General Keith Kellogg (2023) argued that using Ukrainians to fight Russia is “the acme of professionalism” as it “takes a strategic adversary off the table” without “using any US troops". This enables the US to focus its resources on China as its primary adversary.
vrijdag 6 november 2026
Pro Israel Lobby is Tegen Joodse Critici van Israel
𝗪𝗶𝗲 𝗯𝗲𝗽𝗮𝗮𝗹𝘁 𝘄𝗶𝗲 𝗝𝗼𝗼𝗱𝘀 𝗴𝗲𝗻𝗼𝗲𝗴 𝗶𝘀 𝗼𝗺 𝗺𝗲𝗲 𝘁𝗲 𝗽𝗿𝗮𝘁𝗲𝗻?
De ophef over de bijeenkomst bij burgemeester Femke Halsema gaat ogenschijnlijk over wie mag meepraten over Joods leven in Amsterdam. Daaronder ligt een ongemakkelijker vraag: wie bepaalt eigenlijk welke Joodse organisaties als legitieme gesprekspartner gelden?
Jonet zet de toon meteen. In de kop worden organisaties als Een Ander Joods Geluid, Erev Rav, gate48 en Oy Vey “omstreden clubs” genoemd. Volgens vragen van JA21 zouden ze weinig draagvlak hebben en verdeeldheid zaaien. Maar bewijs voor dat gebrek aan draagvlak levert het artikel niet. Een politieke kwalificatie krijgt zo al snel het gewicht van een feit.
Interessanter is wat nog niet duidelijk is. Volgens Jonet hanteerde het team van Halsema een breed uitnodigingsbeleid, waarna een aantal reguliere Joodse organisaties bedankte.
Waarom?
Waren zij niet werkelijk welkom, dan is kritiek op Halsema terecht. Waren zij wel uitgenodigd, maar weigerden zij omdat ook uitgesproken Israëlkritische Joodse organisaties aan tafel mochten zitten, dan ligt de zaak anders. Dan gaat het over de vraag of gevestigde organisaties mede willen bepalen welke andere Joden door de overheid als gesprekspartner worden erkend.
Daar loopt de belangrijkste breuklijn.
Een Joodse organisatie wordt niet minder Joods omdat zij zich scherp tegen het Israëlische regeringsbeleid keert. En een pro Israëlische organisatie vertegenwoordigt niet automatisch Joods Nederland.
Representativiteit mag worden onderzocht. Hoe groot is de achterban? Voor wie spreekt een organisatie? Maar iemands politieke verhouding tot Israël kan daarvoor niet de enige maatstaf worden.
Nog problematischer wordt het wanneer begrippen als anti Israëlisch, antizionistisch en antisemitisch in elkaar gaan overlopen.
Antisemitisme bestaat en moet hard worden bestreden. Juist daarom vraagt zo’n beschuldiging om concrete onderbouwing. Welke uitspraak of gedraging is antisemitisch en waarom?
Kritiek op Israël kan antisemitische vormen aannemen. Maar kritiek op Israël is niet automatisch antisemitisch.
De werkelijke kwestie is uiteindelijk groter dan één bijeenkomst bij Halsema.
Kan een Joodse organisatie fundamenteel kritisch zijn op Israël en toch als volwaardige Joodse gesprekspartner worden erkend?
Dat zou vanzelfsprekend moeten zijn.
Niemand heeft het alleenrecht op Joods Nederland. Ook niet degene die het langst aan tafel heeft gezeten.
The Blue South Rise: Why Democrats Must Abandon Status-Quo Politics
 |
| ||
The Blue South Rise: Why Democrats Must Abandon Status-Quo Politics
A Post-Midterm Reckoning on Accountability, Multiracial Coalitions, and Breaking with Backroom Deals
|
| |||||||||||||||
 |
Danielle with a write-up of today’s Democracy-ish!
The conventional wisdom of mainstream American politics has long treated the South and the Rust Belt as two entirely separate political universes governed by rigid geographic rules. For decades, the national Democratic establishment has funneled tens of millions of dollars into safe, centrist candidates while virtually writing off the South as unwinnable territory. But recent midterms have shattered that narrative completely. As grassroots organizers have long insisted, the South is not a monolith of red inertia; it is a vibrant, multiracial powerhouse defined by the Black South, the Blue South, and a coalition of diverse voters who are reshaping the electoral map.
Yet, despite an overwhelming mandate against political extremism, the party’s leadership remains trapped in an outdated playbook—one that threatens to squander a generational opportunity for real, transformative reform.
The Myth of the Establishment Playbook
When election returns revealed a sweeping rejection of MAGA extremism, the national party apparatus immediately attempted a familiar trick: claiming credit for victories achieved in spite of their strategic choices. For years, leadership has preferred corporate-backed centrists over grassroots changemakers. By investing heavily in status-quo candidates who fail to excite the base, the establishment maintains a self-fulfilling prophecy: that progressives and bold reformers cannot win outside of deep-blue enclaves.
The recent midterms proved this logic entirely bankrupt. Historic wins across the country were driven by candidates and movements that refused to bend the knee to corporate donors or backroom consensus. Yet, leadership’s first instinct has been to downplay accountability, reframe justice as “revenge,” and signal a willingness to compromise with figures linked to corruption and authoritarianism.
A Rental, Not a Realignment
Political analysts note that this wave of electoral pushback is not a permanent ideological realignment; it is a rental. Voters are not rewarding the Democratic establishment out of deep ideological loyalty; they are leasing them power to stop an existential threat. If this new congressional majority fails to deliver tangible, structural relief—tackling economic inequality, expanding rights, and lowering the cost of living—the pendulum will inevitably swing back within two years.
History shows that American democracy suffers deeply when accountability is treated as optional. From the unaddressed legacy of the Confederacy to the velvet-glove treatment of modern political corruption, the refusal to hold bad actors accountable has consistently invited worse iterations of extremism to fill the vacuum. When leaders rush to “move on” in the name of civility, they signal that power can be abused without consequence.
The Path Forward: Unrelenting Public Pressure
The takeaway from this electoral watershed is clear: voting is not the finish line; it is the starting point. Constituents can no longer afford to give blank checks to leaders who prioritize corporate donations over the material needs of working people.
True progress requires more than holding the line against fascism—it demands expanding rights, empowering grassroots leaders from the South and beyond, and refusing to accept the hollow comfort of the status quo. If the current majority is to endure, it must throw away the corporate playbook, embrace bold economic and social justice, and give voters a reason to believe that democracy can actually deliver
Abonneren op:
Posts (Atom)
-
Paul2 heeft een nieuwe reactie op uw bericht "De Israelische Terreur 938" achtergelaten: Nou Stan ,dat wordt gevangenisstraf voor ...
-
View in browser Why the Jews of Khazaria, the Himyarites and GokTurk Empire are Keys to Universal History MATTHEW EHRET OCT 18 READ IN A...
-
En weer een generatie joodse slachtofferisten, nu nog Israelische kinderen, die verwensingen schrijft op Israelische bommen die Libanese l...
