woensdag 1 juli 2015

Henk Hofland en de Massa 88


Earth provides enough to satisfy every man's needs, but not every man's greed. 
— Mahatma Gandhi

Het grootste gevaar van westerse mainstream-opiniemakers is dat het hen ontbreekt aan esthetiek, ze bezitten geen gevoel voor verhoudingen. De ziekelijke mateloosheid van het expansionistische kapitalisme met zijn ideologie van de eeuwige groei, heeft in hen het diepe besef vernietigt dat alles in de natuur alleen in harmonie met al het andere weet te overleven. Door de conditionering van het materialistische systeem zijn de Hoflanden en Makkianen van zichzelf en van hun omgeving vervreemd geraakt, de wereld hebben ze geabstraheerd, teruggebracht tot een model, waardoor ze niet meer in staat zijn genegenheid op te brengen voor het raadsel waarin ze leven. Geïsoleerd van al het bestaande kunnen ze de wereld alleen nog waarderen in termen van nut en efficiëntie, de rest is voor hen nutteloos en kan, zo niet moet zelfs als onkruid worden verdelgd. Daarom wijst de Amerikaanse geleerde Wendell Berry de lezers van zijn boek Life Is A Miracle. An essay against Modern Superstition (2001) op het volgende:

Affection requires us to break out of the abstractions, the categories, and confront the creature itself in its life in its place… things cannot survive as categories but only as individual creatures living uniquely where they live.

Alles in de wereld spreekt in een eigen taal met ons, maar door de gelijkschakeling kent de post-moderne westerling slechts zijn eigen taal, die van de beheersing, de onderdrukking, de uitbuiting van mens en natuur. De andere talen zijn hem door de consumptiecultuur afgeleerd. Hij kan slechts in één taal spreken met alles dat hem omringt, de taal van 'de abstracties, de categorieën,' de ééndimensionale taal van de reductie. Zijn taal is steeds sterieler geworden; voor vele verschijnselen heeft hij geen woorden meer, en de woorden die hij nog wel bezit zijn van hun oorspronkelijke betekenis ontdaan: liefde, verdraagzaamheid, eer, waardigheid, zelfrespect, vrijheid, democratie, mensenrechten, vrede, veiligheid. Het gevolg is dat de opiniemakers het vermogen kwijt zijn om de werkelijkheid te beschrijven. Wanneer Hofland suggereert dat vrede moet worden afgedwongen door oorlog, dan bewijst hij alleen maar hoe gelijk George Orwell had toen die opmerkte dat 'Political language… is designed to make lies sound truthful and murder respectable, and to give an appearance of solidity to pure wind.' Wanneer de meest bejubelde opiniemaker van Nederland op zijn 87ste nog steeds spreekt alsof hij niet weet dat moderne oorlogen slachtingen betekenen onder de burgerbevolking, dan demonstreert dit hoe hij in zijn eigen politieke propaganda is gaan geloven. Wanneer Geert Mak in één en dezelfde lezing eerst pleit voor een 'plaats waar we ons thuis voelen, waar traditie en omgangsvormen voorspelbaarheid, orde en veiligheid bieden, waar oude en nieuwe verhalen samenbinden, waar een gezamenlijk doorleefde geschiedenis vertrouwen biedt voor een gezamenlijke toekomst,' om vervolgens te waarschuwen dat 'we' de 'deur' naar de neoliberale 'markt' niet moeten 'dichtgooien' omdat de Europese Unie 'goed [is] voor tweederde van onze totale export, een vijfde van het nationale product,' dan toont hij slechts aan hoe propagandistisch zijn taal is, en hoe weinig hij als 'deskundige' begrijpt van het kapitalistische systeem dat hij zo warm aanbeveelt, terwijl het gekenmerkt wordt door juist de vervreemding die het individu geen enkele plaats biedt om zich 'thuis' te 'voelen.' 

Mak's en Hoflands pedanterie kan hun schrikbarend gebrek aan kennis niet verhullen, althans niet voor iemand die in staat is zelfstandig na te denken. Terecht benadrukt de hoogbejaarde Wendell Berry dat de 'most tyrannic of all reductions' zich manifesteert wanneer 'a self aggrandizing science' claimt te weten hoe de toekomst eruit dient te zien. 'The practical result of such language is a sort of moral blindness.' Nog voordat zijn slogan 'Geen Jorwert zonder Brussel' was beklijft, bleek dat Mak's neoliberale Brussel, onder instigatie van de politieke elite in Washington en de financiële macht op Wall Street, op een gewapend conflict met de Russische Federatie aanstuurde. Hoewel '[r]eductionism, like materialism, has uses that are appropriate,' geldt evenzo goed dat het 'can be used inappropriately.' Het reductionisme, dus de manier van denken waarbij wordt aangenomen dat alle complexe verschijnselen pas begrepen kunnen worden door het geheel op te breken en de delen los van elkaar te analyseren, leidt onvermijdelijk tot een verschraling van de werkelijkheid, en tot het ontzield raken van datgene wat juist bestudeerd moet worden. Wendell Berry schreef over die ontwikkeling:

Between the species and the specimen the creature, is lost. Having been classified, dissected, and explained, the creature has disappeared into its class, anatomy, and explanation. The tendency is to equate the creature (or its habitat) with one's formalized knowledge of it. 

Dit is exact wat de westerse opiniemakers van de 'vrije pers' doen. Zij redeneren over de mens vanuit een ideologisch model, waarin geen enkel mens in de wereld naadloos past. Het individu reageert niet in alle opzichten als een massamens, hoe geconditioneerd hij ook is, vanwege de simpele reden dat hij net als alles in de natuur uniek is, en talloze facetten bezit die nog niet eens ontdekt zijn, en dus vooralsnog onverklaard blijven. De mens is een minuscuul onderdeel van de natuur, waarvan de wetenschap misschien 1 procent van in kaart heeft gebracht. Of minder zelfs, wie zal het zeggen? De natuur is één van de grootste raadsels van het leven, een mysterie dat de wetenschap, laat staan de neoliberale ideologie, onmogelijk volledig kan verklaren, tot grote ergernis en angst van de macht die mens en natuur wil beheersen. De macht kan niet anders, beheersing is het enige dat de macht machtig houdt. Wendell Berry:

This wholeness of creatures and places together is never going to be apparent to an intelligence coldly determined to be empirical or objective. It shows itself  to affection and familiarity. 

The frequent insultingness of modern (scientific-technological-industrial) medicine is precisely its inclination to regard individual patients apart from their lives, as representatives or specimens of their age, sex, pathology, economic status, or some other category...

The same insultingness is now also a commonplace of politics, which treats individuals as representatives of racial, sexual, graphic, economic, ideological, and other categories, each with typical faults, complaints, rights, or virtues. 

Vandaar dat, om een willekeurig voorbeeld te geven, de hoofdstedelijke politie in samenwerking met het Nederlandse leger de verschillende wijken in Amsterdam profileert, om zich op die manier te wapenen tegen de verwachte sociale onlusten, een door 'democratische' politici  gesanctioneerd beleid dat in strijd is met de mensenrechten en door Amnesty International met klem wordt afgewezen:  

Etnische minderheden worden in Nederland vaker onderworpen aan politiecontroles dan 'witte' Nederlanders. ‘Etnisch profileren’ is een vorm van discriminatie en daardoor in strijd met de mensenrechten. Het draagt bij aan een negatieve beeldvorming over etnische minderheden, schaadt de legitimiteit van de Nederlandse politie en is waarschijnlijk niet effectief voor de bestrijding van criminaliteit.

Vanuit hun ideologische abstracties schrijven vandaag de dag 'onze' mainstream-opiniemakers waaraan de mens moet voldoen om geaccepteerd te worden door de gevestigde orde.  Het recht om überhaupt te bestaan, om te zijn wie men is, om vrij te zijn, bestaat niet in een democratie, en heeft in feite nooit bestaan, ondanks alle retoriek van de Hoflanden en Makkianen. Door hun angsten en bij gebrek aan verbeeldingskracht ontbreekt het de opiniemakers aan voldoende warmte, liefdevolle gevoelens voor de mens, terwijl, zoals  Berry stelt, 'Affection requires us to break out of the abstractions, the categories, and confront the creature itself in its life in its place.' Hoe zouden Mak en Hofland, die geen individuen zien maar een gezichtloze massa, die 'affectie' kunnen opbrengen? Waar schuilt bij hen de mens achter de slogan 'Geen Jorwert zonder Brussel'? Terwijl de overleving van de soort volledig afhankelijk is van het gedrag en de kennis van het individu, blijven de propagandisten doorgaan met dezelfde zetten te herhalen. 

Het belang van 'liefdevolle gevoelens' voor de mens, voor allereerst de eigen kinderen en kleinkinderen uit zich zonder omwegen in het beschermen van het milieu. Zonder die bescherming is het uitgesloten dat de soort overleeft, de huidige mentaliteit maakt van het ouderschap een aanfluiting. De liefde kan dan ook, zoals Berry benadrukt, 'hardly be overstated. For things cannot survive as categories but only as individual creatures living uniquely where they live.' 


Wat begrijpt Geert Mak over de behoefte aan het mysterie van 'plaats,' het geworteld zijn in een gemeenschap, wanneer hij zelf volkomen vervreemd is van zichzelf en alleen nog in politieke leuzen kan spreken? 'Geen Jorwert zonder Brussel' is geen oproep om de mens zijn plaats in de samenleving terug te geven, een samenleving waarin hij eerst werd gereduceerd tot een economisch dier, en hem vervolgens onzichtbaar maakte toen het economisch systeem hem niet meer nodig had om de winsten te maximaliseren. Welnee, 'Geen Jorwert zonder Brussel' is de retoriek van het nergens, van de totale leegte, 'which forbids a passionate interest in, let alone a love of, anything in particular.' Hoe zou het individu het recht op zijn gestolen plaats kunnen opeisen, zolang Mak's 'Brussel' een neoliberaal bolwerk is? Bovendien, waarom liet 'Brussel' het 'grootkapitaal,' zoals Mak de werkelijke macht in een onbewaakt moment noemde, de mens zijn plaats ontnemen? Hoe is de parlementaire 'democratie' in handen gevallen van het 'grootkapitaal' dat volgens Mak zelf 'ons totaal ontglipt en waar je niks tegen kunt doen! En dat vind ik buitengewoon beklemmend'? En nu ik toch bezig ben: hoe verklaart Mak zijn uitspraak dat hij voor zijn 65ste 'nooit zo geloofd' heeft in het bestaan van het 'grootkapitaal' en 'maar nu wel'? En is dit de reden dat zijn 'Europa-boek' en zijn 'Amerika-boek' zo erbarmelijk slecht zijn? Immers, beide zijn vóór zijn 65ste geschreven, in een tijd dat de desastreuze gevolgen van het neoliberale 'grootkapitaal' al duidelijk zichtbaar waren voor een ieder die geïnteresseerd was. 

Hoe zou Geert Mak het individu zijn plaats willen terug geven in een systeem, gerund vanuit zijn 'Brussel'? Geert, je weet dat ik weet dat je het begrip 'plaats' van onze wederzijdse vriend Paul Kuypers hebt overgenomen. Het probleem is evenwel dat je ook de beschouwingen van de Franse filosoof, naar wie Kuypers verwees, niet hebt bestudeerd, waardoor je niet beseft dat, in tegenstelling tot wat jij meent, de notie 'plaats' geen politiek, maar een cultureel begrip is. Het tegenovergestelde van 'plaats' is niet, zoals jij denkt, 'ruimte,' maar vervreemding, het nergens bijhoren, het ontworteld zijn, als gevolg van een cultuur waarin niet de mens centraal staat, maar het 'grootkapitaal.' Dus zodra jij de EU verkoopt met als eerste argument dat 'we' een 'open toegang' hebben tot de neoliberale 'markt' en we de 'deur' ernaar niet moeten 'dichtgooien,'  dan bepleit je een verdere vervreemding van de mens in de consumptiemaatschappij, die weliswaar het individu verheerlijkt, maar tegelijkertijd het conformisme afdwingt. In dit verband wijst Wendell Berry (lees zijn werk eens) op het feit dat '[i]ndividualism, in present practice, refers to the supposed 'right' of an individual to act alone, in disregard of other individuals.' Dit is het 'individualisme' van het marktdenken dat jij aanhangt, het 'individualisme' van het alles vernietigende egoïsme dat voor het gewin op korte termijn werkelijke normen en waarden terzijde schuift. Als ik me even beperk tot Nederland doet er zich het absurde verschijnsel voor dat jij, Hofland en de overgrote meerderheid van de 'politiek-literaire elite' een modern bijgeloof aanhangen, namelijk dat de mens door het consumentisme kan worden verlost uit het lijden. Zodra jij het hebt over 'plaats' reduceer je dit begrip tot een politieke kwestie, en wel omdat in jouw materialistische levensbeschouwing cultuur een ondergeschikte rol speelt. Laat ik daarom opnieuw Wendell Berry citeren uit Life Is A Miracle:

We all have our ways, forms, and habits. We all are what we are partly because we are here and not in another place. Some of us are mobile; some of us (such as the trees) have to be content merely to be flexible. All of us who are mobile are required by happenstance and circumstance and accident to make choices that are not instinctive, and that force us out of categories into our lives here and now. Even the trees are under this particularizing influence of place and time. Each one, responding to happenstance and circumstance and accident, has assumed a shape not quite like that of any other tree of its kind. 

Of in de woorden van William Blake: 'For everything that lives is holy, life delights in life.' Maar in de door jou geprezen 'markt' waarvan 'we' de 'deur' niet moeten 'dichtgooien' is niets meer 'heilig,' behalve dan het maken van winst. De 'plaats' van het individu is in dit verschraalde mens- en wereldbeeld daar waar hij zoveel mogelijk winst kan opbrengen voor wat jij het 'grootkapitaal' noemde. In de praktijk is die plaats everywhere en dus nowhere, met als gevolg dat de mens niet alleen van zijn omgeving vervreemd raakt, maar ook van zichzelf. Omdat niets meer waar is, is alles waar geworden. In die werkelijkheid worden jouw boeken bestsellers. Meer hierover later.


Goldman Sachs Doesn’t Have Clean Hands in Greece Crisis

Region: 

  
     

  

Tens-of-Thousands-Protest-Against-Austerity-Plan-for-Greece-Evening-of-June-29-2015
Tens of Thousands Protest in Front of the Greek Parliament Against Austerity Plan for Greece, Evening of June 29, 2015
Are Goldman Sachs executives Lloyd Blankfein, Gary Cohn and Addy Loudiadis losing any sleep over elderly pensioners waiting outside shuttered banks in Greece, desperately trying to obtain their pension checks to pay their rent and buy food? Are these Goldman honchos feeling a small pang of conscience over the humiliation by creditors of this once proud country? Perhaps Blankfein, who famously espoused that he’s “doing God’s work” might shed a tear or two for the small child clinging to her elderly Grandmother’s hand as she searches in Athens for an ATM that will give her $66 from her bank account – the maximum allowed per day under the newly imposed capital controls.
According to investigative reports that appeared in Der Spiegel, the New York Times, BBC, and Bloomberg News from 2010 through 2012, Blankfein, now Goldman Sachs CEO, Cohn, now President and COO, and Loudiadis, a Managing Director, all played a role in structuring complex derivative deals with Greece which accomplished two things: they allowed Greece to hide the true extent of its debt and they ended up almost doubling the amount of debt Greece owed under the dubious derivative deals.
A February 2012 BBC documentary on the Goldman Sachs deal provides a layman’s view of the dirty underbelly of the deal, calling it “a toxic import” from America that is “hastening” the downfall of Greece.
On March 5, 2012, Nick Dunbar, who appears in the BBC documentary on the Goldman Sachs deal and author of The Devil’s Derivatives, penned a revealing article for Bloomberg News with Elisa Martinuzzi. The writers describe the Goldman Sachs deal with Greece as follows:
“On the day the 2001 deal was struck, the government owed the bank about 600 million euros ($793 million) more than the 2.8 billion euros it borrowed, said Spyros Papanicolaou, who took over the country’s debt-management agency in 2005. By then, the price of the transaction, a derivative that disguised the loan and that Goldman Sachs persuaded Greece not to test with competitors, had almost doubled to 5.1 billion euros, he said…
“A gain of 600 million euros represents about 12 percent of the $6.35 billion in revenue Goldman Sachs reported for trading and principal investments in 2001, a business segment that includes the bank’s fixed-income, currencies and commodities division, which arranged the trade and posted record sales that year. The unit, then run by Lloyd C. Blankfein, 57, now the New York-based bank’s chairman and chief executive officer, also went on to post record quarterly revenue the following year…
“The revised deal proposed by the bank and executed in 2002, was to base repayments on what was then a new kind of derivative — an inflation swap linked to the euro-area harmonized index of consumer prices…

Can U.S. Fascism Solve Problems?

The west has normalised racist wars - but you can’t solve complex problems with 1,000lb bombs

‘Radicalisation’ is our new dirty word in the US and UK, yet radical change is needed. Here’s an idea: stop trying to fix the world with high explosives
Celebrated for killing dozens of Iraqis … Bradley Cooper as Chris Kyle in American Sniper.
 An icon for killing dozens of Iraqis … Bradley Cooper as Chris Kyle in American Sniper. Photograph: Allstar
I suppose that whether this article prompted by the Charleston shootings feels topical enough will depend on whether America has another mass shooting before it goes to print. If you’re in the US, there’s a fair chance it will seem dated because you are actually being gunned down as you read it, so I’ll try to get straight to the point. It’s surely worth wondering whether it’s time to retire the flag that has for so long been a rallying point for racists and murderers, the stars and stripes. There’s a genuine question to be asked here: what responsibility does the US state bear for the Charleston shootings when racist murder seems to be part of its policing strategy and most of its foreign policy?
Occasionally I wonder whether at some point in the past 100 years the US gave the rest of the world a safe word and we’ve simply forgotten it. Or maybe we’re just saying it wrong (Aluminium? I’m sure you said it was aluminium ...) Hillary Clinton has been speaking out against the “racist terrorism” of Dylann Roofdespite being the architect of the US military intervention in Libya. The US’s record of invasions, assassinations and government overthrows is racist, I think. Imagining that you can kill people and seize control of their resources without believing them to be inferior requires a certain amount of intellectual flexibility. The same sort of intellectual flexibility that allows people to express grief for the migrants who drown in the Mediterranean and hatred for the ones who survive.
Part of the American mindset comes from the fact that the US was formed through the racist murder of indigenous people. The reason that whole country is such a horror story is that the entire thing is built on an Old Indian Graveyard. I worry that perhaps white America wants to believe that its racial fault lines only run as deep as the Confederate flag. Hence the current uproar at names of southern civil-war generals being on street signs while the faces of slave owners are still on the currency.
Of course not everybody gets behind the US’s view of itself, which is why it is the world’s largest producer of propaganda. Last year’s biggest movie, American Sniper, was billed as the story of the US army’s deadliest soldier, which must have felt pretty galling for the guy who dropped the bomb on Hiroshima. It was basically Star Wars from the point of view of one of the stormtroopers, and the director (Clint Eastwood – I’m not even joking) encouraged us to get behind the idea that you should take moral decisions when women and children are in your crosshairs, rather than long, long before. You got the feeling that the clunky scene explaining that sniper Chris Kyle’s unit painted skulls on their gear as a tribute to the Punisher was necessary in case viewers made the more logical supposition that it was a tribute to the Waffen-SS.
There are many indicators of advanced civilisations, but unthinking hero worship of the military isn’t one of them. The US, like the UK, has been forced to move away from a conscription army and now has a mercenary army. It’s the reason you don’t get war poets any more.
Indeed, before Britain feels too superior, we should perhaps remember that Roof’s main problem here would have been feeling torn between quite a few of the main parties at the last election. We live in a country where posting “Let’s riot or something bruv!” on Facebook will get you a couple of years in prison, while writing a column saying we should bomb Syria is practically an entrance exam for public intellectuals. Of course, it’s never phrased as a plea to kill shepherds in pursuit of our geopolitical interests. By the time it hits the broadsheets, it’s a plea to arm moderate rebels (they’ve got a moderate vision of the country’s future and they’re going to kill until they get it!). It’s a humanitarian intervention. We’re not fighting wars for control of resources. We’re not the aggressor in countries such as Iraq, we’re actually defending Iraq. From the Iraqis. The most obvious anti-war argument that none of this has ever worked just doesn’t seem to come up.
Of course our governments are just trying to protect us from terror. In the same way that someone banging a hornets’ nest with a stick is trying to protect us from hornets. Maybe I’ll even give them the benefit of the doubt and concede that they are just naive do-gooders trying to bring the world peace and stability through the medium of high explosives. What gets me is that the new dirty word in the west is “radicalisation”, as if radical change wasn’t obviously needed; as if the status quo has any decency, or is even survivable. It’s not actually difficult to see solutions to the US’s problems: children can do it, until we educate them out of it. Internationally, I propose the radical step of not trying to solve complex political problems with 1,000lb bombs; domestically, I propose they start addressing inequality by paying reparations for slavery. I’m well aware that in a society where war and discrimination are now almost entirely normalised, both options sound like madness.

Boycot Israel 135

Not only has the United Church of Christ (UCC) in the US passed a divestment and boycott resolution by a whopping 75%margin, building on the momentum started last year by the US Presbyterian Church's divestment from HP, Motorola Solutions and Caterpillar. Now the UCC decision is indirectly upheld by even the US Department of State, an entity that no one dares accuse of any bias against Israel. 

After all, the Secretary of State has a serious conflict of interest problem that makes him very malleable in Israel's hands. His approx. $1 million investment in Noble Energy did not stop him from shamefully lobbying on the company's behalf to push for control over gas fields and Israeli gas deals in Jordan and elsewhere. 

And the State Department is part of a hopeless, spineless administration that has been as complicit as any in enabling and protecting Israel's crimes against the Palestinian people. 

And it is accountable to a Congress that has effectively erased the line between the US national interests (even in the most elite, "1%" definition of the term) and Israel's interests. The majority of Congress member have acted impulsively at every juncture to confirm Thomas Friedman's description of them as "bought and paid for by the lobby."

As the Haaretz article below reveals, the Israel lobby has really tried "biting off more than one should chew," or more than one can possibly chew. 

Israel's legal warfare, or lawfare, on BDS in the US in particular will see a lot of victories for Israel--who doubts that? Isn't that the point behind "buying and paying for" politicians and "elected" officials, after all? But none of it is likely to stand the legal challenge of the US Constitution. 

Israel is trying to delegitimize the time-honored tactic of boycott (think farm workers, Montgomery Bus, etc.) and to undo a Supreme Court decision that considered boycotting as protected speech under the First Amendment of the Constitution. 

If Israel succeeds in delegitimizing boycotts directed at its regime of oppression, it won't just hurt the Palestinian struggle for freedom, justice and equality. It will hurt every liberal and progressive cause in the US, including those of African Americans, Latino Americans, Native Americans, Asian Americans, Muslim Americans, Jewish Americans, among others.

Maybe it's the beginning of backfire time?

Omar



U.S. State Department: We won’t protect Israeli settlements against boycott

Congressional efforts to extend anti-BDS fight to occupied territories show pro-Israel lobby the perils of biting off more than one can chew.

Haaretz -- Jul. 1, 2015 

The U.S. State Department on Tuesday punched a big hole in Israel-led efforts to induce the Obama administration to regard boycotts of settlements as identical to boycott of Israel proper. In doing so, it provided the Israeli government and the pro-Israel lobby with yet another painful lesson in the pitfalls of being too clever by half and biting off more than one should chew.

A special statement issued by the State Department Press Office on Tuesday afternoon made clear that while the administration “strongly opposes” any boycott, divestment or sanctions against the State of Israel, it does not extend the same protection to “Israel-controlled territories.” Rather than weakening efforts to boycott Jewish settlements in the occupied territories, as Israel supporters had planned, the State Department was actually granting them unprecedented legitimacy.

The statement came in the wake of President Obama’s signing of the Trade Promotion Authority bill, which grants him the authority he had sought to conclude the Trans-Pacific Partnership accord. But as the bill deals with free trade agreements in general, a clause was inserted in the Senate by Democratic Senator Ben Cardin and Republican Senator Rob Portman and by Representative Peter Roskam in the House of Representative that instructs American diplomats to include opposition to any boycott of Israel - or of persons from “territories controlled by Israel” - in their free trade negotiations with the European Union.

The State Department statement, however, makes clear that the bill will not change U.S. policy towards the settlements. “The U.S. government has never defended or supported Israeli settlements or activity associated with them, and, by extension, does not pursue policies or activities that would legitimize them,” it said. It went on to note: “Administrations of both parties have long recognized that settlement activity and efforts to change facts on the ground undermine the goal of a two-state solution.”

The defiant rebuff of the Congressional bill comes in the wake of the recent Supreme Court decision regarding Menachem Zivotofsky that rebuffed Congressional attempts to force the administration to record “Israel” next to his city of birth “Jerusalem.” The State Department statement says, in effect, that a bill on trade authority cannot force the administration to change its longstanding policy towards Israeli settlements in the occupied territories. And just as the Zivotofsky decision weakened Israel’s hold on Jerusalem, the boycott decision only delegitimizes the settlements more than ever before.

Thus, the effort to strengthen the settlements, supported by AIPAC and other mainstream and right-wing groups and opposed by J-Street and organizations on the left, actually ends up weakening them. The attempt to blot out the differences between a boycott of Israel and of the territories actually highlights them. The boycott of settlements, in effect, has now been officially stamped “kosher” by the State Department.