Juist vanuit de Joodse traditie is de aanwezigheid van een vertegenwoordiger van een staat die genocide pleegt onverdedigbaar – ‘heiligschennis’ –, zo oordeelt de Joods-Nederlandse activist Yuval Gal, die oorspronkelijk uit Israël komt. En de claim dat deze instanties ‘de Joodse gemeenschap’ vertegenwoordigen is dubieus, zegt theatermaker en activist Simcha Zijlstra.
Zijlstra wijst erop dat ongeveer een kwart van de Joodse bevolking in Nederland is aangesloten bij Joodse organisaties en dat er niets bekend is over hoe Joodse Nederlanders over Israël denken. In de VS wordt daar wel onderzoek naar gedaan, waaruit blijkt dat de ooit bestaande solidariteit met Israël in toenemende mate plaats maakt voor afkeuring en vervreemding. Uit een peiling van The Washington Post in het najaar van 2025 bleek bijvoorbeeld dat 61 procent van de Joodse Amerikanen vindt dat Israël in Gaza oorlogsmisdaden pleegt en 39 procent van mening is dat het land zich schuldig maakt aan genocide op de Palestijnen.
In het Online Joods Magazine De Vrijdagavond van 18 februari 2025 stelt de van origine theatermaker van Joodse afkomst, Simcha Zijlstra "moeten kijken naar de in linkse cirkels terecht niet onopgemerkt gebleven rol van onze eigen vertegenwoordigers." Sinds 2020 werkt Simcha voor “Greenpeace Nederland aan een sterke Nederlandse klimaatbeweging, en is daarnaast als actief lid betrokken bij de progressief Joodse organisatie Oy Vey Amsterdam waar hij onder meer projectleider was bij de totstandkoming van het Joods Manifest, en de organisatie van het bezoek aan Nederland van de Palestijns/Israëlische beweging Standing Together.” Op 28 juli 2026 wees hij in The Rights Forum onder de kop “Joodse organisaties spreken ten onrechte namens de ‘Joodse gemeenschap,’” er nog eens op dat “Een brief van drie Joodse instanties uit Rotterdam die namens ‘de Joodse gemeenschap’ de geplande toespraak van de Israëlische ambassadeur bij een Holocaustherdenking in de stad verdedigt, is bij delen van de Joodse bevolking in Nederland slecht gevallen.”
Juist vanuit de Joodse traditie is de aanwezigheid van een vertegenwoordiger van een staat die genocide pleegt onverdedigbaar – ‘heiligschennis’ –, zo oordeelt de Joods-Nederlandse activist Yuval Gal, die oorspronkelijk uit Israël komt. En de claim dat deze instanties ‘de Joodse gemeenschap’ vertegenwoordigen is dubieus, zegt theatermaker en activist Simcha Zijlstra.
Zijlstra wijst erop dat ongeveer een kwart van de Joodse bevolking in Nederland is aangesloten bij Joodse organisaties en dat er niets bekend is over hoe Joodse Nederlanders over Israël denken. In de VS wordt daar wel onderzoek naar gedaan, waaruit blijkt dat de ooit bestaande solidariteit met Israël in toenemende mate plaats maakt voor afkeuring en vervreemding. Uit een peiling van The Washington Post in het najaar van 2025 bleek bijvoorbeeld dat 61 procent van de Joodse Amerikanen vindt dat Israël in Gaza oorlogsmisdaden pleegt en 39 procent van mening is dat het land zich schuldig maakt aan genocide op de Palestijnen.
Herdenking
In Rotterdam wordt ieder jaar op 30 juli herdacht dat op die datum in 1942 de eerste Joodse inwoners zich bij Loods 24 moesten melden voor deportatie. Slechts een klein deel van de zevenduizend weggevoerde personen overleefde de oorlog. Bij de loods staat nu onder meer een monument voor de 686 kinderen die gedeporteerd en later vermoord werden.
De uitnodiging van de Israëlische ambassadeur Zvi Aviner Vapni komt van de organisatie van deze herdenking, die aanstaande donderdag gepland staat. De stichting Loods 24 en Joods kindermonument stelt dat de aanwezigheid van de ambassadeur los moet worden gezien van de genocidale Israëlische aanval op Gaza, waarbij intussen meer dan 21.000 kinderen werden vermoord.
Protesten
Vanuit de Rotterdamse samenleving is er veel protest tegen de aanwezigheid van Vapni. Meerdere wijkraden lieten weten niet bij de herdenking aanwezig te willen zijn als de uitnodiging blijft staan. Tientallen organisaties – waaronder de Joods-Nederlandse groepen Erev Rav, Een Ander Joods Geluid en Gate ’48 (platform van kritische Israëliërs) – verzochten burgemeester Schouten de herdenking te mijden als de Israëlische ambassadeur daar welkom blijft. De lokale fracties van DENK, de Partij voor de Dieren en PRO deden datzelfde verzoek in de gemeenteraad.
De Joodse Gemeente, de liberale Joodse gemeente en de Joodse studentenvereniging in Rotterdam schreven daarop een brief aan burgemeester Carola Schouten. Hierin stellen ze dat de komst van de ambassadeur de wens van ‘de Joodse gemeenschap’ is. Volgens de organisaties is Israël mede ontstaan uit ‘de as van de Holocaust’ en is de aanwezigheid van een Israëlische vertegenwoordiger belangrijk voor Joodse Nederlanders.
Zijlstra zegt er moedeloos van te worden, en ook een beetje droevig: ‘Dit is het hele probleem in een notendop. Israël en het Jodendom zijn bij deze mensen helemaal verstrengeld, en ook delen van de gemeenschap zien zelf het verschil niet, en dat draagt bij aan het schadelijke frame, dat het allemaal hetzelfde is.’
‘Manipulatie’
Volgens een vorig jaar verschenen onderzoek van het Joods Maatschappelijk Werk zijn er in Nederland 65.000 Joodse Nederlanders. Vijftien procent daarvan is aangesloten bij orthodox-religieuze gemeenschappen zoals de Joodse Gemeente in Rotterdam en acht procent bij een liberaal-religieuze geloofsgemeenschap. De overige 77 procent is niet aangesloten bij een religieuze gemeenschap.
Zijlstra: ‘Er wordt een consensus gecreëerd, een sfeer waarin het lijkt dat alle joden in Nederland hetzelfde vinden omdat de ‘leiders’ de gelederen sluiten.’ Yuval Gal noemt het manipulatie: ‘Ze schrijven dat de protesten de kwestie politiek maken en suggereren dus dat zij neutraal zijn.’
De liberale en orthodoxe geloofsgemeenschappen zijn volgens Gal allesbehalve neutraal: ‘Het zijn zionistische organisaties, ook de liberalen. Die hebben op bepaalde vlakken misschien tolerantere opvattingen en het is er gezellig, zolang je maar voor Israël bent.’
Zijlstra: ‘Alles lijkt platgeslagen te worden tot Israël. Golda Meir geldt als voorbeeld, Aletta Jacobs is nauwelijks bekend. Ik zou willen dat er aandacht was voor waar we als Nederlandse Joden geworteld zijn.’
.jpg)
De stelling dat Israël – gesticht in 1948 – als staat de slachtoffers van de Holocaust zou vertegenwoordigen viel ook bij Dan de Vries verkeerd. De Vries werd vlak na de oorlog geboren ais kind van twee Nederlands Joodse holocaust-overlevenden. Hij mailde Schouten over de ervaring van zijn ouders, die vlak na de oorlog naar Israël wilden emigreren.
De vader van De Vries veranderde van inzicht toen hij in Israël aankwam, daar rondreisde en veel gesprekken voerde. ‘Het land was niet leeg zoals verteld was’, schrijft De Vries in zijn e-mail aan Schouten. ‘En hij hoorde van het geweld dat tegen Palestijnen werd gebruikt door Israëliërs.’
‘Mijn ouders kwamen tot de conclusie dat ze niet naar Israël konden omdat Palestijnen geen gelijke rechten hadden, werden gediscrimineerd en er veel geweld was van Joodse Israëliërs. Het was in het bijzonder door de ervaringen van mijn ouders in het door Nazi-Duitsland bezette Nederland, dat zij daar heel stellig in waren.’
De waardigheid van de herdenking en de aanwezigheid van de burgemeester zijn belangrijk voor De Vries. Hij hoopt dat de ambassadeur toch wegblijft, maar zo niet vraagt hij van burgemeester Schouten in ieder geval te benoemen ‘dat Israël genocide en andere gruweldaden blijft begaan door zich doelbewust te richten op Palestijnse kinderen.’
https://rightsforum.org/joodse-organisaties-spreken-ten-onrechte-namens-de-joodse-gemeenschap/
Simcha Zijlstra wijst er tevens op dat kritische studenten door onder andere het Centraal Joods Overleg worden gecriminaliseerd. “Zo deed het CJO de afgelopen maanden mee aan het criminaliseren van studenten die protesteerden tegen de door Israël gepleegde genocide in Gaza. Demonstraties op de UVA, die zich bij toeval vlakbij de Hollandsche Schouwburg bevonden, werden volstrekt ten onrechte afgeschilderd als antisemitische pogroms en de deelnemers als Hamas sympathisanten die er zelfs op uit zouden zijn de jaarlijkse Holocaust herdenking te verstoren.
Onlangs nog was het ‘s werelds oudste organisatie tegen antisemitisme, de Amerikaanse Anti Defamation League (ADL) die er niet in slaagde om de vrolijke Hitlergroet van Elon Musk te veroordelen. De organisatie die het voornamelijk druk lijkt te hebben met het zwartmaken van linkse activisten en politici, kwam niet verder dan het een ‘ongemakkelijk gebaar’ te noemen.
Het mag duidelijk zijn: als Joden hun plaats in linkse bewegingen willen opeisen, zullen we ook in staat moeten zijn om te kijken naar de rol van onze eigen vertegenwoordigers, die zich maar al te vaak hebben gelieerd aan de rechts-nationalistische bewegingen waar links de natuurlijke tegenhanger van is.”
Kortom de beweringen van het CIDI, dat geld ontvangt om propaganda te maken voor de Joods Zionistische regime met zijn nog steeds voortdurende genocidale aanvallen op Gaza, de Westbank, Libanon, en Syrië, berusten vooralsnog op voornamelijk afleidingsmanoeuvres, zodat Netanyahu en zijn neo-fascistische beulen ongestoord kunnen doorgaan. De getrukeerde houding van de Joodse Israelis manifesteert zich op elke sociaal gebied, in de sport, zeker in de politiek, op Wall Street, in Hollywood en de rest van de entertainment-industrie, maar heeft weinig tot niets te maken met het diep doorleefde Judaïsme. “Onze natie is slechts een natie door haar Tora,” zo citeerde destijds de 91 jaar oude Leibowitz de definitie van de Joodse staat. “De Joodse nationaliteit had inderdaad geen andere inhoud. Het nationale karakter van de groep mensen dienos altijd wordt opgevat as het Joodse volk wordt vanaf de negentiende eeuw niet meer gedefinieerd door deze vaststelling. Er is geen enkele andere definitie voor in de plaats gekomen. Derhalve zijn de hoedanigheid en de inhouden Joodse nationaliteit tegen woord problematisch, en de staat Israël lost dat probleem niet op.” De verheerlijking van hun Joodse staat doet mij altijd denken aan de Romeinse keizer Caligula die zijn lievelingspaard Incitatus tot Consul wilde benoemen.
Het ware probleem is dat veel Joden sinds de negentiende eeuw identiteitsloos zijn en zich daarom vastklampen aan een artificieel Joods Tribalisme
Geen opmerkingen:
Een reactie posten