Het NOS-Journaal 10

Ik ben net terug van een manifestatie op de Dam waar enkele honderden Egyptische mannen, vrouwen en kinderen met veel enthousiasme eisten dat Mubarak zou vertrekken. Dat de bijeenkomst spontaan was bleek ondermeer uit het feit dat er geen officiele sprekers waren en dat bijna iedere deelnemer zijn eigen spandoek had gemaakt. Na de bijeenkomst verscheen er ineens een meneer die zich introduceerde als Egyptenaar en als eigenaar van een shoarma-zaak in Amsterdam. Hij zei net terug te zijn uit Egypte en was van mening dat Mubarak moest blijven. De andere Egyptenaren gingen met hem in gesprek. Onmiddellijk dook het NOS-Journaal op, een blonde journaliste en een al even blonde cameraman die in het Nederlands de enige opposant begonnen te volgen en te interviewen. Dit was weer eens een schoolvoorbeeld van Nederlandse journalistiek. Allereerst stuurt men geen Arabisch sprekende verslaggevers op een zo actueel onderwerp af, die hebben ze in Hilversum niet of nauwelijks, maar een blonde Hollandse die op zoek was naar man bijt hond. Niet het feit dat voor het eerst in dertig jaar de Egyptenaren massaal in opstand zijn gekomen is relevant, maar het feit dat er 1, zegge en schrijve 1 man was die voor het aanblijven het terreurregime van Mubarak steunde, omdat het volgens hem anders een chaos in Egypte zou worden, vond de NOS-dame belangrijk. Dat soort journalistiek dus.