Tom-Jan Meeus van de NRC 13

Volgens Tom-Jan Meeus heeft de Amerikaan 'geen behoefte aan een nieuw zorgstelsel'.

Om de mythe van de democratie te kunnen propageren selecteert Tom-Jan Meeus nauwgezet zijn bronnen, de mensen die hij aan het woord laat. Bij hem is sprake van 'censorship by omission', onwelgevallige feiten worden niet verteld. Iedere visie die niet binnen zijn propaganda past wordt verzwegen. Wat daarentegen perfect past binnen de officieel goedgekeurde versie van de werkelijkheid wordt wel gehoord, zoals dit:

'Het feit dat de president wel moest ingrijpen bij banken en in de autoindustrie, en ook de economie stimuleren, leerde hem toen al dat het publiek geen behoefte zou hebben aan een nieuw zorgstelsel, ,,ook al ben ik voorstander’’. Hij waarschuwde het Witte Huis – Obama’s stafchef Rahm Emanuel is een goede bekende – maar er werd niet geluisterd.'

Deze bewering wordt als feit gepresenteerd door Tom-Jan en zijn bron. Wat staat hier precies? Welnu dat volgens Tom Jan 'de president wel [moest] ingrijpen bij banken'. Klopt dit? Ja, maar dan alleen vanuit de aanname dat de belastingbetaler de failliete particuliere luchthandel overeind moet houden. En omdat Meeus er vanuit uitgaat dat het neoliberalisme een onbestrijdbare natuurwet is, net zoals de zwaartekracht, beweert hij dat Obama niets anders kon dan staatssteun verlenen aan de particuliere failliete bankwereld. Dat heeft niets met een 'feit' te maken, maar alles met een geloof. Tom-Jan is een gelovige in het neoliberale mens- en wereldbeeld. Vandaar dat hij zich ook geen alternatief kan voorstellen. Net als een rooms-katholieke priester in de middeleeuwen kan hij zich niet voorstellen dat er een andere werkelijkheid bestaat dan het dogma waarin hij gelooft. Daarom is hij ook zo bruikbaar voor de NRC.

Journalisten als Meeus zijn eens helder geportretteerd door Noam Chomsky. Tegenover de toenmalige Independent-journalist Andrew Marr zei hij:

'There's a filtering system that starts in kindergarten and goes all the way through and -- it doensn't work a hundred per cent, but it's pretty effective -- it selects for obedience and subordination.'

Marr: 'So, stroppy people (dwarsliggers) won't make it to positions of influence.'

Chomsky: 'There'll be "behaviour problems" or... if you read applications to a graduate school, you see that people will tell you "he doesn't get along too well with his colleagues" -- you know how to interpret those things.'

Marr: 'How can you know that I'm self-censoring? How can you know that journalists are...'

Chomsky: 'I don't say you're self-censoring - I'm sure you believe everything you're saying; but what I'm saying is, if you believed something different, you wouldn't be sitting where you're sitting.'

Volgens Meeus heeft 'het publiek geen behoefte aan een nieuw zorgstelsel'. Welk publiek? De meer dan 40 miljoen Amerikanen die onder de armoedegrens leeft? Of de 1 op de 5 kinderen in de VS die er honger lijdt? Of de 2.8 miljoen Amerikaanse huiseigenaren die failliet werden verklaard in 2009? Of de vele tientallen miljoenen Amerikanen die geen gezondheidszorg kennen? Of de meer dan 10 procent werklozen? Of de vele tientallen miljoenen die met meer dan 1 baan het hoofd net boven water weten te houden? Of de nagenoeg failliete middenklasse? Of al die andere Amerikanen van wie het reële inkomen sinds 1978 niet is gestegen? Nee, natuurlijk. Maar over dat 'publiek' bericht Meeus niet, dat zijn de loosers, de overtolligen, de gemarginaliseerden die uit het systeem zijn gegooid of op het punt staan eruit gegooid te worden, en onzichtbaar gemaakt worden door journalisten als Tom-Jan en zijn echtgenote die Obama financieel steunde omdat ze kennelijk een belang daarbij had. Ondertussen gaat de werkelijkheid op straat gewoon door, net zolang tot ook Meeus het niet meer kan negeren. Maar dan is het te laat. NRC, stuur een echte journalist naar de VS.

Tom-Jan Meeus van de NRC 18

Ik ontving net deze reactie:

Tom-Jan Meeus15 december 2012 18:22:00 CET

Geachte heer Van Houcke,
Mag ik u erop wijzen dat ik niet op die avond ben geweest? Ik was ziek. Ik heb overigens bewondering voor u. Een journalist onder vuur nemen en dan zelf vergeten een van de basisregeltje - even checken - toe te passen. Diepe buiging.
Hoogachtend,
Tom-Jan Meeus

Het is de eerste keer dat u reageert meneer Meeus. Kennelijk omdat u denkt een weerwoord te hebben. Ik vrees dat u die niet heeft, en wel omdat het hier gaat om de wijze waarop u tegenover machthebbers staat. U ging akkoord met het voorzitten van de avond en dat betekent dat u zich aan de consensus zou houden. En dat weer betekent dat u niet met lastige vragen komt als, ik noem maar wat,

mevrouw Albright, ik heb de uitnodiging aanvaard om deze bijeenkomst voor te zitten om u de volgende vraag te stellen: 

Waarom was het opofferen van een half miljoen Irakese kinderen onder de vijf jaar voor u 'de prijs waard'? 

Zou u dit gevraagd hebben, Meeus? Geen sprake van. Sterker nog, ondanks het feit dat u jarenlang correspondent in de VS was voor de 'kwaliteitskrant' heeft u in tegenstelling tot Amerikaanse journalisten nooit melding gemaakt van de opmerking van Albright, laat staan dat u haar in een breder historisch perspectief had geplaatst. Anders was u nooit gevraagd als 'moderator'. Indien u mijn tekst goed had gelezen dan zou u hebben gemerkt dat ik in het midden laat of u nu wel of niet aanwezig was. Dat u niet naar die avond bent geweest is namelijk volkomen irrelevant. Het gaat om de wijze waarop u ons vak bedrijft. Als de lezers dit nog eens toegelicht willen zien kunnen ze hier terecht:

http://stanvanhoucke.blogspot.nl/search?q=tom-jan+meeus

Obama Obama. De beste verhalen van NRC-correspondent Tom-Jan Meeus. In dit boek doet Meeus verslag van een twee jaar durende zoektocht naar de nieuwe president van de Verenigde Staten. Hij sprak daarvoor met een groot aantal mensen uit de inner circle van Obama: vrienden, collega's en familieleden.
Hij ontmoet de zuster van Obama in Iowa, hij bezoekt de vrienden van Obama's blanke grootouders in El Dorado, Kansa. Obama's voormalige mentor vertelt in Chicago over de ontroerende korte verhalen die Obama schrijft als twintiger. Ook doorkruist Meeus de VS om de polsslag van het land op te nemen. Daarmee is Obama Obama een fascinerend portret van de nieuwe president en zijn land.

Hey, Tom, ik verwacht een reactie op mijn antwoord.



Op een dag wordt Tom-Jan Meeus gebeld vanuit het Witte Huis: ‘Hey Tom, what’s going on with you guys?’ Dit illustreert hoe groot de verwarring over het nieuwe Nederland de laatste jaren in Amerika is, schrijft oud-NRC-correspondent Tom-Jan Meeus in dit boek.
http://www.literairnederland.nl/2012/03/12/de-grote-amerikashow-tom-jan-meeus/

Ik bedoel maar.

Hier kunt u lezen hoe kritische Amerikaanse intellectuelen over het imperium denken. http://stanvanhoucke.blogspot.nl/search?q=deskundigen+


On May 12, 1996, Albright defended UN sanctions against Iraq on a 60 Minutes segment in which Lesley Stahl asked her "We have heard that half a million children have died. I mean, that's more children than died in Hiroshima. And, you know, is the price worth it?" and Albright replied "we think the price is worth it.


Tom-Jan Meeus waarom heeft u tien jaar later niet in uw krant gemeld dat voor Albright de dood van een half miljoen kinderen 'de prijs waard is' geweest? Waarom vond u het wel belangrijk om het volgende citaat van haar te melden: 'Ik geloof in God. Ik bid... Mijn vader leerde me de humanistische traditie, respect voor medemensen...' 

‘Moraal, geen moralisme’
Oud-minister Madeleine Albright over politiek en religie in haar nieuwe boek  
Vrijdag 16 juni 2006 door Tom-Jan Meeus

,,Ik ben geen theoloog, maar probleemoplosser,’’ zegt de Amerikaanse oud-minister Madeleine Albright. Ze schreef een analyse over religie in de wereldpolitiek.

Madeleine Albright: De macht en de almacht (The Mighty and the Almighty). Vertaald door Asterisk*. Anthos, 352 blz. €19,95.Madeleine Albright geeft morgen, 17 juni, een lezing bij het John Adams Institute, Amsterdam, 20.00 uur.

Als kind was Madeleine Albright (69) een ,,religieus meisje,’’ zegt ze. ,,Ik speelde graag priestertje. Met mezelf in de hoofdrol.’’ Toen ze aan het einde van haar loopbaan onder president Bill Clinton de eerste vrouwelijke minister van Buitenlandse Zaken van de VS werd, speelde haar katholieke achtergrond nog altijd een rol in haar leven: dagelijks richtte ze zich in gebed tot de heilige maagd Maria. ,,Ik heb een verwarde religieuze achtergrond. Nadat ik opgroeide als rooms-katholiek meisje in Tsjechoslowakije en ik als kind met mijn ouders naar de VS vluchtte, ben ik daar getrouwd in de episcopale kerk. En vele jaren na mijn ouders’ dood ontdekte ik dat ze met niet hadden verteld dat ik eigenlijk joods ben. Maar sommige dingen uit je kindertijd blijven. Ik geloof in God. Ik bid. En omdat ik bij mijn geboorte in Tsjechoslowakije Marie Jana heette, heb ik een bijzondere band met Maria.’’
Vroeg u haar beleidsadvies?
,,Ik lees natuurlijk ook over Amerikaanse politici die raad vragen van God. Maar als minister bad ik alleen zodat ik er zelf het beste van kon maken.’’ Ze smaalt. ,,Ik ben niet zo iemand die knielt en zegt: O! God! Hélp me.’’
Over dit dilemma gaat Albrights The Mighty and the Almighty. Reflections on America, God and World Affairs. Het trok in de VS de aandacht door haar kritiek op president George W. Bush, die zegt dat hij met zijn buitenlands beleid de wens van het opperwezen vervult. Hij vervreemdde daarmee de internationale moslimgemeenschap van de VS, aldus Albright. Maar wie het boek leest merkt dat er een subtielere boodschap achter schuilgaat. In feite is het een oproep aan haar eigen partij, de Democraten, om, anders dan onder Clinton gebeurde, het belang van religie te onderkennen bij het analyseren van mondiale verhoudingen. De aloude rationele ontleding van internationale relaties, redeneert Albright, doet tekort aan de grote rol die religie dezer dagen speelt.
In zijn voorwoord schrijft Clinton dat ‘vrienden’ u hebben ontraden dit boek te schrijven. Wat was hun zorg?
,,Je kan mensen op dit terrein gemakkelijk beledigen. Ik kom uit een generatie van denkers over buitenlandse politiek die meent dat het zakelijk analyseren van conflicten al ingewikkeld genoeg is – laat de religie maar even zitten. Als iemand zoals ik – op mijn leeftijd, met mijn achtergrond – zegt dat we rekening moeten houden met religie is dat een verandering van het paradigma. En die vrienden vroegen zich af: moet dat nou wel?’’
Waarom overtuigden ze u niet?
,,Omdat ik het belangrijk vind dat we anders gaan denken. Ik heb niet alle antwoorden. Ik ben geen theoloog, ik ben een probleemoplosser. Maar om sommige moderne problemen op te lossen moeten we ons inzicht in religie vergroten, zodat we de wereld effectiever kunnen besturen.’’
Ontrieden die ‘vrienden’ het boek ook omdat u erkent dat de regering-Clinton geen rekening hield met religie in haar buitenlands beleid?
,,Sommigen vinden dat. Ze zeggen: waarom zou je fouten toegeven? Maar het bijzondere aan de regering-Clinton was dát wij fouten toegaven.’’
Wat is het probleem als Bush zegt dat zijn beleid stoelt op de wens van God?
,,Er is een groot verschil tussen wat Abraham Lincoln zei – ‘We moeten de kant van God kiezen’ – en de woorden van Bush: ‘God staat aan mijn kant’. Als je dat laatste zegt, en je verdeelt de wereld in ‘goed’ en ‘kwaad’, dan maak je het mensen die niet jouw religie aanhangen, veel te moeilijk om Amerika nog te steunen. Na 11 september was de wereld eenvoudig verdeeld. Er waren degenen die vliegtuigen andermans gebouwen insturen. En er was de rest van de wereld. Iedereen steunde ons. Maar vanaf het moment dat Bush zijn beleid op de wens van God baseerde, is die steun af gaan brokkelen: als je het niet met de VS eens was, was je het niet eens met God. Daarmee heeft hij veel landen, die ons in principe wilden steunen, gedwongen zich van ons te distantiëren.’’
Reagan zei ook al dat God de Amerikanen heeft gekozen om een betere wereld te creëren. Is Bush niet gewoon een onderdeel van een Amerikaanse trend?
,,Die vraag mag je opwerpen. Toen ik aan dit boek begon wilde ik laten zien dat Bush een anomalie in de Amerikaanse geschiedenis is. Maar tijdens mijn research ontdekte ik algauw dat hij dat niet is. Dit is een land van waar elke president uitspraken doet over God. Maar mensen moeten begrijpen dat er ook verschillen zijn. ,,De presidenten Carter en Clinton – ik heb voor beiden gewerkt – zijn zeer religieus. Ze citeren de bijbel en lezen voortdurend religieuze boeken. Maar dat is wat anders dan je geloof gelijkstellen aan het beleid van de VS. Of zeggen – zoals Bush deed toen hij nog gouverneur van Texas was: God wil dat ik president word. Het is natuurlijk voor een deel tactiek. Door zich zo op te stellen probeert Bush de Religious Right te activeren – die hij nodig heeft in zijn verkiezingscampagnes.’’
In uw boek vergelijkt u de Religious Right met de conservatieven in Iran. Waarom?
,,Ik zeg het iets voorzichtiger. Maar ik ben bezorgd over alle extreme aspecten van religies. En het is belangrijk voor mensen om te weten dat religieus extremisme als zodanig het begrip voor hun religie niet vergroot. Sommige extremisten van de Religious Right zitten vastgeroest in hun geloof. En ik wil niet generaliseren maar sommigen hebben hetzelfde gebrek aan ruimdenkendheid.’’
Het buitenlands beleid onder Bush is zwaar beïnvloed door de neoconservatieven. Zij zijn eerder moraliserend dan religieus.
,,De ‘neocons’ hebben ook iets extremistisch. Zij waren alleen met hun eigen analyses bezig en verdiepten zich nauwelijks in de ideeën van de andere kant. Hun argumenten zijn daardoor erg eendimensionaal gebleken. Ze zaten er totaal naast toen ze zeiden dat de Amerikanen met open armen in Irak zouden worden ontvangen. Ze hebben ons niet land allerminst een dienst bewezen. Buitenlands beleid hoeft niet moraliserend te zijn. Het moet moreel zijn.’’
Steunt Nederland indirect het neoconservatisme door troepen af te vaardigen naar het zuiden van Afghanistan?
,,Ik heb altijd gezegd dat Bush eerst zijn werk in Afghanistan af had moeten maken voordat hij Irak aanviel. Ik had op zich begrip voor die oorlog – Saddam wás verschrikkelijk. Maar het moment was twijfelachtig. Ik vond dat Afghanistan prioriteit moest krijgen. Wat nu gebeurt in Afghanistan bewijst mijn gelijk. Maar ik geloof ook dat deze problemen een zaak van de hele wereld zijn. Dus het is heel goed dat de Nederlanders dit doen. Ik weet dat het niet gemakkelijk is; ik ken het trauma van Srebrenica.
,,Ik denk dat de oorlog in Irak de grootste ramp is uit de geschiedenis van de buitenlandse politiek van dit land. Maar dat lost de problemen die we daar hebben niet op. De nieuwe premier vraagt om hulp. De internationale gemeenschap moet hem steunen. Europa moet zich realiseren dat de VS niet degene waren die de Eerste en de Tweede wereldoorlog begonnen. Maar toen wij inzagen dat ons eigenbelang in het geding was, zijn we gaan deelnemen – en hebben we veel mensen verloren.
,,Ik trek deze parallel naar de huidige situatie. Veel Europese landen waren tegen ‘Irak’. Maar de chaotische situatie in Irak en de onbedoelde consequenties voor de rest van het Midden-Oosten, gaan niet alleen meer de VS aan, ze tasten ook de Europese belangen aan. Dus ik zou graag zien dat de Europeanen de nieuwe Iraakse regering steunen bij de wederopbouw. Irak is het probleem van iedereen. Net als Afghanistan.’’
Is zulke steun ook steun aan de Amerikaanse militaire aanwezigheid in Irak?
,,Onduidelijk. Onze aanwezigheid daar is zowel de oplossing als het probleem. Oplossing omdat er geen veiligheid is. Probleem omdat we mensen aantrekken die ons haten. De enige manier om tot een oplossing te komen is zoveel steun aan de Irakezen geven dat ze op den duur hun eigen problemen kunnen oplossen. De premier wil de sektarische milities integreren in het Iraakse leger. Dat is de manier. Hij wil ook niet dat de VS daar altijd blijven. En ik vind dat ook.’’
Inzake Iran kiezen de VS weer voor de internationale dialoog. Is dat de invloed van uw vader, die behalve u op de universiteit ook Condoleezza Rice wegwijs maakte in de internationale verhoudingen?
,,Mijn vader leerde me de humanistische traditie, respect voor medemensen, niet angstig te zijn te praten met andersdenkenden. Hij was geen pacifist. Ik ook niet. Maar deze wending is zeker in de geest van zijn manier van denken. Condi zit in een moeilijke positie. Ze is de architect van het beleid in Irak, toen ze Bush’ nationale veiligheidsadviseur was. Maar ze is een probleemoplosser. Ze heeft vaak gezegd dat ze meer aandacht zal geven aan overleg. En dat is goed. Dus ik ben blij dat de VS gesprekken met Iran wil. Onderhandelen hoeft niet per se. Een dialoog is al genoeg.’’

