insistence that the lessons of the Holocaust demand the promotion of tolerance, diversity, antiracism and support for migrants and refugees, not to mention human rights and international humanitarian law, is rooted in an understanding of the universal implications of this crime in the heart of Western civilization at the peak of modernity.

Discrediting genocide scholars who call out Israel’s genocide in Gaza as antisemitic threatens to erode the foundation of genocide studies: the ongoing need to define, prevent, punish and reconstruct the history of genocide. Suggesting that this endeavor is motivated instead by malign interests and sentiments — that it is driven by the very hatred and prejudice that was at the root of the Holocaust — is not only morally scandalous, it provides an opening for a politics of denialism and impunity as well.

By the same token, when those who have dedicated their careers to teaching and commemorating the Holocaust insist on ignoring or denying Israel’s genocidal actions in Gaza, they threaten to undermine everything that Holocaust scholarship and commemoration have stood for in the past several decades. That is, the dignity of every human being, respect for the rule of law and the urgent need never to let inhumanity take over the hearts of people and steer the actions of nations in the name of security, national interest and sheer vengeance.

What I fear is that in the aftermath of the Gaza genocide, it will no longer be possible to continue teaching and researching the Holocaust in the same manner as we did before. Because the Holocaust has been so relentlessly invoked by the state of Israel and its defenders as a cover-up for the crimes of the I.D.F., the study and remembrance of the Holocaust could lose its claim to be concerned with universal justice and retreat into the same ethnic ghetto in which it began its life at the end of World War II — as a marginalized preoccupation by the remnants of a marginalized people, an ethnically specific event, before it succeeded, decades later, in finding its rightful place as a lesson and a warning for humanity as a whole.

Just as worrisome is the prospect that the study of genocide as a whole will not survive the accusations of antisemitism, leaving us without the crucial community of scholars and international jurists to stand in the breach at a time when the rise of intolerance, racial hatred, populism and authoritarianism is threatening the values that were at the core of these scholarly, cultural and political endeavors of the 20th century.

Perhaps the only light at the end of this very dark tunnel is the possibility that a new generation of Israelis will face their future without sheltering in the shadow of the Holocaust, even as they will have to bear the stain of the genocide in Gaza perpetrated in their name. Israel will have to learn to live without falling back on the Holocaust as justification for inhumanity. That, despite all the horrific suffering we are currently watching, is a valuable thing, and may, in the long run, help Israel face the future in a healthier, more rational and less fearful and violent manner.

This will do nothing to compensate for the staggering amount of death and suffering of Palestinians. But an Israel liberated from the overwhelming burden of the Holocaust may finally come to terms with the inescapable need for its seven million Jewish citizens to share the land with the seven million Palestinians living in Israel, Gaza and the West Bank in peace, equality and dignity. That will be the only just reckoning.

A version of this article appears in print on July 20, 2025, Section SR, Page 8 of the New York edition with the headline: I’m a Scholar of Genocide. I Know It When I See It.