CIDI Fascisme

In Nederland is men volledig de beschaving kwijt geraakt. 

Hallo Stan,

Sorry dat ik je blijf lastig vallen, in je vakantie nota bene, maar ik voel me geroepen.
Aangehecht foto van krant met citaat van Esther Voet van het CIDI, uit een interview in het Algemeen Dagblad van vorige week.

Je zal ook wel gelezen hebben dat Anja Meulenbelt uit de SP is gestapt. Veel mensen noemen dat "moedig", maar ik zeg dat het het minimaal 1000 vermoorde Palestijnen te laat is. Vanaf 2009 heb ik de apathie van de SP geprobeerd bij haar aan te kaarten - dus dezelfde kritiek die zij nu op de SP heeft. Maar toen verwijderde ze al dat soort kritische vragen en reacties van haar weblog, en maakte ze zowel op haar weblog als op de radio die critici zwart met bijvoorbeeld: 'een meute dronken mensen' die 's nachts haar weblog zouden volspammen met scheldpartijen.

Groeten,

Vijf jaar geleden schreef ik hierover het volgende:

DINSDAG 20 JANUARI 2009

De Nuance van de NRC 78

Vorige week woensdag kreeg de joods-Israelische hoogleraar Martin Levi van Crevelt zes kolommen breed de ruimte in de NRC om zijn fascistische gedachtegoed te verspreiden. Zo zette deze ultrazionist onder andere het volgende trots uiteen: 'Anders dan meestal wordt aangenomen, hebben de Israëliërs dat conflict op hun sloffen gewonnen. Juist omdát ze disproportioneel reageerden op de gevangenneming van twee van hun soldaten en de dood van zes anderen, is Hezbollah’s wil om aan te vallen gebroken.'Disproportioneel geweld dus gericht tegen de Palestijnse burgerbevolking, omdat zo beargumenteerde Van Creveld: 'het laatste wat de Israeliers willen is de steegjes van Gaza, Rafah en Khan Yunis bestormen.' En dus schoten tanks vanaf afstand alles wat ze konden raken plat, met als gevolg dat eenderde van het aantal doden kind is, en meer dan de helft burger, en dat omdat de Israelische soldaten te laf zijn om de vijand te 'bestormen'. Het 'disproportioneel' geweld in de hoop een verzetsstrijder te treffen en op die manier honderden burgers vermoorden en duizenden verwonden is, zoals bekend, een oorlogsmisdaad. Maar dat feit is in de extremistische gedachtewereld van Van Creveld een te verwaarlozen detail. Kinderen, vrouwen, bejaarden lopen in deze criminele Israelische strategie nu eenmaal 'de kans een zeer hoge prijs te betalen. Mais c'est la guerre.' Deze barbarij mag allemaal van de NRC gepropageerd worden. Maar waar niet op gewezen mocht worden van de NRC was dat dit oorlogsmisdaden zijn. Dat paste niet in de pro-Israel propaganda. Het gedocumenteerd bewijzen dat het hier zware schendingen van bijvoorbeeld de Geneefse Conventies betreft was niet relevant voor de krant om de geest van hun lezers te scherpen, aangezien in de ogen van de redactie deze informatie: 'weinig nieuwe gezichtspunten bevat.'Dit alles in tegenstelling tot het pleidooi van Van Creveld. De NRC-lezer heeft kennelijk dringend behoefte aan zijn soort informatie, en wenst niet lastig gevallen te worden door trivialiteiten als mensenrechten en de Geneefse Conventies.

Weet de NRC niet wat de consequenties zijn van deze strategie? Jawel, want ook de NRC heeft de volgende woorden van premier Olmert kunnen lezen: 'De Libanese oorlog zal de geschiedenis ingaan als de eerste oorlog waarin het militair leiderschap begreep dat klassieke oorlogsvoering achterhaald is… Maar de ware les is… dat in hedendaagse oorlogen het thuisfront het front is, het thuisfront is bij de strijd betrokken.’ En premier Olmert heeft gelijk, een moderne oorlog is geen oorlog meer, het is terreur tegen de burgerbevolking, 'het thuisfront is bij de strijd betrokken' aangezien het 'thuisfront het front is.'

En hoe weet ik dat de NRC hiervan op de hoogte was? Simpel, ik heb de afgelopen weken alles over Israel naar de Nederlandse commerciele massamedia doorgestuurd, zodat ze later niet kunnen zeggen dat ze van niets geweten hebben. Of ze het gelezen hebben, weet ik niet. Misschien hebben ze het weggegooid, maar dan is duidelijk dat ze deze informatie niet wilden lezen. De vraag is nu waarom de krant die zegt de nuance te zoeken de informatie van premier Olmert niet als uitgangspunt nam bij het beoordelen van de fascistische gedachten van Van Creveld. 'Mais c'est la guerre', misschien was dat het, maar dan toch, beste collega's, als er meer dan 1200 Joden in Israel waren gedood, van wie eenderde kind was, zouden jullie dan een Palestijn hebben laten schrijven: 'Mais c'est la guerre.' Nee, natuurlijk, met andere woorden: voor de NRC-redactie is het leven van een Joods kind belangrijker dan het leven van een Palestijns kind. En dat nu, beste collega's, is een schoolvoorbeeld van een bepaald soort racisme.

http://stanvanhoucke.blogspot.co.uk/2009/01/de-nuance-van-de-nrc-78.html

WOENSDAG 28 JANUARI 2009

De Nuance van de NRC 88

Kort samengevat is het ideologische uitgangspunt van de NRC-redactie dit:

'Abbas (Fatah) regeert met een noodkabinet van Fatahloyalisten op de door Israël bezette Westelijke Jordaanoever, sinds het moslimfundamentalistische Hamas, dat door het Westen als terreurorganisatie wordt beschouwd, vorige week alle macht greep in de Gazastrook… Maandag al hadden de VS en de Europese Unie aangekondigd de directe hulp aan Abbas te willen hervatten na een boycot sinds Hamas 15 maanden geleden na zijn verkiezingsoverwinning aan de regering kwam. Doel daarvan was Hamas te isoleren en te marginaliseren.' Lees verder:http://www.nrc.nl/buitenland/article726448.ece/VS_en_Israel_beloven_steun_aan_Abbas

In het vorige stuk over de NRC heb ik proberen aan te tonen dat deze officiele versie een omkering van de werkelijkheid is. Hamas had op grond van de verkiezingsuitslag een legitieme regering gevormd, maar onder druk van het Westen erkende Fatah die regering niet en probeerde via geweld de macht terug te veroveren. Omdat zowel Israel, de VS als de Europese Unie deze democratische ontwikkeling niet accepteerden, accepteerden ook de journalisten van de commerciele massamedia dit niet. Dat is niet vreemd, want de westerse journalistiek staat net als de politiek ook in dienst van andere dan puur democratische belangen. 'Een hoger belang dan de waarheid', zoals de VPRO-journalist Chris Kijne dit onlangs vergoeilijkend omschreef. Behalve de betrokkenen zelf weet iedereen dat de parlementaire democratie deze 'hogere' belangen dient. Welnu, voor politici en pers is Hamas 'een terroristische organisatie'. Het bespelen van de angst is altijd het beste instrument om politieke doeleinden na te streven, zodra rationele argumenten ontbreken. Al in de jaren zestig schreef de gerenommeerde Amerikaanse socioloog C. Wright Mills dat 'het doel van de opinie-organisatoren [is] om de bevolking in een voortdurende staat van emotionele onderworpenheid te houden... Immers, als het maar eenmaal gelukt is om een mentaliteit van volgzaamheid en gehoorzaamheid te kweken, is het niet moeilijk meer om de mensen te doen geloven en te doen voelen wat men maar wil... hun opinies zijn parallel omdat ze alle uit 1 bron afkomstig zijn: die van de media.' 

Het belang van de ideologische versie van de werkelijkheid werd in de achttiende eeuw door de grote Schotse Verlichtings-filosoof David Hume benadrukt toen hij schreef over 'the easiness with which the many are governed by the few' and 'the implicit submission with which the men resign their own sentiments and passions to those of their rulers.' Hume concludeerde: "When we enquire by what means this wonder is brought about we shall find, that as Force is always on the side of the governed, the governors have nothing to support them but opinion. It is therefore, on opinion only that government is founded; and this maxim extends to the most despotic and most military governments, as well as to the most free and most popular.' Vandaar het doorslaggevende belang van gelijk geschakelde, voor het systeem 'betrouwbare', opiniemakers in een massamaatschappij. En vandaar ook dat de NRC de werkelijkheid in Gaza moeiteloos 180 graden kan omdraaien. En dat niet 1 keer, maar meerdere keren, net zo vaak als het uitkomt.

Dus nadat al meer dan 300 Palestijnen waren gedood en vele honderden gewond waren rechtvaardigde op 29 december vorig jaar de NRC-redactie in een officieel commentaar de Israelische oorlogsmisdaden met deze leugen: 'Hamas bood Israel het, in deze vicieuze cirkel logische, motief om navenant te reageren.' En toen nog geen week later deze bewering zelfs voor de NRC niet meer houdbaar bleek, omdat via internet en de televisie duidelijk werd dat Israel als 'een dolle hond' tekeerging, draaide de NRC 180 graden en stelde de redactie in een commentaar ineens dat Israel een 'grens overschreden' had. En wel omdat 'het doel' dat de NRC voor ogen had 'louter [ was] een einde te maken aan de raketbeschietingen door Hamas. Binnen een paar dagen bleek al dat dit doel ruim werd opgevat.' Dat dit 'binnen een paar dagen' was gebleken, had de NRC-redactie er niet van weerhouden om 'een paar dagen' na het begin het bloedbad alsnog te rechtvaadigen met de onjuiste bewering dat 'Hamas Israel het, in deze vicieuze cirkel logische, motief bood om navenant te reageren.' Een rechtvaardiging die ertoe leidde dat de NRC 6 dagen lang zweeg terwijl uit de eigen woorden valt op te maken dat het avondblad al 'binnen een paar dagen' wist dat Israel de 'grens overschreden' had. Inmiddels was echter gebleken dat de redactionele pro-Israel propaganda niet meer werkte. De krant besefte dat en leek even in staat om de ideologische verslaggeving te stoppen om gewoon de feiten te geven. Feiten zoals deze: 'De islamitische beweging verwierf bij de democratische verkiezingen in januari 2006 niet toevallig een ruime meerderheid van de stemmen in Gaza.' Een verrassende erkenning van de NRC.

Even, schreef ik, zoals uit het vervolg blijkt. De NRC maakte namelijk weer een draai van 180 graden. Het inzicht dat Israel oorlogsmisdaden pleegde leidde er niet toe dat de NRC dit verder analyseerde. Integendeel. Toen een paar dagen na het laatste commentaar juristen die gespecialiseerd zijn in het internationaal recht de krant erop wezen dat hier sprake was van ernstige schendingen van onder andere de Geneefse Conventies, vernamen ze dat voor die informatie geen belangstelling was. En wel omdat een artikel over oorlogsmisdaden ‘weinig nieuwe gezichtspunten bevat... Met vriendelijke groet, Anna Visser, redacteur Opinie NRC/H.' Wat in de ogen van de redactie wel 'nieuwe gezichtspunten' bevatte was opnieuw een rechtvaardiging, zes dagen later, van de Israelische terreur, ditmaal niet van de krant zelf, maar van een buitenstaander, de omstreden ultrazionist Martin Levi van Creveld, die nogeens trots in 'de slijpsteen voor de geest'het volgende mocht melden: 'Anders dan meestal wordt aangenomen, hebben de Israëliërs dat conflict op hun sloffen gewonnen. Juist omdát ze disproportioneel reageerden op de gevangenneming van twee van hun soldaten en de dood van zes anderen, is Hezbollah’s wil om aan te vallen gebroken.'

Deze rechtvaardiging van oorlogsmisdaden was geheel in lijn met de Israelische militaire doctrine van het 'disproportioneel geweld', zoals die op 3 oktober 2008 was verwoord door generaal Eisenkot in het Israëlische dagblad Yedioth: 'We zullen disproportioneel geweld gebruiken tegen ieder dorp van waaruit schoten worden gelost op Israel, en we zullen immense schade en vernietiging te weeg brengen. Vanuit ons gezichtspunt zijn zij militaire bases. Dit is geen overweging, dit is een plan dat reeds is geautoriseerd.' In een rapport voor het Instituut voor Nationale Veiligheid van de Universiteit van Tel Aviv onderstreepte kolonel Gabiel Siboni even onverbloemd, dat het antwoord op de raketaanvallen de 'disproportionele aanval in het hart van de zwakke plek van de vijand is, waarbij pogingen de lanceringcapaciteit te schaden op de tweede plaats komt.' Volgens de juriste Verrijn Stuart in het Nederlands Juristenblad 'vertoont Israel’s aanpak een treffende gelijkenis met de opdracht die de toenmalige president van Republika Srpska, Radovan Karadzic in 1995 gaf aan het Bosnisch Servische leger.' Een aanpak die zoals bekend ertoe geleid heeft dat Karadzic nu in de gevangenis van Scheveningen zijn proces afwacht. De juriste wijst er verder op dat Israelische militairen juridisch vervolgd kunnen worden buiten Israel en dat beseffen de Israelische autoriteiten maar al te goed, zo blijkt uit dit bericht: 'Facing bench warrants? Travel advisory issued for top IDF officers State expresses concern over international human rights groups' intention to file war crimes charges against military personnel with The Hague, local European courts; says officers planning to travel must contact Judge Advocate General's Office first Tova Tzimuki.' Zie:http://www.ynetnews.com/Ext/Comp/ArticleLayout/CdaArticlePrintPreview/1,2506,L-3658823,00.html.

Dat openlijk oorlogsmisdaden worden verheerlijkt in een krant die stelt een 'kwaliteitskrant' te zijn die de 'nunance' zoekt zodat het kan fungeren als 'de slijpsteen voor de geest' is opmerkelijk. In het artikel worden oorlogsmisdaden bepleit, en het internationeel recht speelt daarbij geen enkele rol. In de extremistische gedachtewereld van Martin Levi van Creveld is dat een te verwaarlozen detail. Kinderen, vrouwen, bejaarden lopen in deze Israelische strategie nu eenmaal 'de kans een zeer hoge prijs te betalen. Mais c'est la guerre,'aldus de hooggeleerde Martin Levi van Creveld in de NRC. Het antwoord op deze redenering kan natuurlijk niet anders zijn dan: 'Mais non, professeur, ce n'est pas la guerre.' Dat is het punt nu juist dat dit slag mensen telkens negeert. En met hem de overgrote meerderheid van mijn collega's, inclusief die van de NRC. Degene die de burgerbevolking niet probeert te sparen schendt het internationaal recht, zo is zeker sinds Neurenberg onomstotelijk vastgelegd. Daarom is er dat gigantische juridische bouwwerk ontstaan, om te voorkomen dat barbaren hun gang kunnen gaan. Daarom zijn de nazi-kopstukken in Neurenberg veroordeeld. Maar voor dit soort 'trivialiteiten' was en is nog steeds in de NRC geen ruimte. Belangrijker voor de NRC-redactie was te weten dat 'disproportioneel geweld' een van die onfortuinlijke zaken is die nu eenmaal gebeuren, want ‘c’est la guerre’, nietwaar?

Althans, althans... als in Israel meer dan 1300 Joden waren gedood door ‘disproportioneel geweld' van Palestijnen dan had de NRC-redactie natuurlijk geen enkele Palestijn deze terreur laten rechtvaardigen met argumenten als ‘mais, c’est la guerre’. Een derde van de Palestijnse slachtoffers is kind. ‘C’est la guerre’, de NRC-lezers weten het inmiddels. Maar als dit Joodse kinderen was overkomen dan had de NRC dit niet laten rechtvaardigen. Het leven van een Palestijns kind is dus minder waard dan het leven van een Joods kind, en in dat onderscheid schuilt nu, ja wat noem je het eigenlijk, ik hou het bij gebrek aan een beter woord, op racisme. Duidelijk is in elk geval dat hier geen enkele'nuance' een rol speelt, laat staan dat de geest van de lezers wordt geslepen.

Welk journalistiek beleid gaat schuil achter het redactiebesluit om de oorlogsmisdaden opnieuw te laten rechtvaardigen en geen deskundige aandacht te besteden aan de internationale rechtsregels die, zoals de NRC wist, op grote schaal geschonden werden? Waarom heeft de NRC de 'grenzen overschreden' van het journalistiek fatsoen?

http://stanvanhoucke.blogspot.co.uk/2009/01/kort-samengevat-is-het-ideologische.html

De Nuance van de NRC 86

Net als elk ander commercieel bedrijf heeft de NRC een beleid. Dat beleid wordt natuurlijk ook commercieel bepaald, per slot van rekening moet de krant een zo hoog mogelijke oplage zien te bereiken, opdat de advertentieprijzen zoveel mogelijk kunnen stijgen. Ongeveer 60 procent van de inkomsten van de krant komt uit advertenties en hoe meer advertenties hoe meer winst voor de aandeelhouders. Nu de oplagen van de kranten en het aantal advertenties almaar blijven dalen, moet het commercieel beleid en daarmee het redactionele beleid steeds vaker worden bijgesteld. Ik geef u een voorbeeld daarvan.

Nadat de NRC de Israelische oorlogsmisdaden had gerechtvaardigd met de leugen dat 'Hamas Israel het, in deze vicieuze cirkel logische, motief bood om navenant te reageren', zagen de lezers van 'de slijpsteen voor de geest' avond na avond via de televisie beelden van een geweldig bloedbad voorbijflitsen, en werd de rechtvaardiging van hun avondblad met de dag fletser en onhoudbaarder. We moeten niet vergeten dat veel van de abonnees van de NRC ook graag aan Amnesty International doneren, om op zijn minst het idee te hebben dat ze iets doen aan het leed in de wereld. En de NRC-redactie kon dan wel dit bloedbad steunen, maar er zijn voor een fatsoenlijk burger grenzen. Daar komt nog bij dat, om de woorden van de Israelische politicus Yossi Beilin te citeren, 'oorlog soms goed en noodzakelijk [is]... maar in dit geval duurde het veel te lang.' Het moet 'ein frischer fröhlicher Krieg' blijven en geen langdurige kledderige slachting, want dat heeft, zoals Beilin in de NRC terecht opmerkte een 'rampzalig effect op het imago van Israel in de buitenwereld.' Vooral ook bij Europeanen die volgens een opiniepeiling van de Europese Unie uit 2003 Israël aanwezen als de grootste bedreiging voor de wereldvrede. En in 2007 toonde een BBC-onderzoek aan dat Israël door een representatieve groep burgers het meest negatief werd beoordeeld van in totaal twaalf landen, waaronder Iran en Noord-Korea.

Het imago van Israel en de oplagen van de NRC zijn zaken die een commerciele pro-Israel hoofdredactie niet snel uit het oog kan verliezen. Om een lang verhaal kort te maken, na aanvankelijk enthousiast de Israelische oorlogsmisdaden te hebben gesteund, besefte de NRC dat de achterban deze slachting niet meer accepteerde en dus verscheen 6 dagen na het eerste commentaar een nieuw drastisch aangepast commentaar: 'Grens overschreden.Valse informatie hoort bij elke oorlog. Toen Israël negen dagen geleden de slag om Gaza begon – één dag voordat het kabinet van premier Olmert er volgens officiële communiqués over zou vergaderen – deed het alsof het zich zou beperken tot luchtaanvallen op de militaire en bestuurlijke infrastructuur van Hamas. Het doel was louter een einde te maken aan de raketbeschietingen door Hamas. Binnen een paar dagen bleek al dat dit doel ruim werd opgevat. Ook onderwijsinstellingen en moskeeën werden getroffen. Er zouden zich strijders of wapendepots bevinden. Het aantal burgerslachtoffers nam mede daardoor toe. Israël deed dat af door pamfletten boven Gaza uit te werpen, waarin de bevolking in een bufferzone werd geadviseerd zich uit de voeten te maken. Maar waarheen? De bewoners van de afgegrendelde strook kunnen geen kant op. De raketten van Hamas reikten tegelijkertijd verder dan ooit.'

Op de vraag waarom de grens voor de NRC nu pas was overschreden, is het antwoord simpel: commerciele en politieke overwegingen. Immers, de aangevoerde argumenten zijn niet nieuw, dat de Palestijnse bevolking opgesloten zat was oud nieuws, dat is al sinds de verkiezing van Hamas het geval. Dat de Israelische regering de Palestijnse burgerbevolking collectief straft met terreur was algemeen bekend. Zo schreef Karen Koning Abu Zayd, hoofd van de United Nations Relief and Works Agency (UNRWA), aan het begin van 2008 "Gaza is on the threshold of becoming the first territory to be intentionally reduced to a state of abject destitution, with the knowledge, acquiescence and - some would say - encouragement of the international community." Zie: http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2008/jan/23/israelandthepalestinians.world Hoewel de NRC dit verzweeg was de redactie wel degelijk op de hoogte van deze informatie.

Naar aanleiding van het eerste NRC-commentaar schreef ik een dag later, op 30 december 2008: 'Het commentaar in de NRC rechtvaardigt dit bloedbad met de bewering: ''Hamas bood Israel het, in deze vicieuze cirkel logische, motief om navenant te reageren.'' Sinds wanneer mag een staat een bevolking collectief straffen? Sinds wanneer mag een staat oorlogsmisdaden plegen door het dichtst bevolkte stukje aarde te bombarderen waarbij onvermijdelijk onschuldige mannen, vrouwen en kinderen worden vermoord? Hier zijn we bij de kern van de zaak. Het schokkende is niet zozeer dat de NRC oorlogsmisdaden goedpraat, het schokkende is dat in het hele commentaar met geen woord, geen enkel woord, wordt gerept over het internationaal recht dat expliciet verbiedt dat burgers doelwit worden van onder andere luchtbombardementen, zoals die nu op Gaza plaatsvinden.' Zie: http://stanvanhoucke.blogspot.com/2008/12/de-nuance-van-de-nrc-69.html

Het was onvermijdelijk dat de NRC-redactie nu de rol van de domme August moest spelen. Ze hadden dit allemaal niet beseft, de Israelische aanval was uit de hand gelopen, en nog wat andere nonsens.

'Maandag, 5 januari 2009 schreef ik:

Het NRC-commentaar van vandaag: 'Afgelopen zaterdag, net toen Europa aanstalten maakte tot bemiddeling, werd de schijnbaar beperkte operatie een echte oorlog. De Gazastrook is nu door het leger in tweeën gedeeld. Maar volgens minister Barak van Defensie ligt het einde ervan nog niet in het verschiet. Israël zegt overigens nog steeds niet uit te zijn op regime change. Maar volgens de geheime dienst Shin Bet zou Hamas zo zijn verzwakt dat die bereidwilliger is de Israëlische voorwaarden te aanvaarden.Vooralsnog wijst bijna niets daarop. In een stadsoorlog, zoals nu in Gaza, spelen tanks geen rol maar wordt de strijd van huis tot huis gevoerd. In een stadsoorlog sterven altijd veel burgers, zoals kinderen die geen schuld dragen voor wat dan ook. In zo’n oorlog wordt de ''derde intifada'', waartoe Hamas opriep, de bloedige realiteit. De basis daarvoor is afgelopen dagen echt niet weg gebombardeerd. De islamitische beweging verwierf bij de democratische verkiezingen in januari 2006 niet toevallig een ruime meerderheid van de stemmen in Gaza.

Als ik het nu goed begrijp heeft de slijpsteen voor de geest nooit begrepen dat de zionisten al vanaf het begin de zaak zo hebben voorgesteld dat niet de joods-Israeli's maar de Palestijnen de agressors zijn. Of zoals de joods-Israelische hoogleraar Benjamin Beit-Hallahmi het stelt in zijn boek Original Sins: ''Het lijden van de joden door de eeuwen heen, en speciaal tijdens de Holocaust, is gebruikt om het ontzeggen van Palestijnse rechten te rationaliseren en te rechtvaardigen. Dit is zo doeltreffend gebeurd dat de Palestijnen beschouwd worden als de agressors in het Israëlisch-Palestijnse conflict, dat gezien wordt als een simpele voortzetting van de eeuwenlange joodse vervolging.'''
Zie: http://stanvanhoucke.blogspot.com/2009/01/de-nuance-van-de-nrc-73.html

Na eerst de hierboven gegeven informatie te hebben verzwegen, bleek de NRC ineens bereid een genuanceerder beeld te geven dan alleen de pro-Israel propaganda in het eerste commentaar. Ineens bleken voor de NRC de Palestijnen een gerechtvaardigd belang te hebben.

Welke consequentie trok de NRC uit het besef dat Israel de 'grens overschreden' had? Die vraag is des te interessanter aangezien in het NRC-commentaar het volgende werd gesteld: 'De buitenwereld staat erbij en kijkt ernaar. Turkije probeert binnen de Arabische wereld te bemiddelen, vooralsnog vergeefs. En in het Westen is juist deze maand geen beproefd gezag te vinden dat Israël zou kunnen bewegen tot een diplomatieke benadering. Amerika steunt de oorlog, zeker zolang Obama niet in het Witte Huis resideert. Binnen Europa, waar de Franse president Sarkozy het initiatief probeert te houden, is elk land vooral met eigen prioriteiten in de weer.Israël denkt dus dat het vrij spel heeft. Machtspolitiek geredeneerd is dat ook zo. Maar met het grondoffensief in Gaza heeft het een grens overschreden. Het geweld daar is buiten proportie. Anderhalf miljoen gegijzelde Palestijnen zijn daarvan de eerste slachtoffers. Israëlische soldaten zullen snel volgen. De oorlog biedt bovendien geen perspectief op het begin van een oplossing. Zelfs het heimelijke idee dat de Palestijnse president Abbas en diens corrupte Fatah in Gaza de posities van Hamas zouden kunnen overnemen, is naïef.'

De reactie van de NRC op de eigen constatering dat het Israelische geweld 'buiten proportie' was, en dat dus het internationaal recht werd geschonden, is ronduit verbluffend. De krant liet nu een buitenstaander de oorlogsmisdaden rechtvaardigen. Maar daarover later meer.

De Nuance van de NRC 91

Afgelopen dinsdag schreef ik: 'Omdat de NRC zichzelf afficheert als een 'kwaliteitskrant', de 'slijpsteen voor de geest', de krant die de 'nuance' zoekt, en dus de meeste pretenties bezit, is het verhelderend om te analyseren hoe het avondblad over de recente Israelische oorlogsmisdaden in Gaza heeft bericht en te kijken in hoeverre die berichtgeving verschilt van die van de andere Nederlandse commerciele massamedia.' Zie: http://stanvanhoucke.blogspot.com/2009/01/de-nuance-van-de-nrc-82.html

Het zal de lezers van deze weblog niet verbazen dat ik, na in negen stukken de berichtgeving over het Gaza-bloedbad te hebben geanalyseerd, tot de conclusie kom dat de NRC hier riooljournalistiek bedrijft, aangezien het avondblad bewust vitale informatie verzwijgt, de Israelische oorlogsmisdaden rechtvaardigt of laat rechtvaardigen, aperte leugens verspreidt, en in het algemeen pro-Israel propaganda bedrijft. Zie daarvoor: http://stanvanhoucke.blogspot.com/search?q=de+nuance+van+de+nrc

Al geruime tijd vragen lezers mij als journalist hoe het mogelijk is dat journalisten, die geacht worden de werkelijkheid te beschrijven, bewust leugens kunnen verspreiden, en dat terwijl er toch in het Westen zogenaamde persvrijheid bestaat. Ik zal proberen die vraag te beantwoorden. Ook ik vraag me af wat nu precies de redenen zijn dat mensen zichzelf en anderen zo kunnen bedriegen.

Enige tijd geleden zag ik een Duitse serie over de inquisitie. En in de derde aflevering, die over de Verlichtingstijd ging, midden achttiende eeuw, werd aandacht besteed aan Pietro Lazzari, een jezuiet en censor, die een lang memorandum over Gallilei schreef voor de bewonderenswaardig rationele paus Benedictus XIV, die een briefwisseling voerde met Voltaire, een vijand van Rome, en hem zelfs 'een genie' noemde. In dat memorandum stelt Lazzari dat de katholieke ban op het werk van Gallilei moest worden opgeheven. Zijn belangrijkste argument was dat de ban weliwaar juist was toen hij in 1616 werd opgelegd, omdat Gallilei zijn theorieen toen nog niet bewezen had, maar dat in de loop der tijden die ideeen wel degelijk waren bevestigd. Een ander, ook nu nog, uiterst relevant argument was dat de inquisitie en de Index volgens Lazzari niet onfeilbaar waren maar fouten konden maken. Geconfronteerd met deze feiten komt de inquisitie tot een absurd compromis, ze wil wel toegeven dat de aarde om de zon draait, maar dat de werken van Gallilei waarin dit wordt aangetoond desondanks verboden dienen te blijven.

Het probleem Gallilei hangt samen met het dieper liggende probleem van het gezag van het Heilig Officie, van de Congregatie van de Index en daarmee van de pausen zelf. Erkennen dat het mogelijk is dat deze roomskatholieke organisaties fouten kunnen maken is iets dat voor vele leden van de inquistitie en de Index onacceptabel was, ondenkbaar in de achttiende eeuw. Volgens de inquisiteurs moest Gallilei daarom tot in de eeuwigheid verboden blijven, want als ze fouten uit het verleden zouden toegeven dan zou elk toekomstig oordeel door twijfel worden bezoedeld. En hiermee zijn we bij de kern van de macht. De macht kan alleen maar bestaan zolang het de onfeilbaarheid kan pretenderen. De macht kan in feite nooit, en zeker niet vaak, toegeven dat het fouten maakt, want dat ondermijnt onmiddellijk zijn gezag. En juist dat gezag is het enige waarop de macht berust. Zelfs geweld kan de macht niet eeuwig beschermen. Macht moet altijd geloofwaardig zijn. En dat heeft weer te maken met de werking van de menselijke geest, met de condition humaine, met datgene wat de mens tot mens maakt.

Ik bedoel daarmee dit: de Mexicaanse dichter Octavio Paz schrijft in De Boog en de Lier: 'De wereld van de mens is de wereld van de betekenis. Deze gedoogt de dubbelzinnigheid, de tegenstrijdigheid, de waanzin of de verwarring, maar niet een gebrek aan betekenis. Zelfs de stilte is bevolkt met tekens.' Met andere woorden: de mens kan niet leven zonder zin en betekenis. Een zinloos leven is onleefbaar, met als gevolg dat de mens afhankelijk is van mythen, die zijn bestaan betekenis geven. En die mythen verzint hij niet zelf, maar krijgt hij overgedragen via opvoeding en onderwijs. Elke generatie kent mythen. Sommige mythen gaan eeuwen mee, zelfs millennia. Soms verdwijnen ze ineens en worden vervangen door nieuwe mythen. Toen de mythe van God verdween uit Europa kwam daarvoor in de plaats de mythe van de Vooruitgang, de metafysica moest zijn plaats afstaan aan de rationaliteit. Totdat ook die mythe uitgeput raakte en plaats moest maken voor de mythe van het fascisme. En momenteel leven we in een periode die gekenmerkt wordt door rationaliteit zonder rede, die ertoe heeft geleid dat de mens in permanente staat van oorlog verkeert met de ander en met de natuur.

Al deze beschreven factoren spelen mee in het werk van de mensen die in de moderne massamaatschappij de opinies vormen, te weten de journalisten. Het meest helder is dit verwoord door de auteur Milan Kundera die journalisten de ‘termieten van de reductie’ heeft genoemd, termieten die zelfs ‘de grootste liefde terugbrengen tot een geraamte van schrale herinneringen.’ Hij beschrijft van journalisten aldus: ‘Over de hele wereld strooien ze dezelfde simplificaties en cliche’’s uit waarvan mag worden aangenomen dat ze door de meerderheid zullen worden aanvaard, door allen, door de hele mensheid. En het is niet zo belangrijk dat in de verschillende organen van de media de verschillende politieke belangen tot uiting komen. Achter het uiterlijke verschil heerst een en dezelfde geest. Je hoeft de Amerikaanse en Europese opiniebladen maar door te kijken, van rechts zowel als links, van Time tot Der Spiegel: in al die bladen tref je dezelfde kijk op het leven aan, die zich in dezelfde volgorde waarin hun inhoudsopgave is opgebouwd weerspiegelt, in dezelfde rubrieken, dezelfde journalistieke aanpak, dezelfde woordkeus en stijl, in dezelfde artistieke voorkeuren en in dezelfde hierarchie van wat ze belangrijk en onbeduidend achten. De gemeenschappelijke geestesgesteldheid van de massamedia, die schuilgaat achter hun politieke verscheidenheid is de geest van de tijd.’ Zonder overdrijven kan men stellen dat de journalistiek eigenlijk het werk van de inquisitie heeft overgenomen. De journalistiek bepaalt, net als de geestelijkheid vroeger, wat de waarheid is en wat niet, wie de macht behoort te hebben en wie niet. Elke tijd heeft zijn eigen bewakers van de waarheid, want zonder waarheid is het leven betekenisloos en juist dat kan de mens niet aanvaarden. De mens is wat dat betreft door de millennia heen niet wezenlijk veranderd.

Op dit punt aangekomen krijgen we te maken met de factoren macht en gezag. Welnu, terwijl de betrokken Nederlandse correspondenten in Israel weten dat wat ze schrijven niet overeenkomt met de feitelijke wereld kunnen ze net als de inquisitie dit niet publiekelijk toegeven, omdat daarmee niet alleen het gezag van de politiek en het kapitaal aangetast wordt, maar ook hun eigen gezag, en dan stort het hele bouwwerk in elkaar van betekenissen waarmee ze zijn opgegroeid. Dat hele bouwwerk is niet zomaar iets fictiefs, het is een concrete werkelijkheid, die ze diep hebben geinternaliseerd. Dus blijft de NRC-redactie aantoonbare leugens verspreiden. Een voorbeeld daarvan is de bewering dat Hamas het bestand heeft geschonden, terwijl men weet dat Israel het bestand verbrak, zoals Mark Regev, woordvoerder van premier Olmert, op de Britse televisie ruim twee weken geleden moest toegeven. Want als de NRC toegeeft leugens te hebben verspreid dan vervalt onmiddellijk hun rechtvaardiging voor de Israelische oorlogsmisdaden zoals die door de NRC als volgt werd geformuleerd: 'Hamas bood Israel het, in deze vicieuze cirkel logische, motief of navenant te reageren'. Het gevolg zou dan zijn dat al hun waarheden als dominostenen 1 voor 1 omvallen en hun geloofwaardigheid vernietigd wordt. En ook nadat de NRC-redactie zes dagen later stelde dat de Israelische strijdkrachten oorlogsmisdaden in Gaza pleegden en zo 'grenzen overschreden' bleef de krant stellen dat in de Gazastrook 'vaak te beluisteren [is] dat Hamas de aanval heeft uitgelokt, of tenminste het excuus heeft verschaft door raketten af te schieten op de dag dat de vorige wapenstilstand een maand geleden ten einde liep’, 0m zo de suggestie te wekken dat het buitensporige Israelische geweld was uitgelokt.

Hoewel de NRC weet dat oorlogsmisdaden volgens het internationaal recht door niets gerechtvaardigd worden, en zeker niet de dood van tenminste 400 Palestijnse kinderen, blijft de krant de slachtoffers de schuld geven van de Israelische terreur. Hier is sprake van hetzelfde absurde compromis als dat welke de inquisitie toepaste. Net zoals de uitspraak van de inquisitie niets te maken had met het geloof, maar alles met macht, heeft de houding van de NRC-redactie niets te maken met journalistiek, maar alles met macht. De krant weet dat als er eenmaal aan zijn gezag wordt gemorreld zijn macht ter discussie staat en het hele bouwwerk van moderne mythen, en de macht die daarop is gebaseerd, ineen stort.

Zo kent elke tijd zijn eigen irrationaliteit. En iedereen die deze irrationaliteit niet erkent zal als dissident worden gemarginaliseerd, net als in de tijd van paus Bendictus XIV. Want juist de dissidenten zijn het gevaarlijkst voor het systeem. Hoe meer ze gelijk hebben des te meer hun informatie verzwegen moet worden. De macht moet onfeilbaar blijven, en zo blijft de zon rond de aarde cirkelen.

De Nuance van de NRC 173

Anoniem heeft een nieuwe reactie op uw bericht "De Nuance van de NRC 171" achtergelaten:

En wat een doorgestoken flauwekul weer. Ik heb geen verstand van oorlogsvoering etc., maar men schijnt zich te concentreren op een bolwerk van de Taliban. Is dat bolwerk dan niet in al die landen verspreid? Men hoeft alleen maar van de ene plaats naar de andere te hoppen? Wat maakt het dan uit om met zo,n groot aantal militairen 1 plek aan te vallen. Kan iemand mij dat uitleggen?

anzi

Anzi,

je geeft precies de nonsens aan. In een guerrillastrijd zijn er geen bolwerken, het kenmerk bij uitstek van een guerrilla is mobiliteit. En als de Amerikanen al enkele dagen geleden hebben gewaarschuwd dat ze eraan kwamen, dan kun je er blind vanuit gaan dat de meeste guerrillastrijders zijn verdwenen om zich elders te hergroeperen.

Ook op deze wijze kan men zien hoe propagandistisch de NRC-berichtgeving is zodra deze krant onweersproken doorgeeft dat de NAVO-actie een 'groot succes' is. Waarom dan deze militaire actie? Omdat op dit moment achter de schermen in het geheim druk wordt onderhandeld over de nieuwe rol van de NAVO waarbij deze militaire organisatie niet langer meer een defensief bondgenootschap is maar een offensief, dat overal ter wereld de belangen van de grote westerse concerns met maximaal geweld zal verdedigen, zoals nu al het geval is in Afghanistan en Irak. Waarom nu pas? Omdat de Amerikaanse overheid failliet is, en niet langer in staat is in om met bijna vijftig procent van de federale begroting het militair-industrieel te subsidieren. Op die manier is de VS ook failliet geraakt. Het land produceert zeer weinig, behalve dan wapens. Maar eenmaal gebruikt zijn die wapens niets meer waard. En zo verdwijnt alleen al dit jaar meer dan 700 miljard in de bodemloze put die 'national security' heet. De Europese bondgenoten moeten nu de eeuwigdurende oorlog tegen de Derde Wereld financieren, zoals de Europese koloniale mogendheden dit voor de Tweede Wereldoorlog deden, en de Amerikanen na '45. Maar dat, Anzi, mag en durft de NRC niet te berichten, want ook deze krant is een klein schakeltje in de neoliberale keten, en dient daarom propaganda te maken. Dissidenten zijn er niet welkom. Oorlog is vrede.

En nu weer even de NRC-propaganda:

'De burgers kwamen om toen twee raketten van de internationale troepenmacht van de NAVO doel misten en insloegen in een huis in de stad Marjah, een bolwerk van de Talibaan.'

http://www.nrc.nl/buitenland/article2483315.ece/Burgerdoden_bij_offensief_Helmand

Collega's, even wat journalistieke vragen. Jullie beweren: ''De burgers kwamen om toen twee raketten van de internationale troepenmacht van de NAVO doel misten en insloegen in een huis in de stad Marjah, een bolwerk van de Talibaan.' Hoe weten jullie dat zo zeker, er was geen NRC-journalist ter plaatse. Waarom beweren jullie dan dat 'twee raketten... doel misten'? Het kan ook NAVO-strategie zijn om collateral damage te veroorzaken omdat ze een of andere Taliban leider willen hebben. De Israeli's doen dit permanent en de Amerikanen ook in het grensgebied met Pakistan. Op welke overtuiging rust dan die stelligheid van jullie beweringen? Moeten jullie geen bron noemen? En dan deze: 'Marjah, een bolwerk van de Talibaan.' Hoe weten jullie dat? Hebben jullie onderzoek ter plaatse verricht? En wat bedoelen jullie precies met bolwerk van de Talibaan? Is de bevolking op de hand van de Talibaan of bedoelen jullie dat de Talibaan hier een regionaal hoofdkwartier heeft? En denken jullie dan werkelijk dat de Talibaan guerillastrijders met zijn allen daar nog zitten? Jongens toch, denk na, en meld jullie bronnen. Jullie wijze van berichtgeving roept meer vragen op dan het antwoorden geeft. Nogmaals: meld je bronnen. Ik bedoel dan niet Reuters of AP, maar de bronnen waarop zij zich beroepen. Jullie zijn geen doorgeefluik, maar de slijpsteen voor de geest, of zoiets. En mogen jullie lezers nu ook foto's van de Afghaanse slachtoffers zien in plaats van deze mierzoete propagandaplaatjes. Of zijn de NRC-lezers in jullie ogen zo stupide dat ze hier niet doorheen kunnen prikken?

Overigens klopt ook het fotobijschrift niet. 'Afghaanse kinderen in een dorpje in Helmand schudden de hand van een lid van de Afghaanse veiligheidstroepen.' Collega's van de NRC, dit is geen militair van het Afghaanse leger, maar een blanke militair van de NAVO. Let op redactie van de NRC, maak jezelf niet belachelijk, het verschil tussen propaganda en leugens is dat propaganda propaganda is zolang de overgrote meerderheid niet beseft dat het leugens zijn. Zodra men dit wel beseft is het geen propaganda meer, maar dat wat het altijd al was, namelijk leugens. Zelfs het politibureau in de Sovjet Unie realiseerde zich dit uiteindelijk. Nu jullie nog.

Afghaanse kinderen in een dorpje in Helmand schudden de hand van een lid van de Afghaanse veiligheidstroepen.

En NRC-collega's, mogen de lezers bij het bericht over burgerdoden ook een foto zien van de Afghaanse slachtoffers in plaats van dit mierzoete propagandaprentje?

De Nuance van de NRC 88

Kort samengevat is het ideologische uitgangspunt van de NRC-redactie dit:

'Abbas (Fatah) regeert met een noodkabinet van Fatahloyalisten op de door Israël bezette Westelijke Jordaanoever, sinds het moslimfundamentalistische Hamas, dat door het Westen als terreurorganisatie wordt beschouwd, vorige week alle macht greep in de Gazastrook… Maandag al hadden de VS en de Europese Unie aangekondigd de directe hulp aan Abbas te willen hervatten na een boycot sinds Hamas 15 maanden geleden na zijn verkiezingsoverwinning aan de regering kwam. Doel daarvan was Hamas te isoleren en te marginaliseren.' Lees verder: http://www.nrc.nl/buitenland/article726448.ece/VS_en_Israel_beloven_steun_aan_Abbas

In het vorige stuk over de NRC heb ik proberen aan te tonen dat deze officiele versie een omkering van de werkelijkheid is. Hamas had op grond van de verkiezingsuitslag een legitieme regering gevormd, maar onder druk van het Westen erkende Fatah die regering niet en probeerde via geweld de macht terug te veroveren. Omdat zowel Israel, de VS als de Europese Unie deze democratische ontwikkeling niet accepteerden, accepteerden ook de journalisten van de commerciele massamedia dit niet. Dat is niet vreemd, want de westerse journalistiek staat net als de politiek ook in dienst van andere dan puur democratische belangen. 'Een hoger belang dan de waarheid', zoals de VPRO-journalist Chris Kijne dit onlangs vergoeilijkend omschreef. Behalve de betrokkenen zelf weet iedereen dat de parlementaire democratie deze 'hogere' belangen dient. Welnu, voor politici en pers is Hamas 'een terroristische organisatie'. Het bespelen van de angst is altijd het beste instrument om politieke doeleinden na te streven, zodra rationele argumenten ontbreken. Al in de jaren zestig schreef de gerenommeerde Amerikaanse socioloog C. Wright Mills dat 'het doel van de opinie-organisatoren [is] om de bevolking in een voortdurende staat van emotionele onderworpenheid te houden... Immers, als het maar eenmaal gelukt is om een mentaliteit van volgzaamheid en gehoorzaamheid te kweken, is het niet moeilijk meer om de mensen te doen geloven en te doen voelen wat men maar wil... hun opinies zijn parallel omdat ze alle uit 1 bron afkomstig zijn: die van de media.'

Het belang van de ideologische versie van de werkelijkheid werd in de achttiende eeuw door de grote Schotse Verlichtings-filosoof David Hume benadrukt toen hij schreef over 'the easiness with which the many are governed by the few' and 'the implicit submission with which the men resign their own sentiments and passions to those of their rulers.' Hume concludeerde: "When we enquire by what means this wonder is brought about we shall find, that as Force is always on the side of the governed, the governors have nothing to support them but opinion. It is therefore, on opinion only that government is founded; and this maxim extends to the most despotic and most military governments, as well as to the most free and most popular.' Vandaar het doorslaggevende belang van gelijk geschakelde, voor het systeem 'betrouwbare', opiniemakers in een massamaatschappij. En vandaar ook dat de NRC de werkelijkheid in Gaza moeiteloos 180 graden kan omdraaien. En dat niet 1 keer, maar meerdere keren, net zo vaak als het uitkomt.

Dus nadat al meer dan 300 Palestijnen waren gedood en vele honderden gewond waren rechtvaardigde op 29 december vorig jaar de NRC-redactie in een officieel commentaar de Israelische oorlogsmisdaden met deze leugen: 'Hamas bood Israel het, in deze vicieuze cirkel logische, motief om navenant te reageren.' En toen nog geen week later deze bewering zelfs voor de NRC niet meer houdbaar bleek, omdat via internet en de televisie duidelijk werd dat Israel als 'een dolle hond' tekeerging, draaide de NRC 180 graden en stelde de redactie in een commentaar ineens dat Israel een 'grens overschreden' had. En wel omdat 'het doel' dat de NRC voor ogen had 'louter [ was] een einde te maken aan de raketbeschietingen door Hamas. Binnen een paar dagen bleek al dat dit doel ruim werd opgevat.' Dat dit 'binnen een paar dagen' was gebleken, had de NRC-redactie er niet van weerhouden om 'een paar dagen' na het begin het bloedbad alsnog te rechtvaadigen met de onjuiste bewering dat 'Hamas Israel het, in deze vicieuze cirkel logische, motief bood om navenant te reageren.' Een rechtvaardiging die ertoe leidde dat de NRC 6 dagen lang zweeg terwijl uit de eigen woorden valt op te maken dat het avondblad al 'binnen een paar dagen' wist dat Israel de 'grens overschreden' had. Inmiddels was echter gebleken dat de redactionele pro-Israel propaganda niet meer werkte. De krant besefte dat en leek even in staat om de ideologische verslaggeving te stoppen om gewoon de feiten te geven. Feiten zoals deze: 'De islamitische beweging verwierf bij de democratische verkiezingen in januari 2006 niet toevallig een ruime meerderheid van de stemmen in Gaza.' Een verrassende erkenning van de NRC.

Even, schreef ik, zoals uit het vervolg blijkt. De NRC maakte namelijk weer een draai van 180 graden. Het inzicht dat Israel oorlogsmisdaden pleegde leidde er niet toe dat de NRC dit verder analyseerde. Integendeel. Toen een paar dagen na het laatste commentaar juristen die gespecialiseerd zijn in het internationaal recht de krant erop wezen dat hier sprake was van ernstige schendingen van onder andere de Geneefse Conventies, vernamen ze dat voor die informatie geen belangstelling was. En wel omdat een artikel over oorlogsmisdaden ‘weinig nieuwe gezichtspunten bevat... Met vriendelijke groet, Anna Visser, redacteur Opinie NRC/H.' Wat in de ogen van de redactie wel 'nieuwe gezichtspunten' bevatte was opnieuw een rechtvaardiging, zes dagen later, van de Israelische terreur, ditmaal niet van de krant zelf, maar van een buitenstaander, de omstreden ultrazionist Martin Levi van Creveld, die nogeens trots in 'de slijpsteen voor de geest' het volgende mocht melden: 'Anders dan meestal wordt aangenomen, hebben de Israëliërs dat conflict op hun sloffen gewonnen. Juist omdát ze disproportioneel reageerden op de gevangenneming van twee van hun soldaten en de dood van zes anderen, is Hezbollah’s wil om aan te vallen gebroken.'

Deze rechtvaardiging van oorlogsmisdaden was geheel in lijn met de Israelische militaire doctrine van het 'disproportioneel geweld', zoals die op 3 oktober 2008 was verwoord door generaal Eisenkot in het Israëlische dagblad Yedioth: 'We zullen disproportioneel geweld gebruiken tegen ieder dorp van waaruit schoten worden gelost op Israel, en we zullen immense schade en vernietiging te weeg brengen. Vanuit ons gezichtspunt zijn zij militaire bases. Dit is geen overweging, dit is een plan dat reeds is geautoriseerd.' In een rapport voor het Instituut voor Nationale Veiligheid van de Universiteit van Tel Aviv onderstreepte kolonel Gabiel Siboni even onverbloemd, dat het antwoord op de raketaanvallen de 'disproportionele aanval in het hart van de zwakke plek van de vijand is, waarbij pogingen de lanceringcapaciteit te schaden op de tweede plaats komt.' Volgens de juriste Verrijn Stuart in het Nederlands Juristenblad 'vertoont Israel’s aanpak een treffende gelijkenis met de opdracht die de toenmalige president van Republika Srpska, Radovan Karadzic in 1995 gaf aan het Bosnisch Servische leger.' Een aanpak die zoals bekend ertoe geleid heeft dat Karadzic nu in de gevangenis van Scheveningen zijn proces afwacht. De juriste wijst er verder op dat Israelische militairen juridisch vervolgd kunnen worden buiten Israel en dat beseffen de Israelische autoriteiten maar al te goed, zo blijkt uit dit bericht: 'Facing bench warrants? Travel advisory issued for top IDF officers State expresses concern over international human rights groups' intention to file war crimes charges against military personnel with The Hague, local European courts; says officers planning to travel must contact Judge Advocate General's Office first Tova Tzimuki.' Zie: http://www.ynetnews.com/Ext/Comp/ArticleLayout/CdaArticlePrintPreview/1,2506,L-3658823,00.html.

Dat openlijk oorlogsmisdaden worden verheerlijkt in een krant die stelt een 'kwaliteitskrant' te zijn die de 'nunance' zoekt zodat het kan fungeren als 'de slijpsteen voor de geest' is opmerkelijk. In het artikel worden oorlogsmisdaden bepleit, en het internationeel recht speelt daarbij geen enkele rol. In de extremistische gedachtewereld van Martin Levi van Creveld is dat een te verwaarlozen detail. Kinderen, vrouwen, bejaarden lopen in deze Israelische strategie nu eenmaal 'de kans een zeer hoge prijs te betalen. Mais c'est la guerre,' aldus de hooggeleerde Martin Levi van Creveld in de NRC. Het antwoord op deze redenering kan natuurlijk niet anders zijn dan: 'Mais non, professeur, ce n'est pas la guerre.' Dat is het punt nu juist dat dit slag mensen telkens negeert. En met hem de overgrote meerderheid van mijn collega's, inclusief die van de NRC. Degene die de burgerbevolking niet probeert te sparen schendt het internationaal recht, zo is zeker sinds Neurenberg onomstotelijk vastgelegd. Daarom is er dat gigantische juridische bouwwerk ontstaan, om te voorkomen dat barbaren hun gang kunnen gaan. Daarom zijn de nazi-kopstukken in Neurenberg veroordeeld. Maar voor dit soort 'trivialiteiten' was en is nog steeds in de NRC geen ruimte. Belangrijker voor de NRC-redactie was te weten dat 'disproportioneel geweld' een van die onfortuinlijke zaken is die nu eenmaal gebeuren, want ‘c’est la guerre’, nietwaar?

Althans, althans... als in Israel meer dan 1300 Joden waren gedood door ‘disproportioneel geweld' van Palestijnen dan had de NRC-redactie natuurlijk geen enkele Palestijn deze terreur laten rechtvaardigen met argumenten als ‘mais, c’est la guerre’. Een derde van de Palestijnse slachtoffers is kind. ‘C’est la guerre’, de NRC-lezers weten het inmiddels. Maar als dit Joodse kinderen was overkomen dan had de NRC dit niet laten rechtvaardigen. Het leven van een Palestijns kind is dus minder waard dan het leven van een Joods kind, en in dat onderscheid schuilt nu, ja wat noem je het eigenlijk, ik hou het bij gebrek aan een beter woord, op racisme. Duidelijk is in elk geval dat hier geen enkele 'nuance' een rol speelt, laat staan dat de geest van de lezers wordt geslepen.

Welk journalistiek beleid gaat schuil achter het redactiebesluit om de oorlogsmisdaden opnieuw te laten rechtvaardigen en geen deskundige aandacht te besteden aan de internationale rechtsregels die, zoals de NRC wist, op grote schaal geschonden werden? Waarom heeft de NRC de 'grenzen overschreden' van het journalistiek fatsoen? Daarover meer in een volgend stuk.

De Nuance van de NRC 32

'''Verscherping boycot Gaza''
VS en Israël beloven steun aan Abbas

Washington/Jeruzalem, 20 juni. De Amerikaanse president George Bush en de bezoekende Israëlische premier Ehud Olmert hebben gisteren beloofd de Palestijnse president Mahmoud Abbas met nog ongespecificeerde maatregelen te steunen.
Abbas (Fatah) regeert met een noodkabinet van Fatahloyalisten op de door Israël bezette Westelijke Jordaanoever, sinds het moslimfundamentalistische Hamas, dat door het Westen als terreurorganisatie wordt beschouwd, vorige week alle macht greep in de Gazastrook. Bush noemde Abbas „een redelijke stem tussen de extremisten in uw [Olmerts] buurt”. Olmert zei „elke mogelijke inspanning” te doen om met Abbas samen te werken. Maar hij zei niets over hervatting van vredesonderhandelingen, waartoe Abbas heeft opgeroepen, en Bush gaf geen teken dat hij de Israëlische leider daartoe wil aanzetten.
Maandag al hadden de VS en de Europese Unie aangekondigd de directe hulp aan Abbas te willen hervatten na een boycot sinds Hamas 15 maanden geleden na zijn verkiezingsoverwinning aan de regering kwam. Doel daarvan was Hamas te isoleren en te marginaliseren. Maar de economische en diplomatieke boycot van Hamas heeft de organisatie tot nog toe eerder versterkt… Vanochtend lanceerde Israël een luchtaanval op de Gazastrook nadat van daaruit weer Qassamraketten op Israël waren afgeschoten.'

Lees verder: http://www.nrc.nl/buitenland/article726448.ece/
VS_en_Israel_beloven_steun_aan_Abbas

Let u op hoe NRC deze informatie brengt alsof de NRC-lezer een totaal ongeinformeerde onnozele hals is. Allereerst natuurlijk dit: De Amerikaanse president George Bush, voor al die NRC-lezers die kennelijk menen dat George Bush president van Albanie is.

Dan deze propagandistische zin: 'Abbas (Fatah) regeert met een noodkabinet van Fatahloyalisten op de door Israël bezette Westelijke Jordaanoever, sinds het moslimfundamentalistische Hamas, dat door het Westen als terreurorganisatie wordt beschouwd, vorige week alle macht greep in de Gazastrook.' Abbas, die al aangekondigd is als Palestijnse president van een land dat niet bestaat omdat Israel daartegen is, is de leider van Fatah en heeft in strijd met de Palestijnse grondwet een regering gevormd zonder Hamas, de grootste democratisch gekozen politieke partij van de Palestijnse bevolking die tijdens de democratische verkiezingen liet zien dat men genoeg had van de corruptie, nepotisme en het feit dat onder Fatah drie keer zoveel Palestijns land door Israel werd gestolen als voor de zogeheten Oslo Akkoorden. Dat verzwijgt de NRC. Sterker nog: de krant geeft deze rebellen die een staatsgreep hebben gepleegd door de grootste regeringspartij opzij te schuiven en de Palestijnse grondwet te schenden een schijn van legitimiteit door te stellen dat 'het moslimfundamentalistische Hamas, dat door het Westen als terreurorganisatie wordt beschouwd, vorige week alle macht greep in de Gazastrook.' Hoe kan de grootste democratisch gekozen partij die door Fatah buiten spel werd gezet volgens de NRC 'alle macht grijpen in de Gazastrook' terwijl volgens dezelfde NRC de politieke minderheid 'een noodkabinet' vormt? En dat notabene tegen de wil in van de meerderheid van het Palestijnse volk die op Hamas stemde? Fatah grijpt dus niet de macht, maar vormt een 'noodkabinet', volgens NRC. Hoe kan Hamas de macht grijpen als ze die al als grootste regeringspartij heeft? In het wereldbeeld van de NRC kan dat en wel doordat 'het moslimfundamentalistische Hamas... door het Westen als terreurorganisatie wordt beschouwd.' Die 'rechtvaardiging' is genoeg om de Palestijnse democratie de nek om te draaien. Kennelijk beschouwen de NRC-journalisten de Palestijnen niet rijp voor een democratie. En waarom niet? Ze zijn kennelijk niet beschaafd genoeg daarvoor, de arabieren zijn kennelijk nog niet ontwikkeld genoeg in de ogen van de NRC.

Vroeger, toen Fatah nog streed tegen het Israelisch expansionisme en de dagelijkse terreur van de Israelische bezetting beschouwde het Westen Fatah als een terroristische groepering, maar de laatste jaren luistert de Fatah-politicus Abbas naar de wil van Israel zoals die is vastgelegd in de zogeheten vredesakkoorden, akkoorden die in de woorden van Shlomo Ben-Ami, de Israelische voormalige minister van Buitenlandse Zaken: 'were founded on a new colonialist basis, on a life of dependence of one on the other, forever,' aldus premier Barak's belangrijkste onderhandelaar bij de Camp David-bijeenkomsten in 2000. Ook daar zwijgt de NRC over, maar meldt wel ten overvloede nog eens moslimfundamentalistische en terreurorganisatie, de officiele versie van de werkelijkheid zoals de westerse machthebbers die gepresenteerd willen hebben. Van enige onafhankelijkheid is in deze berichtgeving geen sprake. Geheel volgens alle propagandawetten herhaalt de krant de kwalificaties, stigmatiseert de krant het Palestijns verzet en zwijgt de tendentieuze NRC over het feit dat de Palestijnse democratie ernstig wordt geschonden door de westerse politici in samenwerking met Israel en hun Palestijnse zetbazen.

Waarom wel de overbodige vermelding dat George Bush president van de VS is en niet de geenszins overbodige informatie dat Abbas een staatsgreep heeft gepleegd door onder andere drie grondwetsartikelen te schenden die voorschrijven dat een nieuwe Palestijnse regering alleen kan aantreden na goedkeuring van het parlement? Had dit niet in een tussenzin erbij gekund om de context van het verhaal duidelijk te maken. Verhelderend zou ook zijn geweest als de NRC eindelijk eens zijn lezers berichtte dat de militietroepen van de Palestijnse miljonair Mohammed Dahlan, die Abbas steunen, door de VS met behulp van Israel zwaar werden bewapend zodat ze binnen afzienbare tijd de democratisch gekozen grootste politieke partij, Hamas, militair zouden kunnen uitschakelen, het beoogde resultaat van de westerse bewapening. Als de NRC de democratie had gerespecteerd dan had het de lezers er ook op gewezen dat in een democratische staat de regering het geweldsmonopolie heeft en dus niet kan toestaan dat de troepen van een kleine oppositie die zich illegaal verrijkt heeft openlijk bewapend wordt met steun van de vijand Israel. Zoiets heet collaboratie, vooral ook wanneer deze samenwerking als doel heeft met geweld de meerderheid van het eigen volk monddood te maken. Maar dat interesseert kennelijk de NRC niet, want het zwijgt in alle talen hierover. Als onafhankelijk journalist had ik de NRC een op feiten berustend opiniestuk gestuurd, maar de krant wilde het niet plaatsen omdat het een ander opiniestuk verkoos, waarin de meeste van deze feiten niet op een rijtje stonden. Kennelijk mogen de NRC-lezers dit niet weten, want het past niet in het propagandapraatje.

De NRC-berichtgeving is natuurlijk geen journalistiek, maar pro-Israel propaganda, waardoor het Israelisch expansionisme ongestoord door kan gaan, ten koste van het leven en welzijn van de Palestijnse bevolking, die massaal buiten spel is gezet en in de steek is gelaten. De Palestijnse burgerbevolking betaald de prijs voor de geopolieke ambities van het Westen en Israel. Lux et Libertas, Licht en Vrijheid, newspeak. Hoe onbeschaamd deze wijze van verslaggeving is, blijkt tenslotte andermaal uit deze zin: Vanochtend lanceerde Israël een luchtaanval op de Gazastrook nadat van daaruit weer Qassamraketten op Israël waren afgeschoten. Er wordt door de NRC-redactie niet eens meer een poging ondernomen om genuanceerd en onafhankelijk te lijken. Hoe weet de krant zo zeker dat 'Qassamraketten op Israel waren afgeschoten?' Was hun correspondent erbij? Nee. De NRC weet dit niet zeker. Daarom noemt de krant ook geen bronnen. Het is de Israelische leger voorlichting die dit beweert en dus neemt de krant dit klakkeloos over, zonder te checken, zonder bronnen te noemen. De kwaliteitskrant van Nederland.

NRC/Handelsblad's Handel

De NRC bericht:

12

aug

2014

Na dagen honger en dorst wisten deze yezidi’s via Syrië te ontsnappen 12 foto's

Tienduizenden yezidi's in Irak zaten dagen verstoken van voedsel en water vast in het onherbergzame Sinjar-gebergte. Ze werden omringd door strijders van de terreurorganisatie Islamitische Staat, die dreigden hen uit te moorden zoals ze dat bij ten minste vijfhonderd geloofsgenoten deden. Tientallen stierven door honger of dorst. Na Amerikaanse luchtaanvallen op stellingen van IS en hulp van Koerdische veiligheidstroepen, wisten twintigduizend yezidi's te ontkomen. Via Syrië vluchtten ze naar veiliger gebied in Irak.

http://www.nrc.nl/inbeeld/2014/08/12/na-dagen-honger-en-dorst-wisten-deze-yezidis-via-syrie-te-ontsnappen/?utm_source=email&utm_campaign=nieuwsbrief-20140812&utm_content=inbeeld&utm_term=inbeeld

12/12 Foto Reuters/Rodi Said Deel deze foto…

Tot zover de NRC. Ik deel deze foto's graag met u, vooral ook omdat de ellende die u ziet het resultaat zijn van de gewelddadige inval in Irak onder aanvoering van de VS. De dag dat die inval begon, 20 maart 2003, stond in dezelfde NRC:

Nu de oorlog is begonnen, moeten president Bush en premier Blair worden gesteund. Die steun kan niet blijven steken in verbale vrijblijvendheid. Dat betekent dus politieke steun - en als het moet ook militaire.

Eerder schreef ik het volgende:

ZONDAG 31 JANUARI 2010

De Nuance van de NRC 163

In de rubriek van de directeur/hoofdredacteur van de NRC, Birgit Donker, kan de lezer dit weekeinde het volgende vernemen:

'De lezer schrijft over een open brief uit 2003

In het ambtenarenblad PM (22 januari) lees ik onder de kop ‘Kabinet zette commissie Volkenrecht buitenspel’ dat uw krant in 2003 een kritische petitie over Irak zou hebben geweigerd. De petitie was ondertekend door volkenrechtexperts, onder wie Karel Wellens, de toenmalige voorzitter van de Commissie van Advies inzake Volkenrechtelijke Vraagstukken (CAVV). De petitie onderstreepte dat „er geen volkenrechtelijke rechtvaardiging was te bedenken voor de inval in Irak”. In PM zegt Wellens: „Wij boden onze tekst ter publicatie aan zowel NRC Handelsblad als de Volkskrant aan, maar geen van beide ging tot onze ergernis en verbazing over tot publicatie van de brief, die uiteindelijk wel werd afgedrukt in hetNederlands Juristenblad.”

Ik ben nieuwsgierig naar de reden(en) waarom uw krant de brief toen niet plaatste. En, voor de actualiteit, ook naar de vraag of dat met de kennis van nu wel gebeurd zou zijn (of misschien beter: of dat met de kennis van toen nu weer zo zou gaan).

Marten Hofstede

Leiden

De krant antwoordt

Deze rubriek bespreekt niet vaak kwesties van zeven jaar oud. Maar gezien het recente rapport van de commissie-Davids, die oordeelde dat er geen volkenrechtelijk mandaat was om Irak aan te vallen, is de vraag van de lezer actueel.

De door Wellens en andere juristen op 14 maart 2003 verstuurde brief volgde nagenoeg letterlijk de tekst van een open brief van Britse volkenrechtexperts die The Guardian op 7 maart 2003 had gepubliceerd (met weglating van één alinea over de toenmalige Britse premier, Tony Blair). De strekking van de brieven is dat VN-resolutie 1441 onvoldoende grond verleende voor een preventieve aanval op Irak. NRC Handelsblad berichtte op 7 maart over de ‘Guardian-brief’. In die dagen – de aanval begon op 20 maart – was er overigens nauwelijks een dag dat er niets over ‘1441’ in de krant stond.

De CAVV is een onafhankelijk adviesorgaan van regering en parlement over vraagstukken van internationaal recht. De ‘Wellens-brief’ was geen document van de CAVV, omdat die verdeeld was over de vraag of ze alsnog met een advies moest komen, nadat de regering had laten weten daarop geen prijs te stellen (onze krant schreef daar de afgelopen jaren veel over). Een aantal CAVV-leden ondertekende wel de brief mee.

De brief is inderdaad aan ons en de Volkskrant aangeboden. De afwijzingsbrief is niet meer te vinden, maar ik acht drie redenen plausibel: de krant drukt in principe geen open brieven af die ook aan andere media worden aangeboden; de brief voegde niets toe aan de Britse; en over het onderwerp schreven we destijds al zeer uitgebreid. Een van de ondertekenende CAVV-leden, hoogleraar Nico Schrijver, zou er op 29 maart in een opiniestuk ook nog op terugkomen.

Zou de krant ‘met de kennis van nu’ die brief nu wel afdrukken? Misschien. U vindt hem nu, met andere relevante stukken, in elk geval online. De bezwaren blijven wel gelden. Maar een kort bericht dat Nederlandse volkenrechtexperts het standpunt van hun Britse collega’s steunden hadden we destijds wel moeten plaatsen...'

Aldus een deel van de reactie van de directeur/hoofdredacteur van de NRC. Het is wederom een voorbeeld van de wijze waarop deze krant dissidente stemmen censureert. En omdat de de redactie dit feit niet meer kon negeren moest Birgit Donker wel publiekelijk reageren. Het is opnieuw een voorbeeld van hoe de commerciële massamedia in het Westen een propaganda-instrument van de macht zijn, zoals vooral in de angelsaksische literatuur keer op keer gedocumenteerd wordt aangetoond.

Het is één van de vele voorbeelden van de NRC waarbij sprake is van 'censorship by omission'. Donkers' argument dat 'de brief niets toe[voegde] aan de Britse' is geen overtuigend argument omdat het hier een Nederlandse reactie betrof, en de NRC volstaat met argumenten die de lezer wel honderdmaal heeft vernomen. Ik geef u een ander voorbeeld van deze vorm van censuur:

Januari 2009 kreeg de Israelische hoogleraar Martin Levi van Creveld die bekend staat als een zionist met extremistische opvattingen zes kolommen breed de kans van de NRC om het Israelische 'disproportionele geweld' tegen de Palestijnse bevolking in Gaza aan te prijzen met argumenten als: 'het laatste wat de Israeliers willen is de steegjes van Gaza, Rafah en Khan Yunis bestormen.' En dus schoten tanks en de artillerie vanaf afstand op alles dat ze konden raken plat, met als gevolg dat eenderde van het aantal doden kind was, en meer dan de helft burger, en dat omdat de Israelische soldaten te laf waren om de 'vijand' te 'bestormen'. Het 'disproportionele geweld' in de hoop een verzetsstrijder te treffen en op die manier honderden burgers vermoorden en duizenden verwonden is, zoals bekend, een oorlogsmisdaad. Maar dat weerhield de Israelische autoriteiten niet om vooraf al publiekelijk bekend te maken dat de Israelische strijdkrachten 'disproportioneel geweld' zouden gebruiken. Ook de NRC-correspondent ter plaatse wist dit aangezien hij ook nog eens via de AIVD gewaarschuwd was niet naar Gaza te gaan omdat het daar veel te gevaarlijk zou worden voor journalisten, een waarschuwing die hij serieus nam waardoor hij uit Gaza wegbleef en zo niet getuige kon zijn van de wijze waarop de Israelische strijdkrachten op grote schaal oorlogsmisdaden begingen. En dat was ook precies de bedoeling geweest van de Israelische autoriteiten. Maar Israelische oorlogsmisdaden waren en zijn in de extremistische gedachtenwereld van Martin Van Creveld een te verwaarlozen detail. Kinderen, vrouwen, bejaarden lopen in deze criminele Israelische strategie nu eenmaal 'de kans een zeer hoge prijs te betalen. Mais c'est la guerre,' aldus zijn misdadige woorden in de NRC.

Welnu, acht dagen voordat Van Creveld zijn enthousiasme voor het schenden van het internationaal recht in de NRC mocht verspreiden,weigerde de krant een ingezonden stuk te plaatsen, geschreven door Nederlandse juristen, waarin deze deskundigen gedocumenteerd wezen op het feit dat Israel bezig was oorlogsmisdaden te plegen. Geweigerd, en wel omdat een artikel over oorlogsmisdaden (let op, de bekende smoes) ‘weinig nieuwe gezichtspunten bevat... Met vriendelijke groet, Anna Visser, redacteur Opinie NRC/H.' Dankzij hetNederlands Juristen Blad en vervolgens internet, kwam deze informatie over de Israelische oorlogsmisdaden bij een breder publiek terecht, met als gevolg dat de schrijfster ervan door de ambtelijke top van het ministerie van Buitenlandse Zaken werd gevraagd om de juridische aspecten te komen toelichten, omdat het kennelijk nog niet tot het ministerie was doorgedrongen dat oorlogsmisdaden niet door de Nederlandse regering consequentieloos gesteund konden worden. Met andere woorden: Van Creveld kreeg van de NRC breeduit de ruimte om zijn disrespect voor het oorlogsrecht en de mensenrechten te etaleren, terwijl Nederlandse juristen van dezelfde redactie acht dagen eerder vernamen dat er geen behoefte was aan een artikel over de Israelische schendingen van het internationaal recht 'daar wij van mening zijn dat hij weinig nieuwe gezichtspunten bevat... Met vriendelijke groet, Anna Visser, redacteur Opinie NRC/H.' En we weten nu dankzij de internationale mensenrechtenorganisaties en de VN-rapportage welke oorlogsmisdaden daar allemaal door Israel gepleegd zijn. Overigens was algemeen bekend dat Martin Levi van Creveld extremistische standpunten op na hield. Hij werd ondermeer geciteerd in David Hirst's The Gun and the Olive Branch (2003) as saying '"We have the capability to take the world down with us. And I can assure you that that will happen, before Israel goes under." He quoted General Moshe Dayan: "Israel must be like a mad dog, too dangerous to bother."'

Het toont andermaal aan hoe weinig respect de NRC heeft voor het internationaal recht zodra dit de idologische overtuigingen van de krant dwarsboomt. Maar al te vaak steunt de slijpsteen voor de geest het westerse geweld, zoals ook bleek op 20 maart 2003 toen de illegale inval in Irak onder aanvoering van de VS begon. De NRC concludeerde die dag in een officieel commentaar: 'Nu de oorlog is begonnen, moeten president Bush en premier Blair worden gesteund. Die steun kan niet blijven steken in verbale vrijblijvendheid. Dat betekent dus politieke steun - en als het moet ook militaire.'

De redactie van dit commerciele instituut is financieel niet bij machte om te beseffen dat 'there is no ideological reason, no territorial reason that can justify the cruelty of war. The means of war have reached the point where they overwhelm any possible decent ends,' zoals de historicus Howard Zinn opmerkte. En mijn collega's zelf kunnen oorlog blijven propageren omdat zij en hun families er geen enkele consequentie van ondervinden. De prijs wordt betaald door anderen. Daar staat tegenover dat oorlog goed is voor de oplage van de krant, en daar draait het uiteindelijk allemaal om. Ook bij de NRC geldt boven alles het streven naar maximale winsten. Dat is de belangrijkste opgave van de journalisten aldaar. Zo ongenuanceerd ligt het.

http://stanvanhoucke.blogspot.co.uk/search?q=nrc+20+maart+2003

Zou de krant er ooit aan gedacht hebben excuses aan te bieden?

Het interessante nu is dat de krant verdient aan zowel het sanctioneren van geweld als het betreuren ervan. Dit is dus twee keer geld opstrijken. Dat is pas goede handel!