Chris Kijne en Sylvana Simons

Dinsdag 14 juni schreef VPRO-journalist Chris Kijne onder de aanhef:

Sylvana Simons en haar medestanders van de beweging DENK waarschuwen in een YouTube-filmpje voor de media. 'Levensgevaarlijke onzin', aldus Chris Kijne.

het volgende: 

Lieve Sylvana, blijf in godsnaam zelf nadenken. Laat je niet meeslepen door malle populisten in zo’n Rita Verdonk-filmpje. Waarin je achterlijke zinnetjes moet zeggen over ‘de media als poortwachter van de gevestigde orde.’ Jij weet, als media character, als wegbereider van de zelfbewuste zwarte stem in DWDD, dat dit op zijn állerbest de halve waarheid is. Ik schat hem veel lager in, maar het is in ieder geval voor minstens de andere helft betreurenswaardige flauwekul.

Sterker nog: het is in deze tijden waarin iedereen zijn eigen waarheid bij elkaar kan googelen en oneindig verspreiden onder gelijkdenkenden op Twitter of Snapchat, levensgevaarlijke onzin.

http://www.vpro.nl/buitenland/smaakmakers/chris-kijne/sylvana.html 

Uitgaande van Kijne’s stelling dat het ronduit ‘achterlijk’ is om te menen dat bijvoorbeeld hijzelf ‘poortwachter’ is ‘van de gevestigde orde,’ zou ik willen opmerken dat de kwalificatie van mijn collega absurd is, vooral omdat Chris Kijne zelf exemplarisch is voor de corruptie van de massamedia. Juist hij is een illustrerend voorbeeld van het feit dat de mainstream-journalistiek de belangen van de elite verdedigt, zoals ik in het verleden uitgebreid beschreven heb. Kijne denkt vermoedelijk dat als hij maar hard genoeg roept, het waarheidsgehalte van zijn meningen toeneemt. Daarom, op vrijdag 27 april 2012 schreef ik op deze weblog ondermeer het volgende:

Ik wijs nogmaals op de pedanterie van Kijne aangezien hij dezelfde journalist is die in 2008 liet weten eraan te twijfelen of het wel zin heeft het publiek eerlijk te informeren en of de ‘vrije pers’ niet in dienst moet staan van het belang van de macht. Immers, na het dieptepunt van de kredietcrisis stelde Chris Kijne:

Voor ons journalisten was het natuurlijk niet nieuw dat Wouter Bos ons niet altijd de waarheid vertelde. Wel is het nieuw dat ik op dit moment even niet meer weet of ik wel even hard als vroeger mijn best moet doen om hem die waarheid te laten vertellen. Of er inderdaad niet even een hoger belang is dan 'de waarheid, niets dan de waarheid.'

Overigens is Chris Kijne niet de enige journalist met deze conformistische opvattingen, zo weet ik na vier decennia journalistieke van nabij en van binnen uit. Kijne is alleen zo onnozel dat hij zijn corrupte houding publiekelijk bekend maakte. Intussen is mede dankzij de collaborerende houding van de Kijne’s in de massamedia de situatie in de financiële wereld op geen enkele manier wezenlijk veranderd. Zelf schreef Kijne inmiddels:

Aan dat verschijnsel, in de woorden van Bos de ‘fundamentele oorzaken van deze crisis,’  is dus volgens de voormalig PvdA-leider nog steeds  niets, of in ieder geval veel te weinig, gedaan.

Heb ik toch weer een meninkje:  Als hem en al zijn collega-politici  iets valt aan te rekenen, is het dat.

Welnu, Chris Kijne, stel jezelf de vraag hoe het mogelijk is dat in een zogeheten democratie een zeer kleine ongekozen elite in staat is te voorkomen dat hun praktijken door gekozen politici worden gecontroleerd. Ikzelf denk dat dit mede mogelijk wordt gemaakt door de corrupte houding van journalisten zoals jij die op het moment supreme stelde 'even niet meer’ te weten 

of ik wel even hard als vroeger mijn best moet doen om hem die waarheid te laten vertellen. Of er inderdaad niet even een hoger belang is dan 'de waarheid, niets dan de waarheid' 

om vervolgens zelf niets te onderzoeken maar wel allerlei ondoordachte meningen bleef verspreiden. De functie van de ‘vrije pers’ waar de westerse autoriteit zo prat op gaat, is een andere dan jij beweert. Eén van de grootste media-ideologen, adviseur van meerdere presidenten, was de Amerikaan Walter Lippmann die al in de jaren twintig van de vorige eeuw erop wees dat 

public opinions must be organized for the press if they are to be sound, not by the press... Without some form of censorschip, propaganda in the strict sense of the word is impossible. In order to conduct propaganda there must be some barrier between the public and the event. Access to the real environment must be limited, before anyone can create a pseudo-environment that he thinks is wise or desirable.

Immers: 

How small our proportion of direct observations is when compared to those observations that are conveyed to us through the media.

Om te voorkomen dat de massa — in de woorden van Lippmann, 'a bewildered herd' — op hol slaat, moesten de beelden die de massa krijgt toegediend streng worden geselecteerd, zodat de juiste opvattingen zouden ontstaan aangezien 'the real environment is altogether too big, too complex, and too fleeting for direct acquaintance.' De massamens was volgens hem

not equipped to deal with so much subtlety, so much variety, so many permutations and combinations. And although we have to act in that environment, we have to reconstruct it on a simpler model before we van manage with it. 

De democratie moet geleid worden door de elite en ‘het publiek moet zijn plaats weten,’ zodat ‘verantwoordelijke mensen… niet gestoord door het gestamp en het gebrul van een verbijsterde kudde’ hun beleid kunnen bepalen, aldus Lippmann, die geenszins kan worden afgeschreven als een geflipte radicaal, maar 

an informal adviser [was] to several presidents. On September 14, 1964, President Lyndon Johnson presented Lippmann with the Presidential Medal of Freedom… He has been honored by the United States Postal Service with a 6¢ Great Americans series postage stamp… He won a special Pulitzer Prize for journalism in 1958, as nationally syndicated columnist, citing 'the wisdom, perception and high sense of responsibility with which he has commented for many years on national and international affairs.' Four years later he won the annual Pulitzer Prize for International Reporting citing 'his 1961 interview with Soviet Premier Khrushchev, as illustrative of Lippmann's long and distinguished contribution to American journalism.

Volgens deze alom geprezen ‘poortwachter van de gevestigde orde,’ zoals hij door vooraanstaande kritische Amerikaanse publicisten wordt genoemd, kon de enige ‘functie’ van de ‘onwetende en bemoeizuchtige buitenstaanders’ die zijn van ‘geïnteresseerde toeschouwers.’ 

Het punt is nu Chris Kijne dat jij naadloos in deze functieomschrijving past. Het ene moment ben je bereid niet nader omschreven hogere belangen te dienen en af te zien van de speurtocht naar wat jij noemt 'de waarheid, niets dan de waarheid,' die door ‘de gevestigde orde’ en haar woordvoerders, zoals jij, wordt verzwegen, terwijl jij het volgende moment pleit voor ‘nauwgezet, langdurig en onbevooroordeeld onderzoek’ naar diezelfde 'waarheid.' Hoe zou jij jouw houding willen typeren? Laat het ons weten, het publiek dat jij bedient heeft het recht te weten met wie het te maken heeft. Ook een opportunist zal zich eens moeten verantwoorden. Lees ‘De Conformist’ van Alberto Moravio, een genadeloos portret van de ‘zucht tot behagen die aan slaafsheid of aan koketterie grensde,’ de houding van een mens die ‘tot elke prijs’ streeft ‘naar normaliteit; een wil tot aanpassing aan een algemeen aanvaarde norm, een verlangen om gelijk te zijn aan alle anderen, omdat anders-zijn hetzelfde was als schuldig zijn.’
http://stanvanhoucke.blogspot.nl/2012/04/chris-kijne-van-de-vpro-20.html

Ik heb nooit een reactie van Kijne hierop ontvangen. De enige keer dat ik hem zag, keek hij geschrokken de andere kant op. En wat mevrouw Simons betreft: trekt u zich vooral niets aan van een corrupte hypocriet als Chris Kijne. Succes. 

P.S. Vraag Kijne hoe laag het percentage zwarte journalisten en programmamakers bij de Hilversumse omroepen is. En vraag hem tevens waarom dit zo laag is, en waarom witte mannen -- zoals hij -- over vertegenwoordigd zijn? 

Chris Kijne van de VPRO 13

Op de website van het NOS-radioprogramma Met Het Oog Op Morgen staat ondermeer het volgende:

Chris Kijne

Met Het Oog Op Morgen

Admin

8-5-2011 10:07

Chris Kijne (Bussum, 1 april 1953) presenteert al jaren bij Met het Oog op Morgen. Eerst als invalpresentator, maar sinds april 2011 als vaste presentator op de donderdagavond.

 Hij studeerde psychologie aan de Vrije Universiteit en begon zijn journalistieke carrière in 1980 bij de Gooi- en Eemlander, als buitenland- en mediaredacteur. In 1984 kwam hij in dienst van de VPRO, eerst als redacteur van de VPRO-gids, en sinds 1988 als verslaggever binnenland voor het radioprogramma Het Gebouw. Begin jaren negentig werd hij daar buitenlandredacteur en eind jaren negentig presentator van de opvolger VPRO a/d Amstel.  Het eerste decennium van deze eeuw presenteerde hij het programma De Ochtenden op Radio 1, tot dat in 2008 ophield te bestaan. Sindsdien werkt hij als programmamaker voor het televisieprogramma Tegenlicht. Ook maakte hij de afgelopen jaren vele lange interviews voor het digitale kanaal HollandDoc, met schrijvers en wetenschappers, als ook documentaires over India, de tekenaar Peter Pontiac, de schrijver Bohumil Hrabal en Jan Blokker.

“Met het Oog op Morgen is het ideale radioformat op de late avond: een nieuwsprogramma dat terug – en vooruitkijkt, waar ruimte is voor rust, diepgang en een persoonlijke presentatie. Die combinatie maakt het ook het allerleukste radioprogramma om te presenteren. Een baken op de zender, dat ik met trots en genoegen iedere donderdag voor mijn rekening zal nemen,”aldus Chris Kijne.

« Terug naar het overzicht

1. Jan Janssen zegt: 22-09-11 om 20:16
   Hoi Chris,
   Op vrijdag 22 juli kwam Joseph Parsons met zijn achtste studioalbum ‘Hope For Centuries’. ‘Hope For Centuries’ is momenteel verkrijgbaar bij het onlangs opgerichte nieuwe label Meer Music Records en Rough Trade / India Media Group. Bekijk “the making of” eens met Nederlandse ondertiteling.
   Joseph Parsons Band doet binnenkort de BeNeLux aan om zijn nieuwe CD Hope For Centuries te promoten. Zie onderstaande reisschema.
   24.11.11 NL-Amersfoort, Nonnetje
   25.11.11 BE-Oud-Heverlee, Evenementen Café L’is ’t waar
   27.11.11 NL-Nijmegen, Doornroosje
   01.12.11 NL- Edam, Harmonie
   03.12.11 NL-Nederweert, WupsPub
   
   
   stan van houcke zegt: 12-04-12 om 08:53
   De Volkskrant bericht:
   Commissie-De Wit: oud-minister Bos faalde op alle fronten
   Robert Giebels − 11/04/12, 12:15
   Oud-minister Wouter Bos heeft in 2008 en 2009 grote fouten gemaakt bij de nationalisatie van ABN Amro/Fortis en bij de steunoperaties voor ING. Daarbij heeft de toenmalige minister van Financiën ‘de controlemogelijkheden van de Tweede Kamer belemmerd’. Dat is de harde conclusie van de parlementaire enquêtecommissie De Wit. Om 12 uur presenteerde die haar eindrapport over de maatregelen die Bos en premier Balkenende destijds namen om de kredietcrisis te beteugelen.© ANP.
   Uit onderzoek blijkt dus dat Wouter Bos als minister ‘op alle fronten faalde.’ En nu de polderjournalistiek zoals die verwoord werd door mijn oud VPRO-collega Chris Kijne die in oktober 2008 als journalist publiekelijk het volgende liet weten:
   ‘had u tot voor kort gedacht dat een minister van Financien er mee weg zou komen wanneer hij tegen de Kamer zei: “Nee, natuurlijk heb ik u vorige week, toen ik op het punt stond de grootste ingreep in de economie te doen die een minister van financien ooit heeft gedaan, niet de waarheid verteld. En als ik volgende week een nog grotere ingreep ga doen, vertel ik het u weer niet.” Is toch gebeurd. Gaat over democratie. En het vreemdste is: we vinden allemaal nog dat Bos gelijk heeft ook. Voor ons journalisten was het natuurlijk niet nieuw dat Wouter Bos ons niet altijd de waarheid vertelde. Wel is het nieuw dat ik op dit moment even niet meer weet of ik wel even hard als vroeger mijn best moet doen om hem die waarheid te laten vertellen. Of er inderdaad niet even een hoger belang is dan “de waarheid, niets dan de waarheid.”‘
   Het zou aardig zijn wanneer Chris Kijne nu op dit moment hierop een reactie zou geven, en dat hij niet blijft zwijgen. Ik citeer andermaal: ‘En het vreemdste is: we vinden allemaal nog dat Bos gelijk heeft ook.’ Wie waren die ‘allemaal’? Ik was daar in elk geval niet bij, en ook ik ben een journalist. Ik ben altijd voor volledige openheid in dit soort publieke zaken, zeker wanneer de consequenties door de gemeenschap moeten worden gedragen. Kijne is niet onvoorwaardelijk voorstander van die openheid. Waarom niet? Hij is nog steeds journalist. Chris, collega, vertel het publiek waarom je zonder enig onderzoek vond dat ‘Wouter Bos gelijk’ had. Het blijkt nu dat de sociaal democraat Wouter Bos ‘de controlemogelijkheden van de Tweede Kamer’ heeft ‘belemmerd,’ en jij en de door jou geraadpleegde journalisten sanctioneerden dit, zo kon de lezer opmaken uit jouw bewering dat ‘we vinden allemaal nog dat Bos gelijk heeft ook.’ En wat is precies dat ‘hoger belang dan “de waarheid, niets dan de waarheid,”‘ waarmee je schermt? Waarom was je als journalist en opiniemaker niet geinteresseerd in de mogelijkheid dat
   ‘oud-minister Bos faalde op alle fronten’ ?
   De journalistiek is een publieke functie. Chris, jij sprak je en plein publique uit. Laat nu publiekelijk weten waarom je vindt dat het niet de taak van een journalist is om de ‘waarheid’ te achterhalen. Ik stuur dit door naar de VPRO en verwacht een antwoord van je. Per slot van rekening worden jouw ‘journalistieke’ bezigheden ook nog eens gefinancierd met gemeenschapsgeld.
   
   
   http://weblogs.nos.nl/methetoogopmorgen/chris-kijne/
   
   
   En nu wachten wat Chris Kijne's antwoord zal zijn. Misschien kunnen ook anderen hem aansporen te reageren. Het gaat immers over de geloofwaardigheid van de commerciele journalistiek. (Ook Hilversum is afhankelijk van reclamegelden) In 11 maanden tijd van 8 mei 2011 tot nu heeft hij twee reacties gekregen, waarvan slechts 1, de mijne, een inhoudelijke. Het moet mogelijk zijn voor hem tijd vrij te maken om met degene die reageert in gesprek te gaan. Kijne is een journalist die niet alleen voor Tegenlicht werkt, maar ook Met Het Oog Op Morgen presenteert en hij is een van de interviewers van het programma Gesprek op 2. Daarnaast is hij columnist. Gesprek dus, en laat ik in dit geval de vragen stellen. Een democratie krijgt pas inhoud door een vrije uitwisseling van feiten en meningen. Chris, ga je gang.
   
   
   
   
   
   
   
   
   
   

Chris Kijne van de VPRO 10

Op Tweede Kerstdag mag ik u zeker niet het volgende onthouden: mijn goede collega Chris Kijne van de VPRO meldt in het suffige personeelsblad van de omroepmedewerkers Spreek'buis dat het hem 'verbaasd heeft dat Joris Luyendijk zich verbaasde' over het feit dat rond dat pleintje in Den Haag 'journalistiek en politiek regelmatig elkaar de hand wassen.'

Chris Kijne was daar totaal niet over verbaast, sterker nog: hij doet daar met graagte enthousiast aan mee zoals blijkt uit een van mijn absoluut favoriete uitspraken van een journalist, te weten van Chris Kijne zelf die in al zijn onnozele onschuld over journalisten schreef:

'had u tot voor kort gedacht dat een minister van Financien er mee weg zou komen wanneer hij tegen de Kamer zei: "Nee, natuurlijk heb ik u vorige week, toen ik op het punt stond de grootste ingreep in de economie te doen die een minister van financien ooit heeft gedaan, niet de waarheid verteld. En als ik volgende week een nog grotere ingreep ga doen, vertel ik het u weer niet.'' Is toch gebeurd. Gaat over democratie. En het vreemdste is: we vinden allemaal nog dat Bos gelijk heeft ook. Voor ons journalisten was het natuurlijk niet nieuw dat Wouter Bos ons niet altijd de waarheid vertelde. Wel is het nieuw dat ik op dit moment even niet meer weet of ik wel even hard als vroeger mijn best moet doen om hem die waarheid te laten vertellen. Of er inderdaad niet even een hoger belang is dan 'de waarheid, niets dan de waarheid.'

Natuurlijk verbaast Chris Kijne zich niet over intellectuele corruptie, hij is er zelf het vlees geworden voorbeeld van. Zijn excuus daarvoor schrijft hij in de eerste zin van zijn column: 'Ik ben geen anarchist.' En zo is het maar net. Chris denkt mee met de macht en beschermt de macht tegen al te veel nieuwsgierigheid van de burger met betrekking tot het reilen en zeilen van 'de hooggeplaatsten', de kwalificatie van een ander briljant licht in de journalistiek, de Volkskrant-correspondent in New York, Arie Elshout. De Nederlandse journalistiek op zijn best. Je moet hier een 'anarchist' zijn om 'de waarheid' te willen achterhalen. Dames en heren, daarom laat ik bij deze met gepaste trots weten dat ik een anarchist ben.

http://www.spreekbuis.nl/content/2185/Kijne:_Wikileaks.html

En vanwege Kijne's 'hoger belang' concludeert hij:

'Er is, met andere woorden, alle reden om Wikileaks en zijn flamboyante leidsman even omzichtig te benaderen.'

Want niet vergeten:

'wij zijn journalisten,'

en dienen dus niet 'de waarheid, niets dan de waarheid,' maar beschermen het 'hoger belang' van degenen met werkelijke macht. Zoveel heeft Kijne wel begrepen, 'met andere woorden, [er is] alle reden om Wikileaks en zijn flamboyante leidsman' te wantrouwen, want die spelen het spel niet mee, en hoe meer WikiLeaks onthult des te duidelijker wordt het dat journalisten als Chris Kijne de kluit belazeren. Ik had het niet scherper kunnen omschrijven.

Het staat er allemaal echt, het is geen ironie, geen pastiche, hij meent het allemaal doodserieus. Hilarisch nietwaar, hoe een mens zichzelf kan bedonderen. Geen moment dat hij beseft hoe absurd zijn standpunt is.

Chris Kijne van de VPRO 38

Aan de hand van de producten van de televisiejournalist Chris Kijne probeer ik al enige tijd de werkwijze van de commericele media in de polder te analyseren. Wat bedoelt Kijne precies met zijn volgende, meest recente tekst?

 'Nederland is, wat de persvrijheid betreft, nog wel een paradijs. Journalisten worden hier niet vermoord of ontvoerd en gemarteld. Ook zijn de belangrijkste nieuwsbronnen nog niet, zoals in de Verenigde Staten, in handen van een paar grote bedrijven die – let op de documentaire Shadows of Liberty, kijk en huiver – onwelgevallig nieuws uit de krant en van de radio en de televisie houden. En we hebben een sterke publieke omroep.'

http://www.spreekbuis.nl/content/2810/Kijne:_Vrijheid_.html

‘Onwelgevallig nieuws’? Hoe nu? Ik weet wel dat Chris Kijne nagenoeg altijd de concensus van de mainstream media volgt en zelf naadloos past in de definitie die de auteur Milan Kundera heeft gegeven van mijn collega’s. Hij betitelde hen als de ‘termieten van de reductie’ die zelfs ‘de grootste liefde terugbrengen tot een geraamte van schrale herinneringen.’ Kundera motiveerde zijn constatering als volgt:

‘Over de hele wereld strooien ze dezelfde simplificaties en cliche’s uit waarvan mag worden aangenomen dat ze door de meerderheid zullen worden aanvaard, door allen, door de hele mensheid. En het is niet zo belangrijk dat in de verschillende organen van de media de verschillende politieke belangen tot uiting komen. Achter het uiterlijke verschil heerst een en dezelfde geest. Je hoeft de Amerikaanse en Europese opiniebladen maar door te kijken, van rechts zowel als links, van Time tot Der Spiegel: in al die bladen tref je dezelfde kijk op het leven aan, die zich in dezelfde volgorde waarin hun inhoudsopgave is opgebouwd weerspiegelt, in dezelfde rubrieken, dezelfde journalistieke aanpak, dezelfde woordkeus en stijl, in dezelfde artistieke voorkeuren en in dezelfde hierarchie van wat ze belangrijk en onbeduidend achten. De gemeenschappelijke geestesgesteldheid van de massamedia, die schuilgaat achter hun politieke verscheidenheid is de geest van de tijd.’

In het geval van Kijne gaat het mij vooral om 'dezelfde simplificaties en cliche’s' die ‘dezelfde kijk op het leven’ scheppen. Zijn journalistiek overschrijdt werkelijk nooit de grenzen van de officieus bepaalde consensus die doorgaans geformuleerd wordt door allereerst de New York Times, volgens Kijne ‘de beste krant van de wereld,’ die regelmatig stelt: ‘Ho, wacht even, niet te snel,’ maar die volgens journalisten van de Times zelf nooit de strijd aangaat met de ware macht waarvan de krant in financieel opzicht een onderdeel uitmaakt. Dus, ik noem maar wat, als de VS de NAVO Libie wil laten bombarderen dan volgt een pro-geweld campagne in de New York Times, onmiddellijk gevolgd door alle andere westerse commerciele massamedia. Geen enkele mainstream journalist zal dan werkelijk dwars gaan liggen. Dat kan ook niet, het zou hem/haar zijn/haar carriere kosten. Vandaar altijd die oorlogspropaganda tot het geweld in chaos is geeindigd en dan bericht de Times dat ‘Local militias in Libya balk at giving up their arms. Instead, they’re posing a political challenge to provisional government,’ en ‘Quadaffi’s prison victims subject former guards to the same sadistic rituals.’  Er wordt verder gezwegen over mensenrechten en democratie, en de veel geroemde ‘responsibility to protect,’ de zogenaamde redenen waarom het Westen zich mengde in de binnenlandse strijd in Libie. De Kijne’s in de westerse journalistiek verzwijgen deze paradoxen en weigeren dit verder uit te zoeken en wel omdat er in de woorden van Kijne ‘even een hoger belang’ kan zijn dan ‘de waarheid, niets dan de waarheid.’  Kritische informatie behoort tot de categorie ‘onwelgevallig nieuws,’ en de ‘sterke publieke omroep’ in Hilversum wil daar niets mee te maken hebben, zeker niet nu de politiek zwaar op de omroepen bezuinigt, precies de enige aanleiding waarom Kijne zichzelf een veer op eigen hoed steekt. Teleurgesteld schrijft hij: ‘Aan de 200 miljoen van het Kabinet Rutte-Verhagen-Wilders valt vermoedelijk niet meer te ontkomen.’ Goddank, zou ik willen stellen, want ondanks de enorme subsidies uit belastinggeld verdwijnt het meeste geld in Hilversum naar overhead, zoals ik zelf jarenlang heb kunnen zien. Hoe meer geld de omroepen kregen des te groter de gebouwen werden, des te meer kantoorpersoneel er rondliep en des te minder geld er was voor de programmamakers. Een feit  waartegen overigens de Kijne’s in Hilversum nooit in actie kwamen. Ook in dit geval bleven ze zwijgen en het veilige midden opzoeken om nu te pleiten voor ‘een discussie over de inrichting van het bestel’ waarbij centraal moet staan ‘een afgewogen bezinning op de werkelijke taak van een publieke omroep,’ aldus de ambtelijke taal van Chris Kijne. En waarom allemaal? Opnieuw Kijne: ‘zodat Nederland een journalistiek paradijsje kan blijven.’  Een 'journalistiek paradijsje' dat de journalist Chris Kijne eerder -- zonder enige ophef -- als volgt kon aanprijzen:

'had u tot voor kort gedacht dat een minister van Financien er mee weg zou komen wanneer hij tegen de Kamer zei: "Nee, natuurlijk heb ik u vorige week, toen ik op het punt stond de grootste ingreep in de economie te doen die een minister van financien ooit heeft gedaan, niet de waarheid verteld. En als ik volgende week een nog grotere ingreep ga doen, vertel ik het u weer niet.'' Is toch gebeurd. Gaat over democratie. En het vreemdste is: we vinden allemaal nog dat Bos gelijk heeft ook. Voor ons journalisten was het natuurlijk niet nieuw dat Wouter Bos ons niet altijd de waarheid vertelde. Wel is het nieuw dat ik op dit moment even niet meer weet of ik wel even hard als vroeger mijn best moet doen om hem die waarheid te laten vertellen. Of er inderdaad niet even een hoger belang is dan "de waarheid, niets dan de waarheid."'

Chris Kijne en de Gesubsidieerde Onwetendheid 3

In America every man is free
To take care of his home and his family

You will be as happy as a monkey in a monkey tree

You are all gonna be an American

Randy Newman. Sail Away. (1972)

Augustus 2020 stelde de Hilversumse omroep-journalist Chris Kijne met betrekking tot zijn verslaggeving over de Verenigde Staten:

Het is, afgezien van één van de leukste journalistieke dingen die ik heb gedaan — omdat het over Amerika gaat, over die volkomen gemankeerde en desondanks altijd inspirerende democratie, omdat het radio is zoals radio was en zou moeten zijn: gedreven door inhoud en niet door formats of zenderkleuring en andere Hilversumse heilloosheid — tot nu toe ook één van de meest verbijsterende journalistieke ervaringen van mijn leven geweest.                                                                           

Wat staat hier nu precies? Allereerst dat er sprake is van een ‘volkomen gemankeerde,’ maar toch ‘altijd’ weer ‘inspirerende democratie.’ Dit is wartaal. Het spreekt voor zich dat een ‘volkomen’ in gebrek blijvende ‘democratie’ geen ‘democratie’ kan zijn. Zeker niet wanneer een insider als voormalig president Jimmy Carter de Verenigde Staten een ‘Oligarchy’ noemt ‘With Unlimited Political Bribery.’ Hoe kan een dergelijk systeem, waarbij de macht in handen is van een kleine kongsi behorend ‘tot een bevoorrechte klasse of stand,’ de mainstream-journalist Chris Kijne inspireren? En tot wat bezielt de schatrijke ‘Amerikaanse’ elite hem? Afgaand op het resultaat moet de conclusie zijn dat het niet leidt tot een serieuze verslaggeving, maar tot nogal domme propaganda. Daarom is zijn oordeel dat zijn vorm van radiomaken  ‘gedreven’ wordt ‘door inhoud’ ronduit lachwekkend. Als de 'inhoud' bij hem werkelijk doorslaggevend zou zijn dan is het onverklaarbaar dat hij in 2016 ervan overtuigd was dat Hillary Clinton de presidentsverkiezing zou winnen. Dat hij partij koos voor Clinton maakt de zaak nog schaamtelozer aangezien zij niet alleen politiek verantwoordelijk was voor de chaos in Libië en Syrië, maar ook voor het feit dat het ‘uiteen laten vallen van Rusland een doel is geworden’ van president Obama’s buitenlandse politiek, zoals oud minister van Buitenlandse Zaken, Henry Kissinger, het in 2015 verwoordde. Dus in een tijd waarin voor Kijne de VS nog ‘altijd’ een ‘baken was van de waarden waar het in de politiek om gaat sinds de invoering van de parlementaire democratie,’  is de groeiende kloof tussen arm en rijk een signaal hoe de democratie er is uitgehold. Enkele cijfers die demonstreren over welke ‘waarden’ Kijne het in feite heeft wanneer hij Washington en Wall Street een ‘baken’ betitelt:  in 2018 werd bekend dat ‘today’s real average wage (that is, the wage after accounting for inflation) has about the same purchasing power it did 40 years ago,’ terwijl de ‘wealthiest 10 percent of households have long controlled more than 50 percent of all wealth, but that proportion has grown steadily over the past two decades, according to new research (2019. svh) from economists at the Federal Reserve. Just 1 in 100 Americans now own 31 percent of all wealth in the country, and the top 10 percent owns 70 percent of all wealth. Meanwhile, one half of Americans with the lowest wealth have paltry assets: just 1.2 percent of the total.’ 

https://www.pewresearch.org/fact-tank/2018/08/07/for-most-us-workers-real-wages-have-barely-budged-for-decades/ 

Kortom, voor Kijne was ondanks het feit dat de ‘helft van de Amerikanen’ slechts ‘1.2 procent van de totale rijkdom’ bezit,  terwijl na de kredietcrisis en ‘the Great Recession, which began in 2007, the share of total wealth owned by the top 1% of the population grew from 35% to 37%,’ de VS toch het lichtend voorbeeld ‘van de waarden waar het in de politiek om gaat sinds de invoering van de parlementaire democratie.’ Het feit dat de helft van de Amerikaanse Congresleden miljonair is -- meer dan 16 keer het landelijke percentage -- speelt bij Kijne’s beoordeling geen rol. Dat diezelfde Congresleden al geruime tijd voordat Trump aantrad, ruim 50 procent van de ‘discretionary’ federale begroting — dus het budget waarover het Congres kan beschikken — toewees aan het militair-industrieel complex, is voor Kijne een ander te verwaarlozen detail. Dat al een halve eeuw lang de 'Amerikaanse democratie' rond de 45 procent van de kiesgerechtigden zo weinig 'inspireert' dat zij niet meer opkomen voor de presidentsverkiezing, terwijl een aanzienlijk deel van degenen die wel stemden voor Trump koos, roept bij Kijne geen vragen op. Over welke ‘waarden,’ die volgens hem typerend zijn ‘sinds de invoering van de parlementaire democratie’ ongeveer een eeuw geleden, heeft deze ‘Amerika-watcher’ het eigenlijk? Toch niet de leugens waarmee de elite in Washington en op Wall Street de illegale ‘Shock and Awe’-terreur tegen Irak rechtvaardigde, en ook niet de al even desastreuze inval in Afghanistan, om slechts twee voorbeelden te geven van de uiterst gewelddadige Amerikaanse buitenlandse politiek? Maar over welke verheven ‘waarden’ heeft hij het dan wel? Omdat hij hierover zwijgt vrees ik dat ook hier Kijne ordinaire propaganda bedrijft, want welke ‘waarden’ verdedigt hijzelf als journalist? Het is moeilijk te ontdekken. Vooral ook omdat hij het niet zo nauw neemt met ‘de waarheid,’ zoals hijzelf openbaarde toen hij schreef dat ‘Nederland een journalistiek paradijsje is.’ Een 'journalistiek paradijsje' dat Kijne in 2008 — zonder enige ophef te veroorzaken onder zijn Hilversumse collega’s — als volgt aanprees:

had u tot voor kort gedacht dat een minister van Financiën er mee weg zou komen wanneer hij tegen de Kamer zei: ‘Nee, natuurlijk heb ik u vorige week, toen ik op het punt stond de grootste ingreep in de economie te doen die een minister van Financiën ooit heeft gedaan, niet de waarheid verteld. En als ik volgende week een nog grotere ingreep ga doen, vertel ik het u weer niet.’ Is toch gebeurd. Gaat over democratie. En het vreemdste is: we vinden allemaal nog dat Bos gelijk heeft ook. Voor ons journalisten was het natuurlijk niet nieuw dat Wouter Bos ons niet altijd de waarheid vertelde. Wel is het nieuw dat ik op dit moment even niet meer weet of ik wel even hard als vroeger mijn best moet doen om hem die waarheid te laten vertellen. Of er inderdaad niet even een hoger belang is dan ‘de waarheid, niets dan de waarheid.

Het is een schoolvoorbeeld van wat de neoconservatieve ideologen de ‘nobel lie’ noemen, die noodzakelijk is voor ondermeer een ambitieuze journalist om ‘een hoger belang’ dan ‘de waarheid’ te kunnen dienen. Kijne’s ‘hoger belang’ is het landsbelang, dat wil zeggen: het belang van het neoliberale kapitalisme, zoals telkens weer wordt aangetoond door kille cijfers en wetenschappelijke onderzoeken. Op die manier beschermt de 'vrije pers' de belangen van, in dit geval, de financiële elite. De absolute climax in Chris Kijne’s absurdistisch theater was dat hij vier jaar later verontwaardigd vaststelde dat na het begin van de bankcrisis de politiek niets had gedaan om het speculeren met niet-bestaand geld aan banden te leggen, en hij in Spreek’buis, het inmiddels ter ziele gegane blad voor Hilversumse omroepmedewerkers, betweterig schreef:

  

Aan dat verschijnsel, in de woorden van Bos de ‘fundamentele oorzaken van deze crisis,’  is dus volgens de voormalig PvdA-leider nog steeds niets, of in ieder geval veel te weinig, gedaan. Heb ik toch weer een meninkje:  Als hem en al zijn collega-politici  iets valt aan te rekenen, is het dat.

In een column over de kredietcrisis en de consequenties ervan oordeelde Kijne in 2012 dat:

Er heel veel schreeuwers en blaters en kwakers [zijn] met een mening — ik heb er ook wel eens één — maar de kern van de zaak is dat er de afgelopen decennia een financieel systeem is ontstaan dat zo groot is, en zo ondoorgrondelijk en zo losgezongen van de werkelijke economie, dat niemand meer kan inschatten hoe het in elkaar zit.

Ondanks het feit dat Kijne toegeeft zelf ‘ook wel eens één’ van die vele ‘schreeuwers en blaters en kwakers’ is, die al een oordeel heeft voordat hij iets heeft onderzocht, attaqueerde hij op 14 juni 2016 de zwarte politica Sylvana Simons. Onder de aanhef: ‘Sylvana Simons en haar medestanders van de beweging DENK waarschuwen in een YouTube-filmpje voor de media. “Levensgevaarlijke onzin,” aldus Chris Kijne,’ schreef de VPRO-journalist:

Lieve Sylvana, blijf in godsnaam zelf nadenken. Laat je niet meeslepen door malle populisten in zo’n Rita Verdonk-filmpje. Waarin je achterlijke zinnetjes moet zeggen over ‘de media als poortwachter van de gevestigde orde.’ Jij weet, als media character, als wegbereider van de zelfbewuste zwarte stem in DWDD, dat dit op zijn állerbest de halve waarheid is. Ik schat hem veel lager in, maar het is in ieder geval voor minstens de andere helft betreurenswaardige flauwekul.

Sterker nog: het is in deze tijden waarin iedereen zijn eigen waarheid bij elkaar kan googelen en oneindig verspreiden onder gelijkdenkenden op Twitter of Snapchat, levensgevaarlijke onzin.  

Uitgaande van Kijne’s stelling dat het ronduit ‘achterlijk’ en ‘levensgevaarlijk’ is te menen dat bijvoorbeeld híj́ ‘poortwachter’ is ‘van de gevestigde orde,’ wijs ik erop dat zijn verdachtmaking van Sylvana Simons brutaal is, vooral omdat juist Chris Kijne zelf exemplarisch is voor de onbetrouwbaarheid van de massamedia. Hij is een typisch voorbeeld van  de mainstream-journalistiek, die de belangen van de elite verdedigt, zoals ik op mijn weblog meermaals uitgebreid aangetoond heb. Kijne gaat er kennelijk vanuit dat als hij maar hard genoeg schreeuwt, blaat en kwaakt dit het waarheidsgehalte van zijn opinies ten goede komt. Het opmerkelijke is daarbij dat hij nooit, maar dan ook nooit heeft durven reageren op mijn kritiek. Later meer over de pretenties van de mainstream-pers. 

Chris Kijne en de Gesubsidieerde Onwetendheid 3

 

In America every man is free
To take care of his home and his family

You will be as happy as a monkey in a monkey tree

You are all gonna be an American

Randy Newman. Sail Away. (1972)

Augustus 2020 stelde de Hilversumse omroep-journalist Chris Kijne met betrekking tot zijn verslaggeving over de Verenigde Staten:

Het is, afgezien van één van de leukste journalistieke dingen die ik heb gedaan — omdat het over Amerika gaat, over die volkomen gemankeerde en desondanks altijd inspirerende democratie, omdat het radio is zoals radio was en zou moeten zijn: gedreven door inhoud en niet door formats of zenderkleuring en andere Hilversumse heilloosheid — tot nu toe ook één van de meest verbijsterende journalistieke ervaringen van mijn leven geweest.                                                                           

Wat staat hier nu precies? Allereerst dat er sprake is van een ‘volkomen gemankeerde,’ maar toch ‘altijd’ weer ‘inspirerende democratie.’ Dit is wartaal. Het spreekt voor zich dat een ‘volkomen’ in gebrek blijvende ‘democratie’ geen ‘democratie’ kan zijn. Zeker niet wanneer een insider als voormalig president Jimmy Carter de Verenigde Staten een ‘Oligarchy’ noemt ‘With Unlimited Political Bribery.’ Hoe kan een dergelijk systeem, waarbij de macht in handen is van een kleine kongsi, behorend ‘tot een bevoorrechte klasse of stand,’ de mainstream-journalist Chris Kijne inspireren? En tot wat bezielt de schatrijke ‘Amerikaanse’ elite hem? Afgaand op het resultaat moet de conclusie zijn dat het niet leidt tot een serieuze verslaggeving, maar tot nogal domme propaganda. Daarom is zijn oordeel dat zijn vorm van radiomaken  ‘gedreven’ wordt ‘door inhoud’ ronduit lachwekkend. Als de 'inhoud' bij hem werkelijk doorslaggevend zou zijn dan is het onverklaarbaar dat hij in 2016 ervan overtuigd was dat Hillary Clinton de presidentsverkiezing zou winnen. Dat hij partij koos voor Clinton maakt de zaak nog schaamtelozer aangezien zij niet alleen politiek verantwoordelijk was voor de chaos in Libië en Syrië, maar ook voor het feit dat het ‘uiteen laten vallen van Rusland een doel is geworden’ van president Obama’s buitenlandse politiek, zoals oud minister van Buitenlandse Zaken Henry Kissinger het in 2015 verwoordde. Dus in een tijd waarin voor Kijne de VS nog ‘altijd’ een ‘baken was van de waarden waar het in de politiek om gaat sinds de invoering van de parlementaire democratie,’ is de groeiende kloof tussen arm en rijk een signaal van hoe de democratie er is uitgehold. Enkele cijfers die demonstreren over welke ‘waarden’ Kijne het in feite heeft wanneer hij Washington en Wall Street een ‘baken’ betitelt: in 2018 werd bekend dat ‘today’s real average wage (that is, the wage after accounting for inflation) has about the same purchasing power it did 40 years ago,’ terwijl de ‘wealthiest 10 percent of households have long controlled more than 50 percent of all wealth, but that proportion has grown steadily over the past two decades, according to new research (2019. svh) from economists at the Federal Reserve. Just 1 in 100 Americans now own 31 percent of all wealth in the country, and the top 10 percent owns 70 percent of all wealth. Meanwhile, one half of Americans with the lowest wealth have paltry assets: just 1.2 percent of the total.’ 

https://www.pewresearch.org/fact-tank/2018/08/07/for-most-us-workers-real-wages-have-barely-budged-for-decades/ 

Kortom, voor Kijne was ondanks het feit dat de ‘helft van de Amerikanen’ slechts ‘1.2 procent van de totale rijkdom’ bezit,  terwijl na de kredietcrisis en ‘the Great Recession, which began in 2007, the share of total wealth owned by the top 1% of the population grew from 35% to 37%,’ de VS toch het lichtend voorbeeld ‘van de waarden waar het in de politiek om gaat sinds de invoering van de parlementaire democratie.’ Het feit dat de helft van de Amerikaanse Congresleden miljonair is -- meer dan 16 keer het landelijke percentage -- speelt bij Kijne’s beoordeling geen rol. Dat diezelfde Congresleden al geruime tijd voordat Trump aantrad, ruim 50 procent van de ‘discretionary’ federale begroting — dus het budget waarover het Congres kan beschikken — toewees aan het militair-industrieel complex, is voor Kijne een ander te verwaarlozen detail. Dat al een halve eeuw lang de 'Amerikaanse democratie' rond de 45 procent van de kiesgerechtigden zo weinig 'inspireert' dat zij niet meer opkomen voor de presidentsverkiezing, terwijl een aanzienlijk deel van degenen die wel stemden voor Trump koos, roept bij Kijne geen vragen op. Over welke ‘waarden,’ die volgens hem typerend zijn ‘sinds de invoering van de parlementaire democratie,’ ongeveer een eeuw geleden, heeft deze ‘Amerika-watcher’ het eigenlijk? Toch niet de leugens waarmee de elite in Washington en op Wall Street de illegale ‘Shock and Awe’-terreur tegen Irak rechtvaardigde, en ook niet de al even desastreuze inval in Afghanistan, om slechts twee voorbeelden te geven van de uiterst gewelddadige Amerikaanse buitenlandse politiek? Maar over welke verheven ‘waarden’ heeft hij het dan wel? Omdat hij hierover zwijgt vrees ik dat ook hier Kijne ordinaire propaganda bedrijft, want welke ‘waarden’ verdedigt hijzelf als journalist? Het is moeilijk te ontdekken. Vooral ook omdat hij het niet zo nauw neemt met ‘de waarheid,’ zoals hijzelf openbaarde toen hij schreef dat ‘Nederland een journalistiek paradijsje is.’ Een 'journalistiek paradijsje' dat Kijne in 2008 — zonder enige ophef te veroorzaken onder zijn Hilversumse collega’s — als volgt aanprees:

had u tot voor kort gedacht dat een minister van Financiën er mee weg zou komen wanneer hij tegen de Kamer zei: ‘Nee, natuurlijk heb ik u vorige week, toen ik op het punt stond de grootste ingreep in de economie te doen die een minister van Financiën ooit heeft gedaan, niet de waarheid verteld. En als ik volgende week een nog grotere ingreep ga doen, vertel ik het u weer niet.’ Is toch gebeurd. Gaat over democratie. En het vreemdste is: we vinden allemaal nog dat Bos gelijk heeft ook. Voor ons journalisten was het natuurlijk niet nieuw dat Wouter Bos ons niet altijd de waarheid vertelde. Wel is het nieuw dat ik op dit moment even niet meer weet of ik wel even hard als vroeger mijn best moet doen om hem die waarheid te laten vertellen. Of er inderdaad niet even een hoger belang is dan ‘de waarheid, niets dan de waarheid.

Het is een schoolvoorbeeld van wat neoconservatieve ideologen de ‘nobel lie’ noemen, die noodzakelijk is voor ondermeer een ambitieuze journalist om ‘een hoger belang’ dan ‘de waarheid’ te kunnen dienen. Kijne’s ‘hoger belang’ is het landsbelang, dat wil zeggen: het belang van het neoliberale kapitalisme, zoals telkens weer wordt aangetoond door kille cijfers en wetenschappelijke onderzoeken. Op die manier beschermt de 'vrije pers' de belangen van, in dit geval, de financiële elite. De absolute climax in Chris Kijne’s absurdistisch theater was dat hij vier jaar later verontwaardigd vaststelde dat na het begin van de bankcrisis de politiek niets had gedaan om het speculeren met niet-bestaand geld aan banden te leggen, en hij in Spreek’buis, het inmiddels ter ziele gegane blad voor Hilversumse omroepmedewerkers, betweterig schreef:

  

Aan dat verschijnsel, in de woorden van Bos de ‘fundamentele oorzaken van deze crisis,’  is dus volgens de voormalig PvdA-leider nog steeds niets, of in ieder geval veel te weinig, gedaan. Heb ik toch weer een meninkje:  Als hem en al zijn collega-politici  iets valt aan te rekenen, is het dat.

In een column over de kredietcrisis en de consequenties ervan oordeelde Kijne in 2012 dat:

Er heel veel schreeuwers en blaters en kwakers [zijn] met een mening — ik heb er ook wel eens één — maar de kern van de zaak is dat er de afgelopen decennia een financieel systeem is ontstaan dat zo groot is, en zo ondoorgrondelijk en zo losgezongen van de werkelijke economie, dat niemand meer kan inschatten hoe het in elkaar zit.

Ondanks het feit dat Kijne toegeeft zelf ‘ook wel eens één’ van die vele ‘schreeuwers en blaters en kwakers’ is, die al een oordeel heeft voordat hij iets heeft onderzocht, attaqueerde hij op 14 juni 2016 de zwarte politica Sylvana Simons. Onder de aanhef: ‘Sylvana Simons en haar medestanders van de beweging DENK waarschuwen in een YouTube-filmpje voor de media. “Levensgevaarlijke onzin,” aldus Chris Kijne,’ schreef de VPRO-journalist:

Lieve Sylvana, blijf in godsnaam zelf nadenken. Laat je niet meeslepen door malle populisten in zo’n Rita Verdonk-filmpje. Waarin je achterlijke zinnetjes moet zeggen over ‘de media als poortwachter van de gevestigde orde.’ Jij weet, als media character, als wegbereider van de zelfbewuste zwarte stem in DWDD, dat dit op zijn állerbest de halve waarheid is. Ik schat hem veel lager in, maar het is in ieder geval voor minstens de andere helft betreurenswaardige flauwekul.

Sterker nog: het is in deze tijden waarin iedereen zijn eigen waarheid bij elkaar kan googelen en oneindig verspreiden onder gelijkdenkenden op Twitter of Snapchat, levensgevaarlijke onzin.  

Uitgaande van Kijne’s stelling dat het ronduit ‘achterlijk’ en ‘levensgevaarlijk’ is te menen dat bijvoorbeeld híj́ ‘poortwachter’ is ‘van de gevestigde orde,’ wijs ik erop dat zijn verdachtmaking van Sylvana Simons brutaal is, vooral omdat juist Chris Kijne zelfexemplarisch is voor de onbetrouwbaarheid van de massamedia. Hij is een typisch voorbeeld van  de mainstream-journalistiek, die de belangen van de elite verdedigt, zoals ik op mijn weblog meermaals uitgebreid aangetoond heb. Kijne gaat er kennelijk vanuit dat als hij maar hard genoeg schreeuwt, blaat en kwaakt dit het waarheidsgehalte van zijn opinies ten goede komt. Het opmerkelijke is daarbij dat hij nooit, maar dan ook nooit heeft durven reageren op mijn kritiek. Later meer over de pretenties van de mainstream-pers.