[streamer:‘Ik ben niet zo iemand die knielt en zegt: O! God! Hélp me’]

http://nrcboeken.vorige.nrc.nl/recensie/‘moraal-geen-moralisme’

Dit zegt genoeg. Deze mentaliteit is absoluut geen 'buiging' waard.

Tom-Jan Meeus van de NRC 17

Tom-Jan Meeus was de eerste man op aarde die wist wat Obama bedoelde.

De NRC bericht:

‘Schutter had persoonlijkheidsstoornis, was verlegen en zeer intelligent’ 

Verlegen en nerveus, buitengewoon intelligent en mogelijk iemand met een persoonlijkheidsstoornis.

http://www.nrc.nl/nieuws/2012/12/15/schutter-had-persoonlijkheidsstoornis-was-verlegen-en-zeer-intelligent/?utm_campaign=nieuwsbrief&utm_source=email

Vroeger werd het nieuws bepaald door de journalistiek vuistregel: man bijt hond, maar niet hond bijt man, want dat is ‘normaal.’ Even normaal als dat iemand die 20 kinderen doodschiet aan een ‘persoonlijkheidsstoornis’ lijdt. Dat is geen nieuws. Harry Mulisch vertelde mij eens tijdens een interview dat de verdediger van Adolf Eichmann als verzachtende omstandigheid aanvoerde dat zijn client toen hij adolescent was van zijn motor was gevallen en toen een hersenbeschadiging had opgelopen. Zijn client was niet normaal toen hij zijn misdaden had begaan, en kon dus niet toerekeningsvatbaar worden beschouwd. De rechter antwoordde simpelweg dat  dit geen argument kon zijn omdat iemand die miljoenen anderen naar de gaskamer stuurt natuurlijk knettergek is, maar dat wil nog niet zeggen dat hij daarmee ontoerekeningsvatbaar was. Toch meent de NRC dat de oorzaak van het bloedbad een ‘persoonlijkheidsstoornis’ was. Hoewel, wat in de kop met grote stelligheid wordt beweerd, wordt in de eerste zin van het artikel weer ingeslikt door het woord ‘mogelijk.’ Het is fraai voorbeeld van de huidige journalistieke mores van het avondblad dat zich vroeger een ‘kwaliteitskrant’ achtte.

Nu worden we geconfronteerd met een paradox. 26 november 2012 was Madeleine Albright opnieuw in Nederland om reclame te maken voor een nieuw boek waarin zij haar eigen gecultiveerd slachtofferschap uitgebreid uit de doeken doet. De volgeboekte bijeenkomst bij het John Adams Insititute in Amsterdam werd voorgezeten door Tom-Jan Meeus, voormalig NRC-correspondent in de VS en een schoolvoorbeeld van de mainstream in de journalistiek, zoals u hier kunt lezen:

http://stanvanhoucke.blogspot.nl/search?q=tom+jan+meeus

Welnu, gezien het feit dat mevrouw Albright publiekelijk heeft laten weten dat de dood van een half miljoen Irakese kinderen onder de vijf jaar ‘de prijs waard is’ geweest en dat dus de Amerikaanse vernietiging van de Irakese infrastructuur en de vele jaren lange boycot van het land gerechtvaardigd was, een genocidaal beleid waarvoor zij mede verantwoordelijk was, is er maar één conclusie mogelijk: collega Tom-Jan Meeus heeft geen morele bezwaren om een kindermoordenares als Albright ongestoord aan het woord te laten zonder haar het vuur aan de schenen te leggen, wat we toch  mogen verwachten van de vrije pers. Wat is dit voor journalistiek? Waarom is de ‘schutter,’ die ‘slechts’ 20 blanke Amerikaanse kinderen dooschoot iemand met een ‘persoonlijkheidsstoornis,’ terwijl Madeleine Albright, die meehielp een half miljoen Arabische kinderen om zeep te helpen, kennelijk geen ‘persoonlijkheidsstooornis’ heeft? Kortom, aan welke stoornis lijdt Tom-Jan? En ik meen deze vraag oprecht. Hoe kan iemand in het geval van Albright een massamoord vergoeilijken dan wel verzwijgen, terwijl in het geval van blanke kinderen en een blanke ‘schutter’ er onmiddellijk sprake moet zijn van een ‘persoonlijkheidsstoornis’? Wat als de dader een Arabier was geweest? Dan was al snel de kwalificatie ‘moslim terrorist’ gevallen. Waarom nu niet 'christen terrorist' of ‘joodse terrorist’ als hij joods was geweest? Vanwaar dat verhulde racisme van de NRC? Waar berust dat op? Nog wat vragen:

there are several questions which will go unanswered...just as they always do. As I wrote about in regards to James Holmes,  the Batman movie killer, there will be no soul searching about why white men are committing these violent acts. In the present, mass shootings have been almost the exclusive province of white men. 

http://stanvanhoucke.blogspot.nl/2012/12/the-empire-865.html

Wordt het niet hoog tijd om het blanke, christelijke geweld serieus te onderzoeken? Wat mankeren die blanke allochtoonse in een christelijke cultuur opgegroeide gewelddadige mannen eigenlijk?  Waarom zou Tom-Jan Meeus zo ongevoelig zijn dat hij het een eer beschouwde om als gesprekspartner van Albright op te treden? Kent hij geen schaamtegevoel, is hij zo ambitieus dat daarvoor alles moet wijken, of is hij een racist die het niets interesseert dat een half miljoen Arabische kinderen werd vermoord? Ik bedoel, als het christelijke of joodse kinderen had betreft dan zou er 67 jaar later over deze genocide terecht nog gesproken worden, net als de holocaust.

NEWTOWN, Conn. — First, he killed his mother.

Nancy Lanza's body was found later at their home on Yogananda Street in Newtown – after the carnage at Sandy Hook Elementary School; after a quiet New England town was scarred forever by unthinkable tragedy; after a nation seemingly inured to violence found itself stunned by the slaughter of innocents.

Nobody knows why 20-year-old Adam Lanza killed his mother, why he then took her guns to the school and murdered 20 children and six adults.

But on Friday he drove his mother's car through this 300-year-old town with its fine old churches and towering trees and arrived at a school full of the season's joy. Somehow, he got past a security door to a place where children should have been safe from harm.

http://www.huffingtonpost.com/2012/12/15/sandy-hook-shooting_n_2306479.html

Tom-Jan Meeus van de NRC 1

Allemensen, is me dat even schrikken. Leest u de kwalificaties in het stukje van Tom-Jan Meeus nog eens: 'tekenen van ontbinding... angstaanjagend... principiële zuiverheid... gekken...' Het is me allemaal wat. En dat alles alleen omdat een deel van de politiek verantwoordelijken in de VS niet blind een blanco cheque gaf aan failliete speculanten. Het is duidelijk dat voor Tom-Jan van de slijpsteen voor de geest de parlementaire democratie ondergeschikt moet blijven aan de macht van het geld.

Tom-Jan Meeus werpt niet de vraag op over de 'ontbinding' van het 'politieke stelsel' zodra het gaat om bijvoorbeeld het feit dat in een zogenaamde democratie: '24.5 percent of all Americans earn poverty wages ($9.60 or less)10 percent of all Americans—15 million Americans—earn $6.79 or less 33.3 percent of African American works and 39.3 of Hispanic workers earn poverty wages. The share of our entire national income hoarded by the top one percent is, as of 2005, 21.8 percent. The last time it was that high was in 1928 (23.9)—just as the Great Depression was about to hit with its full fury.' Een parlementaire democratie waar 1 procent van de burgers meer dan 40 procent van 's lands rijkdommen in bezit heeft, meer dan 40 miljoen burgers geen ziektekostenverzekering kunnen betalen en waar miljoenen daklozen door het land zwerven. Maar dat is allemaal doodnormaal in de ogen van Tom-Jan, het is voor hem een aanvaardbaar onderdeel van het systeem. Het behoort tot de normale orde der dingen, een te verwaarlozen detail waarover gezwegen kan worden.

Tegelijkertijd schrijft de vooraanstaande Amerikaanse hoogleraar Chalmers Johnson dit: 'On Wednesday, September 24, right in the middle of the fight over billions of taxpayer dollars slated to bail out Wall Street, the House of Representatives passed a $612 billion defense authorization bill for 2009 without a murmur of public protest or any meaningful press comment at all.' De VS heeft een buitenlandse schuld van biljoenen dollars. Om precies te zijn: 'seven trillion, seven hundred and eighty-two billion, eight hundred and sixteen million, five hundred and forty-six thousand, three hundred and fifty-two dollars, and twenty-nine cents.' Maar dat maakt het land niet onbestuurbaar. Geenszins. Daar hoort men Tom-Jan niet over.

Het feit dat ongeveer de helft van de federale begroting naar zo iets vaags als de 'National Security' gaat en de VS net zoveel aan bewapening uitgeeft als alle andere landen ter wereld tesamen, waardoor er steeds minder overblijft voor gezondheidszorg, scholing, onderhoud wegen etc. vormt volgens Meeus van de slijpsteen geen probleem. Dat zijn geen 'tekenen van ontbinding' en dit is evenmin 'angstaanjagend' en de politici die dit goedkeuren zijn volgens hem zeker geen 'gekken' zodra ze akkoord hiermee gaan. Nee het feit dat ze gebruik maken van hun democratisch recht om nog eens goed te kijken of ze met die blanco cheque wel de belangen van de kiezers behartigen die ze vertegenwoordigen in die poppenkast van het Congres is een een 'teken van ontbinding'. En op een bepaalde manier heeft Tom-Jan nog gelijk ook, alleen anders dan hij bedoeld. Het feit dat politici gaan nadenken is hopenlijk 'een teken van ontbinding' van een door en door corrupt en failliet systeem in een land waar 50 procent van de kiezers al decennialang niet meer stemt omdat ze weten dat ze geflest worden. Tom-Jan gaat het ver schoppen. Heel ver. Hij is perfect geknipt voor de job. Natuurlijk beseft hij niet wat er werkelijk aan de hand is, maar daar is hij ook niet voor ingehuurd door de NRC. Anders zat hij er niet.

Tom-Jan Meeus van de NRC 9

Obama Obama. De beste verhalen van NRC-correspondent Tom-Jan Meeus. In dit boek doet Meeus verslag van een twee jaar durende zoektocht naar de nieuwe president van de Verenigde Staten. Hij sprak daarvoor met een groot aantal mensen uit de inner circle van Obama: vrienden, collega's en familieleden.
Hij ontmoet de zuster van Obama in Iowa, hij bezoekt de vrienden van Obama's blanke grootouders in El Dorado, Kansa. Obama's voormalige mentor vertelt in Chicago over de ontroerende korte verhalen die Obama schrijft als twintiger. Ook doorkruist Meeus de VS om de polsslag van het land op te nemen. Daarmee is Obama Obama een fascinerend portret van de nieuwe president en zijn land.

Aldus de NRC. Er moet onderweg iets fout zijn gegaan nu mijn collega Tom-Jan de felle reacties op Obama 'onverwacht' noemt. Ik denk te weten wat er is fout gegaan. Tom-Jan gelooft in het systeem, hij kijkt door een ideologische bril, en kan daarom niet de werkelijkheid zien. Mijn advies aan hem is het volgende. Bestudeer allereerst Edward Gibbon's meesterwerk The Decline and Fall of the Roman Empire, waarin hij ondermeer opmerkt: 'Augustus was sensible that mankind is governed by names; nor was he deceived in his expectation, that the Senate and people would submit to slavery, provided they were respectfully assured that they still enjoyed their ancient freedom.'

Je moet niet alles geloven Tom-Jan, je moet alles onderzoeken, en als journalist moet je bovenal een scepticus blijven. Ga ervan uit dat politici liegen tot het tegendeel is bewezen. Lees de klassieken. Het is allemaal een toneelstuk jongen, een levensgevaarlijk toneelstuk, maar toch een toneelstuk. Kijk, het is een racistische gedachte om te denken dat de kleur van de Amerikaanse president bepalend is voor zijn betrouwbaarheid. Net als alle andere kandidaten is hij door een zeef gegaan. Hij werd voordat jij zijn naam voor het eerst hoorde allereerst goedgekeurd door degenen die hem financierden. Deze mensen hebben belangen die zo machtig zijn dat zij en niemand anders bepalen welke richting de geschiedenis uitmoet. In dat toneelstuk wordt je gebruikt door krachten waar weliswaar jij geen beeld van hebt, maar wel de doorsnee Amerikanen. Ga eens met hen spreken. En luister dit keer. Dan zal het je duidelijk zijn dat hun reactie niet 'onverwacht' is. De gewone mensen die op hem hebben gestemd in de verwachting dat hij hun belangen zou verdedigen, kotsen inmiddels van Obama.

En Tom-Jan, je moet afstand houden van je onderwerp. Kruip niet op de schoot van de macht. 6 oktober 2008 schreef ik dit:

Wat is dit nu weer voor een merkwaardige zaak?

Margriet Oostveen is redacteur van NRC Handelsblad. Op een doorgaans goed geinformeerde Amerikaanse website schrijft zij dit: 'I ghost-wrote letters to the editor for the McCain campaign.
I spent a morning in John McCain's Virginia campaign headquarters ghost-writing letters to the editor for McCain supporters to sign. I even pretended to have a son in Iraq.
Editor's note: The following article was originally published on Sept. 13 in Dutch in the newspaper NRC Handelsblad, where Margriet Oostveen writes a weekly column called "Message From Washington." Oostveen has volunteered in various political campaigns and then written about the experience. She has worked for both John McCain and Barack Obama in this election cycle. Click here to see guidelines, talking points and sample letters the McCain campaign gave her.

By Margriet Oostveen'

Lees verder: http://www.salon.com/news/feature/2008/09/24/mccain_letters/

Undercover journalistiek zullen we maar zeggen, en daar is niets mis mee. Maar nu, waarom doneert deze journaliste van de slijpsteen voor de geest en echtgenote van correspondent Tom-Jan Meeus 351 dollar aan de tegenkandidaat Obama? Dat is in strijd met de Amerikaanse wet. En waarom 351 dollar, is ze met de pet rond geweest? Ik weet dat journalisten van de commerciele massamedia alles behalve onafhankelijk zijn, maar om nu ook maar meteen een favoriete kandidaat financieel te steunen is wel een heel erg duidelijke demonstratie dat Margriet Oostveen niet onafhankelijk is. En ze is bovendien ook nog onnozel, want het mag niet. Ronduit doortrapt is het om vervolgens een negatief artikel te schrijven over de tegenkandidaat die je niet ziet zitten. Ik weet dat dit niet ongewoon is in de Nederlandse journalistiek, maar de NRC zou nu toch wat bescheidener moeten zijn. Een kwalitaitskrant legt immers kwaliteitsnormen aan.

http://stanvanhoucke.blogspot.com/2008/10/margriet-oostveen-van-de-nrc.html

Tom-Jan Meeus van de NRC

Deze kek ogende knaap is Tom-Jan Meeus, correspondent van de slijpsteen voor de geest in Washington. Tom-Jan, met streepje, blijft altijd keurig binnen de officieel goedgekeurde context van de westerse commerciele massamedia.

Vandaag schreef Meeus in zijn krant:

'Washington, 1 okt. Is Amerika nog regeerbaar? Die vraag dringt zich op na de schok van maandag. Zelfs een dreigende ineenstorting van de wereldeconomie kon Congresleden niet van hun voorliefde voor principiële zuiverheid en ouderwetse partijpolitiek afbrengen. 135 conservatieve Republikeinen en 95 progressieve Democraten stemden tegen – het noodfonds voor de financiële sector was afgekeurd.
„De gekken zijn aan de macht”, schreef gisteren de meestal lichtvoetige politieke chroniqueur van The Washington Post, Dana Milbank. Pas nadat de beurzen maandag in razend tempo implodeerden, kwamen de eerste Congresleden gistermorgen tot inkeer. De verwachting is nu dat het Huis van Afgevaardigden, nadat de Senaat het fonds vermoedelijk vandaag al goedkeurt, nog deze week op zijn afwijzing terugkomt. Maar de onderliggende vraag blijft knagen: hoe heeft het zover kunnen komen dat het Congres niet genoeg centristen meer heeft om het land door een crisis te slepen?
'Angstaanjagend'
„Wat wij maandag hebben gezien is werkelijk angstaanjagend”, zegt Ron Brownstein, een belangrijke stem in het debat over de politieke cultuur van Washington. „Dit laat zien hoe groot het bederf van ons politiek systeem is. Niet alleen Wall Street is in verval, ook ons politieke stelsel vertoont tekenen van ontbinding.”'

Zie: http://www.nrc.nl/buitenland/article2005329.ece/

Politiek_in_VS_vertoont_tekenen_van_ontbinding

Zo, dat hakt erop in. 'Is Amerika nog regeerbaar'? Tom-Jan bedoelt daarmee dat de politici in de VS wel een stel absolute 'gekken' moeten zijn dat ze niet ogenblikkelijk een blanco cheque aan de falende bankiers verstrekten. 'Gekken', want in een parlementaire democratie zijn de rijken aan de macht en die moeten zeker niet dwars gezeten worden, dat spreekt voor zich. De volksvertegenwoordigers zijn 'gekken' wanneer ze denken dat ze over de kapitalistische planologie kunnen meebeslissen, terwijl het hen toch duidelijk moet zijn dat ze alleen maar mogen bepalen waar de plantsoentjes komen te liggen.

Luister, wanneer het bedienend personeel niet ogenblikkelijk uitvoert wat de failliete financiele elite bepaalt dan dringt zich bij lakeien als Meeus de klemmende vraag op: 'Is Amerika nog regeerbaar'? Immers, we zijn overgeleverd aan een stel 'gekken' dat ervan uitgaat dat een zinnig mens eerst even moeten nadenken voordat ze 700 miljard verstrekken aan bankiers die bewezen hebben niet in staat te zijn fatsoenlijk en rationeel met geld om te gaan. Daarom moeten journalisten als Tom-Jan de lezers nu duidelijk maken dat sprake is van een 'politiek stelsel' in duidelijke staat van 'ontbinding'. Niet voor niets is Meeus in dienst van de commerciele massamedia, hetzelfde wereldje dat in handen is van speculanten die de handel in lucht draaiende houden. Inderdaad: 'angstaanjagend.' Tom-Jan Meeus is zijn geld tot op de laatste cent waard.

Tom-Jan Meeus van de NRC 4

Gisteren luidde de kop van een artikel van NRC-correspondent in Washington, Tom-Jan Meeus: 'Politiek is in VS een nationale sport', een bewering van de 'conservatieve' weblogger Matt Drudge die 'twee jaar geleden met commentator Mark Halperin (Time) een boek [schreef] over het politiek-journalistieke complex tijdens verkiezingscompagnes. In The Way To Win legden zij uit dat campagnes in de VS een "freakshow" zijn geworden; een politieke cultuur waarin radicale opvattingen beter gedijen dan gematigde ideeen, en waarin media ernaar streven politiek te brengen in de vorm van agressieve persoonlijke aanvallen.'

Kortom, wat Tom-Jan eigenlijk vertelt is dat de commerciele massamedia om een zo groot mogelijk publiek te bereiken, en daarmee advertentie-inkomsten, de politiek hebben teruggebracht tot een ordinaire schreeuw- en scheldpartij, waarbij inhoudelijke vraagstukken niet aan bod komen. Dat hoeft ook niet, want ongeveer de helft van de Amerikaanse kiesgerechtigden stemt al decennialang niet meer, aangezien die beseffen dat het toch niet uitmaakt wie aan de macht is, beide partijen dienen immers dezelfde macht. Maar dat kan Tom-Jan natuurlijk niet vertellen. Hij moet de schijn hoog houden dat er wel degelijk sprake is van democratie. En daarom laat hij de 'conservatieve' Matt Drudge onweersproken aankwekken en staat boven het artikel het citaat 'Politiek is in VS een nationale sport,' wat gezien het feit dat zovelen zijn afgehaakt in 'de machtigste democratie ter wereld' natuurlijk aperte nonsens is.

Even belachelijk is de onweersproken opmerking van Drudge dat het publiek naar een reactionaire schreeuwlelijk als Rush Limbaugh luisteren of naar de propagandazender Fox omdat 'ze de geest [willen] scherpen'. Kennelijk wil het Fox-publiek zijn geest net zo scherp slijpen als de lezers van de 'slijpsteen voor de geest,' een kwalificatie die de NRC zichzelf geeft. Ondanks de feiten beweert Tom-Jan Meeus unverfroren: 'Amerikanen hebben dit jaar een bijna onstilbare honger naar berichten over John McCain en vooral Barack Obama. Zelfs nu de VS door de kredietcrisis aan de vooravond van een economische neergang lijken te staan, geven veel media voorrang aan de campagne. Substantieel nieuws levert dat zelden op.' Zou Tom-Jan nu werkelijk niet beseffen dat in deze zinnen iets ongerijmds staat? Allereerst beweert hij dat er bij de 'Amerikanen... een bijna onstilbare honger' bestaat naar berichten over de twee kandidaten. Bewijzen kan hij dat niet, en dus schakelt hij bijna onmerkbaar over op het feit dat 'veel media voorrang [geven] aan de campagne.' Met andere woorden: de 'Amerikanen' zijn niet geinteresseerd in hun eigen economische achteruitgang, maar wel in het gescheld van de beide kandidaten dat 'zelden substantieel nieuws' oplevert. In zijn ogen zijn de 'Amerikanen' kennelijk de 'media'.

Welnu beste Tom-Jan, ga eens uit Washington weg en luister eens naar de gewone Amerikanen die jij zelf niet aan het woord laat. Laat de opiniemakers nu eens links liggen en gebruik je eigen ogen en oren. Dan zul je merken dat de gewone Amerikanen zich doorgaans drukker maken om hun steeds nijpendere financiele problemen dan wie nu eigenlijk president wordt, want zowel de kiezers als de niet-kiezers weten maar al te goed dat een president de ware macht niet kan aantasten. Die mensen zijn minder gehersenspoeld dan jij lijkt te zijn. Laat je niets op de mouw spelden, Tom-Jan.

Tom-Jan Meeus van de NRC 12

Tom-Jan Meeus legt het nog eens een keer uit aan zijn publiek.

Turnout in national lower house elections, 1960–1995

Country	Compulsory	№	Turnout
Australia	Y	14	95%
Malta	N	6	94%
Chile	Y	2	93%†
Austria	N	9	92%
Belgium	Y	12	91%
Italy	N	9	90%
Luxembourg	N	7	90%
Iceland	N	10	89%
New Zealand	N	12	88%
Denmark	N	14	87%
Germany	N	9	86%
Sweden	N	14	86%
Greece	Y	10	86%
Venezuela	N*	7	85%
Czech Republic	N	2	85%
Brazil	Y	3	83%
Netherlands	N**	7	83%
Costa Rica	N	8	81%
Norway	N	9	81%
Romania	N	2	81%
Bulgaria	N	2	80%
Israel	N	9	80%
Portugal	N	9	79%
Finland	N	10	78%
Canada	N	11	76%
France	N	9	76%
United Kingdom	N	9	76%
South Korea	N	11	75%
Ireland	N	11	74%
Spain	N	6	73%
Japan	N	12	71%
Estonia	N	2	69%
Hungary	N	2	66%
Russia	N	2	61%
India	N	6	58%
United States	N	9	54%***
Switzerland	N	8	54%
Poland	N	2	51%
*Compulsory voting until 1998
**Excludes pre-1968 elections, when voting was compulsory.
***Only Congressional elections held the same year as presidential ones. Turnout rates for midterm election are approximately 10–15 percentage points lower than the general election immediately preceding it.
Statistics from Mark N. Franklin's "Electoral Participation", found in Controversies in Voting Behavior (2001). Includes only "free" elections.
†Excludes pre-1989 elections. Sources: Electoral Service, Election Qualifying Court.

http://en.wikipedia.org/wiki/Voter_turnout#

U ziet dat de VS op de twee na laatste plaats staat, de 36ste van 38 parlementaire democratieen, achter Rusland, waar 7 procent meer kiezers stemt en Venezuela, waar maar liefst 31 procent meer kiezers opkomt in het land van Chavez, dat 22 plaatsen hoger staat en de VS met eens straatlengte achter zich laat. Desondanks doet Tom-Jan Meeus het voorkomen dat de VS een functionerende democratie is, en wel omdat het propagandabeeld dit voorschrijft.

Meeus heeft zijn kaarten gezet op Obama, zoals ondermeer hieruit blijkt:

Margriet Oostveen is redacteur van NRC Handelsblad. Op een doorgaans goed geinformeerde Amerikaanse website schrijft zij dit: 'I ghost-wrote letters to the editor for the McCain campaign.

I spent a morning in John McCain's Virginia campaign headquarters ghost-writing letters to the editor for McCain supporters to sign. I even pretended to have a son in Iraq.
Editor's note: The following article was originally published on Sept. 13 in Dutch in the newspaper NRC Handelsblad, where Margriet Oostveen writes a weekly column called "Message From Washington." Oostveen has volunteered in various political campaigns and then written about the experience. She has worked for both John McCain and Barack Obama in this election cycle. Click here to see guidelines, talking points and sample letters the McCain campaign gave her.

By Margriet Oostveen'

Lees verder: http://www.salon.com/news/feature/2008/09/24/mccain_letters/

Undercover journalistiek zullen we maar zeggen, en daar is niets mis mee. Maar nu, waarom doneert deze journaliste van de slijpsteen voor de geest en echtgenote van correspondent Tom-Jan Meeus 351 dollar aan de tegenkandidaat Obama? Dat is in strijd met de Amerikaanse wet. En waarom 351 dollar, is ze met de pet rond geweest? Ik weet dat journalisten van de commerciele massamedia alles behalve onafhankelijk zijn, maar om nu ook maar meteen een favoriete kandidaat financieel te steunen is wel een heel erg duidelijke demonstratie dat Margriet Oostveen niet onafhankelijk is. En ze is bovendien ook nog onnozel, want het mag niet. Ronduit doortrapt is het om vervolgens een negatief artikel te schrijven over de tegenkandidaat die je niet ziet zitten. Ik weet dat dit niet ongewoon is in de Nederlandse journalistiek, maar de NRC zou nu toch wat bescheidener moeten zijn. Een kwalitaitskrant legt immers kwaliteitsnormen aan.

Zie: http://stanvanhoucke.blogspot.com/2008/10/margriet-oostveen-van-de-nrc.html

Waarom heeft de NRC een correspondent in Washington die zo bevooroordeeld is, en alles behalve onafhankelijk bericht? De intelligentsia in de VS schrijft de laatste tijd schitterende analyses over de Amerikaanse plutocratie, zoals u op mijn weblog kunt lezen. Waarom verzwijgt Tom-Jan dit allemaal? En waarom spreekt hij niet met gewone Amerikanen? De invloedrijke Amerikaanse publicist Walter Lippmann gaf de volgende verklaring toen hij in de jaren twintig van de vorige eeuw schreef dat 'public opinions must be organized for the press if they are to be sound, not by the press... Without some form of censorschip, propaganda in the strict sense of the word is impossible. In order to conduct propaganda there must be some barrier between the public and the event. Access to the real environment must be limited, before anyone can create a pseudo-environment that he thinks is wise or desirable.' Immers: 'How small our proportion of direct observations is when compared to those observation that are conveyed to us through the media.' Om nu te voorkomen dat de massa, in de woorden van Lippmann, 'a bewildered herd' op hol slaat, moeten de beelden die de massa krijgt toegediend streng geselecteerd worden, zodat de juiste opvattingen ontstaan 'for the real environment is altogether too big, too complex, and too fleeting for direct acquaintance.' De massamens 'is not equipped to deal with so much subtlelety, so much variety, so many permutations and combinations. And although we have to act in that environment, we have to reconstruct it on a simpler model before we van manage with it.'

En dus schrijft Tom-Jan Meeus dat de VS een democratie is. Voor die taak is hij ook door de NRC ingehuurd. Kijkt u nog maar eens naar de foto van Tom-Jan en zijn 'What Obama Means'.