![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiSclkDgXoJrHlRbffh3vxpmrPY259dWeaBbwiP0gPbNmD1w2PSYo1lpNursca7MgbYP0UsR72hGKu52A3fyAUfAEC4xrvxzKDPd68OP2j3NYgLjRIX1psqvoJ0XcOhLWjWmDrb/s400/verhagen-lieberman.jpg)
Minister Verhagen met Avigdor Lieberman, de extremistische Israelische vice-premier. B'nai B'rith Denounces U.N. Human Rights Council Acceptance of Biased Goldstone Report. Zie: http://www.bnaibrith.org/latest_news/UNHRC101609.cfm En kijk eens aan wie onlangs de leden van B'nai B'rith toesprak. Het filosemitisme van CDA-minister Verhagen komt uit dezelfde bron voort waaruit ook het katholieke antisemitisme voortkwam.
1
Minister Maxime Verhagen, B’nai Brith Loge Hollandia, Den Haag 27-10-09
Inleiding
Good evening Your Excellency (ambassadeur Kney-Tal),
Goedenavond dames en heren,
Hartelijk dank voor uw komst. Ik vind het een bijzondere eer dat de Loge Hollandia van B’nai
B’rith mij vanavond gevraagd heeft de politieke najaarslezing te verzorgen. En nog wel op
zo’n prachtige locatie! Deze Glazen Zaal, die aan de Portugese Synagoge is gebouwd, zorgt
voor een bijzonder gevoel van openheid. Nu het ’s avonds weer zo vroeg donker wordt, valt
het misschien iets minder op, maar bij daglicht moet je hier helemaal de ervaring hebben dat
je tegelijkertijd binnen èn buiten bent. We staan hier rechtstreeks in verbinding met onze
omgeving. Die openheid spreekt mij erg aan. Ik zou vanavond ook graag in alle openheid met
u spreken over zaken die u en mij beiden aan het hart gaan. En daarbij zal ik, deze Zaal
waardig, ook proberen wat verbindingen te leggen. Verbindingen tussen wat ‘eigen’ is, ons
gezelschap, zoals we hier binnen bijeen zijn, en de elementen daar buiten. Waar het nu donker
en kil is, maar waar morgenochtend het daglicht weer aanbreekt. En dat dat dan maar een
passend symbool mag zijn voor het Midden-Oosten Vredesproces.
Persoonlijke motivatie
U weet dat ik een vriend van Israël ben. Ik ben trots op die typering, al weet ik dat niet
iederéén ‘m positief uitlegt. Voor mij is de staat Israël nog altijd de belichaming van
rechtvaardigheid, het enige recht dat het Joodse volk kon worden gedaan na het
onuitsprekelijke onrecht dat de Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog is aangedaan. Ik heb
dat zo van huis uit meegekregen: mijn grootvader, die vastzat in het concentratiekamp
Buchenwald, droeg dat over op zijn kinderen. En op zijn beurt leerde mijn vader, die zelf
moest onderduiken, zijn zoons weer duidelijk onderscheid maken tussen recht en onrecht. Hij
leerde ons, kinderen van na de oorlog, de waarde van vrijheid te zien, en de prijs waartegen
onze vrijheid tot stand is gekomen. In mijn latere leven heb ik Yad Vashem een aantal keren
bezocht, en daar zag ik het onrecht met eigen ogen. Dat leed is zo zwart, daar zijn geen
woorden voor. De Shoah is een kras op ieders ziel. Daar vormde zich ook voor mijn ogen de
connectie met het Beloofde Land: als je naar buiten loopt, het donker uit, het licht in, dan
strekt dat land zich voor je uit, en zo ervaar je het dan ook, alsof je het kwaad achter je laat, eneen betere toekomst tegemoet wandelt. Ik heb dat altijd als een heel bijzonder gevoel ervaren.
En ik ben er ook altijd van overtuigd geweest dat ik, als minister van Buitenlandse Zaken,
wilde doen wat in mijn vermogen ligt om die betere toekomst te helpen bewerkstelligen.
