Derk Sauer 20

De Sauertjes in vol ornaat.

Vier maanden geleden, om precies te zijn op 29 demcember 2007 berichtte De Volkskrant het volgende:

Het hoogste doel is een mooi bedrijf

Door Peter de Waard op 29 december '09, 06:00, bijgewerkt 28 december 2009 23:20

Een steenrijke kwajongen, die een rouwband droeg toen Mao Tse-tung op 9 september 1976 stierf, is nu mede-eigenaar van NRC Handelsblad, het bolwerk van het Nederlandse establishment.

Hij werd vorige week niettemin met gejuich binnengehaald. Slechts 7 van de ruim 250 redacteuren plaatsten vraagtekens bij de nieuwe eigenaren: Derk Sauer en de zo gesloten C & A-familie Brenninkmeijer... De journalist Stan van Houcke, die ooit met hem samenwerkte bij het weekblad Nieuwe Revu (nuRevu), is de enige die vraagtekens bij zijn succes wil zetten. ‘Het is de Hollandse middenstandsmentaliteit. Met onze koopmansgeest vallen we kritiekloos voor iedereen die van krantenjongen opklimt tot multimiljonair. We stellen geen vragen meer. Zelfs NRC Handelsblad heeft nooit een doorwrocht artikel over hem geschreven.’

http://www.volkskrant.nl/binnenland/article1332107.ece/Het_hoogste_doel_is_een_mooi_bedrijf

Ik voegde daar op dezelfde dag aan toe dat 'jammer genoeg Peter de Waard geen ruimte meer [had] om de volgende opmerking van mij toe te laten lichten: 'Zelfs NRC Handelsblad heeft nooit een doorwrocht artikel over hem geschreven'. En dat is des te opmerkelijker aangezien de voormalige NRC-correspondente in Moskou, Laura Starink, in 2005 na een bezoek aan Rusland in haar krant schreef:

De meeste intellectuelen die ik spreek steunen Chodorkovski. Als ik vraagtekens plaats bij zijn illegale handel en wandel, zegt iemand: “Luister, iedereen die de laatste 15 jaar in Rusland heeft gewoond en gewerkt, heeft de wet overtreden en kan op elk moment gearresteerd worden.” Een vriendin formuleert het zo: “Wij hebben allemaal boter op ons hoofd. Daarom begrijpen wij Chodorkovski zo goed.”

Dit waren de feiten in het jaar dat in Rusland de patserige Miljonair Fair werd gehouden, in samenwerking met Independent Media van uitgever Derk Sauer. De vraag voor de NRC-redactie is nu dus: hoe wist kameraad Sauer, mede eigenaar van de NRC, als marxist-leninist in diezelfde tijd in Rusland miljoenen bijeen te sprokkelen en dat allemaal zonder ook maar een grammetje boter op zijn eigen hoofd te hebben gehad? En dat is geen tendentieuze vraag, want onze Derk zelf schreef onlangs nog in zijn column in Het Parool: 'We hebben ons portie Rusland-ellende wel weer gehad in 2009... de reeks moorden op journalisten en burgerrechtenactivisten, de corruptie in het land -- genoeg redenen om de koffers te pakken.'

Enfin, het leven is niet makkelijk voor een modale journalist bij de NRC, die elke dag weer een slijpsteen voor de geest moet zijn.

http://stanvanhoucke.blogspot.com/2009/12/derk-sauer-13.html

Feit is nu dat de SP-multimiljonair Sauer de huidige directeur/hoofdredacteur van de NRC Birgit Donker weg heeft weten te werken. Beste NRC-collega's, let op, Sauer means business. Hij is bezig zijn in het corrupte Rusland vergaarde miljoenen te spreiden, onder andere in Nederland, niet omdat hij zo'n aardige knaap is, maar omdat hij zijn kapitaal optimaal wil beleggen. Geld moet werken, zwoegen als het ware, dat moeten jullie van de neoliberale krant toch weten. En alleen als jullie exorbitant hoge winsten binnenslepen zal Sauer zich niet onmiddellijk met jullie bemoeien. Persvrijheid is voor hem ook maar een relatief begrip, net zoals dat voor elke andere rijke kranteneigenaar is. Maar nu jullie hem niet miljoenen opleveren zal de baas van de krant alles in het werk stellen om ervoor te zorgen dat jullie hem zo rijk mogelijk maken. Zo werkt nu eenmaal het kapitalisme. Deze multimiljonairs zijn niet bij toeval schatrijk geworden, ze zullen er alles aan doen om nog rijker te worden. En degene die dat niet bevalt zal eruit gewerkt worden. Uit angst voor inkomensverlies en verlies in aanzien zullen jullie letterknechten dit accepteren. Zo werkt nu eenmaal de westerse democratie en de vrijheid van meningsuiting. Zelfs, of misschien beter nog juist bij 'de slijpsteen voor de geest'. Lees mijn stukken over Sauer nog eens en schrijf dan zelf voor jullie lezers een doorwrocht artikel over deze sluwe vos. Jullie kunnen me bellen.

http://stanvanhoucke.blogspot.com/search?q=derk+sauer

Derk Sauer 19

Mijn oude kameraad en huidige SP-multimiljonair Derk Sauer slaat toe, zoals ik al voorspeld had. Zie: http://stanvanhoucke.blogspot.com/search?q=derk+sauer

Elsevier bericht:

Birgit Donker na ruzie weg als hoofdredacteur NRC

maandag 26 april 2010 12:22

Birgit Donker stapt per 1 juli op als hoofdredacteur van NRC Handelsblad en nrc.next. Er is sprake van 'een interpretatieverschil binnen de directie over het borgen van de journalistieke autonomie van de redactie'.

Birgit Donker gaat weg als hoofdredacteur, maar blijft aan als schrijvend redacteur

Dat heeft NRC Media maandag bekendgemaakt. Naar verluidt wilde mediamagnaat Derk Sauer nrc.next en de websites van NRC onder de verantwoordelijkheid van de hoofdredactie weghalen.

'Ik denk dat ik de krant het beste dien door mijn functie neer te leggen,' zegt Donker. Ook uitgever Gert Jan Oelderik houdt het voor gezien.

Kritiek
De oud-nrc.next-chef Hans Nijenhuis, die vorig jaar vertrok naar uitgever De Bezige Bij, keert terug als directeur-uitgever van de krant. Met de redactieraad wordt hij verantwoordelijk voor het aanwijzen van de nieuwe hoofdredacteur.

De uitgever van NRC Handelsblad is onlangs overgenomen door investeerder Egeria en de aandeelhouders van Het Gesprek, onder wie Sauer. Hij werd president-commissaris en bemoeide zich actief met de inhoudelijke koers van de krant, wat stuitte op weerstand van de redactie. De onafhankelijkheid van NRC zou daarmee in gevaar komen.

In een verklaring zegt Sauer 'grote waardering' te hebben voor 'de enorme inzet van Birgit en Gert Jan in de afgelopen jaren'.

Liefde
'NRC Media heeft door hun bijdrage alles in zich om verder te kunnen groeien – en wij denken dat Hans de juiste combinatie van journalistieke ervaring en zakelijk inzicht voor heeft om dat in goede banen te kunnen leiden,' aldus Sauer.

http://www.elsevier.nl/web/Nieuws/Cultuur-Televisie/264002/Birgit-Donker-na-ruzie-weg-als-hoofdredacteur-NRC.htm

Oplage NRC Handelsblad
Totaal verspreide oplage

2005: 247.248
2006: 239.211
2007: 229.285
2008: 218.321
2009: 207.221 (kwartaal 4)

Bron: HOI Oplageinstituut

A True American Hero

Een absolute must:

Bill Dance A True American Hero

http://www.youtube.com/watch?v=1zvxrzIWX_Y&NR=1

Goldman Sachs 5

Op-Ed Columnist

Fight On, Goldman Sachs!

By FRANK RICH

Published: April 24, 2010

MAYBE Lloyd Blankfein was doing “God’s work” after all.When the Goldman Sachs chief executive madethat tone-deaf remark to an interviewer in November, he became the butt of a million insults, the ultimate symbol of Wall Street’s abdication of responsibility for its sleazy role in the Great Crash of ’08. But now we’ve learned that Blankfein was actually, if inadvertently, on the side of the angels. It’s his myopic, unrepentant truculence that left Goldman exposed to a Securities and Exchange Commission accusation of fraud that will be litigated in public rather than bought off in private. And it’s that S.E.C. legal action that has, in a single week, radically transformed the politics and prospects for financial reform in America.

In just that week, the Party of No’s intransigent campaign of obstruction and obfuscation went belly up. The Obama White House moved to get its act together with an alacrity lacking in its health care campaign, abruptly adding Thursday’s New York speech to the president’s schedule. The bipartisan Financial Crisis Inquiry Commission at last issued its first subpoena — to Moody’s, one of the rating agencies that for a fat feeslapped AAA ratings on the toxic garbage Goldman packaged and sold to benighted suckers on the other end of a huge bet placed by a favored client, the hedge fund player John Paulson.

Salutary as this rush of events is, it still adds up so far to just one small step for mankind. We don’t yet know how many loopholes lobbyists will slip into the bill-in-progress. We don’t yet know the outcome of the S.E.C. case, let alone what other much-needed legal pursuit of Wall Street may follow it. And we still don’t know what, if any, true correction lies ahead for the financial sector’s runaway casino culture — much of it legal — that turned a subprime-mortgage bubble in a handful of overheated American states into an international economic meltdown.

But before we get to those gloomy caveats, let’s smell a few roses.

The farcical spectacle of the Republican retreat has been particularly enjoyable. It was only last Sunday that Senator Mitch McConnell went on CNN to flog his big lie that the Senate reform bill somehow guaranteed bank bailouts — a talking point long ago concocted for the G.O.P. by its favorite spin strategist, Frank Luntz. McConnell’s House counterpart, John Boehner, was meanwhile waging a campaign to portray the Democrats as shills for Goldman, a major source of Obama donations and personnel. Never mind that the Bush White House chief of staff, Joshua Bolten, was a Goldman alumnus and that both McConnell and Boehner had voted for the very bailouts they now profess to abhor (a k a TARP) after a sales job by Henry Paulson, the Bush Treasury secretary who was Blankfein’s predecessor as Goldman’s C.E.O.

In another bit of hubris, McConnell boasted of a letter signed by his caucus pledging 41-vote unity to block the reform bill. But on Monday, Senator Bob Corker of Tennessee, a Republican who had been negotiating with his Democratic peers in good faith, took to the Senate floor to start breaking ranks with his dear leader. The bill at hand, Corker said, was “anything but” a mandate for bank bailouts. On Tuesday, the House G.O.P. leadershipdistributed a spreadsheet publicizing Goldman’s donations to Democrats, and this too backfired. Politico reported the next morning that Goldman’s political action committee donated more money to politicians in March than in all of 2009, most of it to Republicans. The total take for Boehner was double that of Harry Reid’s.

That afternoon Charles Grassley of Iowa, up for re-election this fall, became the first G.O.P. senator to vote with the Democrats on part of the pending package. Maybe someone showed him another spreadsheet — a Pew poll finding that even in a divided America 61 percent favor financial regulatory reform. The unity pledge in McConnell’s pocket was now worth as much as a mortgage-backed security.

The White House’s own shift last week, though far less momentous than the Republicans’, was also promising. A year ago, President Obama had delivered an address labeling the financial crisis a “perfect storm” — the term long favored by Robert Rubin, the discredited guru of bailed-out Citigroup and mentor to many on the White House economic team. At Cooper Union on Thursday, the president, while far from fiery, was no longer likening the calamity to a natural disaster beyond anyone’s control. He chastised those in the financial sector who saw the free market as “a free license to take whatever you can get, however you can get it.” He was no longer describing Blankfein, sitting before him, as a “very savvy” businessman — a compliment he had bestowed on him and Jamie Dimon of JPMorgan Chase just 10 weeks earlier.

Still, the Republicans had half a point when they indicted the White House for being too close to Goldman and its brethren. The truth is that both parties are too often in hock to the financial sector, and both parties bear responsibility for the meltdown. In response to a question from Jake Tapper of ABC News last weekend, Bill Clinton was right to say that he and two of his Treasury secretaries, Rubin and Lawrence Summers, “were wrong” to leave derivatives unregulated. They deserve regulation, Clinton said, because “sometimes people with a lot of money make stupid decisions and make it without transparency.”

Those same people also make smart decisions without transparency — smart for them, if not the country. Even if the reform bill does bring stringent regulation to derivatives — a big if — that won’t rectify capitalism’s worst “innovation” in our own Gilded Age: the advent of exotic, speculative “investments” that have no redeeming social value and are instead concocted to facilitate gambling for its own sake. Such are the Goldman instruments of mass financial destruction that paid off for John Paulson. In 2007 alone, according to Gregory Zuckerman in his book “The Greatest Trade Ever,” Paulson’s personal take amounted to over $10 million a day, “more than the earnings of J. K. Rowling, Oprah Winfrey and Tiger Woods put together.” That “financial alchemy,” as Zuckerman calls it, explains why the finance sector’s share of domestic corporate profits, never higher than 16 percent until 1986, hit 41 percent in the last decade.

As many have said — though not many politicians in either party — something is fundamentally amiss in a financial culture that thrives on “products” that create nothing and produce nothing except new ways to make bigger bets and stack the deck in favor of the house. “At least in an actual casino, the damage is contained to gamblers,” wrote the financial journalist Roger Lowenstein in The Times Magazine last month. This catastrophe cost the economy eight million jobs.

Lowenstein argued for a transfer tax on financial trading, a reform that has found favor with Britain’s prime minister, Gordon Brown, if not our own Treasury secretary, Timothy Geithner. Equally compelling is the notion articulated by Ryan Avent, a blogger at The Economist, that “public anger” and “hooting derision” be increased to shame Wall Street into changing its ethos. This assumes, of course, that there is any capacity for shame. Perhaps the most productive tactic comes from Ted Kaufman, Democrat of Delaware, who is using his lame-duck residence in the Senate (as the appointee to Joe Biden’s old seat) to demand that we root out the “fraud and potential criminal conduct” that “were at the heart of the financial crisis.”

To achieve this overdue reckoning will require action — by the S.E.C., the Justice Department and any other legal authority that wants to get into the act. That no one at Lehman Brothers has yet been held liable for itsEnronesque bookkeeping deceit is appalling. That we still haven’t seen the e-mail and documents that would illuminate A.I.G.’s machinations with Goldman and the rest of its counterparties amounts to a cover-up. That investigative journalists have consistently been way ahead of the authorities, the S.E.C. included, in uncovering Wall Street’s foul play is a scandal. If this culture remains in place, the whole crisis will have gone to waste.

As a reminder of the unchastened status quo, Blankfein remains the gift that keeps on giving. On Thursday, The Financial Times reported that he had been calling clients to argue that the S.E.C. case against Goldman would ultimately “hurt America.” The opposing point of view was presented by Ira Glass on his radio show “This American Life” this month. With reporters from the nonprofit journalistic organization ProPublica, it told the story of another hedge fund, Magnetar, that gamed the housing bubble. Bankers who worked on Magnetar deals walked away with their huge bonuses well before disaster struck — or, as the program put it, “bankers made money even when they were buying things that eventually blew up the bank.” Not to mention the economy. And it was all legal.

To award the audience a bonus, “This American Life” concluded with a Broadway song commissioned from a co- author of the satirical musical “Avenue Q.” Titled “Bet Against the American Dream,” it distills a complex financial saga to its essence: Those who shorted the housing market shorted the country.

Go online, listen to it and laugh. But the fact remains that those who truly hurt America are laughing harder still, all the way to the bank.

http://www.nytimes.com/2010/04/25/opinion/25rich.html

Goldman Sachs 4

Via Paul J:

Will Goldman Sachs prove greed is God?

The investment bank's cult of self-interest is on trial against the whole idea of civilisation – the collective decision by all of us not to screw each other over even if we can

• Matt Taibbi
• The Guardian, Saturday 24 April 2010
• Article history

Lloyd Blankfein, chairman and chief executive of Goldman Sachs, once said his bank was doing 'God's work'. Photograph: Chip East/Reuters

So Goldman Sachs, the world's greatest and smuggest investment bank, has been sued for fraud by the American Securities and Exchange Commission. Legally, the case hangs on a technicality.

Morally, however, the Goldman Sachs case may turn into a final referendum on the greed-is-good ethos that conquered America sometime in the 80s – and in the years since has aped other horrifying American trends such as boybands and reality shows in spreading across the western world like a venereal disease.

When Britain and other countries were engulfed in the flood of defaults and derivative losses that emerged from the collapse of the American housing bubble two years ago, few people understood that the crash had its roots in the lunatic greed-centered objectivist religion, fostered back in the 50s and 60s by ponderous emigre novelist Ayn Rand.

While, outside of America, Russian-born Rand is probably best known for being the unfunniest person western civilisation has seen since maybe Goebbels or Jack the Ripper (63 out of 100 colobus monkeys recently forced to read Atlas Shrugged in a laboratory setting died of boredom-induced aneurysms), in America Rand is upheld as an intellectual giant of limitless wisdom. Here in the States, her ideas are roundly worshipped even by people who've never read her books oreven heard of her. The rightwing "Tea Party" movement is just one example of an entire demographic that has been inspired to mass protest by Rand without even knowing it.

Last summer I wrote a brutally negative article about Goldman Sachs for Rolling Stone magazine (I called the bank a "great vampire squid wrapped around the face of humanity") that unexpectedly sparked a heated national debate. On one side of the debate were people like me, who believed that Goldman is little better than a criminal enterprise that earns its billions by bilking the market, the government, and even its own clients in a bewildering variety of complex financial scams.

On the other side of the debate were the people who argued Goldman wasn't guilty of anything except being "too smart" and really, really good at making money. This side of the argument was based almost entirely on the Randian belief system, under which the leaders of Goldman Sachs appear not as the cheap swindlers they look like to me, but idealised heroes, the saviours of society.

In the Randian ethos, called objectivism, the only real morality is self-interest, and society is divided into groups who are efficiently self-interested (ie, the rich) and the "parasites" and "moochers" who wish to take their earnings through taxes, which are an unjust use of force in Randian politics. Rand believed government had virtually no natural role in society. She conceded that police were necessary, but was such a fervent believer in laissez-faire capitalism she refused to accept any need for economic regulation – which is a fancy way of saying we only need law enforcement for unsophisticated criminals.

Rand's fingerprints are all over the recent Goldman story. The case in question involves a hedge fund financier, John Paulson, who went to Goldman with the idea of a synthetic derivative package pegged to risky American mortgages, for use in betting against the mortgage market. Paulson would short the package, called Abacus, and Goldman would then sell the deal to suckers who would be told it was a good bet for a long investment. The SEC's contention is that Goldman committed a crime – a "failure to disclose" – when they failed to tell the suckers about the role played by the vulture betting against them on the other side of the deal.

Now, the instruments in question in this deal – collateralised debt obligations and credit default swaps – fall into the category of derivatives, which are virtually unregulated in the US thanks in large part to the effort of gremlinish former Federal Reserve chairman Alan Greenspan, who as a young man was close to Rand and remained a staunch Randian his whole life. In the late 90s, Greenspan lobbied hard for the passage of a law that came to be called the Commodity Futures Modernisation Act of 2000, a monster of a bill that among other things deregulated the sort of interest-rate swaps Goldman used in its now-infamous dealings with Greece.

Both the Paulson deal and the Greece deal were examples of Goldman making millions by bending over their own business partners. In the Paulson deal the suckers were European banks such as ABN-Amro and IKB, which were never told that the stuff Goldman was cheerfully selling to them was, in effect, designed to implode; in the Greece deal, Goldman hilariously used exotic swaps to help the country mask its financial problems, then turned right around and bet against the country by shorting Greece's debt.

Now here's the really weird thing. Confronted with the evidence of public outrage over these deals, the leaders of Goldman will often appear to be genuinely confused, scratching their heads and staring quizzically into the camera like they don't know what you're upset about. It's not an act. There have been a lot of greedy financiers and banks in history, but what makes Goldman stand out is its truly bizarre cultist/religious belief in the rightness of what it does.

The point was driven home in England last year, when Goldman's international adviser, sounding exactly like a character in Atlas Shrugged, told an audience at St Paul's Cathedral that "The injunction of Jesus to love others as ourselves is an endorsement of self-interest". A few weeks later, Goldman CEO Lloyd Blankfein told the Times that he was doing "God's work".

Even if he stands to make a buck at it, even your average used-car salesman won't sell some working father a car with wobbly brakes, then buy life insurance policies on that customer and his kids. But this is done almost as a matter of routine in the financial services industry, where the attitude after the inevitable pileup would be that that family was dumb for getting into the car in the first place. Caveat emptor, dude!

People have to understand this Randian mindset is now ingrained in the American character. You have to live here to see it. There's a hatred toward "moochers" and "parasites" – the Tea Party movement, which is mainly a bunch of pissed off suburban white people whining about minorities consuming social services, describes the battle as being between "water-carriers" and "water-drinkers". And regulation of any kind is deeply resisted, even after a disaster as sweeping as the 2008 crash.

This debate is going to be crystallised in the Goldman case. Much of America is going to reflexively insist that Goldman's only crime was being smarter and better at making money than IKB and ABN-Amro, and that the intrusive, meddling government (in the American narrative, always the bad guy!) should get off Goldman's Armani-clad back. Another side is going to argue that Goldman winning this case would be a rebuke to the whole idea of civilisation – which, after all, is really just a collective decision by all of us not to screw each other over even when we can. It's an important moment in the history of modern global capitalism: whether or not to move forward into a world of greed without limits.

http://www.guardian.co.uk/business/2010/apr/24/will-goldman-prove-greed-is-god

Gidi Markuszower. Extremisme 10

En ja hoor, daar is het weer: het slachtofferisme van de daders. Het kan ook niet anders, mensen die weigeren de eigen verantwoordelijkheid onder ogen te zien, voelen zich dag in dag uit slachtoffer. Het slachtofferisme geeft ze een identiteit.

Gidi Markuszower, slachtoffer van hetze, stopt.

Waar Rita Verdonk het slachtoffer is van intimidatie door Marokkaanse bontkraagjes is Gidi Markuszower het slachtoffer geworden van een linkse hetze. Dat is de beweegreden geweest te stoppen als kandidaat kamerlid... De linkse pers heeft na Pim Fortuyn weinig geleerd. Er is opnieuw een sfeer van angst en intimidatie gecreëerd waarin politici die weigeren de linkse heilsgedachte te onderschrijven genadeloos worden afgeschoten. Een droevige constatering.

http://www.dagelijksestandaard.nl/2010/04/25/gidi-markuszower-slachtoffer-van-stopt/

De werkelijke oorzaak van dit geheel is iets heel anders, namelijk een geweldig grote inschattingsfout van extreem rechts. De partij die zoveel ophef maakt over dubbele paspoorten, dubbele loyaliteiten, vijfde colonne, is zo onvoorstelbaar stupide geweest om een Joods-Israeli naar voren te schuiven wiens enige loyaliteit Israel is en daarom joodse Nederlanders 'verraders in ons midden' betitelde die gestraft moeten worden met uitstoting uit de groep en erger nog. Kiezers zijn niet zo dom dat ze onmiddellijk doorhebben dat de PVV in dit geval uiterst hypocriet handelde. Een politieke partij kan natuurlijk niet een issue schenden dat hij zelf met veel kabaal propageert. Kennelijk stond Wilders zo zwaar onder druk van de zionistische lobby dat hij een in Israel geboren joodse fanaticus moest accepteren die notabene de belangen van de extremistische Likoed partij in Nederland behartigt. Dat kon natuurlijk nooit goed gaan. Ben benieuwd wie naast Wilders de belangen van deze schurkenstaat gaat behartigen. Wordt Wilders door Israel gefinancierd?

Gidi Markuszower. Extremisme 9

Via Sonja:

PVV-kandidaat Gidi Markuszower trekt zich terug

Van onze redactie op 24 april '10, 22:58, bijgewerkt 25 april '10, 08:32

Gidi Markuszower (ANP)

Gidi Markuszower, de nummer vijf van de kandidatenlijst van de PVV voor de Tweede Kamerverkiezingen, trekt zich terug. Hij is niet langer beschikbaar voor een plek in de Kamer.

• PVV-kandidaten voor Tweede Kamer in opspraak

• PVV-kandidate stuikelt over boek

In een verklaring laat hij weten: 'Heden heb ik besloten mij terug te trekken als kandidaat-Kamerlid voor de Partij voor de Vrijheid. De afgelopen twee weken heb ik mogen ervaren wat het betekent om continu onder een negatief vergrootglas te liggen. Ik voel mij in een dergelijke positie niet senang en wens niet op die manier de komende vier jaar door het leven te gaan.'

In opspraak

Markuszower kwam al snel nadat bekend was gemaakt dat hij op de lijst van de PVV stond in opspraak . Markuszower, een fervent pleitbezorger van de Joodse zaak, zorgde voor een rel in de Joodse gemeenschap door op 7 mei 2008 met een vuurwapen op zak te worden opgepakt tijdens een viering van 60 jaar Israël in het Amsterdamse congrescentrum RAI. Het bestuurslid van Likoed Nederland fungeerde bij het evenement als bewaker namens de Joodse beveiligingsorganisatie Bij Leven en Welzijn. Hij werd aangehouden voor verboden wapenbezit.

Kort na het bericht over het wapenincident kwam hij opnieuw negatief in het nieuws. Als lid van de Kerkeraad van de Nederlands-Israëlitische Hoofdsynagoge (NIHS) diende hij eind maart een omstreden motie in. Iedereen die het VN-rapport van ‘de Zuid-Afrikaanse laffe en gevaarlijke Jood’ Richard Goldstone over de Gaza-oorlog verdedigt – waarin Israël van oorlogsmisdaden wordt beschuldigd – moet levenslang uit de gemeenschap worden verbannen.

http://www.volkskrant.nl/binnenland/article1373128.ece