Het kostte de Joods-Nederlandse journaliste Margalith Kleijwegt 36 jaar voordat zij datgene begon te beseffen, waarover ik in 1990 als journalist voor de Humanistische Omroep Stichting en naderhand voor de VPRO onmiddellijk ontdekte, namelijk dat, in de woorden van Kleijwegt’s Israelische gesprekspartner, “Israëliër zijn iets anders [is] dan joods zijn.” Zij voegt hieraan toe: “Tijdens ons gesprek herhaalt Roni, 22, de zin een paar keer, niet als provocatie, maar als vaststelling. Ze verzet zich tegen het idee dat joden in de diaspora zich vanzelfsprekend met Israël moeten vereenzelvigen. Het stoort haar wanneer Nederlandse joden haar vertellen dat Israël ‘hun ware thuis’ is. Ze schudt haar hoofd. Dat is, zegt ze, een romantische misvatting. Wie nooit in Israël heeft geleefd, onderschat hoe fundamenteel het bestaan daar verschilt van het leven hier,” zo schrijft Kleijwegt in De Groene Amsterdammer van 17 juni 2026. Al die jaren is dit feit dat een breuk aangeeft met “Het Beloofde Land” angstvallig verzwegen door door het merendeel van de Joodse gemeenschap in het Westen. Dit betekent tevens dat de Joden in de zogenaamde “Diaspora” op zoek moeten naar een nieuwe identiteit, waarin “Het Heilige Land” niet langer meer “Heilig” is, en “Het Uitverkoren Volk” niet langer meer “Uitverkoren” is. Hoe nu verder met dit “Messiaanse” volkje?Dat is de komende eeuwen de centrale vraag bij uitstek. Hoewel de kop van haar artikel optimistisch luidt: “Joods en ongebonden,” alsof er sprake zou zijn van een bevrijding, een ware verlossing van het millennia-oude archaïsche geloof, en er nu sprake zou zijn van een collectief schisma, waarbij volgens journaliste “onder veel joden buiten Israël joods-zijn meer over cultuur, religie en gemeenschap [gaat], dan over identificatie met ‘hun’ staat,” is deze euforie in feit op weinig concreets gebaseerd. Sterker nog, pas nu, drie eeuwen na de Verlichting, oftewel de "Eeuw van de Rede” moeten de Joden collectief beginnen aan “de cultureel-filosofische en intellectuele stroming in Europa, die ruwweg samenviel met de 18e eeuw.” Zowel het irrationele zionisme als het Judaïsme zullen de rede die slechts afgaat op feiten, hoe verborgen die ook zijn, moeten omarmen, wanneer de Joden hun geloof afschrijven. Immers, de propagandisten van de verlichting “bestreden het bijgeloof, obscurantisme, misbruik van recht in kerk en staat, intolerantie en kwamen op voor zekere grondrechten.” Het zionisme heeft op gruwelijke wijze aangetoond hoe “De Joodse Staat” al deze moeizaam opgebouwde grondbeginselen hebben geschonden, daarbij gesteund door het neoliberale Westen. Ik vermoed dat mevrouw Kleijwegt zich vergaloppeert met al haar enthousiasme. Meer hierover later.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten