• All governments lie, but disaster lies in wait for countries whose officials smoke the same hashish they give out.

  • I.F. Stone

dinsdag 25 oktober 2016

Frank Westerman's Provinciale Schrijverij 30

In het televisieprogramma College Tour van 14 oktober 2016 verklaarde de journalist Geert Mak:

De toekomst is altijd totaal onvoorstelbaar. Dat heb ik altijd als les geleerd. Als ik denk aan de jaren dertig, een parallel die vaak wordt getrokken, dan denk ik: statusverlies, dat is voor mensen altijd héél erg essentieel. Dat gebeurde toen en dat gebeurt nu weer. 

Opmerkelijk genoeg heeft Mak van dit inzicht niets geleerd, want nog steeds meent hij met grote stelligheid dat hij zijn witte publiek kan adviseren op welke presidentskandidaat de Amerikanen moeten stemmen, ditmaal op Hillary Clinton, omdat Donald Trump vanwege enige kritiek ‘in razernij kan uitbarsten. Zo iemand moet je niet als opperbevelhebber hebben’ en ‘[w]at Hillary Clinton zei is ook terecht: “hij is ongeschikt,”’ aldus ‘de populairste geschiedenisleraar van het land.’ Dat de feiten aantonen dat mevrouw Clinton qua ‘temperament’ tenminste even gevaarlijk is als Trump, is iets dat Mak verzweeg, omdat dit 'statusverlies' zou opleveren. In het christelijk manicheïsme staat tegenover het Kwaad (dus Trump) altijd het Goede (in dit geval Clinton). Dat de wereld veel gecompliceerder is dan de simplistische voorstelling van zaken die de mainstream-pers biedt, is een inzicht dat de bestseller-auteur Mak zich om voor de hand liggende redenen zich niet kan veroorloven. ‘De toekomst’ mag dan wel ‘altijd totaal onvoorstelbaar’ zijn, maar dit weerhoudt mijn oude vriend niet om zonder steekhoudende argumenten te stellen dat Clinton minder gevaarlijk zal zijn dan Trump. Trump wil weliswaar geen gewapend conflict met Rusland, terwijl volgens Amerikaanse deskundigen Clinton daar wel op lijkt aan te sturen, maar dat is een te verwaarlozen detail voor de ‘chroniqueur van Europa,’ die terecht opmerkte dat de ‘mensen héél erg slecht van de geschiedenis [leren].’ Geert Mak zelf is daarvan het levende bewijs. Zijn eigen publiek wordt door hem slecht geïnformeerd en meermaals op het verkeerde been wordt gezet, en daarom kan men van de ‘mensen’ niet verwachten dat ze veel ‘van de geschiedenis’ leren. De geïnteresseerde burger is wat betreft de presidentsverkiezingen aangewezen op Amerikaanse deskundigen die het verkiezingscircus van binnenuit kennen. Iemand als bijvoorbeeld de Amerikaanse hoogleraar Stephen Zunes, die begin 2016 onder de kop ‘Hillary the Hawk’ na een uitgebreid onderzoek naar de politieke keuzes van mevrouw Clinton concludeerde:

Despite Hillary Clinton’s reputation as a liberal, the record suggests her presidency would push America toward a more militaristic approach to the Middle East.

Als één van de voorbeelden gaf Zunes het feit dat Hillary Clinton als senator voor de VS desastreuze inval in Irak stemde, en die ook nog eens jarenlang bleef verdedigen. Zunes:

Clinton finally began calling for the withdrawal of U.S. troops when she became a candidate for the 2008 Democratic presidential nomination, but she was critical of her rival Barack Obama’s longstanding antiwar stance. Even though Obama in 2002 (then a state senator in Illinois) had explicitly supported the ongoing international strategy of enforcing sanctions, maintaining an international force as a military deterrent, and returning UN inspectors to Iraq, Clinton charged in a nationally televised interview on Meet the Press on January 14, 2008, that ‘his judgment was that, at the time in 2002, we didn’t need to make any efforts’ to deal with the alleged Iraqi ‘threat’ — essentially repeating President Bush’s argument that anything short of supporting an invasion meant acquiescence to Saddam’s regime. She also criticized Obama’s withdrawal plan.

Former Secretary of Defense Robert Gates writes in his book ‘Duty: Memoirs of a Secretary at War’ that Clinton stated in his presence that her opposition to President Bush’s decision in 2007 to reject the bipartisan call of the Iraq Study Group to begin a phased withdrawal of U.S. troops and to instead escalate the number of American combat forces was largely political, given the growing opposition to the war among Democratic voters. Indeed, long before President Bush announced his ‘surge,’ Clinton had called for the United States to send more troops.

Unlike former U.S. Senators John Kerry, Tom Harkin, John Edwards, and other Democratic supporters of the Iraq war resolution, Clinton has never apologized for her vote to authorize force. She has, however, said that she now ‘regrets’ her vote, which she refers to as a ‘mistake.’ Yet, arguments against the Iraq war authorization, virtually all of which have turned out to have been accurate, had been clearly articulated for months leading up to the congressional vote. She and her staff met with knowledgeable people who made a strong case against supporting President Bush’s request, including its illegality under the United Nations Charter, providing her with extensive documentation challenging the administration’s arguments, and warning her of the likely repercussions of a U.S. invasion and occupation.

‘All Options on the Table’

Saddam’s Iraq is not the only oil-rich country towards which Clinton has threatened war over its alleged ties to terrorists and Weapons of Mass Destruction. She long insisted that the United States should keep ‘all options on the table’ — clearly an implied threat of unilateral military force — in response to Iran’s nuclear program despite the illegality under the UN Charter of launching such a unilateral attack. Her hawkish stance toward Iran, which is a signatory to the Nuclear Non-Proliferation Treaty (NPT) and has disavowed any intention of developing nuclear weapons, stands in contrast with her attitude toward countries such as Israel, Pakistan, and India which are not NPT signatories and have already constructed nuclear weapons. She has shown little regard for the danger of the proliferation by countries allied with the United States, opposing the enforcement of UN Security Council resolutions challenging the programs of Israel, Pakistan, and India, supporting the delivery of nuclear-capable missiles and jet fighters to these countries, and voting to end restrictions on U.S. nuclear cooperation with countries that have not signed on to the NPT.

Clinton has nonetheless insisted that the prospect of Iran developing nuclear weapons ‘must be unacceptable to the entire world’ — challenging the nuclear monopoly of the United States and its allies in the region would somehow ‘shake the foundation of global security to its very core,’ in her view. In 2006, she accused the Bush administration of failing to take the threat of a nuclear Iran seriously enough, criticized the administration for allowing European nations to lead diplomatic efforts, and insisted that the United States should make it clear that military options were still being actively considered. Similarly, during the 2008 presidential campaign, she accused Obama of being ‘naïve’ and ‘irresponsible’ for wanting to engage with Iran diplomatically. Not only did she promise to ‘obliterate’ Iran if it used its nonexistent nuclear weapons to attack Israel, she refused to rule out a U.S. nuclear first strike on that country, saying, ‘I don’t believe that any president should make any blanket statements with respect to the use or non-use of nuclear weapons.’

Het spreekt voor zich dat Mak tijdens zijn televisie-oproep om op mevrouw Clinton te stemmen over al deze zaken zweeg, een zwijgen dat mogelijk werd gemaakt doordat tevens programmamaker Twan Huijs hierover zijn kaken stijf op elkaar hield.  College Tour is een amusementsprogramma dat niet verstoord moet worden door onwelgevallige feiten, of een geheel andere kijk op de werkelijkheid dan de officiële versie ervan. De consensus dient gehandhaafd te blijven, dat is namelijk de taak van de mainstream-media. Daarom opnieuw professor Zunes:

As with Iraq, she has made a number of alarmist statements regarding Iran, such as falsely claiming in 2007 that Iran had a nuclear weapons program, even though International Atomic Energy Agency and independent arms control specialists, as well as a subsequent National Intelligence Estimate, indicated that Iran’s nuclear program at that time had no military component. Clinton supported the Kyl-Lieberman Amendment calling on President Bush to designate the Iranian Revolutionary Guard as a terrorist group, which the Bush administration correctly recognized as an irresponsibly sweeping characterization of an organization that also controls major civilian administration, business, and educational institutions. The amendment declared that ‘it should be the policy of the United States to combat, contain, and roll back the violent activities and destabilizing influence… of the Government of the Islamic Republic of Iran,’ language which many feared could be used as a de facto authorization for war.

Her hawkish stance towards Iran continued after she became Obama’s first secretary of state in 2009. In Michael Crowley’s 2014 story in TIME, Obama administration officials noted how she was ‘skeptical of diplomacy with Iran, and firmly opposed to talk of a “containment” policy that would be an alternative to military action should negotiations with Tehran fail.’ Clinton disapproved of the opposition expressed by Pentagon officials regarding a possible U.S. attack on Iran because she insisted ‘the Iranians had to believe we would use force if diplomacy failed.’ In an August 2014 interview with the Atlantic’s Jeffrey Goldberg, when she was no longer in the administration, she took a much harder line on Iranian nuclear enrichment than the United States and its negotiating partners recognized was realistic, leading some to suspect she was actually pushing for military intervention.

Clinton, by then an announced candidate for the Democratic presidential nomination, did end up endorsing the 2015 nuclear agreement. Opposing a major foreign policy initiative of a sitting Democratic president, especially one with strong Democratic support, would have been politically untenable. Yet, Clinton’s hardline views toward the Islamic Republic remain palpable. For example, in a speech in September 2015 at the Brookings Institution, she claimed that Iran’s leaders ‘talk about wiping Israel off the face of the map’ — a gross distortion routinely parroted by hardliners in Washington. The original statement was uttered by revolutionary leader Ayatollah Khomeini a quarter century earlier and quoted in 2005 by then-President Mahmoud Ahmadinejad (who left office in 2013). Moreover, there is no such idiom in Farsi for ‘wiping off the map.’ Khomeini’s statement was in a passive tense and asserted his belief that Israel should no longer be a Jewish nation state, not that the country’s inhabitants should be annihilated. Yet, during her speech, Clinton kept repeating for emphasis, ‘They vowed to destroy Israel. And that’s worth saying again. They vowed to destroy Israel.’

Clinton often seems oblivious to the contradictions in her views and rhetoric. For example, to challenge Iran, an authoritarian theocratic regime which backs extremist Islamist groups, she has pledged to ‘sustain a robust military presence in the region’ and ‘increase security cooperation with our Gulf allies’ — namely, other authoritarian theocratic regimes like Saudi Arabia, the United Arab Emirates, and Qatar, which also back extremist Islamist groups.

She has also repeated neoconservative talking points on alleged Iranian interference in various Middle Eastern conflicts. For example, she has decried Iran’s ‘involvement in and influence over Iraq,’ an ironic complaint for someone who voted to authorize the overthrow of the anti-Iranian secular government of Saddam Hussein despite his widely predicted replacement by pro-Iranian Shiite fundamentalist parties. As a U.S. senator, she went on record repeating a whole series of false, exaggerated, and unproven charges by Bush administration officials regarding Iranian support for the Iraqi insurgency, even though the vast majority of foreign support for the insurgency was coming from Saudi Arabia and other Arab countries and that the majority of the insurgents attacking U.S. occupation forces were fanatically anti-Iranian and anti-Shiite.

She has also gone on record holding ‘Iran responsible for the acts of aggression carried out by Hezbollah and Hamas against Israel.’ Presumably since she realizes that relations between Iran and Hamas — who are supporting opposing sides in the Syrian civil war — are actually quite limited, she has not called for specific actions regarding this alleged link. But she has pledged to make it a priority as president to cut off Iran’s ability to fund and arm Hezbollah, including calling on U.S. allies to somehow block Iranian planes from entering Syria. In addition, notwithstanding the provisions in the nuclear agreement to drop sanctions against Iran, she has called on Congress to ‘close any gaps’ in the existing sanctions on non-nuclear issues.

When Senator Bernie Sanders of Vermont, her principal rival for the Democratic presidential nomination in 2016, suggested taking steps to eventually normalize diplomatic relations with Iran, the Clinton campaign attacked him as being irresponsible and naïve. Despite the fact that the vast majority of U.S. allies already have diplomatic relations with the Islamic Republic, a campaign spokesperson insisted it would somehow ‘cause very real consternation among our allies and partners.’

Presidential aspirant Hillary Clinton addressed a hand-picked audience at a Dartmouth College campaign event. She lied calling Iran an 'existential threat to Israel,' en 'Even if we do get such a deal, we will still have major problems from Iran. They are the world’s chief sponsor of terrorism.'

Deels is Mak’s oproep om op de ‘war-hawk’ Hillary Clinton te stemmen verklaarbaar uit het feit dat hij en de rest van de mainstream-journalisten de gewelddadige interventies van Washington in soevereine landen zien als de politiek van de ‘ordebewaker en politieagent’ in de wereld, te weten: de VS. sinds 1945. Volgens Mak ‘brachten’ de VS al in het begin van de twintigste eeuw ‘een begin van orde in de mondiale politiek en economie.' In zijn bestseller Reizen zonder John. Op zoek naarAmerika (2012) toonde hij zich voorts laaiend enthousiast over ‘het vitale karakter van de Amerikaanse democratie.’ Hoe die ‘vitale’ democratie erin is geslaagd om 0,1 procent van de bevolking net zo rijk te maken als de onderste 90 procent van de Amerikanen bijeen, verzwijgt mijn oude vriend Geert. Kennelijk moeten we ervan uitgaan dat dit juist een teken is van ‘het vitale karakter van de Amerikaanse democratie,’ of zoiets. Met een dergelijke binnenlandse politiek, die leidt tot een steeds bredere kloof tussen arm en rijk (en waarbij nu ook een aanzienlijk deel van de middenklasse is vernietigd), dient men zich af te vragen hoe 'vitaal' het karakter van de buitenlandse politiek van de VS is wat betreft ordebewaking? Opnieuw Stephen Zunes over Hillary Clinton:

 Dictators and Democrats

Though bringing democracy to Iraq was one of the rationales Hillary Clinton gave for supporting the invasion of that country, she has not been as supportive of democratic movements struggling against American allies. During the first two weeks of protests in Tunisia against the dictatorial regime of Zine El-Abidine Ben Ali in December 2010, Secretary of State Hillary Clinton expressed her concern over the impact of the ‘unrest and instability’ on the ‘very positive aspects of our relationship with Tunisia.’ She insisted that the United States was ‘not taking sides’ in the struggle between the corrupt authoritarian government and the pro-democracy demonstrators, and that she would ‘wait and see’ before communicating directly with Ben Ali or his ministers. Nearly four weeks after the outbreak of protests, she finally acknowledged some of the grievances of the demonstrators, saying ‘one of my biggest concerns in this entire region are the many young people without economic opportunities in their home countries.’ Rather than calling for a more democratic and accountable government in Tunisia, however, her suggestion for resolving the crisis was calling for the economies of Tunisia and other North African states ‘to be more open.’ Ironically, Tunisia under the Ben Ali regime — more than almost any country in the region — had been following the dictates of Washington and the International Monetary Fund in instituting ‘structural adjustment programs’ privatizing much of its economy and allowing for an unprecedented level of ‘free trade.’

Just two days after the interview in which she appeared to back the Ben Ali regime, as the protests escalated further, Clinton took a more proactive stance at a meeting in Qatar, where she noted that ‘people have grown tired of corrupt institutions and a stagnant political order’ and called for ‘political reforms that will create the space young people are demanding, to participate in public affairs and have a meaningful role in the decisions that shape their lives.’ By this point, however, Tunisians were making clear they were not interested in simply ‘political reforms’ but the downfall of the regime, which took place the following day.

Clinton took a similarly cautious approach regarding the Egyptian uprising, which began a week and a half later on January 25. In the initial days of the protests, despite the government’s brutal crackdown, she refused to do more than encourage the regime to allow for peaceable assembly. Despite appearances to the contrary, Clinton insisted that ‘the country was stable’ and that the Mubarak government was ‘looking for ways to respond to the legitimate needs and interests of the Egyptian people,’ despite the failure of the regime in its nearly thirty years in power to do so. As protests continued, she issued a statement simply calling on the regime to reform from within rather than supporting the movement’s demand for the downfall of the dictatorship.

After two weeks of protests, Clinton pressed vigorously for restraint by security forces and finally called for an ‘orderly, peaceful transition’ to a ‘real democracy’ in Egypt, but still refused to demand that Mubarak had to step down, insisting that ‘it’s not a question of who retains power. That should not be the issue. It’s how are we going to respond to the legitimate needs and grievances expressed by the Egyptian people and chart a new path.’ On the one hand, she recognized that whether Mubarak would remain in power ‘is going to be up to the Egyptian people.’ On the other hand, she continued to speak in terms of reforms coming from within the regime, stating that U.S. policy was to ‘help clear the air so that those who remain in power, starting with President Mubarak, with his new vice president, with the new prime minister, will begin a process of reaching out, of creating a dialogue that will bring in peaceful activists and representatives of civil society to… plan a way forward that will meet the legitimate grievances of the Egyptian people.’ As the repression continued to worsen and demands for suspending U.S. military assistance to the regime increased, she insisted ‘there is no discussion of cutting off aid.’ As late as February 6, when Mubarak’s fall appeared imminent, Clinton was publicly advocating a leadership role for Mubarak’s newly named vice president. That was General Omar Suleiman, the longtime head of Egypt’s feared general intelligence agency, who among other things had played a key role in the Central Intelligence Agency’s covert rendition program under which suspected terrorists were handed over to third-party governments to be interrogated and in some cases were tortured. In discussions within the Obama administration, she pushed for the idea of encouraging Mubarak to initiate a gradual transition of power, disagreeing with Obama’s eventual recognition that the U.S.-backed dictator had to step down immediately. In her book Hard Choices, a memoir of her tenure as secretary of state written three years later, Clinton noted, ‘I was concerned that we not be seen as pushing a longtime partner out the door.’

After Saudi Arabian forces joined those of the Bahraini monarchy in brutally repressing nonviolent pro-democracy demonstrators the following month, the Wall Street Journal reported that Clinton had emerged as one of the ‘leading voices inside the administration urging greater U.S. support for the Bahraini king.’ In Yemen, while she eventually called for authoritarian President Ali Abdullah Saleh to step down, she backed the Saudi initiative to have him replaced by his vice president, General Abdu Rabbu Mansour Hadi, rather than support the demands of the pro-democracy movement to allow a broad coalition of opposition activists to form a transition government and prepare for democratic multiparty elections.
Clinton proved an enthusiastic supporter of regime change when it came to dictatorships opposed by the United States, however. While there has been debate regarding the appropriateness and extent of U.S. intervention in Libya and Syria, she consistently allied herself with those advocating U.S. military involvement. She pushed hard and eventually successfully for U.S. intervention in support for rebel forces in Libya, over the objections of key Obama administration officials, including the normally hawkish Secretary of Defense Robert Gates. While the Arab League had requested and the United Nations had authorized the enforcement of a no-fly zone to protect civilians from attack by the forces of dictator Muammar Gadhafi, North Atlantic Treaty Organization (NATO) forces — with Clinton’s encouragement — dramatically expanded their role to essentially become the air force of the rebels. Following the extra-judicial killing of Gadhafi by rebel soldiers, she joked, ‘We came, we saw, he died,’ which some took as an effective endorsement of crimes committed by armed allies against designated enemy leaders.

During the Benghazi hearings in October 2015, when she was asked about that comment, she said it ‘was an expression of relief that the military mission undertaken by NATO and our other partners had achieved its end.’ However, in justifying U.S. military intervention, the Obama administration initially insisted that the goal was ‘to protect the Libyan people from immediate danger, and to establish a no-fly zone,’ not regime change or assassination, underscoring Clinton’s apparent role in dramatically expanding the mission of U.S. forces. The chaos that resulted from the seizure of power by a number of armed militia groups, including Islamist extremists, created a situation where militiamen numbered nearly a quarter million in a country of some six million people. While there appears to be little merit in the Republican accusations against Clinton in regard to her conduct regarding the killing of the U.S. Ambassador J. Christopher Stevens and three other Americans in Benghazi by Islamist extremists in September 2012, her role in helping to create the situation that gave rise to such extremists raises more serious questions.

Hillary Clinton's agressieve, en in internationaal rechterlijk opzicht illegale, beleid als minister van Buitenlandse Zaken heeft ertoe geleid dat Mak’s zo geliefde Europese Unie geconfronteerd werd met een massale vluchtelingen-crisis. Maar dit speelde opmerkelijk genoeg geen enkele rol in zijn oproep. Opnieuw toonde hij daarmee zijn onverschilligheid ten opzichte van het recht, en niemand van zijn publiek of de 'vrije pers' die hem hiervoor ter verantwoording riep, hetgeen moet worden verklaard uit het diep verankerd superioriteitsgevoel van zowel de zo populaire en populistische opiniemaker als van zijn witte fans. Allereerst en vooral betekent dit  een groot gevaar voor Europa, waar her en der nucleaire wapens liggen opgeslagen, zowel Washington en de NAVO aansturen op een gewapend conflict met Rusland over Syrië. Stephen Zunes: 

As a U.S. senator, and well before the 2011 uprising in Syria, Clinton was a strong supporter of Republican-led efforts to punish and isolate the Bashar Al-Assad regime. She was a co-sponsor of the 2004 Syrian Accountability Act, demanding that — under threat of tough economic sanctions — Syria unilaterally disarm various weapons systems (similar to those possessed by hostile neighbors), abide by a UN Security Council resolution calling for the withdrawal of foreign troops from Lebanon (which had also been occupied by Israel for twenty-two years without U.S. objection), and return to peace talks with Israel (despite Israel’s categorical refusal to withdraw from the occupied Golan Heights). Her resolution also claimed that the Syrian government was responsible for the deaths of Americans in Iraq and threatened to hold Syria accountable in language that other senators feared could be used by the Bush administration for military strikes.

Not long after the initially nonviolent uprising in Syria turned into a bloody civil war with heavy foreign intervention, the New York Times reported that Clinton pushed hard for the Obama administration to become directly involved militarily in support for Syrian rebels. Irritated that NATO had gone well beyond its mandate in Libya, Russia and China blocked UN action on Syria. Obama eventually agreed with Clinton to begin training and arming some rebels, but despite the half billion dollars invested in the project, only a few dozen rebels made it into the field and they were quickly overrun by rival Islamist rebels of the Al-Nusra Front. Clinton has subsequently insisted that the disorganized and factious nature of the armed secular Syrian opposition notwithstanding, the failure to topple the Syrian regime or contain the rise of Islamist extremists was that the United States did not arm the rebels earlier and more heavily. Indeed, she has essentially blamed Obama for the dramatic rise of the Islamic State in Iraq and Syria, saying his failure ‘to help build up a credible fighting force… left a big vacuum, which the jihadists have now filled.’ She has also expressed disappointment that the Obama administration backed down from its threats in 2013 to bomb Syria following the Al-Assad regime’s launch of a deadly sarin gas attack on residential areas near Damascus, even after the government agreed to disarm its chemical weapons.

Wikileaks: Clinton Admits No-Fly Zone Means 'Killing A Lot Of Syrians.' Read more: http://thelibertarianrepublic.com/wikileaks-clinton-email-syria/#ixzz4O5cbxrIy 

Overigens heeft begin 2016 de

Organization for the Prohibition of Chemical Weapons (OPCW) confirmed the traces of the sarin gas used in Syria are not linked with the Syrian government's former stockpile of chemical weapons. The report corroborates the Syrian government's assertions that the faction responsible for the chemical attack, as well as 11 other instances of chemical weapons use, was the Syrian opposition.

The report also substantiates last month's claims from Ahmed al-Gaddafi al-Qahsi, cousin of Muammar Gaddafi, who said that the chemical weapons used in the incident had been stolen from Libya and later smuggled into Syria via Turkey by militants.

Zeer aannemelijk is dat de door de VS gesteunde terroristische organisatie al-Nusra verantwoordelijk was voor de aanval met chemische wapens, om op die manier te pogen de VS en de NAVO uit te lokken het Assad-regime te verdrijven, nadat in december 2012 

US Secretary of State Hillary Clinton issued a ‘strong warning’ to the Syrian government reiterating the president’s declaration that the use of chemical weapons against the Syrian people will be ‘a red line for the United States,’

daarbij al-Nusra een argument gevend om chemische wapens in te zetten, wetende dat de gedresseerde westerse mainstream-media ogenblikkelijk moord en brand zouden schreeuwen, en het ten val brengen van het Assad-regime zouden eisen. Maar opnieuw, al deze feiten spelen in Mak’s oproep om op mevrouw Clinton te stemmen geen enkele rol. Ten eerste omdat zijn kennis niet uitstijgt boven de geijkte consensus-berichtgeving van de mainstream-media. Ten tweede omdat hij niet wezenlijk in het onderwerp is geïnteresseerd, zolang hij daartoe niet verplicht wordt, en de polderpers hem maar laat door kakelen. Ten derde is de kennis die hij wel bezit onverteerd. Ik bedoel, het is absoluut onmogelijk om binnen tien jaar zowel een boek over héél Europa als een boek over héél de Verenigde Staten te schrijven, zonder concessies te doen aan de kwaliteit en diepgang van hetgeen beschreven wordt. Het lijkt misschien heel wat, maar is het bij nadere beschouwing niet, althans niet voor een belezen burger. Wanneer een journalist zich oordelen aanmeet over de VS dan dient hij allereerst te weten ‘How We Got Where We Are,’ zoals de uitstekend geïnformeerde Amerikaanse onderzoeksjournaliste Diana Johnstone schreef in haar uitgebreid gedocumenteerde boek Queen of Chaos. The Misadventures of Hillary Clinton (2016). Voordat ik uit haar boek citeer, wil ik eerst de gerenommeerde oud-correspondent van The New York Times, Chris Hedges, citeren, die Johnstone's boek als volgt kwalificeerde:

If you are still fooled by Bill and Hillary Clinton, as well as the Democratic Party, then Diana Johnstone’s boek will dispel (verdrijven. svh) the myth that either they or the party are redeemable (te hervormen. svh). Hillary, like her husband, Barack Obama and the Democratic Leadership, are controlled by corporate money and willing accomplices in the crimes of empire. Her appeal to gender holds no more promise for the poor, the working class or the wretched of the earth we tyrannize around the globe than Obama's appeal to race. The predatory (plunderende. svh) engines of corporate capitalism and the security and surveillance state will run as smoothly under her direction as they did under her predecessor. If you doubt this, read this book. 

Op haar beurt gaf ook Coleen Rowley, een gepensioneerde FBI-functionaris en ‘one of TIME Magazine’s Persons of the Year for 2002,’ een uiterst positieve reactie op Johnstone’s boek, hetgeen interessant is, omdat Rowley zelf een alom gerespecteerde FBI-onderzoeker was, die 

[a]fter the September 11, 2001 attacks, wrote a paper for FBI Director Robert Mueller documenting how FBI HQ personnel in Washington, D.C., had mishandled and failed to take action on information provided by the Minneapolis, Minnesota Field Office regarding its investigation of suspected terrorist Zacarias Moussaoui... In May 2002 Rowley testified to the Senate and the 9/11 Commission about the FBI's pre-9/11 lapses due to its internal organization and mishandling of information related to the attacks. 

Over Queen of Chaos schreef zij:

Wow! No other book cuts so starkly and accurately to the heart of the current violent chaos engulfing the world, and to the significance of Hillary Rodham Clinton's decades-long love affair with power that has helped push us to this precarious (hachelijk. svh) moment in history. The well-researched chronology and factual details compiled by Diana Johnstone about Honduras, Rwanda, Libya, Bosnia and Kosovo, to Iraq, Syria and Ukraine, turned into bloodbaths and finally into dangerous, failed states, constitutes the. harsh reality that we need to appreciate if, as decent people, we want to regain some moral conscience. But also for our simple self-preservation. 

Certainly Hillary is not the only neocon pyromaniac who likes to set a fire and then laugh when no one can put it out. But she now vies (dingen naar. svh) for leadership of that cabal (kongsi. svh), more and more people will hopefully see through their Orwellian lies, effectively selling perpetual war to the US-NATO-Israel as a noble cause to bring democracy, human rights, peace and love. Self-perpetuating war may indeed make the war profiteers happy and wealthy who so prominently top the the war top the Clinton’s donor list, but it is indeed as stupid as playing with fire. In putting a nuclear-armed Russia in their sights, the story cannot end well for anyone. I can assure that if you read Johnstone's book, you will want to help put out this insanity.

Hier spreekt niet een buitenstaander als Geert Mak die de context niet kent, maar een Amerikaanse insider die de politieke corruptie van dichtbij heeft meegemaakt, heeft onderzocht en in een bredere context weet te plaatsen. Mak speelt met vuur door te suggereren dat Hillary Clinton geen gevaar is voor de wereldvrede, en dat er een kosmische strijd gaande is tussen het absolute goed, versus het absolute kwaad. Gedreven door een combinatie van ijdelheid en een brandend verlangen naar bevestiging heeft mijn oude vriend zich steeds meer ontpopt als een levensgevaarlijk ongeleid projectiel. Hij verzwijgt fundamentele informatie of kent die domweg niet, en schuift tegelijkertijd onwelgevallige feiten terzijde, alsof die irrelevant zijn.  En ook de historische context verzwijgt Mak. In dit verband zou iemand hem eens moeten vragen waarom hij tijdens zijn oproep om op mevrouw Clinton te stemmen, de volgende, publiekelijk toegankelijk, informatie van Diana Johnstone bewust verzweeg:

Starting in 1950, the United States built an economic trap for itself from which it now seems unable to escape. The trap was given a name by Dwight Eisenhower in his farewell speech as President on January 17,1961: the military-industrial complex (MIC). 

The birth of this monster can be traced to National Security Council document 68, NSC-68, submitted to President Harry S. Truman on April 14,1950. The document was top secret then and remained so until 1975. Its main author was Paul Nitze, a prosperous and highly educated investment banker unknown to the general public. He summarized an elite consensus that in effect turned the United States decisively away from its New Deal social programs to endless military buildup. At the end of World War II, the United States was in danger of falling back into the Depression, especially since overseas trading customers were impoverished by the war. A Keynesian boost was needed, but the elite implicitly favored spending on the military over public works. To win Congressional and public support, it was therefore necessary to exaggerate the 'Soviet threat.’ But Communism was never a serious political threat to Western Europe beyond the Soviet-occupied buffer zone in Eastern Europe. Nor was it a military threat, for, under Stalin, the Soviet Union had abandoned the doctrine of ‘permanent revolution' (over protests from the exiled Trotsky) and was now concentrating on reconstruction from the devastation of the war and on building defenses against the further aggression it feared from the capitalist West. NSC-68 claimed that the USSR was still ‘led by a fanatic faith’ to ‘impose its absolute authority over the rest of the world.’ As a result, Pentagon contracts became the life-blood of the U.S. economy, affecting every Congressional district and virtually every activity (most notably in the universities) which welcomed the influx of grants (staatssubsidies. svh), ignoring the implications of the strings attached. 

Without any public discussion, NSC-68 set the future course of the United States for generations to come. The ‘Cold War’ was already announced in 1947 in a Speech in South Carolina by Bernard Baruch (a Jewish American financier, stock investor, philanthropist, statesman, and political consultant. https://en.wikipedia.org/wiki/Bernard_Baruch), who used the alleged Communist threat as an argument against the wave of post-war labor demands. Baruch called for ‘unity’ between labor and management, longer workweeks, and no-strike pledges from unions, since ‘today we are in the midst of a cold war.’ 

This largely-invented and certainly overblown ‘Soviet threat’ was used both to pump Congressional appropriations into the Pentagon and to tame the labor movement, using guilt by association with an American Communist Party which was never a threat to anything but racial segregation in the South. 

It is significant that this historic turning point was accomplished by an elite, behind closed doors, which used dire (ijselijke. svh) warnings of an external ‘threat’ to smother (smoren. svh) any possible democratic debate on the direction the nation might take. The media largely orchestrated this campaign, framing international news as an eternal dualistic contest between freedom and communism. 

Precies hetzelfde zien wij nu, in de vorm van de mainstream-media-hetze tegen het — in  het politieke jargon van NRC-propagandist Hubert Smeets — ‘Poetinisme.’  Tegelijkertijd worden, meer nog dan tijdens de Koude Oorlog, de geesten rijp gemaakt voor een gewapend conflict met de Russische Federatie. In een geconditioneerde reflex reageerde op bevrijdingsdag 2014 ook de opportunistische Geert Mak op 'het Russische gevaar' toen hij het televisiepubliek meedeelde dat ‘meneer Poetin’ aan ‘landjepik’ doet en dat de Russische president daarom 'Europa [dwingt] om meer aan defensie uit te geven,’ een klemmend advies dat hij afrondde met de bestraffende woorden: ‘Dus defensie kun je niet helemáál afbreken.’ Wat hij ditmaal verzweeg was het feit dat mochten de Russen een oorlog met de NAVO dreigen te verliezen de kans dan groot is dat Moskou nucleaire wapens zal inzetten, net zoals de NAVO in dezelfde omstandigheden zal doen, maar dit alles nam Mak op de koop toe, althans tot ik hem op het krankzinnige gevaar wees, door een email te sturen met de verwijzing naar de waarschwing van Henry Kissinger, die zomer 2015 had verklaard dat ‘breaking Russia has become an objective’ van de Amerikaanse elite. (http://nationalinterest.org/feature/the-interview-henry-kissinger-13615?page=2) Pas toen realiseerde de ‘chroniqueur van Amsterdam, Nederland, Europa en Amerika,’ zoals Twan Huijs hem betitelde, ineens wat de consequenties van zijn militante oproep konden zijn. Met evenveel stelligheid verklaarde hij vervolgens precies het tegenovergestelde door tegenover twee Belgische journalisten uiteen te zetten dat

Als  president van Rusland Poetin zich niet [kon] permitteren niet op het verlies van de Krim te reageren. Als je nog maar een middag de geschiedenis van Rusland en Oekraïne bestudeert, snap je dat. Er is veel te lichthartig met dat probleem omgesprongen… Het verwijt dat de NAVO na de ineenstorting van de Sovjet-Unie gebruik heeft gemaakt van de Russische zwakte is op zich correct. Zelfs Henry Kissinger heeft gewaarschuwd dat je daarmee een bepaald evenwicht verstoort.

Duidelijk is dat het opportunisme en conformisme van de westerse mainstream-opiniemakers levensgevaarlijk kunnen uitwerken, zeker wanneer journalistieke lichtgewichten als Twan Huijs hiervoor een platform bieden. Zonder over een historische context te beschikken zijn mijn mainstream-collega’s ‘loose cannons.’ Bij gebrek aan informatie en inzicht zou het verstandig zijn als ze de bredere historische context van de actualiteit zouden weten. Laten ze allereerst de volgende informatie van Diana Johnstone bezinken:

The NSC-68 Cold War dominated U.S. foreign policy without serious challenge until Mikhail Gorbachev moved to end it. The 'Soviet threat’ was such a valuable focus for U.S. policy that much of the ruling establishment remained wary, suspicious or outright hostile. What could we do without it? 

The impulse for world peace came from Moscow. Clearly, the Soviet elite had decided that their interest lay in loosening their power system and abandoning their Eastern European buffer zone in the hope of a peaceful partnership with the West. They were led to believe that this was possible largely by the German peace movement of the early 1980s, which gave the impression that German aggressive intentions toward the East had been rejected by the post-war generation. 

Western media have managed to distort that decisive Russian move for peace by reducing the end of the Cold War to a single symbol: the fall of the Berlin Wall. It was more a spectacle than an historic event. The real event happened earlier: Gorbachev's visit to the West German capital, Bonn, in June 1989, which sealed Moscow’s abandonment of the German Democratic Republic. East Germany was no doubt the most sincerely socialist and economically successful of all the Eastern European Warsaw Pact members, despite widespread resentment of institutions such as the Stasi. Once Moscow decided to allow German reunification, the Berlin Wall was obsolete and its ‘fall’ in November was simply the inevitable result. To fixate on ‘the Fall of the Berlin Wall’ creates the impression that Eastern European changes were caused principally by a popular uprising of the people against communism. This interpretation obscures the historic decisions made by the Soviet nomenklatura. 

Hoewel het Warschau Pact werd ontbonden waarmee de Koude Oorlog definitief was afgelopen, en het ‘peace dividend’ de ontbinding van de NAVO mogelijk maakte, waardoor de ontelbare miljarden verslindende wapenwedloop kon worden stop gezet, werd zonder enige democratische discussie het ledenaantal van het Atlantische militaire bondgenootschap verdubbeld en  rukten de NAVO/Amerikaanse bases steeds verder oostwaarts op. Wederom herhaalt zich de afgelopen kwarteeuw het militair Keynesianisme, waarop de Amerikaanse elite gelijk na de Tweede Wereldoorlog terugviel. De VS met zijn enorm militair-industrieel complex, waarvoor president Eisenhower al in 1961 waarschuwde, kan niet meer gestopt worden. Als een monster van Frankenstein is het een eigen leven gaan leiden, terwijl de voortgezette gigantische bewapening niet anders dan op een wereldwijde ramp kan uitlopen. En zodra dit zich zal voltrekken dan weet u welke opiniemakers in Nederland, uit angst voor wat Mak 'statusverlies' noemt, mede verantwoordelijk hiervoor zijn. Het is waar: ‘De toekomst is altijd totaal onvoorstelbaar,’ maar zeker is in elk geval dat een appel altijd naar beneden valt, en nooit omhoog. Dat is een natuurwet, zoals het ook de wet van oorzaak en gevolg is dat als de rijken de wereld tot de tanden toe bewapenen er dan oorlogen zullen volgen, en voor Mak belangrijker nog dat iemand die anderen bedriegt uiteindelijk zijn 'status'  zal verliezen, want zoals president Abraham Lincoln terecht zei: 'You can fool all the people some of the time, and some of the people all the time, but you cannot fool all the people all the time.' Net als sterven, zijn sommige gebeurtenissen nu eenmaal onvermijdelijk. In verband met de lengte stop ik hier. Volgende keer over de periode ‘From Cold War to Global Leadership.’ 

Frank Westerman's Provinciale Schrijverij 29

In zijn meest verkochte bestseller De eeuw van mijn vader (1999) stelt Geert Mak:

Wat het Nederlandse en speciaal het gereformeerde anti-semitisme betreft, hierbij speelde vermoedelijk ook het verzuilde denken een rol: wat de joden overkwam, viel buiten de eigen wereld. Het was erg, maar het waren de anderen. Op 19 augustus 1935  berichtte De Sumatra Post uitvoerig over nieuwe antisemitische uitbarstingen in Duitsland, over het huwelijksverbod tussen ariërs en niet-ariërs en de jongste haatcampagne van Julius Streicher  voor een stampvol en jubelend Berlijns Sportpalast. Een week later schreef mijn vader over de ‘ariër-politiek’ van Hitler; hij zag er wel een aanval op de Kerk in maar sloot de ogen voor het anti-semitisme dat erachter lag. ‘Op staatsterrein tolerabel’ — en dat terwijl hij nooit anders dan met eerbied sprak over het ‘uitverkoren volk Gods.’ 

Naar aanleiding van het ‘gereformeerde anti-semitisme,’  merkt Mak junior bovendien op dat zijn vader, dominee Catrinus, ‘niet verschilde van de overgrote meerderheid,’ die ‘Hitlers jodenvervolging’ allereerst ‘als een probleem van de joodse gemeenschap zelf,’ beschouwde. 

Hoewel de situatie in Duitsland steeds dreigender werd en aan de Nederlandse grenzen de wanhoop zich opstapelde, liet de regering jaarlijks niet meer dan zevenduizend joodse vluchtelingen toe. Nederland, met nog geen tien miljoen inwoners, zou anders ‘te vol worden,’ zo verklaarde premier Colijn (gereformeerde miljonair, bekend vanwege zijn rigoreuze bezuinigingspolitiek. svh). Bovendien zou het ook niet in het belang zijn van de joden zelf, zo meende hij. Als er te veel joodse vluchtelingen zouden binnenstromen, ‘zou de stemming van ons volk ten opzichte van de Joden een ongunstige wending nemen.’ 

Het beleid leidde tot mensonterende taferelen. Geweigerd werden blijkens een brochure van het Comité van Waakzaamheid uit 1938: ‘Een man die ernstig mishandeld was en die om aan verder gevaar te ontsnappen, te voet gedurende veertien dagen door Duitsland had gezworven, werd niet toegelaten omdat hij geen bewijs kon leveren van de hem toegebrachte verwondingen.’ ‘Een statenloze vrouw, jodin, die na twaalf dagen lopen meer dood dan levend de Nederlandse grens bereikte, werd onverwijld weder uitgeleid.’ ‘Een man die om tien uur ’s morgens per trein was gearriveerd, mocht op Nederlands grondgebied niet wachten op de telegrafisch gevraagde bevestiging van zijn vooruitzicht op een werkkring in Engeland, maar werd na enige uren oponthoud onverbiddelijk over de grens gezet. Bij zijn uitleiding verzekerde hij, onder aanroeping van God, dat zijn terugkeer in Duitsland zijn dood betekende. Omtrent zijn lot is ons niets bekend.

Voor de vluchtelingen die wel werden toegelaten, werd een een speciaal kamp gebouwd. Plannen om dat kamp ergens bij Ermelo neer te zetten werden getorpedeerd door de ANWB — die de Veluwe graag in vakantiestemming wilde houden — en door koningin Wilhelmina, die zo’n vluchtelingenkampen, zoals ze schreef, niet graag in de buurt van haar zomerverblijf zag verrijzen. Uiteindelijk werd achter in Drenthe een plaats gevonden, ver van de grote bevolkingscentra, niet ver van de oostgrens: Westerbork. Er waren een paar christelijke hulpcomité’s, maar de meeste kosten werden betaald door de Nederlandse joodse gemeenschap. De niet-joodse belastingbetaler zou er geen last van hebben. 

Kortom, niets nieuws onder de zon, want ook de postmoderne kleinburger vertoont momenteel zwijgzaam dan wel luidkeels dezelfde intolerante en onverschillige houding, maar nu ten aanzien van islamitische vluchtelingen uit landen die door gewelddadige westerse interventies in chaos zijn veranderd. Het Nederlands anti-semitisme richt zich niet langer meer tegen joden, maar tegen een andere semitische bevolkingsgroep, de Arabieren. Een voorbeeld: ondanks het feit dat de Europese Unie de belangrijkste handelspartner is van Israel weigert Brussel het Associatieverdrag met de zionistische staat op te schorten, nu het Joods-Israelisch regime doorgaat met het stelen en bezetten van Palestijns land en het onderdrukken van de Palestijnse bevolking. Desondanks weigert opiniemaker Geert Mak (en de rest van de Nederlandse ‘politiek-literaire elite’) zich publiekelijk uit te spreken tegen dit EU-beleid. Sterker nog, Mak junior roept de Nederlander met klem op de EU te steunen, aangezien er ‘Geen Jorwert zonder Brussel’ mogelijk zou zijn. Zodoende maakt hij in wezen dezelfde historische fout als zijn vader in het interbellum, ook zoon Geert weigert nu zijn  verantwoordelijkheid te accepteren voor het ontstane onrecht, en verraadt zijn geclaimde respect voor democratie en mensenrechten. Hij negeert het feit dat Israel de prijs is die Europa het Palestijnse volk liet betalen voor het eeuwenoude christelijke anti-semitisme, dat onvermijdelijk in de holocaust eindigde. In de hoop en verwachting dat het daarmee zijn schuld had ingelost, laat de Nederlandse spraakmakende gemeente de Palestijnen aan hun lot over. Zo berichtte de Amerikaanse hoogleraar Sandy Tolan op 18 oktober 2016 over ‘The Death of the Two-State Solution’:

Washington has finally thrown in the towel on its long, tortured efforts to establish peace between Israel and the Palestinians. You won’t find any acknowledgement of this in the official record. Formally, the U.S. still supports a two-state solution to the conflict. But the Obama administration’s recent 10-year, $38-billion pledge to renew Israel’s arsenal of weaponry, while still ostensibly pursuing “peace,” makes clear just how bankrupt that policy is. 

For two decades, Israeli leaders and their neoconservative backers in this country, hell-bent on building and expanding settlements on Palestinian land, have worked to undermine America’s stated efforts -- and paid no price. Now, with that record weapons package, the U.S. has made it all too clear that they won’t have to. Ever.

Geen woord daarover van de -- volgens eigen zeggen wedergeboren christen -- Geert Mak, die in september 2005 tegenover het vrouwentijdschrift Opzij openbaarde te geloven 

in een genadige God. Dat is heel belangrijk: een milde, liefdevolle God. En dat je die genade overbrengt op je medemensen, dat je deel uitmaakt van een gemeenschap die de hele wereld omvat, dat er lijnen lopen tussen andere mensen en jou en tussen jou en God. Dat geeft soms troost, soms ordening, soms een gevoel van verantwoording. Het geeft lijn aan je handel en wandel. Als je vraagt wat mijn godsbeeld is: een vriendelijke, vaderlijke God, een milde man, die mensen doorziet in hun zwakheid.

De feiten spreken voor zich, maar de Nederlandse spraakmakende gemeente zwijgt hierover in alle talen.

De geschiedenis herhaalt zich, en Mak, die zichzelf graag historicus noemt, weet dit. Vandaar dat hij over de zionistische terreur muisstil is. Onthullend in dit verband is dat mijn oude vriend Geert over het ‘gereformeerde anti-semitisme’ schreef:

Soms vraag ik me af: heeft bij de mannenbroeders van voor de oorlog, die zich zelf zo graag ‘de kinderen Gods’ noemden, wellicht ook een uitgesproken jaloezie meegespeeld? Jegens de enige echte ‘kinderen Israëls’? Joden pasten immers niet in het beeld van de ideaalstaat uit de zeventiende eeuw die de mannenbroeders altijd voor ogen hadden.
Het onthullende is niet alleen dat deze vraag allang door westerse intellectuelen uitvoerig is behandeld en beantwoord, maar dat Mak junior tevens moet beseffen dat ook nu allerlei oneigenlijke ressentimenten en machiavellistische drijfveren meespelen in de meedogenloze onverschilligheid ten aanzien van de Palestijnse bevolking en daarnaast de vluchtelingen uit bijvoorbeeld Syrië, Irak en Afghanistan. Over het onderhuids anti-semitisme zette Geert Mak hij uiteen:

Mijn moeder meldde dat een bepaalde film heel mooi was, ‘een beetje pro-joodsch, maar wel erg de moeite waard om te zien,’ en zo ging het voort. Het probleem was niet dat in Nederland opeens een fel anti-semitisme oplaaide. Maar er was wel sprake van een gevaarlijke voorfase, die op dat moment vrijwel niemand zag: de aanwezigheid van de joodse bevolkingsgroep, die eeuwenlang door iedereen als een vanzelfsprekendheid was beleefd, werd in die jaren dertig voorwerp van het publieke debat, ook in Nederland.

Voor zowel zijn ouders als hun zoon blijft ‘de Jood,’ evenals ‘de Islamiet,’ de Ander. Diep in het bewustzijn van de christen lag en ligt nog steeds de overtuiging verborgen dat ‘De Joden een afzonderlijke natie [zijn], die als gasten wonen te midden van ons volk… van onze natie maken zij geen deel uit,’ aldus citeert Mak de ‘schoolmeester-journalist Hendrik Algra.’ Vandaar ook dat de ‘chroniqueur van Europa’ de ‘Joodse natie’ niet publiekelijk zal bekritiseren. Onder de christenen is sprake van een combinatie van enerzijds schuldbesef tegenover ‘de Joden’ en het judaïsme, terwijl anderzijds onverschilligheid en haat ten aanzien van ‘de Arabieren’ en de islam kenmerkend zijn. In beide gevallen ligt hieraan het Europese superioriteitsgevoel ten grondslag. Zowel in De eeuw van mijn vader (1999) als in zijn publieke optredens durft Mak die werkelijkheid niet te beschrijven. Hij vergoelijkt de anti-semitische sentimenten van zijn ouders -- die model staan voor de Nederlandse petite bourgeoisie -- als een voortdurend ‘zoeken naar een houding in deze wereld,’ want

[m]ijn ouders wisten nu eenmaal niet, zoals niemand dat weet, op welke plek ze zich bevonden in de geschiedenis. En met name wisten ze één ding niet: dat hun leven zich afspeelde tussen een voorbije wereldoorlog en een komende,

net zo min als hun zoon, Geert, getuige zijn uitspraken, zich vandaag de dag realiseert dat ook hij tussen twee wereldoorlogen leeft. Wat dit betreft heeft hij niets geleerd van de eeuw van zijn vader, en van zijn eigen familiegeschiedenis. Het verwerpelijke aan zijn vergoelijking is dat hij daardoor impliciet anti-semitische sentimenten rechtvaardigt. Immers, zijn ouders wisten niet op welke plek ze zich bevonden in de geschiedenis’ en ‘dat hun leven zich afspeelde tussen een voorbije wereldoorlog en een komende,’ die zou uitmonden in ondermeer de holocaust. De ‘chroniqueur van Europa’ doorziet nog steeds niet dat ieder mens zijn verantwoordelijkheid dient te aanvaarden door een moreel standpunt in te nemen. In dit verband getuigt Mak’s opmerking in het programma College Tour dat ‘het probleem is dat de wereld héél slecht leert van de geschiedenis’ van een diep cynisme. Door te zwijgen over de Israelische koloniale terreur tegen de Palestijnse bevolking maakt hij dezelfde fout als zijn vader, die over de koloniale overheersing in ‘Nederlandsch Indië’ aan

het eind van zijn leven schreef dat hij zich nog altijd afvroeg hoe de vrijheidslievende Nederlanders — hemzelf inbegrepen — ‘jaren en jaren lang zonder hartzeer deze koloniale toestanden hebben geaccepteerd, vrijheidsstrijders als misdadige opstandelingen onschadelijk hebben gemaakt, veroveraars geëerd en kalmweg gesproken hebben van óns Indië. En zelfs de eerste legitieme tekenen van “merdeka” hebben we niet onderkend, laat staan erkend.

De geschiedenis is voor Geert Mak geen spiegel, maar een rechtvaardiging van het eigen verraad. Dominee Catrinus Mak verraadde niet alleen het ‘uitverkoren volk’ van zijn gereformeerde God, maar daardoor tevens ‘de leer die de kerk onder beroep op het Woord van God als normatief laat gelden,’ en derhalve verraadde hij zelfs het bestaan van zijn God, van wie hij als zielenherder een werkzaam leven lang de normatieve boodschap verspreidde. Dat kon kennelijk niet anders, aangezien volgens Mak junior de mentaliteit van zijn ouders en de meeste andere christelijke ‘Europeanen’ als het ware was gedetermineerd, omdat

[d]e kern van hun denken van hun denken bleef uitgaan van de absolute superioriteit van de blanke Hollanders, hoe dom, dik, agressief, geldzuchtig, kortzichtig en stompzinnig velen ook waren.

Op dit punt aangekomen rijst onontkoombaar de vraag hoe Mak als geprezen ‘Amerika-deskundige’ de door hem zo bekritiseerde ‘absolute superioriteit’ in het huidige westerse denken beoordeelt. En aangezien, volgens onder andere zijn boek Reizen zonder John (2012), de VS nog steeds ‘de kracht’ bezit ‘om het debat naar zich toe te trekken, om de agenda van de wereldpolitiek te bepalen,’ en 'de Amerikanen’ ook nog eens ‘hele optimistische mensen [zijn] vergeleken met ons fatalistische Europeanen,' waardoor Amerika er over een halve eeuw beter voor[staat] dan Europa,’ zie ik me genoodzaakt Mak’s houding te onderzoeken ten opzichte van het land, waarvoor hij, volgens eigen zeggen, al vanaf zijn prille jeugd een ‘geheime liefde’ koestert. Hij gaat er zelfs vanuit datAls je invloed en macht wilt hebben, je groots [moet] zijn,’ en dat dit ‘iets [is] wat we in Europa van ze kunnen leren.’ Kenmerkend is zijn bewering uit 2012, voorafgaand aan de herverkiezing van de man die als ‘eerste zwarte president’ juichend werd binnengehaald in de infantiele verwachting dat hij zijn verkiezingsbelofte ‘change we can believe in’ zou gaan waarmaken. Mak zei toen dat ‘het beter voor Nederland en de internationale gemeenschap [is] dat Obama de verkiezingen wint.’ Met evenveel stelligheid verklaarde het orakel van Bartlehiem in dezelfde periode dat 'De Amerikaanse politiek voor een groot deel niet meer [wordt] bepaald door wat mensen willen en nodig hebben. Zetels, invloed, het is tot op grote hoogte te koop. Het is corrupt.’ Ook Obama? Ook Obama, want:

[w]ij maken Obama heilig. Maar er is best veel op hem aan te merken. Hij heeft de grote fout gemaakt door toen hij net president was, niet in te grijpen in de bankensector. Dat kwam natuurlijk omdat Wallstreet een van zijn grote financiers was. Maar toch, hij heeft dezelfde groep mensen die de crisis hebben veroorzaakt, aan het bewind gelaten. En op het gebied van oorlogsvoering. Doodvonnissen uitdelen door onbemande vliegtuigjes op pad te sturen; het is vanuit het oogpunt van een rechtsstaat buitengewoon schadelijk. Obama doet het gewoon. Ook hij heeft vuile handen.

Kort samengevat meent Mak dus dat ‘het beter voor Nederland en de internationale gemeenschap’ is dat de man die dankzij de financiële steun van de corrupte elite van ‘Wall Street’ de machtigste politicus op aarde kon worden, om vervolgens te verzuimen ‘in te grijpen in de bankensector’ aangezien hij ‘dezelfde groep mensen die de crisis hebben veroorzaakt, aan het bewind’ liet, en dus ‘vuile handen’ heeft. Ook bij herlezing van deze paradoxale quatsch zal de lezer niet aan de indruk kunnen ontkomen dat mijn oude vriend wartaal uitslaat, overigens zonder dat de ‘polderpers’ dit opvalt, want ook zij is even opportunistisch als Mak zelf. Opportunisme en conformisme zijn per definitie de overlevingsstrategieën van de mainstream. De kleinburger zit vol met angst en voelt zich genoodzaakt met elke wind mee te waaien, hetgeen het succes verklaart van Mak als ‘de populairste geschiedenisleraar van het land,’ zoals de even behaagzieke opportunist Twain Huijs, hem noemde in het televisieprogramma voor witte mensen met de veel belovende naam: College Tour. Mak is in staat om twee aan elkaar tegenstrijdige boodschappen tegelijk de wereld in te sturen zonder dat de overgrote meerderheid van de polderpers dit opvalt. Dat is knap, héél erg knap. Er zijn maar weinig mensen die dit kunnen. Helaas is het niet alleen héél erg knap, maar tevens héél erg gevaarlijk, aangezien de postmoderne mens qua informatie volledig afhankelijk is van de mainstream-media. 

Laat ik voor de duidelijkheid twee Geert Makken introduceren, Mak 1 en Mak 2. Als Mak 1 spreekt of schrijft volgt Mak 2 hem als een schaduw. Mak 1 koos in 2012 zonder enige enige intellectuele reserve voor Barack Obama, omdat dit beter zou zijn voor de hele wereld, inclusief zijn geliefde Jorwert, het Friese dorp dat hem landelijke bekendheid verschafte. (Overigens is het ironische hieraan dat hij, vanwege teveel rumoer van de — door de EUgesteunde — buurboer, het dorp is ontvlucht.) Welnu, zoals bekend steunt president Obama, hoewel zwart, gehoorzaam de vooral witte macht in Washington en op Wall Street. Dat is natuurlijk gebruikelijk. In een neoliberale ‘democratie’ ziet de financiële en economische macht erop toe dat er geen ‘excess of democracy’ optreedt, een gevaar waar de founding fathers al bijna tweeënhalve eeuw geleden voor waarschuwden. Dit is de voornaamste reden waarom ‘Wall Street’ één van Obama’s ‘grote financiers’ is, want voor wat hoort wat. Biljoenen dollars om precies te zijn. En dat Obama de boodschap goed had begrepen bleek toen hij in mei 2014 afgestudeerde cadetten van de U.S. Military Academy te West Point verzekerde dat: 

Here’s my bottom line: America must always lead on the world stage he said elsewhere during his address. If we don’t, no one else will. The military that you have joined is, and always will be, the backbone of that leadership.

Oftewel, ‘de ruggegraat’ van de Amerikaanse hegemonie is het dreigen of toepassen van geweld. Now, go out and Kill. En met welk recht denkt Obama dat hij de hele wereld het spiegelbeeld van de VS mag maken? Dat is simpel: ‘I believe in American exceptionalism with every fiber of my being.’ Obama waarschuwde de cadetten ‘never bet against the United States of America… [because] the United States has been, and will always be, the one indispensable nation in world affairs.’  

Met andere woorden, de Amerikaanse bevolking is als geen ander volk op aarde. Zij is ‘exceptionalistisch,’ dat wil zeggen: 

American exceptionalism is the distinct belief that the United States is unique, if not superior, when compared to other nations. Champions of American exceptionalism hold that because of its national credo, historical evolution, and unique origins, America is a special nation with a special role — possibly ordained by God — to play in human history. The belief in American exceptionalism is a fundamental aspect of U.S. cultural capital and national identity. It is an essential part of America’s political, cultural, and social DNA,

aldus de introductie van de essaybundel The Rhetoric of American Exceptionalism (2011), geschreven door de Amerikaanse academici David Weiss en Jason A. Edwards. Zij wijzen erop dat

To believers in American exceptionalism, the United States continues to move in constant upward pattern, remaining the beacon of light in the darkness and the defender of the rights of man as long as the nation exists. Moreover, America and Americans are exceptional because they are charged with saving the world from itself; at the same time, America and Americans must maintain a high level of devotion to this destiny. Ultimately, champions of American exceptionalism argue that American exceptionalism functions to order Americans’ universe and define their place in it.

The rhetoric of American exceptionalism permeates every period of American history… American exceptionalism has been fundamental to political rhetoric, serving as the foundation for the doctrine of Manifest Destiny, which was used to justify the Mexican, Spanish–American, and Vietnam wars as well as the westward expansion of U.S. sovereignty across the American continent,

en, zo voeg ik er onmiddellijk aan toe, rechtvaardigt in de ogen van de Amerikanen en haar supporters de verder uitbreiding van de NAVO-bases, zodat nu de Russische Federatie geheel is omsingeld. Het zal voor een rationeel denkend mens duidelijk zijn dat de ‘superioriteitsgedachte’ kenmerkend is voor elk expansionistisch imperium, dus ook de VS. Daarbij geldt in de praktijk van alledag vanzelfsprekend geen enkel moreel of rationeel argument. De enige ‘rechtvaardiging’ is uiteindelijk ‘might is right,’ de macht van de sterkste. Afgaande op Geert Mak’s felle kritiek op ‘de absolute superioriteit van de blanke Hollanders, hoe dom, dik, agressief, geldzuchtig, kortzichtig en stompzinnig velen ook waren,’ zou men mogen verwachten dat hij in het geval van de opperbevelhebber van de Amerikaanse Strijdkrachten veel sceptischer was geweest in zijn enthousiasme voor Obama. Maar omdat hij niet rationeel kan nadenken, is hij in staat om datgene wat hij net met grote zekerheid heeft verkondigd onmiddellijk weer tegen te spreken. Ziehier hoe Mak 1 en zijn afsplitsing, Mak 2, telkens weer gezamenlijk optrekken. Het voordeel van deze schizofrene houding is dat hij, of beter nog, zij beiden iedereen te vriend kunnen houden in een land waar het poldermodel een eufemisme is voor een corrupte levenshouding. Ander voorbeeld: even paradoxaal is Mak’s oproep om op Hillary Clinton te stemmen en niet op Trump omdat die lijdt aan ‘een enorm temperament’ en hij 

echt iemand [is] die vanwege een vervelende tweet in razernij kan uitbarsten. Zo iemand moet je niet als opperbevelhebber hebben. Wat Hillary Clinton zei is ook terecht: ‘hij is ongeschikt,’ en dat is zelden gezegd.

Volgens het orakel van Bartlehiem is ‘Trump,’ in tegenstelling tot mevrouw Clinton, ‘echt een gigantisch gevaar voor ons allemaal… Als zo’n man met zijn vingers aan de atoomknop gaat zitten, zijn we niet jarig,’ waarna mijn oude vriend zijn jeugdig publiek de schrik op het lijf probeerde te jagen door te verklaren: ‘Je wilt niet weten wat er gebeurt als de grote kladderatsj komt.’  Drie dagen nadat Mak, in navolging van Hillary Clinton, had gewaarschuwd dat Trump ‘ongeschikt’ is voor het presidentschap, stelde een Amerikaanse insider, de voormalige staatssecretaris van Financiën onder Reagan, dr. Paul Craig Roberts, een vraag die de Bartlehiemse bestseller-auteur domweg bewust had verzwegen, te weten: ‘Does Hillary Clinton Have The Temperament To Have Her ‘Finger On The Nuclear Button’? Die vraag is gerechtvaardigd, aangezien mevrouw Clinton’s plotselinge aanvallen van razernij algemeen bekend zijn. Zo ontplofte zij opnieuw na een televisie-uitzending van NBC op 8 september 2016 waarin zij enkele kritische vragen kreeg gesteld door de bekende Amerikaanse televisie-journalist Matt Lauer. Na de uitzending gebeurde het volgende:

Hillary’s meltdown (woede-aanval. svh) included throwing a water glass at a staffer- narrowly missing her head, and demanding Matt Lauer be fired!  She was overheard threatening executives at NBC saying ‘If I lose, we all go down and that Fascist Fuck will have us swinging from nooses! What the fuck is wrong with you idiots?’

It is reported Hillary then screamed at everyone for close to an hour and staffers felt like she was having a ‘Hitler-like rage down.’

Calls were made to New York Times, Washington Post and Huffington post and Twitter executives with orders to ‘Crush Matt Lauer.’ As you can easily see with all the headlines from these puppet MSM sources, they are completely bought and paid for.

 Hillary also screamed that she wanted Matt taken off the October debate…  Let’s see if that command is met.  My bet is that it will be.

Staffers at HRC campaign report that they scared of her, and one described Hillary as ‘an out of control psychopath.’

Since Hillary does not allow any staff to have cell phones when she is there, no footage is available, but Hillary is in full frenzy now.  She has made it clear that she wants Matt Lauer to be ‘persona non grata for the rest of his days on earth.’  

Donna Brazile was singled out by Hillary during the rant.  Donna was told ‘You stare at the wall like a brain dead buffalo, while letting fucking Lauer get away with this betrayal?  Get the fuck to work janitoring this mess — do I make myself clear???’

After the one-hour tirade, Hillary needed to rest in a dark room, with a compress to her head.

We’ve all heard stories of Hillary’s rampages.  I would certainly never want to be the object of one of her psychotic episodes.  I almost feel sorry for her staff.

Christina Reynolds, Deputy Communications Director for the Clinton campaign, and Donna Brazile, chair of the campaign, received scathing rebukes from Hillary after Matt Lauer went ‘Rogue’ on her.

According to inside sources, after the town hall with Matt, Hillary went ballistic, throwing a huge tantrum, with personal calls to Comcast executives, the parent company of NBC Universal.  I guess they got the message with all of the ridiculous headlines to follow over the next couple of days.

Here are a few exerts from some news sources this morning:

As he learned, Clinton had been given all of the questions in advance but was tripped up by Lauer asking her something she hadn’t been given, throwing her completely off her game and script. The topic was a tricky one for Clinton, her use of an illegal home server for the storing, receiving and transmitting of government secret documents. One of those working the event for Comcast described her as visibly beginning to boil with the asking of that question.

Her outburst began immediately after she left the stage, with her first throwing a full glass of water into the face of her assistant, with manic, uncontrolled screaming beginning at that point. The source described Clinton as the ‘most foul-mouthed woman I’ve ever heard, and that voice at screech level — awful.’

She also had some racist condescending comments for the black DNC chairman, Brazile, including suggestions that she was better qualified to be the campaign’s janitor.

One female NBC executive is quoted as saying that Brazile’s stoic response to the unhinged Clinton only served to enrage her more. She described it saying, ‘It was the most awful and terrible… and racist display — such a profane meltdown I have ever witnessed from anyone, and I will never forget it.’

Maar dit alles verzweeg Mak tijdens zijn verkiezingsadvies aan de Amerikanen. Wat tevens opvallend blijft, is het gegeven dat Hillary Clinton, net als Geert Mak, geen kritiek wil uiten op Israel. Mak vreest dat anders zijn reputatie en inkomsten een gevoelige knauw zullen krijgen. Zijn devies is  koste wat kost elke controverse uit de weg gaan, een bestseller-auteur dient zijn publiek te behagen en het niet tegen de haren in strijken. De motivering van mevrouw Clinton is al even simpel, namelijk haar nauwe banden met de rijke en machtige zionistische lobby in de VS én haar niet aflatende steun aan het militair-industrieel complex. Begin 2016 concludeerde de Amerikaanse hoogleraar Stephen Zunes in The Cairo Review of Global Affairs, een uitgave van The American University in Cairo onder de kop ‘Hillary the Hawk’:

Despite Hillary Clinton’s reputation as a liberal, the record suggests her presidency would push America toward a more militaristic approach to the Middle East.

Professor Zunes, die politieke wetenschappen doceert en daarnaast ‘program director of Middle Eastern studies’ is aan de Universiteit van San Francisco, wordt algemeen beschouwd als een buitengewoon goed geïnformeerde bro. Daarom heb ik hieronder een langer fragment uit zijn analyse overgenomen, zodat de geïnteresseerde kan zien hoe onnozel Geert Mak’s oproep is. Zunes stelt over Hillary Clinton:

Her hawkish views go well beyond her strident support for the U.S. invasion of Iraq in 2003 and subsequent occupation and counter-insurgency war. From Afghanistan to Western Sahara, she has advocated for military solutions to complex political problems, backed authoritarian allies and occupying armies, dismissed war crimes, and opposed political involvement by the United Nations and its agencies. TIME magazine’s Michael Crowley aptly summed up her State Department record in 2014:

‘As Secretary of State, Clinton backed a bold escalation of the Afghanistan war. She pressed Obama to arm the Syrian rebels, and later endorsed airstrikes against the Assad regime. She backed intervention in Libya, and her State Department helped enable Obama’s expansion of lethal drone strikes. In fact, Clinton may have been the administration’s most reliable advocate for military action. On at least three crucial issues — Afghanistan, Libya, and the bin Laden raid—Clinton took a more aggressive line than [Secretary of Defense Robert] Gates, a Bush-appointed Republican.’

Her even more hawkish record during her eight years in the Senate, when she was not constrained by President Barack Obama’s more cautious foreign policy, led to strong criticism from progressive Democrats and played a major role in her unexpected defeat in the 2008 Democratic presidential primaries.

After stepping down from the helm of the State Department in early 2013, she made a concerted effort to distance herself from Obama’s Middle East policies, which — despite including the bombing of no less than seven countries in the greater region — she argues have not been aggressive enough. It is not surprising, therefore, that the prominent neoconservative Robert Kagan, in examining the prospects of her becoming commander-in-chief, exclaimed to the New York Times in 2014, ‘I feel comfortable with her on foreign policy.’ He elaborated by noting that ‘if she pursues a policy which we think she will pursue, it’s something that might have been called neocon, but clearly her supporters are not going to call it that. They are going to call it something else.’ The same New York Times article noted how neoconservatives are ‘aligning themselves with Hillary Rodham Clinton and her nascent presidential campaign, in a bid to return to the driver’s seat of American foreign policy.’

Ter verduidelijking: opvallend veel neoconservatieven van het kaliber Robert Kagan manifesteren zich als fervente zionisten die de Israelische schendingen van het internationaal recht door dik en dun verdedigen. Robert Kagan, echtgenoot van de Amerikaanse staatssecretaris Buitenlandse Zaken Victoria ‘Fuck the EU’ Nuland, ‘was a co-founder of the Project for the New American Century (PNAC. svh). More recently, his book The World America Made has been publicly endorsed by US President Barack Obama, and its theme was referenced in his 2012 State of the Union Address'

Hillary Clinton zorgde ervoor dat de neoconservatieve Victoria Nuland in de regering Obama werd opgenomen als staatssecretaris voor buitenlandse zaken, verantwoordelijk voor Europa en Eurazië. 

Als één van de PNAC-oprichters was Kagan een felle voorstander van de illegale inval in Irak, en hij wordt gezien als medeverantwoordelijk voor één van de meest desastreuze oorlogen in de geschiedenis van de VS. Vandaar ook dat de ter zake kundige academicus Stephen Zunes erop wijst dat:

[i]f Clinton wins the American presidency in 2016, she will be confronted with the same momentous regional issues she handled without distinction as Obama’s first secretary of state: among them, the civil war and regional proxy war in Syria; the Syrian conflict’s massive refugee crisis; civil conflict in Yemen and Libya; political fragility in Iraq and Afghanistan; Iran’s regional ambitions; the Israel-Palestine conflict; and deteriorating relations with longstanding allies Israel, Egypt, and Saudi Arabia. There are disagreements as to whether Clinton truly embraces a neoconservative or other strong ideological commitment to hardline policies or whether it is part of a political calculation to protect herself from criticism from Republicans who hold positions even further to the right. But considering that the Democratic Party base is shifting more to the left, that she represented the relatively liberal state of New York in the Senate, and that her 2008 presidential hopes were derailed in large part by her support for the Iraq war, it would probably be a mistake to assume her positions have been based primarily on political expediency. Regardless of her motivations, however, a look at the positions she has taken on a number of the key Middle East policy issues suggest that her presidency would shift America to a still more militaristic and interventionist policy that further marginalizes concerns for human rights or international law.

Voting for War in Iraq

Hillary Clinton was among the minority of congressional Democrats who supported Republican President George W. Bush’s request for authorization to invade and occupy Iraq, a vote she says she cast ‘with conviction.’ As arms control specialists, former United Nations weapons inspectors, investigative journalists, and others began raising questions regarding the Bush administration’s claims about Iraq having reconstituted its chemical, biological, and nuclear weapons programs and its chemical and biological weapons arsenals, Clinton sought to discredit those questioning the administration’s alarmist rhetoric by insisting that Iraq’s possession of such weapons and weapons programs were not in doubt. She said that ‘if left unchecked, Saddam Hussein will continue to increase his capacity to wage biological and chemical warfare, and will keep trying to develop nuclear weapons.’ She insisted that there was a risk that, despite the absence of the necessary delivery systems, Saddam Hussein would somehow, according to the 2002 resolution, ‘employ those weapons to launch a surprise attack against the United States,’ which therefore justifies ‘action by the United States to defend itself’ through invading and occupying the country.

As a number of prominent arms control analysts had informed her beforehand, absolutely none of those charges were true. The pattern continued when then-Secretary of State Colin Powell in a widely ridiculed speech told the United Nations that Iraq had close ties with Al-Qaeda, still had major stockpiles of chemical and biological weapons, and active nuclear, chemical, and biological weapons programs. Powell himself later admitted his speech was misleading and filled with errors, yet Clinton insisted that it was nevertheless ‘compelling.’

In an apparent effort to convince her New York constituents, still stung by the September 11 attack thirteen months earlier, of the necessity of war, she was the only Democratic U.S. senator who made the false claim that Saddam Hussein had ‘given aid, comfort, and sanctuary’ to Al-Qaeda, an accusation that even many fervent supporters of the invasion recognized as ludicrous. Indeed, top strategic analysts had informed her that there were no apparent links between Saddam Hussein’s secular nationalist regime and the radical jihadist Al-Qaeda. Indeed, doubts over such claims appeared in the U.S. National Intelligence Estimates made available to her and in a definitive report by the Department of Defense after the invasion. These reports not only confirmed that no such link existed, but that no such link could have been reasonably suggested based upon the evidence available at that time.

Clinton’s defenders insist she was misled by faulty intelligence. She admitted that she did not review the National Intelligence Estimate that was made available to members of Congress prior to the vote that was far more nuanced in their assessments than the Bush administration claimed. (She claimed that the authors of the report, including officials from the State Department, Central Intelligence Agency, and Department of Defense, had briefed her: ‘I felt very well briefed.’) She also apparently ignored the plethora of information provided by academics, independent strategic analysts, former UN inspectors, and others, which challenged the Bush administration’s claims and correctly noted that Iraq had likely achieved at least qualitative disarmament. Furthermore, even if Iraq had been one of the dozens of countries in the world that still had stockpiles of chemical and/or biological weapons and/or a nuclear program, the invasion was still illegal under the UN Charter, according to a consensus of international law experts as well as then-UN Secretary General Kofi Annan; it was also arguably unnecessary, given the deterrence capability of the United States and well-armed Middle Eastern states.

Despite wording in the Congressional resolution providing Bush with an open-ended authority to invade Iraq, Clinton later insisted that she voted for the resolution simply because ‘we needed to put inspectors in.’ In reality, at the time of vote, the Iraqis had already agreed in principle to a return of the weapons inspectors and were negotiating with the United Nations Monitoring and Verification Commission on the details which were formally institutionalized a few weeks later. (Indeed, it would have likely been resolved earlier had the United States not repeatedly postponed the UN Security Council resolution in the hopes of inserting language which would have allowed the United States to unilaterally interpret the level of compliance.) In addition, she voted against the substitute amendment by Democratic Senator Carl Levin of Michigan, which would have also granted President Bush authority to use force, but only if Iraq defied subsequent UN demands regarding the inspections process. Instead, Clinton voted for the Republican-sponsored resolution to give President Bush the authority to invade Iraq at the time and circumstances of his own choosing regardless of whether inspectors returned. Unfettered large-scale weapons inspections had been going on in Iraq for nearly four months with no signs of any proscribed weapons or weapons facilities at the time the Bush administration launched the March 2003 attack, yet she still argued that the invasion was necessary and lawful. Despite warnings by scholars, retired diplomats, and others familiar with the region that a U.S. invasion of Iraq would prove harmful to the United States, she insisted that at U.S.-led takeover of Iraq was ‘in the best interests of our nation.’

Rather than being a misguided overreaction to the 9/11 tragedy driven by the trauma that America had experienced, Clinton’s militaristic stance on Iraq predated her support for Bush’s invasion. For example, in defending her husband President Bill Clinton’s four-day bombing campaign against Iraq in December 1998, she claimed that ‘the so-called presidential palaces… in reality were huge compounds well suited to hold weapons labs, stocks, and records which Saddam Hussein was required by the UN to turn over. When Saddam blocked the inspection process, the inspectors left.’ In reality, there were no weapons labs, stocks of weapons, or missing records in these presidential palaces. In addition, Saddam was still allowing for virtually all inspections to go forward. The inspectors were ordered to depart by her husband a couple days beforehand to avoid being harmed in the incipient bombings. Ironically, in justifying her support for invading Iraq years later, she would claim that it was Saddam who had ‘thrown out’ the UN inspectors. She also bragged that it was during her husband’s administration that the United States ‘changed its underlying policy toward Iraq from containment to regime change.’

What distinguishes Clinton from some of the other Democrats who crossed the aisle to support the Republican administration’s war plans is that she continued to defend her vote even when the rationales behind it had been disproven. For example, in a speech at the Council on Foreign Relations in New York in December 2003, in which she underscored her support for a ‘tough-minded, muscular foreign and defense policy,’ she declared, ‘I was one who supported giving President Bush the authority, if necessary, to use force against Saddam Hussein. I believe that that was the right vote’ and was one that ‘I stand by.’ Similarly, in an interview on CNN’s Larry King Live in April 2004, when asked about her vote in favor of war authorization, she said, ‘I don’t regret giving the president authority.’

As it became increasingly apparent that her rationales for supporting the war were false, U.S. casualties mounted, the United States was dragged into a long counter-insurgency war, and the ongoing U.S. military presence was exacerbating sectarian violence and the threat from extremists rather than curbing it, Clinton came under increasing pressure from her constituents to call for a withdrawal of U.S. forces. She initially rejected these demands, however, insisting U.S. troops were needed to keep fighting in order to suppress the insurgency, terrorism, and sectarian divisions the invasion had spawned, urging ‘patience’ and expressing her concern about the lack of will among some Americans ‘to stay the course.’ She insisted that ‘failure is not an option’ in Iraq, so therefore, ‘We have no option but to stay involved and committed.’ In 2005, she insisted that it ‘would be a mistake’ to withdraw U.S. troops soon or simply set a timetable for withdrawal. She argued that the prospects for a ‘failed state’ made possible by the invasion she supported made it in the ‘national security interest’ of the United States to remain fighting in that country. When Democratic Congressman John Murtha of Pennsylvania made his first call for the withdrawal of U.S. forces from Iraq in November of that year, she denounced his effort, calling it a ‘a big mistake’ and declared, ‘I reject a rigid timetable that the terrorists can exploit.’ Using a similar rationale as was used in the latter years of the Vietnam War, she declared, ‘My bottom line is that I don’t want their sons to die in vain,’ insisting that, ‘I don’t think it’s the right time to withdraw’ and that, ‘I don’t believe it’s smart to set a date for withdrawal.’ In 2006, when Democratic Senator John Kerry of Massachusetts (her eventual successor as secretary of state) sponsored an amendment that would have required the redeployment of U.S. forces from Iraq by the middle of 2007 in order to advance a political solution to the growing sectarian strife, she voted against it. Similarly, on Meet the Press in 2005, she emphasized, ‘We don’t want to send a signal to insurgents, to the terrorists, that we are going to be out of here at some, you know, date certain.’

Two years after the invasion, as the consensus was growing that the situation in Iraq was rapidly deteriorating, Clinton still defended the war effort. When she visited Iraq in February 2005 as a U.S. senator, the security situation had gotten so bad that the four-lane divided highway on flat open terrain connecting the airport with the capital could not be secured at the time of her arrival, requiring a helicopter to transport her to the Green Zone, but she nevertheless insisted that the U.S. occupation was ‘functioning quite well.’ When fifty-five Iraqis and one American soldier were killed during her twenty-four-hour visit, she insisted that the rise in suicide bombings was somehow evidence that the insurgency was failing. As the chaos worsened in subsequent months, she continued to defend the invasion, insisting, ‘We have given the Iraqis the precious gift of freedom,’ claiming that whatever problems they were subsequently experiencing was their fault, since, ‘The Iraqis have not stepped up and taken responsibility, as we had hoped.’

Over de oorlogszuchtigheid van Hillary Clinton zwijgt Mak als het graf, terwijl toch bijvoorbeeld de Shock and Awe-inval in Irak in strijd was met het internationaal recht, en in feite een zogeheten 'agressie-oorlog' was, op grond waarvan na 1945 de nazi-top ter dood werd veroordeeld, en waarover de Amerikaanse hoofdaanklager, Robert H. Jackson, tijdens de Neurenberger Processen verklaarde:

If certain acts and violations of treaties are crimes, they are crimes whether the United States does them or whether Germany does them. We are not prepared to lay down a rule of criminal conduct against others which we would not be willing to have invoked against us.

Maar deze feiten waren voor Geert Mak geen reden af te zien van de oproep om vooral toch op een oorlogsmisdadigster te stemmen. Hoewel hij van 1972 tot 1975 Staatsrecht en Vreemdelingenrecht doceerde aan de Universiteit van Utrecht, toont hij als opiniemaker weinig respect voor het recht zodra dit voor hem politiek opportuun is, zonder dat dit zijn ‘sterk ontwikkeld schuldgevoel’ enigszins belast, hetgeen wonderlijk is aangezien ook zijn echtgenote, Mietsie Mak, in College Tour, zijn ‘schuldgevoelens’ benadrukte. Zij beweerde dat haar Geert ‘een gereformeerde jongen [blijft] met schuldgevoelens,’ waardoor in haar ogen hij ‘altijd aardig en lief voor iedereen’ is. Behalve dan voor de slachtoffers van zijn overtuigingen en adviezen, maar die moeten kennelijk gezien worden als 'collateral damage.' Dichter bij de waarheid was haar opmerking dat haar ‘Geert een goeie verhalenverteller,’ is ‘omdat zijn vader dominee’ was, en het daarom ‘in zijn genen zit.’ Dit laatste kan tevens een verklaring zijn van zowel zijn opportunisme als zijn op weinig kennis gebaseerde betweterij, én niet te vergeten zijn verraad aan Geert's met de mond beleden principes. Het zogeheten ‘lief’ zijn ‘voor iedereen,’ is, voor zover ik dit de afgelopen 35 jaar heb kunnen vaststellen, een manifestatie van gebrek aan karakter, een gemis aan diep doorleefde overtuigingen en gevoelens, waaraan ook zijn vader leed. Net als Hillary Clinton, die, afgaande op Alan Greenspan’s woorden dat 'I am saddened that it is politically inconvenient to acknowledge what everyone knows: the Iraq war is largely about oil,’ heeft mijn oude vriend Geert geen zichtbare moeite om makkelijk aantoonbare leugens te verspreiden. Als ik zijn echtgenote goed heb begrepen dan zit dit kennelijk ‘in zijn genen.’  In dit opzicht geldt voor het publiek de oude wijsheid dat ‘wie de dominee wil blijven eren, moet niet te nauw met hem verkeren.’ De schrijnende ironie hier is dat de journalist/opiniemaker Geert Mak, die leeft van het verstrekken van informatie, zelf feitelijke informatie niet kan opnemen, zodra die in strijd is met zijn conformistische levenshouding. In verband met de lengte stop ik hier. Volgende keer meer over Mak en mevrouw Clinton.

De Makjes tijdens het boekenbal in representatieve kledij gestoken.