De Zelf-Ontmaskering van Adriaan van Dis en De Ander

Het bestaan van Wim T. Schippers is altijd tragisch geweest sinds het moment dat hij van mening was dat het leven van de massa zinloos was. In plaats van zijn eigen activiteiten zinvol te maken, koos hij er bewust voor om de zinloosheid te benadrukken door het tragische voortdurend uit te vergroten. Hij kon domweg niet anders dan de leegte waarin hij zich wentelde, op te vullen met puberale lolligheid, die er als zoete koek inging bij allereerst en bovenal scholieren en adolescente studenten op zoek naar een vorm van lulligheid om een postuur te kunnen verwerven. 

Schippers was uiterst succesvol bij wat Provo in de jaren zestig het “klootjesvolk” had betiteld, de grijze massa. Zijn humor was inhoudsloos in een tijdperk waar alles op losse schroeven kwam te staan. Willem Theodoor Schippers’ kunstje was net zo betekenisloos als zijn beeld van de kleinburgerlijke werkelijkheid. Die mentaliteit leidde onvermijdelijk tot uitspraken als deze: “Soms heb ik ook wel eens verheven gedachten, maar dan trek ik mij gewoon even af, en dan ben ik ze weer kwijt.” Maar dit alles was niet meer dan een gedachteloze Spielerei van een man die weigerde volwassen te worden. Dit werd pijnlijk zichtbaar toen Adriaan van Dis een “roman” publiceerde over zijn 38-jaar durende geheime relatie met Ellen Jens, de vrouw van Wim T., die desgevraagd sprakeloos bleef toen hem naar een reactie werd gevraagd. Hij weigerde publiekelijk inhoudelijk op Van Dis’  ontboezemingen in te gaan.

Men hoeft geen psycholoog te zijn om te beseffen hoe perplex Schippers moet zijn geweest toen hij vernam dat zijn echtgenote hem al die jaren als een substituut voor de ware liefde had beschouwd. Opmerkelijk is wel dat hij, na het verschijnen van Alles voor de reis (2026), er zienderogen op achteruitging. De lolligheid was verdwenen. Rudie Kagie van Argus wijst erop dat “Maarten Moll in Het Parool [vindt] dat dit boek contouren van ‘een wraaktherapie’ vertoont. Waarom anders werd de Ander zo onzichtbaar mogelijk gemaakt? ‘Het is genoegdoening, terugveroveren van terrein, toe-eigenen van zoveel mogelijk liefde.’” Van Dis “beschikt over alle dagboeken en agenda’s van” Ellen Jens, “zij verzekerde hem dat die beter bij hem pasten dan bij de Ander,” Wim T. “bewaart het grootste deel van de as.” 

Dat Schippers niet langer in het centrum van belangstelling van zijn echtgenote stond, zal hem pijn hebben gedaan, hetgeen nog eens demonstreert dat de liefde wel degelijk zin aan het leven geeft, en daarmee een weerlegging is van Wim T.’s geloof dat het leven betekenisloos was. Het kan niemand verbazen dat Schippers vijf maanden na het verschijnen van Adriaan van Dis’ boek ineens overleed. Later meer.