woensdag 17 september 2014

George Monbiot 6


Posted: 16 Sep 2014 12:27 PM PDT

How the media shafted the people of Scotland.

By George Monbiot, published in the Guardian 17th September 2014

Perhaps the most arresting fact about the Scottish referendum is this: that there is no newspaper – local, regional or national, English or Scottish – which supports independence except the Sunday Herald. The Scots who will vote yes have been almost without representation in the media.
There is nothing unusual about this. Change in any direction except further over the brink of market fundamentalism and planetary destruction requires the defiance of almost the entire battery of salaried opinion. What distinguishes the independence campaign is that it has continued to prosper despite this assault.
In the coverage of the referendum we see most of the pathologies of the corporate media. Here, for example, you will find the unfounded generalisations with which less enlightened souls are characterised. In the Spectator, Simon Heffer mainatains that “addicted to welfare … Scots embraced the something for nothing society”, objecting to the poll tax “because many of them felt that paying taxes ought to be the responsibility of someone else.”(1)
Here is the condescension with which the dominant classes have always treated those they regard as inferior: their serfs, the poor, the Irish, Africans, anyone with whom they disagree. “What spoilt, selfish, childlike fools those Scots are … They simply don’t have a clue how lucky they are,” sneered Melanie Reid in the Times(2). Here is the chronic inability to distinguish between a cause and a person: the referendum is widely portrayed as a vote about Alex Salmond, who is then monstered beyond recognition (a Telegraph leader last week compared him to Robert Mugabe(3)).
The problem with the media is exemplified by Dominic Lawson’s column for the Daily Mail last week(4). He began with Scotland, comparing the “threat” of independence with the threat presented by Hitler (the article was helpfully illustrated with a picture of the Fuhrer, unaccompanied in this case by the Mail’s former proprietor). Then he turned to the momentous issue of how he almost said something wrong about David Attenborough, which was narrowly averted because “as it happens, last weekend we had staying with us another of the BBC’s great figures, its world affairs editor John Simpson”, who happily corrected Lawson’s mistake. This was just as well because “the next day I went to the Royal Albert Hall as one of a small number of guests invited by the Proms director for that night’s performance. And who should I see as soon as I entered the little room set aside for our group’s pre-concert drinks? Sir David Attenborough.”
Those who are supposed to hold power to account live in a rarified, self-referential world of power, circulating among people as exalted as themselves, the “small number of guests” who receive the most charming invitations. That a senior journalist at the BBC should be the house guest of a columnist for the Daily Mail surprises me not one iota.
In June the BBC’s economics editor Robert Peston complained that BBC news “is completely obsessed by the agenda set by newspapers … If we think the Mail and Telegraph will lead with this, we should. It’s part of the culture.”(5) This might help to explain why the BBC has attracted so many complaints of bias in favour of the No campaign(6,7).
Living within their tiny circle of light, most senior journalists seem unable to comprehend a desire for change. If they notice it at all, they perceive it as a mortal threat: comparable perhaps to Hitler. They know as little of the lives of the 64 million inhabiting the outer darkness as they do of the Andaman islanders. Yet, lecturing the poor from under the wisteria, they claim to speak for the nation.
As John Harris reports in the Guardian, both north and south of the border “politics as usual suddenly seems so lost as to look completely absurd.”(8) But to those within the circle, politics still begins and ends in Westminster. The opinions of no one beyond the gilded thousand with whom they associate are worthy of notice. Throughout the years I’ve spent working with protest movements and trying to bring neglected issues to light, one consistent theme has emerged: with a few notable exceptions, journalists are always among the last to twig that things have changed. It’s no wonder that the Scottish opinion polls took them by surprise.
One of the roles of the Guardian, which has no proprietor, is to represent the unrepresented – and it often does so to great effect. On Scottish independence I believe we have fallen short. Our leader on Saturday used the frames constructed by the rest of the press, inflating a couple of incidents into a “habit” by yes campaigners of “attacking the messenger and ignoring the message”, judging the long-term future of the nation by current SNP policy, confusing self-determination with nationalism(9).
If Westminster is locked into a paralysing neoliberal consensus it is partly because the corporate media, owned and staffed by its beneficiaries, demands it. Any party that challenges this worldview is ruthlessly disciplined. Any party that more noisily promotes corporate power is lauded and championed. UKIP, though it claims to be kicking against the establishment, owes much of its success to the corporate press.
For a moment, Rupert Murdoch appeared ready to offer one of his Faustian bargains to the Scottish National Party: my papers for your soul(10). That offer now seems to have been withdrawn, as he has decided that Salmond’s SNP is “not talking about independence, but more welfarism, expensive greenery, etc and passing sovereignty to Brussels”(11) and that it “must change course to prosper if he wins.”(12) It’s not an observation, it’s a warning: if you win independence and pursue this agenda, my newspapers will destroy you.
Despite the rise of the social media, the established media continues to define the scope of representative politics in Britain, to shape political demands and to punish and erase those who resist. It is one chamber of the corrupt heart of Britain, pumping fear, misinformation and hatred around the body politic.
That so many Scots, lambasted from all quarters as fools, frauds and ingrates, have refused to be bullied is itself a political triumph. If they vote for independence, they will do so in defiance not only of the Westminster consensus, but also of its enforcers: the detached, complacent people who claim to speak on their behalf.
1. http://www.spectator.co.uk/australia/australia-features/9226741/little-scotlanders/
2. http://www.thetimes.co.uk/tto/opinion/columnists/article4200523.ece
3. http://www.telegraph.co.uk/news/uknews/scottish-independence/11087226/Alex-Salmonds-stance-will-drag-Scotland-down.html
4. http://www.dailymail.co.uk/debate/article-2747291/New-Labour-s-war-British-identity-left-Salmond-open-goal.html
5. http://www.theguardian.com/media/2014/jun/06/bbc-obsessed-agenda-daily-mail-robert-peston-charles-wheeler
6. https://www.opendemocracy.net/ourkingdom/john-robertson/bbc-bias-and-scots-referendum-new-report
7. http://www.bbc.co.uk/news/uk-scotland-29196912
8. http://www.theguardian.com/commentisfree/2014/sep/11/not-just-scotland-politics-as-usual-finished-falkirk-clacton-disaffected
9. http://www.theguardian.com/commentisfree/2014/sep/12/guardian-view-scottish-independence
10. http://theconversation.com/how-rupert-murdoch-is-sticking-his-oar-into-scotlands-independence-referendum-31531
11. https://twitter.com/rupertmurdoch/status/511187972453314560
12. https://twitter.com/rupertmurdoch/status/511095777440313345

dinsdag 16 september 2014

When The Herd Turns

When The Herd Turns

Published on Apr 15, 2014

Current best practices in risk management work only when correlations are stable. At turning points historical relationships between assets break down. The only way to effectively anticipate future risk factors is by understanding root macroeconomic causes.

In our channel you will find cool interviews, insightful business stories and the global mega trends, that help to navigate the age of disruption.

For further details go to arc-investments.com

Follow us on https://www.twitter.com/RenegadeEcon

on https://www.facebook.com/RenEconomist

or visit our website http://www.renegadeeconomist.com

Neo Liberal Propaganda

Monday, 15 September 2014 07:10

The Economist Has a Slavery Problem

The Economist - the famed international magazine that is an inveterate cheerleader for global capitalism and the concept of neoliberal "free markets" - was recently forced by public pressure to remove a book review that posited that slavery was not all bad. Ironically, it ended up apologizing for the unsigned piece (review columns are normally not attributed in The Economist), yet paradoxically including a copy of the original repugnant review in its explanation of why it was no longer posting it.
The target of the review was the book, The Half Has Never Been Told: Slavery and the Making of American Capitalism, by Edward E. Baptist, an associate professor at Cornell University.
The Economist asserted:
Mr. Baptist has not written an objective history of slavery. Almost all the blacks in his book are victims, almost all the whites villains. This is not history; it is advocacy.
Baptist offered a lacerating response in a September 7 commentary in Politico:
In the last couple of decades, the Economist and its suspender-wearing core readers have usually been reliable allies of market fundamentalism—the idea that everything would be better if measured first and last by its efficiency at producing profit. I, on the other hand, argue in the book that U.S. cotton slavery created—and still taints—the modern capitalist economy which the Economist sometimes seems to prescribe as the cure for all ills. I’d like to think we all agree that slavery was evil. If slavery was profitable—and it was—then it creates an unforgiving paradox for the moral authority of markets—and market fundamentalists. What else, today, might be immoral and yet profitable?
It is not the first time that the noted publication has shown a soft side for slavery. Greg Grandin, a professor at New York University, wrote scornfully in The Nation on September 9:
So a pattern is detected.... In the 1860s, The Economist stood nearly alone among liberal opinion in Britain in supporting the Confederacy against the Union, all in the name of access to cheap Southern "Blood Cotton" (ironically, the title of the Baptist review) and fear of higher tariffs if the North triumphed. "The Economist was unusual," writes an historian of English public opinion at the time; "Other journals still regarded slavery as a greater evil than restrictive trade practices."
Grandin understandably expresses disdain for The Economist's claim of a need for "balance" in understanding slavery: "The review itself was written in that smarmy style that makes US corporate managers and hedge funders swoon, identified some time ago by James Fallows as 'colonial cringe.'"
In fact, Grandin's book, The Empire of Necessity: Slavery, Freedom, and Deception in the New World, released earlier this year was also criticized by The Economist for being too "one-sided." The Empire of Necessity recounts the horrific slave trade and how US Northerners - not just Southerners - economically benefitted from the iniquitous system. Grandin sardonically noted:
Slavery might not be black or white, but bravery and morality apparently are: Whites possess those qualities, a possession that merits historical consideration; blacks don’t, at least according to The Economist. 
The Economist, as Baptist noted, appears to have a problem reconciling the profitability of slavery as a trade and production system (primarily of cotton) with its moral debasement. One of the magazine's criticisms of Baptist's book was that it didn't acknowledge that the increase in southern cotton output prior to the war could have been attributed to plantation owners treating their slaves better (although this appears to be a theory limited to The Economist and Southern revisionists). This, The Economist proposed, could have been done by making the field slaves "fitter" and "stronger," as if they were livestock.
In its contemporary hedging on slavery, The Economist reflects the inherent conflict in advocating for a free market position in which the universal rights of people are secondary to the sacrosanct rights of property and asset consolidation. That position is reflected in the publication's support of the Confederacy during the Civil War - as well as its critique of books published in 2014 that expose the facts behind the horrifying industry of enslaving people for profit.

Barbara Oomen en de Mensenrechten 13

'Zeeuwse Wereldvrouwen ontvangen de Zeeuwse Vier Vrijheden award, in de catergorie Vrijheid van Godsdienst uit handen van Barbara Oomen (Dean Roosevelt Academy en hoogleraar Sociologie van de Mensenrechten.)'

De redenen om mij niet publiekelijk (wel in mijn omgeving) uit te spreken tegen de oorlogsmisdaden van Israël zijn praktisch van aard. Ik volg de misdaden, met afschuw en ontzetting, als krantenlezer, en niet als expert (for what it’s worth). Er zijn – zo denk ik – veel mensen die veel meer weten van, en beter geëigend zijn om de publieke opinie op dit gebied te voeden dan ik.
Barbara Oomen. Woensdag 3 september 2014

Het nieuws sterkt mijn in mijn mening dat het hier gaat om een zwaar ongelijke strijd, met afschuwelijke gevolgen voor de Palestijnen. Mijn standpunt hierover is natuurlijk openbaar: als burger volg ik de berichten over de oorlog met afschuw en ontzetting, en als jurist ben ik van mening dat het hier gaat om oorlogsmisdaden, en voortdurende schendingen van de rechten van de mens.
Barbara Oomen. Zaterdag 13 september 2014

Bronnen bevestigen dat premier Mark Rutte afgelopen vrijdag 'zeer verbaasd' was dat Nederland niet op het lijstje stond van de kerncoalitie die de aanval opent op IS…
'Nederland wil heel graag meedoen aan de coalition of the willing. Het is ook nadrukkelijk nog geprobeerd in Wales, maar het is niet gelukt,' vertelt een ingewijde.
De Volkskrant. 'VS passeren Nederland voor alliantie tegen IS' Dinsdag 9 september 2014
Waarom smeekt de Nederlandse PVDA/VVD regering, die almaar bezuinigd op van alles en nog wat, om mee te mogen doen aan grootscheeps NAVO-geweld dat eerder in Afghanistan, Irak, Libië, en Syrië in een massaal bloedbad is geëindigd? Waarom zwijgen mensenrechten-deskundigen als professor dr. Barbara Oomen hierover? Waarom zwijgt zij over de grove westerse schendingen van het internationaal recht en de mensenrechten terwijl dit nu al tenminste een decennium-lang de gewoonste zaak van de wereld is geworden voor het westerse establishment? Waarom zwijgt juist de 'dean van het University College Roosevelt,' die haar status en inkomen ontleent aan de beroemde Vier Vrijheden die ooit eens door de Amerikaanse president Franklin Roosevelt werden geformuleerd, en naar wie de 'University College' is vernoemd? Waarom mogen de bevolkingen in het Midden Oosten niet beschermd worden door de 'Freedom from Fear'? Waarom betekenen voor haar de mensenrechten enerzijds een voorrecht voor de westerse elite en anderzijds een  recht dat door diezelfde blanke westerse elite kan worden geschonden zodra het anderen betreft, met name de armen en machtelozen, vaak met een gekleurde huid? Waarom is professor dr. Barbara Oomen zo'n uitgekiende dame die via de mensenrechten een carrière maakt? Het antwoord is eenvoudigweg dat de mensenrechten een politiek wapen zijn geworden dat de terreur van het Westen en westerse bondgenoten als Israel moet legitimeren. Daarom weigert de opportunist Barbara Oomen publiekelijk te spreken over de langdurige en massale mensenrechtenschendingen van de zogeheten 'Joodse staat.' Het fenomeen van de mensenrechten als politiek wapen werd diepgravend geanalyseerd door de Amerikaanse historicus James Peck, hoogleraar aan de Faculty of History and East Asia van New York University. In zijn boek Ideal Illusions. How the U.S. Government Co-Opted Human Rights (2011) beschreef hij hoe, na het demasqué van de Amerikaanse terreur in Vietnam, de Carter-regering het begrip mensenrechten ging gebruiken als politieke legitimering van de Amerikaanse buitenlandse politiek. Peck:

‘Human rights is the soul of American foreign policy,’ President Jimmy Carter proclaimed in December 1978, on the thirtieth anniversary of the signing of the Universal Declaration of Human Right. In his inaugural address he had invoked human rights – ‘our commitment to them is absolute’ – three times, more than all his predecessors in all their inaugural addresses combined, thus signaling the most important ideological transformation in the American foreign policy establishment since the rise of anticommunism. Hawks and doves, Kennedy liberals and Goldwater conservatives applauded Carter’s calls for a renewed American idealism and his crusading determination to move beyond the trauma of the Vietnam War. ‘The human rights issue is something you should hold onto without compromise,’ Rev. Billy Graham wrote him. ‘It is the first time since the War of Independence that we really had an ideology.’

Carter’s call for a new idealism based on human rights was a response not only to popular and congressional revulsion over the Vietnam War but also to pressing ideological needs in the national security establishment.

Het feit dat zowel extreem-rechts als gematigd-links in het Westen Carter’s mensenrechten-verhaal onmiddellijk toejuichten illustreert de paradox die aan dit verpolitiekte verlossingsbegrip kleeft. Om het zo simpel mogelijk te stellen: hoe kan een imperium dat in zijn hele bestaan als doctrine heeft: ‘speak softly and carry a big stick’ om zijn economische en geopolitieke belangen af te dwingen, de mensenrechten daadwerkelijk beschermen? Ideal Illusions:

‘Holding high the banner of human rights’ became a way to quiet the growing alarm that America’s ‘arrogance of power,’ in Senator J. William Fulbright’s phrase, reflected a global imperial ethos. The United States would again become a nation ‘for others to admire and to emulate,’ Carter promised, with human rights as a ‘beacon of something that would rally our citizens to a cause.’

Apparently ‘holding high the human rights banner’ did not require looking too closely at the nation's actions in Vietnam. As president, Carter  largely avoided mentioning war crimes and human rights violations in the Vietnam War – even such egregious ones as free-fire zones (where soldiers could shoot unidentified civilians at will), tiger cages (cramped cells in which prisoners were tortured), Operation Phoenix (for assassinating National Liberation Front members and sympathizers in the South), or the massive bombings of Vietnam, Laos, and Cambodia. Nor did he ever question American intentions: ‘we went there to defend the freedom of the Vietnamese,’ he insisted, ‘without any desire to impose American will on another people.’ Vietnam was ‘a moral crisis,’ he said, because we ‘stooped’ to acting like Communists, ‘abandoning our own values for theirs’; but by reaffirming our values in the light of human rights, we could reestablish our claims to moral leadership.

Toen ik James Peck in januari 2012 bij hem thuis op Manhattan interviewde over de continuïteit van het geweld in de Amerikaanse buitenlandse politiek, zei hij ondermeer het volgende:

In de Verenigde Staten speelden de mensenrechten als actiemiddel tot het einde van de jaren zestig, begin jaren zeventig geen rol van betekenis in de publieke opinie. En toen ze belangrijk werden, kwam dit door twee redenen. Eén ervan was de impact van de oorlog in Vietnam, waardoor onder andere de anticommunistische beginselen onwerkzaam werden, en de vraag moest worden beantwoord of Vietnam simpelweg een aberratie was van de Amerikaanse politiek dan wel een kenmerkend onderdeel ervan. De andere reden, waarvan de nationale veiligheidswereld diep doordrongen was, was het besef dat de wereld zeer snel veranderde, met name in de media en in het bedrijfsleven, en dat het onrecht en de gruweldaden niet meer gelegitimeerd konden worden door het anticommunisme. Zo werden mensenrechten, die eerst geassocieerd waren met de positie van joden in de Sovjet Unie, al snel in het Congres en de media gekoppeld aan Vietnam als aberratie van de Amerikaanse macht. De gedachte werd gepropageerd dat als we maar naar onze idealen zouden leven, als we ons zouden houden aan het recht, de oorlogsmisdaden niet zouden plaatsvinden. Op die manier kon het beeld ontstaan dat wat er in Vietnam gebeurde niet het ware Amerika vertegenwoordigde en kon de werkelijkheid worden versluierd. Voor iemand van mijn generatie die opgroeide in de jaren zestig, waren er twee grote bewegingen in de Verenigde Staten. Eén ervan was de vredesbeweging van een omvang die wij hier nooit eerder hadden gezien. Die beweging stelde niet alleen Vietnam ter discussie maar ook een reeks andere kwesties met betrekking tot oorlog en agressie. Daarbij werd verwezen naar het Proces van Neurenberg dat in 1945 de nadruk had gelegd op het verschijnsel agressieoorlog. omdat daaruit al het andere kwaad was voortgevloeid. Niet de mensenrechten stonden toen centraal, maar de misdaden tegen de vrede. In de jaren zestig werd het militair industrieel complex een vraagstuk, de groeiende kloof tussen arm en rijk en de reikwijdte van de Amerikaanse macht. 

Nog fundamenteler was de vraag of de Verenigde Staten de belangrijkste macht op de planeet moest zijn, stuk voor stuk kwesties die Martin Luther King zo overtuigend aan de orde had gesteld. Wat ik zag was dat vele overtuigde mensenrechtenactivisten die ten tonele verschenen nog voordat de Amerikaanse mensenrechtenorganisaties waren ontstaan – Amnesty International was in Europa opgericht – zich begonnen af te keren van deze fundamentele vraagstukken. Dat wil zeggen: ze hielden zich niet bezig met de kwesties van oorlog en het militair industrieel complex, maar met de vraag hoe de macht van de Verenigde Staten weer een morele macht kon worden, in feite het werkelijke thema van Jimmy Carter die als eerste president mensenrechten als politiek instrument van Amerikaans buitenlands beleid inzette. De andere grote ontwikkeling was de burgerrechtenbeweging die de rassenscheiding in het Zuiden wilde breken. Natuurlijk konden Amerikanen niet voor mensenrechten in het buitenland pleiten zolang die segregatie bleef bestaan; ze was een bespotting van de Amerikaanse aanspraak op hegemonie. Maar dat was zeker niet alles. Op een dieper niveau ging het King en vele anderen die hem steunden om gelijkheid. Dit betekende niet alleen het hebben van mogelijkheden om gelijkwaardig deel te kunnen nemen aan de samenleving, wat dat ook in de praktijk moge betekenen. Gelijkheid betekende een herverdeling van rijkdom en macht. Het betekende een kritiek op de macht van de grote concerns en het zoeken naar manieren waarop burgers gemobiliseerd konden worden om politiek actief te kunnen zijn waardoor fundamentele veranderingen mogelijk zouden worden. Ik noem met enige nadruk Martin Luther King omdat hij weliswaar een betrekkelijk gematigde man was wiens visie een groot publiek bereikte, maar die desalniettemin ongezouten kritiek op het systeem leverde door bijvoorbeeld te betogen dat een maatschappij die haar oplossingen probeert te zoeken in de marktideologie, en tegelijkertijd een maatschappij is die zoveel geld besteedt aan militaire middelen, een samenleving is die de ziel doodt. Dit waren fundamentele vraagstukken die snel naar de achtergrond verdwenen toen mensenrechten de boventoon begonnen te voeren. Het gevolg is dat de opkomst van de mensenrechten de afgelopen veertig jaar gepaard is gegaan met de wereldwijde toename van extreme ongelijkheid, de ontzagwekkende uitbreiding van de Amerikaanse macht, en het onvermogen om de enorme concentratie van privébezit te beheersen. Daarom vond ik het de moeite waard deze ontwikkeling te onderzoeken en te analyseren.

Het hele interview kunt u lezen in mijn boek De Val van het Amerikaanse imperium

Kort samengevat: mensenrechten rechtvaardigen het westerse geweld, oftewel: de desastreuze westerse interventies. Om die interventies te legitimeren functioneert mensenrechten-deskundige Barbara Oomen als pleitbezorger van de neoliberale wanorde door op het juiste moment te spreken en vooral ook te zwijgen. Oomen was gewiekst genoeg om een beurs te bemachtigen van de fameuze Fulbright New Century Scholarship, genoemd naar de Amerikaanse senator William Fulbright die door zijn kritische houding ten opzichte van Israel zijn zetel verloor na een doortrapte campagne van de joodse lobby in de VS. In zijn boek The Pentagon Propaganda Machine (1971) schreef William Fulbright als de langst zittende voorzitter van de gezaghebbende Senate Foreign Relations Committee:

Since the 1950s, as we have moved from crisis to crisis, the constitutional responsibilities of the Congress have been eroded in dangerous measure by the diversion of power to the President and the Joint Chiefs and the Department of State.

It seems to me we have grown distressingly used to war… War and the military have become a part of our environment, like pollution.

Violence is our most important product. We have been spending nearly $80 billion a year on the military, which is more than the profits of all American business, or, to make another comparison, is almost as much as the total spending of the federal, state, and local governments for health, education, old age and retirement benefits, housing, and agriculture. Until the past session of the Congress, these billions have been provided to the military with virtually no questions asked.

The military has been operating for years in that Elysium of the public relations man, a seller's market. Take the climate into which the Sentinel ABM program was introduced. Many people looked on it, as they now look on Safeguard, not as a weapon but as a means of prosperity. For the industrialist it meant profits; for the worker new jobs and the prospect of higher wages; for the politician a new installation or defense order with which to ingratiate himself with his constituents… There are 22,000 major corporate defense contractors and another 100,000 subcontractors. Defense plants or installations are located in 363 of the country's 435 congressional districts. Even before it turns its attention to the public-at-large, the military has a large and sympathetic audience for its message.

These millions of Americans who have a vested interest in the expensive weapons systems spawned by our global military involvements are as much a part of the military-industrial complex as the generals and the corporation heads. In turn they have become a powerful force for the perpetuation of those involvements, and have had an indirect influence on a weapons development policy that has driven the United States into a spiraling arms race with the Soviet Union and made us the world's major salesman of armaments…

Militarism has been creeping up on us during the past thirty years… Today we have more than 3.5 million men in uniform and nearly 28 million veterans of the armed forces in the civilian population… The American public has become so conditioned by crises, by warnings, by words that there are few, other than the young, who protest against what is happening.

The situation is such that last year Senator Allen J. Ellender of Louisiana, hardly an apostle of the New Left, felt constrained to say:

‘For almost twenty years now, many of us in the Congress have more or less blindly followed our military spokesmen. Some have become captives of the military. We are on the verge of turning into a military nation.’

This militarism that has crept up on us is bringing about profound changes in the character of our society and government-changes that are slowly undermining democratic procedure and values.

Professor dr. Barbara Oomen heeft kennelijk niets geleerd van de intellectuele integriteit van Senator Fulbright, die overigens wel het denken van zijn medewerker James Peck beïnvloedde, zo vertelde Peck mij. Ook hier wordt duidelijk hoe de doctrine van het poldermodel uiterst corrumperend werkt. Hier heersen de conformisten à la Barbara Oomen.

Barbara Oomen en de Mensenrechten 12

De redenen om mij niet publiekelijk (wel in mijn omgeving) uit te spreken tegen de oorlogsmisdaden van Israël zijn praktisch van aard. Ik volg de misdaden, met afschuw en ontzetting, als krantenlezer, en niet als expert (for what it’s worth). Er zijn – zo denk ik – veel mensen die veel meer weten van, en beter geëigend zijn om de publieke opinie op dit gebied te voeden dan ik.
Barbara Oomen. Woensdag 3 september 2014

Het nieuws sterkt mij in mijn mening dat het hier gaat om een zwaar ongelijke strijd, met afschuwelijke gevolgen voor de Palestijnen. Mijn standpunt hierover is natuurlijk openbaar: als burger volg ik de berichten over de oorlog met afschuw en ontzetting, en als jurist ben ik van mening dat het hier gaat om oorlogsmisdaden, en voortdurende schendingen van de rechten van de mens.
Barbara Oomen. Zaterdag 13 september 2014

Anoniem heeft een nieuwe reactie op uw bericht "Barbara Oomen en de Mensenrechten 10" achtergelaten: 

Vraag een dom blondje: 'Waarom ze altijd zo onder druk staat.' 
Als ze antwoord met 'Nou?' Zeg dan: 'Dat vertel ik je morgen.' 

Waarom werkt zo'n mopje op de lachspieren? Er zijn ongetwijfeld meerdere redenen maar ik zal vertellen waarom ik er in dit commentaar over begin. 
De impliciete humor van die gepikeerd zijn met zich meebrengt. Niet vanwege het discriminerende 'domme blondje' - hier had zelfs een nog minder 'politiek correcte' typering gekund, omdat men de schaamteloze typering op grond van uiterlijkheid of identiteit ook kan vervangen door te refereren aan andere triviale onzin dingen waar je niets aan kunt doen en het niet iemands verdienste betreft; afkomst, gender, (sinds kort) seksuele oriëntatie of nationaliteit en vast nog wel meer- maar de aanstoot die er door een groot ego aan genomen kan worden. Het is een gewetensvraag als grap verpakt. Wanneer men namelijk aanstoot neemt aan de typering 'dom blondje' waar, in plaats daarvan ook bijvoorbeeld 'Belg' had kunnen staan, dan ontgaat de 'clue', de betekenis ervan, die het juist daarom zo hilarisch maakt. Vooroordelen worden erdoor juist belachelijk gemaakt waardoor het de lachlust opwekt! Dát is grappig voor iemand die er een gezonde dosis zelfkritiek op na houd. (We houden er namelijk zelf ook zo af en toe onze vooroordelen op na) Min of meer maakt het ons menselijker en houdt het ons een spiegel voor. Pesten zonder de intentie te kwetsen dus, maar ook om om jezelf kunnen lachen of om de ridiculiteit van onze vooroordelen. De uitwerking ervan is de expressie van verlichting door humor. Er is een hele industrie die er zijn brood mee verdient, van Youp van het Hek tot Freek De Jonge. Vat het vooral ernstig op en wees in je eer gekwetst en mensen met humor scheppen er nog meer plezier in. Dat is een wet en ik ben geen jurist.

Zulke noties van 'aanstoot nemen' relativeren precies dat waarvan de Professor meent te moeten beweren dat het haar stoort dat het hier 'irrelevante zaken' betreft waarvan ze de journalist van beticht en waar ze op terug meent te moeten komen, omdat het kennelijk haar eigenwaarde aantast en dat het niet alleen meer aandacht in de discussie verdient, nee daar gaat het haar om. Laten we vooral daar op letten. 

Nu wil ik best geloven dat ze gekwetst is doordat ze ervan beschuldigd wordt zelf ook moeder te zijn en hoe ze het over haar hart kan verkrijgen er niet alles aan te doen om ervoor te zorgen dat ook Palestijnse kinderen een kans krijgen te overleven of dat te kunnen doen zonder er immense psychische of materiële schade aan over te houden. Maar beschikt men wel over voldoende kennis en expertise hier zich publiekelijk over uit te laten? 

Ze geeft aan het daar werkelijk 'moeilijk mee te hebben' de oorlogsmisdaden', ze is er mee 'begaan'. En lijkt te zeggen: 'Maar wat doe je eraan? 

Zo toont het haar gespletenheid - of de onvolkomen realisatie dat: 'zeggen en doen' twee verschillende dingen zijn - waar, 'het zet mij aan het denken' een vrijblijvend excuus lijkt om niet tot actie over te hoeven gaan, of zich nader te verklaren over wat ze eraan gaat doen. Welke conclusies verbind ze aan deze gewetensvragen? Beschouwt ze het als een aanslag op haar persoonlijke levenssfeer? Een aanklacht tegen haar professionele beroepsuitoefening of beiden? Het liefst het eerste. 

Anoniem heeft een nieuwe reactie op uw bericht "Barbara Oomen en de Mensenrechten 10" achtergelaten: 

Ik denk dat de journalist Stan Van Houcke, alleen al uit hoofde van zijn functie, hier hele directe relevante stelde en het is van hem bekend dat hij niet bang is persoonlijk te worden. Men zou dit op kunnen vatten als 'op de man/vrouw' spelen en in haar reacties doet de Professor er, al dan niet bewust, alles aan om die indruk te wekken, dat het DAAROVER zou gaan, aldus pogend de discussie te verleggen naar het domein van zoiets als algemeen 'fatsoen', deze te beperken tot waar het 'onkies' zou zijn' dat, uitgerekend zij, hierover verantwoording zou moeten afleggen. Want anders dan dreigt er wat... 

Dat verantwoording afleggen samenhangt met haar publieke functie dringt kennelijk maar zeer ten dele tot haar door. Of ze is er zo verbolgen over dat ze debat trucjes begint te gebruiken uit het repertoire eerder door Schopenhauergeschetst. Heeft ze voldoende verstand van debatteren om zich te verweren?

Daarom: 'Don't shoot the piano player' mevrouw Oomen. Niemand kan U dwingen praktijken te negeren of praktijken gestalte te geven. Of het nu stukken schrijven of kritiek op de selectieve verontwaardiging van het gesubsidieerde CIDI betreft en dat gedachten zijn die in U opkomen of dat U iets anders verzint om Uw geweten dusdanig te laten functioneren zodat U niet van 'onverschilligheid' kunt worden beschuldigd. Uiteindelijk bent U vrij om zelf af te wegen wat betamelijk is. Tenzij men niet over voldoende kennis van 'wat betamelijk is' beschikt. Normen en waarden weet U wel. Opletten is ook maar betrekkelijk net als bedreigd zijn overigens.

Misschien klopt het wel dat de journalist U dwingt publiekelijk duidelijker stelling te nemen. Dat U het onterecht vindt het als bedreiging kwalificeert zou U aan het denken moeten zetten. Houdt het U ook niet scherp? Wat had hij beter kunnen doen? U laat zich er niet over uit. Doet U echt alles wat U kunt wanneer U een onderscheid aanbrengt tussen Uw privesfeer en Uw werk. Waarom bent U twee verschillende personen? Laat ze eens met elkaar discussiëren en beslis dan waar U eindigt en de ander begint. Wat is de werkelijkheid toch weerbarstig. Keek er maar niemand toe...

Tot slot: 

Kunt U verwijzen naar waar en hoe U als mensenrechten-deskundige Uw invloed aanwend en om welke kranten artikelen of tv optredens waar U aan refereert het gaat?

En kunt U aangeven hoe U, uit hoofde van Uw functie de structurele onderdrukking en terrorisering van een volk gestalte probeert te geven, een halt probeert toe te roepen? 

Zonder te overdrijven kan men stellen dat het huidige academische niveau van de gezeten burgerij in de polder van een beschamend pover gehalte is, zeker wanneer men dat vergelijkt met het niveau van de intelligentsia in bijvoorbeeld de Angelsaksische wereld, of wanneer dat wordt vergeleken met het niveau van wat in de vorige eeuwen onder de westerse intelligentsia gangbaar was. Nu ik ditmaal getuige ben van het gedraai van een conformistische en opportunistische carrièrist als professor dr. Barbara Oomen moet ik  denken aan de intellectuele integriteit van bijvoorbeeld de Britse historicus Edward Gibbon die in The Decline and Fall of the Roman Empire (1776) zo haarscherp over Augustus opmerkte, de eerste Romeinse keizer: 

Augustus was sensible that mankind is governed by names; nor was he deceived in his expectation, that the Senate and people would submit to slavery, provided they were respectfully assured that they still enjoyed their ancient freedom.

Dit feit is van alle tijden en wordt hier schitterend verwoord met een intellectuele integriteit die we nooit aantreffen onder wat Henk Hofland betitelt als 'de politiek-literaire elite' in Nederland. Hier in het gecorrumpeerde poldermodel speelt de academicus precies hetzelfde doortrapte politieke spelletje dat wij kennen van de politicus en de zakenman. In het geval van Israel valt op hoe gewillig de mainstream is om te collaboreren met de zionistische terreur tegen de Palestijnse bevolking. Wijlen Jan Blokker constateerde terecht dat 

na de Tweede Wereldoorlog het jodendom in de christelijke wereld vrijwel heilig [is] verklaard en geen volk dat in die processie zo hard vooroploopt als de Nederlanders.

Het antisemitisme is omgeslagen in zijn keerzijde, het filosemitisme, dat als een destructieve kracht wordt gericht op de Palestijnse bevolking. Het christelijke antisemitisme is in het Midden-Oosten gedumpt, middels de creatie van een staat waar joodse overlevenden van de Europese genocide naartoe konden vluchten. Daarmee verdween het Europese antisemitisme niet. Geen sprake van, het kreeg een nieuwe vorm, het bleef manifest in de vorm van het filosemitisme, dat met zijn gecultiveerde haat tegen Arabieren, moslims in het algemeen, een uitlaatklep is geworden van de eeuwenoude ressentimenten van de doorgaans rancuneuze kleinburger. Vandaar dat de Spanjaard Javier Solana, van 1999 tot eind 2009 Hoge vertegenwoordiger voor het Gemeenschappelijke Buitenlandse- en Veiligheidsbeleid en secretaris-generaal van de Raad van de Europese Unie. In die hoedanigheid fungeerde hij tevens als voorzitter van het de raad van bestuur van hetEuropees Defensieagentschap. Daarnaast was hij van 1999 tot 2009 secretaris-generaal van de West-Europese Unie (WEU), als Europa's machtigste man onweersproken kon verklaren:

Israel is a member of the European Union... Allow me to say that Israel is a member of the European Union without being a member of its institutions.' He added that Israel is an 'integral part of all EU programmes,' contributing with its eminent know-how in leading technologies. He pointed out that while not being a candidate for admission, Israel has closer ties to the European Union than even those countries which are poised for membership... He concluded by saying that Israel was not responsible for the sluggish pace of the Israeli-Palestinian peace process, which was simply due to a problem of methodology,

Met andere woorden: de zelfbenoemde 'Joodse staat,' waarover professor Oomen 'de berichten over de oorlog met afschuw en ontzetting,' volgt en die zij 'als jurist' kwalificeert als 'oorlogsmisdaden,' heeft 'nauwere banden' met de EU dan 'even those countries which are poised for membership.' Het al decennialang stelen van Palestijns land, het bezetten van de Palestijnse gebieden, het permanent bewust vermoorden van Palestijnse kinderen, zoals onder andere Amnesty heeft gedocumenteerd, en herhaaldelijke collectieve bestraffing van de Palestijnse bevolking door een militaire strategie die volgens Joods-Israelische generaals zelf gekenmerkt wordt door 'disproportioneel geweld,' mag van de westerse elite in onder andere 'Brussel' en Den Haag ongestoord doorgaan. En al die tijd zwijgt professor dr. Barbara Oomen, hoogleraar Sociologie van de Mensenrechten en 'dean van het University College Roosevelt,' in het openbaar over deze weerzinwekkende Europese collaboratie met de Israelische terreur. Nu zij publiekelijk wordt aangesproken op haar persoonlijke verantwoordelijkheid als allereerst mensenrechten-specialist voelt zij zich ineens bestookt met, in haar woorden, 'dreigmails.'Een beter voorbeeld van de corrumperende werking van het poldermodel is nauwelijks denkbaar. Net als de decadente Romeinse establishment wordt Oomen cum suis 'governed by names,' namen, begrippen als bijvoorbeeld mensenrechten en democratie, en is zij samen met de academische mainstream bereid om zich te onderwerpen aan 'slavery, provided they were respectfully assured that they still enjoyed their ancient freedom.' De gerespecteerde Amerikaanse historicus Erich S. Gruen wees in The Last Generation Of The Roman Republic (1974) op het volgende:

Some discern a moral rot that ate at the vitals of society, a self-centered and divisive spirit that dispersed a once integrated community into warring component parts. The ruling class has come in for most of the criticism: narrow, selfish, and blind, they ignored the evils of their times; by hoarding their own privileges, they hastened catastrophe. Social upheaval is stressed by many: increased violence, the discontents of the urban masses and the rural poor, which splintered the Republic’s unity and destroyed confidence in its institutions. The Ciceronian period witnessed, so it has been said, an age of individualism: the sense of communal attachment dissolved, to be replaced by an adherence to powerful and ambitious individuals who cared naught for the Republic except as an object for manipulation. A political realm was transformed into a cockpit for armies and their commanders. The once sedate and stable society gave way to a revolutionary era, which shattered the mos maiorum and left divided populace grasping after a new structure. Finally, a glib pronouncement has condemned the Republic: the city-state was incapable of governing an empire. Imperial holdings had reached proportions that demanded a fundamental overhauling of government and society. The fall of the Republic was inevitable – and desirable.

De Barbara Oomen's van onze tijd zijn net als de Romeinse geprivilegieerden in hun nadagen: 'narrow, selfish, and blind, they ignored the evils of their times; by hoarding their own privileges, they hastened catastrophe.' In tegenstelling tot Gibbon zal zij er niet in slagen door de facade heen te prikken om te ontdekken dat alles toch weer een kwartslag anders is:

The tender respect of Augustus for a free constitution which he had destroyed can only be explained by an attentive consideration of the character of that subtle tyrant. A cool head, an unfeeling heart, and a cowardly disposition prompted him at the age of nineteen to assume the mask of hypocrisy, which he never afterwards laid aside… 

His virtues, and even his vices, were artificial; and according to the various dictates of his interest, he was at first the enemy, and at last the father, of the Roman world. When he framed the artificial system of the Imperial authority, his moderation was inspired by fears. He wished to deceive the people by an image of civil liberty, and the armies by an image of civil government…

Augustus was sensible that mankind is governed by names; nor was he deceived in his expectation that the senate and people would submit to slavery, provided they were respectfully assured that they still enjoyed their ancient freedom. A feeble senate and enervated people cheerfully acquiesced in the pleasing illusion, as long as it was supported by the virtue, or by even the prudence, of the successors of Augustus. It was a motive of self-preservation, not a principle of liberty, that animated the conspirators against Caligula, Nero, and Domitian. They attacked the person of the tyrant, without aiming their blow at the authority of the emperor.

Later meer.