Actieve en – evenwichtig – betrokken rol van Nederland
Nu zal ik de eerste zijn om te erkennen dat bescheidenheid hier op zijn plaats is, dat
Nederland weliswaar best iets kan uitrichten in de wereld, maar dat ons land zeker niet de
sleutel in handen heeft als het gaat om het formuleren van een oplossing voor het Israëlisch-
Palestijns conflict. Dat moge duidelijk zijn. Maar wat ik me wèl tot doel heb gesteld, is een
actieve en betrokken rol te spelen. Vertrouwen op te bouwen, aan beide zijden, en alles op
alles te zetten om de omstandigheden waaronder een vredesakkoord gesloten kan worden, zo
gunstig mogelijk te maken. En om iedereen te mobiliseren om dat vredesakkoord, wanneer
het er komt, met man en macht te ondersteunen. Zodat het ook daadwerkelijk kans van slagen
heeft. Dat is de manier waarop de Nederlandse regering invulling geeft aan zijn belofte een
actieve en betrokken rol te spelen bij de problematiek in het Midden-Oosten.
En dat doen we op een evenwichtige wijze. Wie het etiket ‘vriend van Israël’ zo interpreteert
dat ik automatisch een ‘vijand van de Palestijnen’ zou zijn, die heeft er niets van begrepen.
Waar niemand mij echter ooit op zal kunnen betrappen, is het aangaan van banden met
terroristische groeperingen. Groepen die het bestaansrecht van Israël niet erkennen, groepen
die zeggen niet te zullen rusten voor de vernietiging van Israël een feit is, groepen die
weigeren geweld af te zweren bij het nastreven van hun doelen. Groepen die, kortom, niet
voldoen aan de voorwaarden die de internationale gemeenschap – in de vorm van het Kwartet
(de VS, Rusland, de EU en de VN) - gesteld heeft. Hamas. Daar ga ik niet mee aan tafel
zitten. Maar met de Palestijnse Autoriteit onderhoudt Nederland wèl intensieve contacten: ik
spreek mijn Palestijnse collega’s zeker zo vaak als mijn Israëlische ambtgenoten: als ik in de
regio ben, of onlangs nog, in New York. Ik onderhoud goede contacten met president Abbas
en met premier Fayad. Nederland draagt veel bij aan het creëren van de randvoorwaarden die
een Palestijnse staat mogelijk moeten maken: 72 miljoen euro in 2008, waarvan 23 miljoen
aan humanitaire hulp. Daarmee is Nederland één van de grootste donoren binnen de Europese
Unie. Wij doen er meer aan de Palestijnse staat te verwezenlijken dan alle Arabische landen
bij elkaar.
Palestijnse staat
Gaat die Palestijnse staat er komen? Ik denk dat dat onvermijdelijk is. En dat niet alleen: ik
denk dat het ook in Israëls belang is, dat die staat er komt. Als Israël de Joodse staat wil
blijven zoals resolutie 181 die in 1947 voorzag, in de geest van de Balfour verklaring, dan is
een tweestatenoplossing de enige weg. Zonder Palestijnse staat blijft Israël immers één staat
met twee volken, en dreigt het Joodse volk uiteindelijk de minderheid te worden. Dat is een
onwenselijk maar realistisch vooruitzicht. Het betekent dat beide partijen in het conflict niet
alleen elkaars toekomst in een wurggreep houden, maar de facto ook hun eigen toekomst. En
dat zou de urgentie om tot een tweestatenoplossing te komen, groter moeten maken. Anders
ben je in feite zelfdestructief bezig. Dat kunnen politici natuurlijk niet hardop zeggen, maar ik
denk dat men zich er wel in toenemende mate van bewust is: er is geen alternatief.
2
De vraag is niet zozeer: wat? Hoewel er vanzelfsprekend over alle onderdelen van een
alomvattend vredesakkoord heel lang gesproken kan worden, liggen de contouren van zo’n
akkoord toch redelijk vast. Juist omdat er in het verleden zo veel over gesproken is. Partijen
weten van elkaar wel wat de rode lijnen zijn, en wat de ander per se nodig heeft om mee thuis
te kunnen komen. Een vredesakkoord zou er grosso modo als volgt uitzien: de
tweestatenoplossing is de basis. Israël moeten overtuigende veiligheidsgaranties worden
geboden. Erkenning van Israël is daartoe een eerste vereiste. De grenzen van 1967 worden
gerespecteerd: dat betekent dat Israël een deel van zijn nederzettingen zal moeten opgeven.
De Palestijnen moeten territoriaal worden gecompenseerd voor de nederzettingen die wel tot
Israëls grondgebied blijven horen. Jeruzalem zou de hoofdstad van twee staten kunnen
worden. Er vindt geen grootschalige terugkeer plaats van vluchtelingen aangezien dat het
Joodse karakter van de staat Israël teniet zou doen; vluchtelingen moeten wel worden
gecompenseerd. Ik weet: op zichzelf genomen zijn dit bijzonder lastige en bijzonder
emotionele kwesties. Toch zullen ze in samenhang moeten worden uitonderhandeld, waarbij
beide partijen pijnlijke beslissingen zullen moeten nemen. Maar die pijnlijke beslissingen
betekenen niet dat de één of de ander op de knieën wordt gedwongen. Het is precies zoals
Amos Oz, één van Israëls meest gelezen schrijvers, zegt: compromis is geen capitulatie. Een
compromis wil zeggen dat zowel Israëli’s als Palestijnen, zonder gebogen hoofd, een einde
kunnen maken aan een conflict dat nu al tientallen jaren voortduurt.1
De vraag is dus vooral: hoe? Hoe kunnen partijen er samen uit komen? De uitgangspositie
lijkt niet rooskleurig. De Palestijnen blijven onderling worstelen, het gezag van Hamas over
Gaza is een ramp. De nieuwe Israëlische regering lijkt vooralsnog weinig genegen
vertrouwenwekkende maatregelen te nemen. De beslissing door te gaan met de bouw van
nederzettingen lijkt niet alleen een provocatie aan het adres van de Palestijnen, maar ook aan
dat van de Amerikanen en de gehele internationale gemeenschap, die Israël vraagt met die
bouw te stoppen. U kent mij: ik draag mijn hart op mijn tong, wat voor een politicus
overigens niet altijd een zegen is. Van deze beslissing van de Israëlische regering heb ik
gezegd dat ik ‘m zeer betreur, dat ik het diep- en dieptriest vind. Tegelijkertijd heb ik geen zin
om me te laten verlokken tot een isolement van Israël, tot het opschorten van de intensivering
van de relatie tussen Israël en de Europese Unie bijvoorbeeld, waar sommige van mijn
collega’s wel om roepen. Ik vind juist dat we die intensivering wèl ter hand moeten nemen.
Dat geeft ons veel betere mogelijkheden het gesprek aan te gaan, ook over de lastigere
kwesties.
3
Gunstige omstandigheden
Ik ben hier niet gekomen om een somber beeld te schetsen, dat ligt ook niet in mijn aard.
Ondanks het feit dat Israël en de Palestijnse Autoriteit de afgelopen periode verder uit elkaar
lijken te zijn gedreven, ben ik toch voorzichtig optimistisch dat het zal lukken om beide
partijen terug te geleiden naar de onderhandelingstafel. En ik ben zelfs voorzichtig
optimistisch dat die onderhandelingen uiteindelijk zullen leiden tot het zo begeerde
vredesakkoord. Ik denk namelijk dat de omstandigheden die moeten leiden tot zo’n akkoord
nu gunstiger zijn dan daarvoor. Allereerst is er een nieuwe Amerikaanse regering die heeft
aangegeven zich volop te willen inzetten voor een oplossing van het Israëlisch-Palestijns
conflict. Dat is winst, want we hebben die leidende, bemiddelende rol van de Amerikanen
echt nodig. Ik vind dan ook dat we alles in het werk moeten stellen om de Amerikanen te
ondersteunen in hun pogingen het vredesproces vlot te trekken. Dat is ook de reden dat ik
1
Amos Oz, Between Right and Right, In: How to Cure a Fanatic, Princeton University Press, 2006
binnen de Europese Unie zo hard trek aan een soort contingency planning: ik wil inzichtelijk
maken op welke wijze de EU kan bijdragen aan de uitvoering van een vredesakkoord. Door
Israël veiligheidsgaranties te bieden, bijvoorbeeld. In dat licht moet u ook mijn eerdere
voorstel zien om de Egyptisch-Gazaanze grens te laten controleren door een internationale
missie, om wapensmokkel tegen te gaan. En door de Palestijnen te helpen bij het opbouwen
van een levensvatbare staat, die ook kan bijdragen aan Israëls veiligheid. Bijvoorbeeld door
het trainen en uitrusten van de Palestijnse politie. Daar investeert de EU nu al heel veel in. In
mijn ogen zijn dit allemaal deposito’s, die we nu al moeten inleggen om het vredesakkoord
straks kredietwaardig te maken.
Ik heb afgelopen week aan de Arabische ambassadeurs in Den Haag hetzelfde gevraagd: ook
hun landen zouden het onderste uit de kan moeten halen om de kans op vrede te
maximaliseren. De internationale gemeenschap zou moeten uitstralen dat ze als één man sterk
achter een vredesakkoord staat, en er alles aan zal doen om zo’n akkoord te laten welslagen.
De VS, de EU, Rusland, China, de Arabische landen, iederéén. De rol van de landen in de
regio is daarbij heel belangrijk. Zij moeten hun eigen relatie met Israël tegen het licht durven
houden, en stappen zetten op weg naar erkenning. En wat ze vooral niet moeten doen is altijd
maar weer zwichten voor die retoriek, die tirades die we nu al zo vaak hebben gehoord en
waar nog nooit iemand een steek mee is opgeschoten.
4
Goldstone
Dat zie je nu ook weer rondom het Goldstone rapport. Begrijp me goed. Nederland is tegen
elke vorm van straffeloosheid. Als er mensenrechtenschendingen zijn begaan, of schendingen
van het internationaal humanitair recht, dan moeten de vermeende daders daarvoor terecht
staan. René, jij noemde zojuist in je inleiding het feit dat mensenrechten zo’n belangrijke
plaats innemen in het Nederlands buitenlands beleid. En het is waar. Mensenrechten zijn voor
mij onvoorstelbaar belangrijk. Omdat ik er van overtuigd ben dat respect voor mensenrechten
bijdraagt aan een stabiele en welvarende wereld, en het dus ook in het Nederlands belang is
om respect voor mensenrechten wereldwijd te bevorderen. En natuurlijk is het ook een morele
plicht: ieder mens ter wereld heeft nu eenmaal recht op een menswaardig bestaan.
Mensenrechten gelden voor iedereen, overal en altijd: het is niet zo dat ze voor een Israëli
meer gelden of anders gelden dan voor een Palestijn. Geen sprake van. Ik hanteer in dit
opzicht geen dubbele standaarden. Nederland roept beide partijen dan ook op diepgaande
onderzoeken in te stellen, waarbij ik aanteken dat Israël hier uit zichzelf al toe is overgegaan,
wat je overigens van een democratische rechtsstaat ook mag verwachten. Hamas heeft tot op
heden helemaal niet thuis gegeven. Maar de politisering die je rondom het Goldstone rapport
ziet, die je van meet af aan al rondom het instellen van de Goldstone commissie zag, die stuit
me heel erg tegen de borst. En dat niet alleen, die politisering is ook contraproductief. Het
enige dat ermee wordt bereikt, is dat partijen nog verder tegen elkaar worden opgezet, en dat
Israël nog dieper wordt weggedrukt in de internationale beklaagdenbank, die zich afwisselend
in de gangen van het VN-gebouw in New York dan wel Genève bevindt. Met als voorspelbare
reactie: hakken in het zand. Het vredesproces helpen we hier absoluut niet mee vooruit.
Daarom roep ik iedereen steeds op zijn toon te matigen. Het Goldstone rapport, uit handen
van een internationaal gerenommeerd en zeer gerespecteerd jurist van onbesproken statuur,
bevat hele serieuze aantijgingen. Daarmee moet heel zorgvuldig worden omgesprongen. Het
is allereerst aan partijen zelf hun eigen onderzoeken in te stellen en te voltooien, desgewenst
met hulp van buitenaf. Onder andere omdat ik vind dat teveel landen dit rapport aangrijpen
om weer van alles en nog wat te roepen – ook over zaken die ver buiten het bestek van de
Commissie Goldstone liggen - , heeft Nederland afgelopen week in Genève tegen de resolutie
gestemd die over het Goldstone rapport handelde.
Commissie Goldstone liggen - , heeft Nederland afgelopen week in Genève tegen de resolutie
gestemd die over het Goldstone rapport handelde.
Iran
Terug naar het vredesproces. Naast de hernieuwde Amerikaanse betrokkenheid zou ook Iran
succesvolle vredesbesprekingen tussen Israël en de Palestijnen, en tussen Israël en zijn
buurlanden, dichterbij moeten brengen. Ik weet dat het vreemd klinkt, maar het zou zo maar
eens kunnen zijn dat partijen beter af zijn door de vijand van hun vijand tot vriend te maken.
Het is in de buitenlandse politiek vaak zo gegaan. De internationale gemeenschap is in
gesprek met Iran over zijn nucleaire ambities, en het zou me een lief ding waard zijn als we
die gesprekken succesvol zouden kunnen afronden. Maar erop rekenen doe ik niet. Ik blijf
Iran vooralsnog beschouwen als één van de grootste dreigingen die de internationale
gemeenschap anno 2009 op zijn bord heeft liggen. Maar wat zou het president Ahmedinejad
in de wielen rijden als Israël tot een vergelijk zou kunnen komen met zijn buurlanden. Als die
Palestijnse staat er zou komen. Hij zou niets meer hebben om zijn giftige pijlen op te richten,
zijn holle retoriek zou voorgoed verdampen, en in plaats daarvan zou hij een gesloten front
tegenover zich treffen. Ik weet dat dit als mooie toekomstmuziek in de oren klinkt, maar ik
zou wel heel graag willen inzetten op zo’n scenario. In ieder geval hoop ik dat het een extra
motivatie oplevert voor partijen om hun onderhandelingen weer op te pakken.
(slot)
Dames en heren,
Ik rond hier af, om u ook nog de gelegenheid te geven enkele vragen te stellen. Ik begon met
te zeggen dat ik de openheid van deze zaal zo waardeerde. Ik heb vanavond van binnen naar
buiten willen gaan met u. Niet door letterlijk door het glazen plafond heen te gaan: dat zou de
Liberaal Joodse Gemeente die deze Zaal beheert me vast niet in dank afnemen. Maar soms
moeten we proberen door het glazen plafond in ons eigen hoofd te breken. Zaken ook eens
vanuit een ander perspectief te bezien. Ik heb u daar vanavond toe willen uitnodigen.
Hartelijk dank voor uw aandacht.
3 opmerkingen:
"De grenzen van 1967 worden gerespecteerd: dat betekent dat Israël een deel van zijn nederzettingen zal moeten opgeven.
De Palestijnen moeten territoriaal worden gecompenseerd voor de nederzettingen die wel tot Israëls grondgebied blijven horen.
Een deel? Hoe zit dat precies? Alle nederzettingen in de OPT zijn toch illegaal?
De rest, tja, de bekende waanzin, zum kotzen. Die man moet op staande voet ontslagen worden natuurlijk.
Verhagen heeft het over Buchenwald terwijl het getto zich naast de deur van Yad Vashem bevindt. Foute les geleerd.
anzi
Vandaag na de BDS actie te Den Haag ( waar iemand mij vergeleek met Hitler en met vrienden terug zou komen om mij dood te schieten) naar het CDA congres gegaan .
Had teksten bij mij zoals " het samenwerken met Israel is het ondersteunen van de apartheid en de schending van het internationaal recht"Heb Maxime aangesproken maar heel humeurig liep hij door.
Vele reacties gehad en gevraagd en die waren niet voor de poes.
Een groep die Verhagen vreselijk vond en een soort Joegoslavie tribunaal voor Israel wilde( zelfs de doodstraf voor sommige regeringsleiders) tot uitspraken dat Israel het beloofde land voor de Joden is en zo moet blijven.
Wat een volk en wat waren velen toch zeer arrogant.
jose
Een reactie posten