Frits Barend, de Pleitbezorger van de Genociale Joodse Staat

De beschuldiging van ‘antisemitisme’ en het koesteren van het slachtofferschap, de verheerlijking van massaal geweld, de steun van de overgrote meerderheid van de Israëlische Joden aan de genocidale acties in Gaza, de Westbank, en Libanon hebben geleid tot nog meer bloedvergieten. De al driekwart eeuw durende zionistische terreur ontlokte de Joods-Israelische voormalige hoogleraar psychologie aan de Universiteit van Haifa, Benjamin Beit-Hallahmi, de volgende reactie: “In ruil voor de onbeperkte politieke steun aan Israel hebben de Amerikaanse Joden gekregen waaraan het ze het meest ontbreekt: een ideologische inhoud om de leegte van hun identiteit te vullen.” 

Tegenover mij verklaarde hij begin maart 2008 dat dit niet alleen voor Joodse Amerikanen geldt, maar voor een aanzienlijke meerderheid van de Joden in de vermeende diaspora, kortom, Joodse westerlingen die een problematische relatie hebben met hun nauwelijks meer bestaande Joodse identiteit. De gerespecteerde Joods Israëlische hoogleraar Yeshayahu Leibowitz, die gezien wordt als het “Geweten van Israel,” wees hierop toen hij publiekelijk verklaarde dat “Het volgende buiten kijf staat: in ons -- enkele miljoenen mensen in Israel en in de diaspora -- bestaat (misschien moet ik zeggen: bestaat nog altijd) een vaag, maar oprecht bewustzijn van lidmaatschap van een levend en bestaand Joods volk, ook als er geen overeengekomen criterium voor nationaliteit is vast te stellen waaraan dat volk voldoet. ‘Ik ben Joods,’ zegt een Jood in Noord- of Zuid-Amerika of West-Europa in alle oprechtheid, en het behoeft geen betoog dat verreweg de meeste mensen in Israel zich ook Joods voelen. Maar als hun gevraagd wordt waarin hun Joodsheid in de praktijk tot uiting komt, als hun gevraagd wordt of zij specifieke (nationale) waarde-inhouden kennen die hen onderscheiden van de niet-Joden, dan staan de meesten met de mond vol tanden.” 

Het betreft hier een onoplosbare kwestie, veroorzaakt door de voortschrijdende secularisatie dat het Judaïsme heeft ondermijnd. Over het karakter van de 'Joodse staat' sprak ik drie decennia geleden met de Joods-Israelische auteur Amos Oz die in 1990 ondermeer het volgende had geschreven: “De ware strijd die vandaag de dag de natie verdeelt is allang niet meer een geschil over gebieden, politieke partijen, veiligheid, voorvaderlijke rechten en grenzen, het is een strijd over het wezen van het Judaïsme en het mensbeeld, waardoor de essentiële vraag is ontstaan: ‘wie zijn wij?’” Hij  voegde hieraan toe dat “achter de discussie over de toekomst van de bezette gebieden een vraag [ontkiemde] die veel dieper ging: wat kwamen we hier doen? Wat willen we zijn en moet het gezag gebaseerd zijn op de wil van het volk dan wel op de godsdienstige geboden? De beslissing werd, als vele andere, uitgesteld en verdrongen onder het voorwendsel dat er niemand was om mee te praten, en we de hindernis wel zouden nemen zodra die zich aandiende. Omdat het leek dat het antwoord op de vraag waar de grenzen moesten komen, kon wachten, ontweken we ook het antwoord op de vraag wie wij waren en wat we hier kwamen doen, een vraag die niet los gezien kan worden van het probleem over de toekomst van de bezette gebieden, de rechtvaardiging van de oorlog en de waarde van vrede. Het grote debat over de grenzen van de macht was bedoeld om diepgaandere discussies tot zwijgen te brengen en te verdringen, zoals die over het doel van het zionisme. En intussen worden wij door onze eigen macht aangetast en gecorrumpeerd.” Het resultaat is geweest dat al meer dan een miljoen Joden ‘het beloofde land’ is ontvlucht, en de geschiedenis van 2000 jaar geleden zich opnieuw herhaalt, omdat nog steeds niet is vastgesteld wie of wat een jood nu eigenlijk is."

Israel continues to commit genocide, atrocity crimes by deliberately targeting Palestinian children, UN independent commission finds

 De beschuldiging van ‘antisemitisme’ en het koesteren van het slachtofferschap, de verheerlijking van massaal geweld, de steun van de overgrote meerderheid van de Israëlische Joden aan de genocidale acties in Gaza, de Westbank, en Libanon hebben geleid tot nog meer bloedvergieten. De al driekwart eeuw durende zionistische terreur ontlokte de Joods-Israelische voormalige hoogleraar psychologie aan de Universiteit van Haifa, Benjamin Beit-Hallahmi, de volgende reactie: “In ruil voor de onbeperkte politieke steun aan Israel hebben de Amerikaanse Joden gekregen waaraan het ze het meest ontbreekt: een ideologische inhoud om de leegte van hun identiteit te vullen.” Tegenover mij verklaarde hij begin maart 2008 dat dit niet alleen voor Joodse Amerikanen geldt, maar voor een aanzienlijke meerderheid van de Joden in de vermeende diaspora, kortom, Joodse westerlingen die een problematische relatie hebben met hun nauwelijks meer bestaande Joodse identiteit. De gerespecteerde Joods Israëlische hoogleraar Yeshayahu Leibowitz, die gezien werd als het “Geweten van Israel,” wees hierop toen hij publiekelijk verklaarde dat “Het volgende buiten kijf staat: in ons, enkele miljoenen mensen in Israel en in de diaspora, bestaat (misschien moet ik zeggen: bestaat nog altijd) een vaag, maar oprecht bewustzijn van lidmaatschap  van een levend en bestaand Joods volk, ook als er geen overeengekomen criterium voor nationaliteit is vast te stellen waaraan dat volk voldoet. ‘Ik ben Joods,’ zegt een Jood in Noord- of Zuid-Amerika of West-Europa in alle oprechtheid, en het behoeft geen betoog dat verreweg de meeste mensen in Israel zich ook Joods voelen. Maar als hun gevraagd wordt waarin hun Jood-zijn in de praktijk tot uiting komt, als hun gevraagd wordt of zij specifieke (nationale) waarde-inhouden kennen die hen onderscheiden van e niet-Joden, dan staan de meesten met de mond vol tanden.” 

Het betreft hier een onopgeloste kwestie, veroorzaakt door een combinatie van de voortschrijdende secularisatie die eveneens het Judaïsme heeft ondermijnd. Over het karakter van de 'Joodse staat' sprak ik drie decennia geleden met de Joods-Israelische auteur Amos Oz die in 1990 ondermeer het volgende had geschreven: “De ware strijd die vandaag de dag de natie verdeelt is allang niet meer een geschil over gebieden, politieke partijen, veiligheid, voorvaderlijke rechten en grenzen, het is een strijd over het wezen van het Judaïsme en het mensbeeld, waardoor de essentiële vraag is ontstaan: ‘wie zijn wij?’” Hij  voegde hieraan toe dat “achter de discussie over de toekomst van de bezette gebieden een vraag [ontkiemde] die veel dieper ging: wat kwamen we hier doen? Wat willen we zijn en moet het gezag gebaseerd zijn op de wil van het volk dan wel op de godsdienstige geboden? De beslissing werd, als vele andere, uitgesteld en verdrongen onder het voorwendsel dat er niemand was om mee te praten, en we de hindernis wel zouden nemen zodra die zich aandiende. Omdat het leek dat het antwoord op de vraag waar de grenzen moesten komen, kon wachten, ontweken we ook het antwoord op de vraag wie wij waren en wat we hier kwamen doen, een vraag die niet los gezien kan worden van het probleem over de toekomst van de bezette gebieden, de rechtvaardiging van de oorlog en de waarde van vrede. Het grote debat over de grenzen van de macht was bedoeld om diepgaandere discussies tot zwijgen te brengen en te verdringen, zoals die over het doel van het zionisme. En intussen worden wij door onze eigen macht aangetast en gecorrumpeerd.” Het resultaat is geweest dat al meer dan een miljoen Joden ‘het beloofde land’ is ontvlucht, en de geschiedenis van 2000 jaar geleden zich opnieuw herhaalt, omdat nog steeds niet is vastgesteld wie of wat een jood nu eigenlijk is.

Benjamin Beit-Hallahmi, emeritus hoogleraar psychologie aan de Universiteit van Haifa wees erop dat de zionistische milities van vóór en tijdens de etnische zuiveringen, van links zowel als rechts betrokken zijn geweest bij grootschalige terreur. Bekend is bijvoorbeeld het volgende: 

“Lehi en de Irgoen waren gezamenlijk verantwoordelijk voor het bloedbad in Deir Yassin. Lehi vermoordde Lord Moyne, de Britse minister-resident in het Midden-Oosten, en pleegde tijdens en na de Tweede Wereldoorlog vele andere aanslagen op de Britten in Palestina. Op 29 mei 1948 ontbond de Israëlische regering, nadat de activistische leden van Lehi waren opgenomen in de Israëlische strijdkrachten, formeel deze terroristische beweging. Enkele leden pleegden echter nog één terroristische aanslag: de moord op Folke Bernadotte enkele maanden later, een daad die werd veroordeeld door Bernadotte’s opvolger als bemiddelaar, Ralph Bunche. Na de moord verklaarde de nieuwe Israëlische regering Lehi tot terroristische organisatie, arresteerde zo'n 200 leden en veroordeelde enkele leiders. Vlak voor de eerste Israëlische verkiezingen in januari 1949 verleende de regering een algemene amnestie aan Lehi-terroristen. In 1980 introduceerde Israël een militaire onderscheiding, het Lehi-lint, een 'onderscheiding voor activiteiten in de strijd voor de oprichting van Israël.’ De voormalige leider van Lehi, Yitzhak Shamir, werd in 1983 premier van Israël.

https://en.wikipedia.org/wiki/Lehi_(militant_group)  

De beschuldiging van ‘antisemitisme’ en het koesteren van het slachtofferschap, de verheerlijking van massaal geweld leiden vanzelfsprekend alleen maar tot nog meer bloedvergieten. Dit feit ontlokte de Joods-Israelische emeritus-hoogleraar psychologie aan de Universiteit van Haifa, Benjamin Beit-Hallahmi, de volgende reactie: “In ruil voor de onbeperkte politieke steun aan Israel hebben de Amerikaanse Joden gekregen waaraan het ze het meest ontbreekt: een ideologische inhoud om de leegte van hun identiteit te vullen.” Tegenover mij verklaarde hij dat dit niet alleen voor Joodse Amerikanen geldt, maar eveneens voor talloze Joodse Europeanen, die een problematische relatie hebben met hun zwak ontwikkelde Joodse identiteit. Het betreft hier een onopgeloste kwestie, veroorzaakt door een combinatie van het aloude Christelijke antisemitisme en vooral de voortschrijdende secularisatie, die het Judaïsme wezenlijk heeft ondermijnd. Over het karakter van de 'Joodse staat' sprak ik drie decennia geleden met de internationaal gelauwerde Joods-Israëlische auteur Amos Oz die in 1990 ondermeer het volgende had gesignaleerd: “De ware strijd die vandaag de dag de natie verdeelt is allang niet meer een geschil over gebieden, politieke partijen, veiligheid, voorvaderlijke rechten en grenzen, het is een strijd over het wezen van het Judaïsme en het mensbeeld, waardoor de essentiële vraag is ontstaan: ‘wie zijn wij?’ waaraan Oz toevoegde dat “achter de discussie over de toekomst van de bezette gebieden een vraag ontkiemde die veel dieper ging: wat kwamen we hier doen? Wat willen we zijn en moet het gezag gebaseerd zijn op de wil van het volk dan wel op de godsdienstige geboden? De beslissing werd, als vele andere, uitgesteld en verdrongen onder het voorwendsel dat er niemand [van de Palestijnen. svh] was om mee te praten, en we de hindernis wel zouden nemen zodra die zich aandiende. Omdat het leek dat het antwoord op de vraag waar de grenzen moesten komen, kon wachten, ontweken we ook het antwoord op de vraag wie wij waren en wat we hier kwamen doen, een vraag die niet los gezien kan worden van het probleem over de toekomst van de bezette gebieden, de rechtvaardiging van de oorlog en de waarde van vrede. Het grote debat over de grenzen van de macht was bedoeld om diepgaandere discussies tot zwijgen te brengen en te verdringen, zoals die over het doel van het zionisme. En ondertussen werden wij door onze eigen macht aangetast en gecorrumpeerd.”

Het resultaat is geweest dat al meer dan een miljoen Joden ‘het beloofde land’ is ontvlucht, en de geschiedenis van 2000 jaar geleden zich opnieuw herhaalt, omdat nog steeds niet is vastgesteld wie of wat een Jood nu eigenlijk is, en waar de grenzen van Israel liggen. De zionisten van bijvoorbeeld de rechts extremistische Betar en Likoed Nederland, streven naar een zo groot mogelijk Israel, het bijbelse Eretz Israel, en verergeren daarmee het fundamentele probleem van de 'Joodse staat.’

De Joodse terroristische organisatie de Irgoen, waaruit de Likoed is voortgekomen heeft als embleem Eretz Israel. Dat Groot Israel zal slechts met geweld tot stand kunnen komen, zo blijkt uit de woorden: ‘rak kach’ (‘alleen zo’). Hoewel deze zionisten geen religieuze fundamentalisten zijn (sommigen zijn zelfs uitgesproken atheïsten) beroepen ze zich wel op het Bijbelse Israel, waardoor de ironische paradox is ontstaan dat in Israel een niet gering deel van de zionisten weliswaar niet in God gelooft, maar wel dat deze niet bestaande luchtgod hen het beloofde land heeft gegeven, zoals wijlen professor Israel Shahak, een humanistische Joods-Israeli die het nazi concentratiekamp Bergen-Belsen overleefde, mij lang geleden met een spottende blik in zijn ogen vertelde. 

http://en.wikipedia.org/wiki/Israel_Shahak  

Met andere woorden: de Palestijnse bevolking is al sinds 1948 het slachtoffer geworden van het Joods-Israëlische probleem wat een Joodse identiteit precies inhoudt, oftewel: wie of wat een Jood in feite is. En aangezien fanatici binnen en buiten Israel, Joods dan wel Christelijk, dit vraagstuk niet kunnen oplossen zonder opnieuw een burgeroorlog uit te lokken, die twee millennia geleden uitliep op de vlucht van de meerderheid van de Joden uit Israel. Met als gevolg dat het CIDI en Likoed Nederland, en verschillende Pro-Israel-groeperingen een toenemend gevaar vormen voor hun ‘Joodse staat.’ Natuurlijk is het absurd dat een rechts-extremistische Tweede Kamerlid als de Jood Gidi Markuszower, hier politieke propaganda maakt voor een Apartheidsstaat die voortdurend het internationaal recht schendt. 

Het is bekend uit de psychologie dat gekrenkte mensen veelal geneigd zijn anderen te krenken, en op hun beurt weer anderen tot slachtoffers maken. Het resultaat is, zo schreef Beit-Hallahmi, in zijn boek Original Sins. Reflections on the History of Zionism and Israel (1998), dat “Het lijden van de joden door de eeuwen heen, en speciaal tijdens de Holocaust, is gebruikt om het ontzeggen van Palestijnse rechten te rationaliseren en te rechtvaardigen. Dit is dermate doeltreffend gebeurd dat de Palestijnen beschouwd worden als de agressors in het Israëlisch-Palestijnse conflict, en gezien wordt als een simpele voortzetting van de eeuwenlange Joodse vervolging. Diep (of niet zo diep) is iedere zionist zich bewust van de fundamentele immoraliteit van de manier waarop het zionisme de oorspronkelijke bewoners heeft behandeld. Hoewel overal in de moderne wereld het kolonialisme verworpen is, blijft Israël nog steeds een koloniale garnizoensstaat.”

Joodse Nederlander die zichzelf opwerpt als verdediger van het misdadige zionisme. Niet van de televisie af te meppen. Reageert nooit op serieuze kritiek op zijn heilstaat.