Toen Max van Weezel opmerkte ‘anoniem’ te hebben ‘meegewerkt aan een boekje, met een eerlijk verhaal over hoe het is om op te groeien tussen Holocaust-overlevenden. Daar wilde ik mijn naam absoluut niet bij hebben,’ en de interviewster vroeg: ‘Waarom niet?’ was het antwoord: 'Ik wilde niet zielig worden gevonden, geen mislukkeling zijn,’ waaraan Van Weezel toevoegde: "Ik heb me decennialang verscholen achter de faƧade van de geslaagde journalist. In Den Haag stonden de Mark Ruttes en Alexander Pechtolds van deze wereld me op de schouders te slaan, 'dag Max'. Daar was ik iemand."
Het zijn de woorden van een man die over zichzelf zei: “Ik probeerde mijn existentiĆ«le onzekerheid te compenseren door op alles ja te zeggen,” en die er nooit in slaagde precies te bepalen waar zijn loyaliteit lag. Was het de democratische rechtstaat Nederland, of de racistische apartheidsstaat Israel? Tegen het eind van zijn leven droomde hij ervan op een heuveltop in de bezette Westbank ‘de vijand van het lijf’ te houden ‘met een kalasjnikov.’ Dat die ‘vijand’ de legitieme bewoners betroffen van de bezette en belegerde Palestijnse gebieden, maakte de diep gefrustreerde Max van W. niet uit. In het kader van de zionistische behoefte aan 'Lebensraum' moest nog meer land etnisch gezuiverd worden. En ‘[a]ls ze met hun poten aan ons lijf en goed komen’ dan ‘timmer’ je als ‘joodse jongetje dat er van Adolf Hitler eigenlijk niet had mogen zijn,’ er gewoon ‘op los,’ en vermoord je met een Kalasjnikov-aanvalsgeweer iedere Palestijn die voor zijn of haar rechten opkomt, net zoals de nazi’s destijds deden tegen de verzetstrijders in het bezette Europa. Nog steeds wordt deze ziekelijke, agressieve mentaliteit in Nederland geaccepteerd, en zelfs bewonderd, zoals bleek toen Tweede Kamerleden collectief de dood van de in hun ogen ‘meesterjournalist en markante persoonlijkheid’ herdachten.
Welnu, hoe kan een modale Jood, wiens verre voorouders twee millennia geleden uit het heilige land zouden zijn gevlucht, nu, als het ware van de ene op de andere dag een splinternieuwe identiteit kunnen ontwikkelen, terwijl toch algemeen bekend is dat “twee Joden altijd drie meningen produceren,” en de Joods-Israelische auteur Avraham Yehoshua mij meer dan drie decennia geleden erop wees dat als de fanatici onder de Joden steeds meer macht krijgen er opnieuw, net als twee millennia geleden, een burgeroorlog in Israel zal uitbreken, en de meerderheid naar het buitenland zal uitwijken, zoals nu ook het geval lijkt te zijn. Feit is namelijk dat de Joden nooit een gemeenschappelijke identiteit hadden, en dit is nog steeds het geval. Daarom is de kop boven Kleijwegt's artikel in de Groene Amsterdammer zo raadselachtig: “IsraĆ«liĆ«r zijn is iets anders dan joods zijn.” Dat is een vlotte bewering, die ik later nog eens zal analyseren.Want als het “IsraĆ«liĆ«r zijn iets anders [is] dan joods zijn,” dan luidt ogenblikkelijk de vraag waarom Margalith zich toch wel degelijk “Joods” voelt en langere tijd sympathiseerde met Israel. Immers, ook hier geldt dat het Nederlands zijn “iets anders [is] dan joods zijn.” Voordat de joodse kille deze “Gordiaanse Knoop” theologisch, sociaal, psychologisch, cultureel, politiek en anderszins hebben doorgehakt zijn we weer tweeduizend jaar verder. Als de mensheid dan nog Ć¼berhaupt bestaat. Vooralsnog is duidelijk dat de Joden deze knoop niet zelf kunnen doorhakken, met of zonder hulp van de Goyim. Ik zou dan ook willen voorstellen, deze materie met rust te laten, voordat de Joden, net als destijds de primitieve sicarii, andere Joden de keel gaan doorsnijden. Er is al genoeg bloed gevloeid. Het is Joodse hovaardigheid te menen dat de Joden wijs genoeg zijn om hun eigen wrede idioterie op te lossen. Zij hebben de afgelopen driekwart eeuw duidelijk aangetoond "liever barbaars dan verveeld te zijn." Ik kom hier later op terug.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten