Ik geef een voorbeeld: op dinsdag 21 april 2020 opende Het Parool vier kolommen breed over de gehele voorpagina met de kop:
Verdampen de groene idealen voor de stad?
en de inleiding:
De ambitieuze duurzaamheidsplannen van het stadsbestuur dreigen door de coronacrisis in het water te vallen. Of biedt die juist een kans? 'In een circulaire economie zijn heel veel handjes nodig.'
Wat wordt hier nu precies beweerd? Allereerst wordt als feit gepresenteerd dat de 'ambitieuze duurzaamheidsplannen van het stadsbestuur door de coronacrisis in het water [dreigen] te vallen.' Hier wordt door Het Parool een onvermijdelijkheid gesuggereerd. Corona en Duurzaamheid worden tegenover elkaar gezet. Door de economische gevolgen van de 'lockdown' zouden 'de groene idealen' niet kunnen worden geconcretiseerd. Maar is hier wel sprake van 'idealen'? Volgens klimaatdeskundigen betreft het hier niet 'idealen,' maar, met het oog op het voortbestaan van de mensheid, juist een noodzakelijkheid. De vraag is dan ook: waarom kwalificeert Van Zoelen de 'duurzaamheidsplannen' als 'ambitieus'? Dat zijn ze niet, net zo min als antibiotica een 'ambitieus' geneesmiddel is om een dodelijke infectieziekte te bestrijden.
Met andere woorden: hier wordt de toekomst van de mens afgemeten aan het belangrijkste neoliberale economische dogma, namelijk het maken van maximale winsten. Het wil bij de journalist Bart van Zoelen, die voor Het Parool de berichtgeving betreffende 'Duurzaamheid' op zich heeft genomen, maar niet doordringen dat 'de groene idealen' geen overbodige luxe zijn, maar een absolute noodzakelijkheid.
Meer hierover later.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten