• All governments lie, but disaster lies in wait for countries whose officials smoke the same hashish they give out.

  • I.F. Stone

zaterdag 13 februari 2016

Hillary Clinton and the Zionist Lobby


The Clintons Earned Over $3.5 Million in Paid Addresses to Pro-Israel Organizations

Bill Clinton said he “would grab a rifle” and fight for Israel during paid speech.
Bill and Hillary Clinton are under increasing scrutiny from the mainstream press over paid speeches they have given to big banks in exchange for millions of dollars. According to CNN, the couple has earned a total of $153 million in lecture fees from companies and organizations affiliated with the financial industry.
But the media has been conspicuously silent about the large sums the Clintons have raked in from paid addresses to pro-Israel organizations, including the Jewish National Fund (JNF), which directly participates in the ethnic cleansing of Palestinians and Bedouin citizens of Israel. An evaluation of Hillary Clinton’s public disclosures from 2001 to 2015 shows that she and Bill, and their daughter, Chelsea, have earned roughly $4 million in speaking fees from pro-Israel organizations, including JNF and organizations allied with the right-wing government of Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu. The vast majority of these documented payments—$3,599,999—have gone toward the Clintons’ personal income, and up to $450,000 has been funneled into the Clinton Foundation.
Ramah Kudaimi, membership outreach coordinator for the U.S. Campaign to End the Israeli Occupation, told AlterNet, "It is the right of voters to know what every single candidate earns in speaking fees, whether from banks or pro-Israel groups that engage in oppressive policies against Palestinians. It is the voters’ right to know if we have candidates running to be president who plan to continue horrific U.S. policies that make us all complicit in Israel’s denial of Palestinian rights.”
The Wages of Blaming Palestinians
Bill Clinton’s presidency ended with the collapse of the U.S.-led peace process at Camp David in 2000. After leaving office, Clinton publicly blamed Palestinian Authority Chairman Yasser Arafat for the failure of negotiations, explicitly violating a promise he made to Arafat at the start of the Camp David process. The former president thus reinforced then-Israeli Prime Minister Ehud Barak’s infamous talking point that there was “no Palestinian partner” for peace.
Bill Clinton declared in the summer of 2002, at the Toronto chapter of the pro-Israel group Hadassah-WIZO, “If Iraq came across the Jordan River, I would grab a rifle and get in the trench and fight and die,” reportedly earning wild applause from attendees of the $1000-a-plate dinner. According to a New York Post reporter in attendance, Clinton again blamed Palestinians for his failure at Camp David, “accusing Arafat of making a ‘disastrous mistake’ by turning down past peace proposals that would have given the Palestinian leader control of 97 percent of the West Bank.” Clinton earned $125,000 for the speech.
Payments From Obama’s Opponents
Bill Clinton received $425,000 for two speeches to Friends of the Simon Wiesenthal Center, a right-wing group that generally supports the Likud-run government of Benjamin Netanyahu and is hostile to Democrats. Simon Wiesenthal Center president Marvin Hier, who addressed the 2000 Republican National Convention, has compared President Barack Obama to Neville Chamberlain and described the Iran nuclear deal as “another Munich.” In 2011, three years before Bill Clinton’s second paid speech before the organization, Hier accused then-Secretary of State Hillary Clinton of “a sell out” to anti-Semitism for opening diplomatic discussions with Egypt’s democratically elected Muslim Brotherhood.
While unmentioned in public disclosures, the Clinton Foundation website notesthat the American Israel Public Affairs Committee, the main arm of America’s pro-Israel lobby, contributed between $10,001 and $25,000 to the organization for at least one speech delivered by Bill Clinton, with the exact date or amount paid unspecified. S. Daniel Abraham, the Slim Fast diet mogul who serves on the board of AIPAC, has given as much as $5 million to the Clinton Foundation. Through a series of front groups, ad campaigns and Israel propaganda tours for freshman members of Congress, AIPAC spent upward of $40 million last year in a failed attempt to derail the Obama administration’s Iran nuclear deal.
Among the Clintons’ pro-Israel speaking fees, only one was received from an organization that could be classified as part of Israel’s peace camp. The Abraham Fund, which says its aim is to “promote coexistence and equality among Israel’s Jewish and Arab-Palestinian citizens,” paid Bill Clinton $125,000 for a single speech in 2002.
Chelsea Clinton raked in as much as $325,000 in speaking fees from the United Jewish Appeal and its affiliate, the Jewish Federations, a pro-Israel umbrella group of Jewish American establishment organizations that actively combats the Palestinian-led BDS (boycott, bivestment and sanctions) movement. She remits 100 percent of her speaking fees to the Clinton Foundation, where she is a board member and helps decide how the foundation spends its $180 million annual budget.
Bill Clinton took in six-figure lecture fees from pro-Israel synagogues around the country. Our calculations include only Jewish instutions whose pro-Israel programming could be identified; we excluded hundreds of thousands of dollars in speaking fees paid to the Clintons by Jewish instutions whose online materials do not explicitly promote Israel.
In addition, Bill Clinton received $250,000 for a speech to Univision Management Company, the media corporation co-owned by pro-Israel billionaire Haim Saban. As AlterNet’s Grayzone Project recently reported, Saban and his wife Cheryl contributed $5 million to the pro-Hillary Clinton super PAC, Priorities USA Action, this February. Saban has also contributedbetween $5 and $10 million to the Clinton Foundation. “I’m a one-issue guy, and my issue is Israel,” Saban said in 2004.
Whopping Fees From Ethnic Cleansers
Public records show that Bill Clinton earned a total of $549,999 in four speeches to the JNF. The disclosures do not mention the JNF’s most generous fee. JNF provoked an outcry within pro-Israel circles when it transferred half a million dollars to the Clinton Foundation through the Peres Academic Center to pay for a single speech by Bill Clinton. Bill Clinton later said he donated his large fee back to the Peres Academic Center, but there are lingering questions about where all the money went, including funds from the JNF.
Formed in 1901, JNF has spent over a century driving Palestinians off their land, including through the creation of the paramilitary force euphemistically named the Green Patrol. Former JNF director Yosef Weitz outlined detailed plans for the mass ethnic cleansing of Palestinians in 1948, demanding that their villages be destroyed and they “be harassed continually” to prevent them from returning.
In recent years, JNF has teamed up with the Israeli military, police and Christian Zionist donors to violently expel the residents of unrecognized Bedouin villages in Israel’s Negev Desert. Among them is Al Arakib, which as of October 2015, has been razed to the ground a staggering 90 times.
Video below by Max Blumenthal, a co-author of this article, shows the destruction of Al Arakib by Israeli bulldozers in 2010 — the third time it was demolished — in order to make way for a JNF-funded “forest” and Jews-only town. The JNF is widely opposed in Palestinian civil society and controversial even within Israel, where it owns roughly 13 percent of state land and vows to lease it to exclusively Jewish tenants.
Will Hillary Honor Her Commitments?
Hillary Clinton has made her unflinching support for Israel a centerpiece of her foreign policy agenda. In November 2015, she promised to “reaffirm” the “unbreakable bond with Israel, and Benjamin Netanyahu,” suggesting she would adopt a friendlier posture to Israel’s right-wing leader than Obama had.
In a July 2015 letter to mega-donor Haim Saban, which her campaign distributed to the press, Clinton declared “we need to make countering BDS a priority.” It was the first time in American history that a presidential candidate mentioned by name the grassroots movement to boycott Israel.
As the challenge to her primary candidacy from Senator Bernie Sanders grows, Hillary Clinton is tacking left. During her concession speech in New Hampshire, Clinton insisted to local supporters, “I believe so strongly that we have to keep up with every fiber of our being the argument for, the campaign for human rights.”
Whether a Clinton presidency would alter the U.S.-Israeli special relationship remains to be seen. But as long as she honors the wishes of her family’s top contributors, as she has pledged to do, her argument for human rights must exclude Palestinians.
The following list shows Bill and Hillary Clinton's personal income from speaking fees to pro-Israel groups between 2001 and 2015, based on public disclosures.
The following list shows the Clintons' speaking events to pro-Israel groups, which were compensated by payments to the Clinton Foundation. The Foundation's website does not provide information about the exact date of the engagements or the amount given.
Sarah Lazare is a staff writer for AlterNet. A former staff writer for Common Dreams, Sarah co-edited the book About Face: Military Resisters Turn Against War. Follow her on Twitter at @sarahlazare.
Max Blumenthal is a senior editor of the Grayzone Project at AlterNet, and the award-winning author of Goliath and Republican Gomorrah. His most recent book is The 51 Day War: Ruin and Resistance in Gaza. Follow him on Twitter at @MaxBlumenthal.

America’s Endless Wars

Freedom Rider: America’s Endless Wars 

by BAR editor and senior columnist Margaret Kimberley

There is no “peace” wing in either the Democratic or Republican parties. “Not only has Obama declared unending war against the rest of the world, but so has the rest of the two party duopoly.” When the warmongers scream “Jump,” the only question leaders of either party ask is, “How high?” It’s a matter of tone, not substance. “The Republicans openly brag about aggressions while Democrats dissemble and use weasel words to pretend they won’t do the same thing.”

Freedom Rider: America’s Endless Wars

by BAR editor and senior columnist Margaret Kimberley

“How can Bernie Sanders bring social democracy to the United States if he won’t cut the military budget or foreswear interventions?”
America’s grand fantasy of a Project for a New American Century has experienced a serious setback. Yet this country still isn’t dissuaded from pursuing the imperial effort. For five years Syrian president Bashar al-Assad stood his ground and ignored Barack Obama’s refrain that he “must go.” Fortunately Assad didn’t leave or give up the fight. Russian president Vladimir Putin finally stood beside him in deed and not just in words. The alliance is a textbook case of how nations ought to behave within the parameters of international law.
Russian air strikes bolstered the Syrian army and in just four months ISIS and the rest of its jihadists allies are on the run. The Syrian peace conference in Geneva is now under a “temporary pause” (*link pause) for the simple reason that there is no longer any need for it. The issue is settled. Assad isn’t going anywhere.
For nearly five years the Syrian people have suffered as a direct result of American aggression. More than 250,000 people are dead and 9 million are refugees in their country and abroad. The humanitarian disaster is a direct result of America’s intervention and blame for the bloodshed should be placed at Barack Obama’s feet. Now that America’s jihadists allies are losing, there is suddenly concern expressed for the Syrian people who wouldn’t be suffering at all absent the regime change plot.
“Blame for the bloodshed should be placed at Barack Obama’s feet.”
While Republican and Democratic presidential candidates, including “socialist” Bernie Sanders, express unending support for imperialism and brutality in Syria, the project is falling apart. The failure is a good thing for humanity. The United States should not be allowed to act like the schoolyard bully who steals lunch money for fun.
The Russian success should have taught America a lesson but that doesn’t appear to be the case. The United States has pursued another brand of warfare against that country for the past two years. First by overthrowing the president of neighboring Ukraine and then by exacting sanctions which have damaged the Russian economy. The corporate media has played its part by fanning the flames with anti-Russian propaganda. One day they claim that Russia threatens European nations, then they claim Russian submarines will cut underwater cables. Any Russian who was ever murdered is now said to have died at Putin’s hands.
The United States is determined to try and snatch some victory from the jaws of defeat. While the Syria project is heading south, the cold war appears to be getting warm. The defense department announced that it will take the unprecedented action of  installing weapons and personnel in the Baltic states bordering Russia. (*link weapons) The most hawkish American presidents respected the old Soviet spheres of influence and didn’t dare provoke so openly. Now it is clear that there will be no respite from imperialism even as it fails.
“Any Russian who was ever murdered is now said to have died at Putin’s hands.”
Barack Obama will be president for less than one year but his successor won’t be any better for the rest of humanity. The Democratic and Republican candidates sound alike as they eagerly proclaim their loathing for Putin and their determination to continue war by other means. Not one of them has dared to call the Syria intervention the unlawful aggression that it obviously is and none has expressed an intention to change foreign policy. Even liberal darling Bernie Sanders spouts nonsense about “Saudi skin in the game” in Syria when the Saudis have been an integral part of the regime change effort. Not only has Obama declared unending war against the rest of the world, but so has the rest of the two party duopoly.
The lack of debate among the establishment and the slavish devotion of the corporate media make America a very dangerous country. If candidates like Barack Obama and Bernie Sanders are slick enough they can market themselves as peacemakers when in fact they will create as much chaos and suffering as any of the Republicans.
How can Bernie Sanders bring social democracy to the United States if he won’t cut the military budget or foreswear interventions? He learned a lot from Barack Obama’s 2008 comment that he was only opposed to “dumb wars.” The Republicans openly brag about aggressions while Democrats dissemble and use weasel words to pretend they won’t do the same thing.
Every global conflict from the small, like Haiti, to the largest, like Iraq and Syria, is the result of American interventions. But presidential candidates and major newspapers won’t acknowledge American responsibility for the suffering of millions of people. It is yet another reason to reject the Democrats and Republicans and their tag team politics of pretense. No one can say for certain who will be president of the United States one year from now. We do know that he or she will continue to bring disaster all over the world.
Margaret Kimberley's Freedom Rider column appears weekly in BAR, and is widely reprinted elsewhere. She maintains a frequently updated blog as well as at http://freedomrider.blogspot.com. Ms. Kimberley lives in New York City, and can be reached via e-Mail at Margaret.Kimberley(at)BlackAgendaReport.com.

vrijdag 12 februari 2016

Vluchtelingenstroom 69

Vijf jaar nadat de Sovjet-Unie officieel was ontbonden, vond op zaterdag 11 en zondag 12 oktober 1986 in IJsland een historische ontmoeting plaats tussen de Amerikaanse president Ronald Reagan en de Sovjetleider Michail Gorbatsjov. Op de agenda stond: wederzijdse drastische nucleaire ontwapening. Wat er achter de schermen gebeurde weet de rest van de wereld mede dankzij George Kennan, de Amerikaanse architect van de Containment Politiek, die ruim 40 jaar lang de hoeksteen is geweest van de westerse politiek tegenover Rusland. Kennan beschouwde de gladde Reagan als de 'greatest escape artist since Houdini,' en als een 'deeply prejudiced, ill-informed, and stubborn man, not above the most shameless demagoguery.' In de aanloop naar de bijeenkomst in Reykjavik had het Amerikaans staatshoofd een groep academische deskundigen  uitgenodigd 'who tell him things he likes to hear,' aldus het commentaar van een Amerikaanse geleerde tegenover The Washington Post. Kennan schreef:

Mr. Reagan does not object to a certain amount of windowdressing in the field of academic, scientific, and personal exchanges,


behind it — in the fields that really count — stands a stone wall he has no intentions of dismantling.

Aan de vertrekkende Anatoly Dobrynin, 24 jaar lang de Russische ambassadeur in Washington, liet Kennan in maart 1986 weten dat 'I have no cheerful thoughts to offer as you leave this country,' en hoewel 'the future is full of surprises — sometimes even pleasant ones,' zou in elk geval zou zeker Reagan niet voor geen 'plezierige verrassing' zorgen. 

In zijn met een Pulitzer-prijs bekroonde biografie van George Kennan wees de Amerikaanse leger- en marine historicus aan Yale University, John Lewis Gaddis, erop dat zijn protagonist   

saw the president at times as a sinister political wizard, at others as an amiable actor speaking lines sinister writers had prepared for him. Whatever he was, Reagan would never seek nuclear arms reduction. Thanks to him, 'we love these apocalyptic devices; we have taken them to our hearts; and we would not give them up if the Russians had none at all.' 

De goed geïnformeerde Kennan had gelijk. Ook hij wist dat

Public misperceptions in 1959 and 1960 that the Soviet Union had opened up a dangerous and growing lead over the United States in the deployment of intercontinental ballistic missiles (ICBMs) had fateful consequences beyond influencing an exceedingly close presidential election. What was then labeled 'the missile gap' also helped establish patterns in the nuclear arms race that persisted throughout the Cold War and beyond.

Een herhaling van die probate Koude Oorlogsretoriek zien we nu in het werk van Nederlandse opiniemakers als Geert Mak, Henk Hofland en Hubert Smeets, die opnieuw stemming maken tegen het zogenaamd 'expansionistische Rusland' dat de Europese NAVO-leden 'dwingt' te stoppen met het 'helemáál afbreken' van 'defensie,' om mijn oude vriend Mak weer eens te citeren. Wederom rechtvaardigen deze Atlantici een wapenwedloop, waarvan alleen het militair-industrieel complex profiteert, ten koste van onderwijs, gezondheidszorg, volkshuisvesting, kunsten en wetenschappen in de Europese Unie van 'Geen Jorwert zonder Brussel.' De Nederlandse mainstream-opiniemakers steunen het neoliberale systeem waarbij de NAVO, onder aanvoering van de Amerikaanse Deep State, de westerse overheersing met militair geweld zo lang mogelijk probeert af te dwingen. Vandaar de noodzaak van een indrukwekkend lijkende vijand, uitgerust met massavernietigingswapens, kortom: Rusland. Het spreekt voor zich dat het militair-industrieel complex dat meer dan de helft van het Amerikaanse 'discretionary federal budget' opslokt een rechtvaardiging nodig heeft. Het feit dat de NAVO na de ontbinding van het Warschau Pact op dit moment ruim dertien keer meer aan oorlogsindustrie uitgeeft dan de Russische Federatie wordt verzwegen, waardoor het geen rol speelt in de publieke opinie, en mijn collega's namens de financiële/economische/politieke elite de bevolking angst kunnen blijven aanjagen. En zo sluit het net zich. Hoe Rusland, dat door de sterk gedaalde olieprijs en het feit dat ze militair aanzienlijk zwakker is dan de NAVO, een bedreiging voor het Westen kan zijn, is een vraag die niet gesteld mag worden. Dezelfde situatie is weer ontstaan als die tijdens de hoogtij-jaren van de Koude Oorlog. Dat is belangrijk te weten, aangezien na de val van de Sovjet Unie duidelijk werd dat ondermeer de CIA al sinds het midden van de jaren zestig wist dat de Sovjet Unie te kampen had met een 

Era of Stagnation (also called the Brezhnevian Stagnation) a period of negative economic, political, and social effects in the Soviet Union, dubbed by a generic term 'stagnation,' which began during the rule of Leonid Brezhnev (1964–1982) and continued under Yuri Andropov (1982–1984) and Konstantin Chernenko (1984–1985).

Bovendien waren de beleidsbepalers in de VS ervan op de hoogte dat

Everyone in Russia in the early 1980s knew that the managers and technocrats in charge of the economy were using that absurdity to loot the system and enrich themselves. The politicians were unable to do anything because they were in the thrall of the economic theory, and thus of the corrupt technocrats. And above all no-one in the political class could imagine any alternative future.

In the face of this most Soviet people turned away from politics and any form of engagement with society and lived day by day in a world that they knew was absurd, trapped by the lack of a vision of any other way.

But in the late 1970s a post-political generation rose up in Russia who retreated from all conventional political ideologies, both communist and western capitalist, and instead turned to radical avant-garde culture — in music and in literature — to try and protest against the absurdity of the system,

zo schreef Adam Curtis, de befaamde Britse documentairemaker van de BBC, die hieraan toevoegde:

Despite the differences between east and west, I think that the fate of that post-political generation does offer a glimpse of what happens in a stagnant political culture when a door finally opens on a different kind of future. Especially as some of the choices they made were very unexpected — and the outcomes sometimes very sad.

Hetzelfde proces van corrumpering en depolitisering voltrekt zich sinds de jaren negentig eveneens in het Westen. Ook hier is sprake van economische, politieke en culturele stagnatie, alleen ontsnapt de mens in onze consumptiecultuur niet in een avant-garde cultuur, maar vlucht massaal in pillen en plat amusement. Op die manier slaagt de macht er tamelijk moeiteloos in om de Russen te brandmerken als de grote bedreiging van het 'vrije Westen.' Zoals George Kennan ten tijde van de ontmoeting tussen Reagan en Gorbatsjov tegen laatstgenoemde had willen zeggen:

You could give in to us on every point in our negotiations; you would still encounter nothing but a stony hostility in official American circles; and your concessions would be exploited by the President as evidence that he had frightened you into compliance, that the only language you understood was the language of force,

geldt exact hetzelfde ook nu, anno 2016. Het enige verschil met 1986 is dat Rusland onder president Poetin veel sterker ervoor staat, deels omdat het door ervaring momenteel in staat is dwars door het 'spel' van de Amerikaanse oligarchie heen te prikken. Professor Gaddis maakt de lezer van zijn biografie George F. Kennan. An American Life (2011) attent op het feit hoe diep het probleem in de VS zit. Hij schreef:

The problem was not just Reagan. Other powerful 'elements' in American society felt the need for an inhuman enemy 'as a foil (contrast. svh) for what they like to persuade themselves is their own exceptional virtue.' Through no fault of his own, Gorbachev had been cast in that role.

Fortunately, this communication went no further than Kennan's diary and his wife's seasoned discretion. For it sounded embarrassingly close to a dispatch, n0w published, that Kennan had sent from Moscow forty years earlier. 'Some of us here,' he had written the State Department then, had been trying to guess what the United States would have to do if it wished to win Stalin's trust. The list included unconditional surrender, complete disarmament, a transfer of power to he Communist Party, and even then 'Moscow would smell a trap.' Now, Kennan seemed to be saying, Gorbachev in his dealings with Reagan was facing an American Stalin.

Er is sinds de historische Reykjavik-bijeenkomst, 30 dertig jaar geleden, niets wezenlijks veranderd. De macht van wat Kennan op 15 oktober 1986 in zijn dagboek de 'elements' van het militair-industrieel complex noemde die een onmenselijke vijand nodig hadden 'as a foil for what they like to persuade themselves is their own exceptional virtue,' is nog steeds onbeperkt. Het toneelstuk is nog steeds hetzelfde, alleen de hoofdrolspelers hebben andere namen. Reagan is vervangen door Obama, Gorbachov door Poetin, maar dat zijn slechts personele veranderingen, het stuk gaat nog steeds over de hegemonie van de VS. Vandaar dat Hubert Smeets beschuldigend spreekt van het 'Poetinisme' alsof het over het 'Stalinisme' gaat. In zijn onverzadigbare behoefte naar erkenning is Hubert zelfs bereid te liegen. In een NRC-bespreking van de Russische film Leviathan koppelt Smeets het kwaad dat in de film overwint onmiddellijk aan '[h]et poetinisme.' Hoewel hij de regisseur Andrej Zvjagintsev had geïnterviewd, verzweeg Smeets bewust dat volgens Zvjagintsev zelf Leviathan een 'universeel verhaal' vertelt, zoals het NOS/NTR-televisieprogramma 'Nieuwsuur' berichtte. Zvjagintsev stelt met klem dat dit 'universeel' thema

overal kan plaatsvinden. En vanuit die gedachte besloten wij om het in Rusland te laten spelen. Omdat het leven hier ons nader staat, net als de levensstijl en de realiteit, dan een verhaal over een Amerikaanse boer. Het Westen wil de film graag als een politiek statement zien. Juist nu het actueel is. Maar dat zou kortzichtig zijn.'

Aangezien Smeets in zijn NAVO-propaganda niet zonder 'the need for an inhuman enemy' kan, heeft ook de kleine opiniemaker uit het kleine Nederland president Poetin 'als een contrast voor' zijn 'eigen' vermeende 'exceptionele deugdzaamheid,' net zoals volgens Kennan oud-filmster Reagan Sovjet-leider Gorbachov als het vlees geworden Kwaad nodig had, en dit alles omdat het westerse militair-industrieel complex niet zonder een monster kan, ook al besteedt dit monster dertien keer minder aan oorlogsvoorbereiding dan de NAVO. Smeets' corrupte houding is misdadig, maar omdat de Nederlandse mainstream-journalisten nauwelijks boeken van Amerikaanse deskundigen lezen, wordt zijn langdurige hetze door -- bijvoorbeeld -- de Volkskrant gekwalificeerd als een 'knappe intellectuele en historische speurtocht naar de wortels van de huidige spanningen tussen Rusland en Europa,' terwijl zijn vriend Geert Mak De wraak van Poetin (2015) als 'Diepgaand, verhelderen, verrassend' aanprees. De blinde helpt zijn blinde maten de greppel in. Het probleem is dat veel van mijn Nederlandse generatiegenoten in de luwte van de geschiedenis hebben geleefd en zich daarom weinig kunnen voorstellen bij een nucleair armageddon. Dus gaan zij onbekommerd door met het propageren van een conflict tussen twee nucleaire grootmachten dat tot een kernoorlog kan leiden. In zijn heruitgegeven War Stars. The Superweapon and the American Imagination (2008) beschrijft de Amerikaanse hoogleraar H. Bruce Franklin hoe Reagan's Strategic Defense Initiative -- in de volksmond het Star Wars programma geheten -- de Russen dwong om de kernwapen-wedloop voort te zetten. Eerst even als achtergrondinformatie:

Strategic Defense Initiative is het streven van de toenmalige president van de Verenigde Staten Ronald Reagan om te komen tot een raketschild in de ruimte, waarbij ballistische raketten van de Sovjet-Unie buiten de dampkring vernietigd konden worden. Door het futuristische karakter wordt het project ook wel 'Star Wars' genoemd, naar de filmsaga Star Wars.

Later is gebleken dat het SDI-project onmogelijk uitgevoerd kon worden door enorme kosten, maar de Verenigde Staten gingen door met het ontwikkelen van het project om zo de Sovjet-Unie te dwingen tot een respons. De Sovjet-Unie zou dan haar laatste miljarden investeren in een onmogelijk project. In de Sovjet-Unie begon inderdaad een project om haar bestaande System A-135 ruimteschild rond Moskou te verbeteren, maar dit project kwam uiteindelijk min of meer stil te liggen (wel waren er in de jaren 90 en in 2004 weer testen).

Hoewel president Reagan wist dat de Sovjet Unie aan het ineen storten was, weigerde hij het miljarden verslindende Star Wars-programma te stoppen, en wel omdat dit een beperking zou betekenen van de macht van het Amerikaans militair-industrieel complex. Het gevolg was dat: 

In the late 1980s, in response to Reagan's Star Wars proclamation, the Soviet Union had begun development of the Topol-M ballistic missile, designed to be invulnerable to any and all proposed missile defense schemes. After the collapse of the Soviet Union and the end of the Cold War Russia seemed to have neither a strong motive nor the ability to produce and deploy this weapon. Although a series of twelve tests were conducted between 1994 and 2000, large-scale production did not begin until Washington's twenty-first-century campaign for nuclear supremacy and global hegemony became blatant and directly threatening. But then Russia began rapidly producing, deploying, and presumably targeting the Topol-M on the United States.

The Topol-M is a fearsome weapon, with a range well over six thousand miles. Its swift solid-fuel launch would thwart almost any boost-phase intercept. It maneuvers in flight and deploys sophisticated decoys, thus making it virtually invulnerable to anti-missile missiles. Reflective coatings and radiation shields reportedly guard it from laser beams, electromagnetic pulses, and even nuclear explosions beyond five hundred meters. 

Evidently unstoppable by any form of missile defense once launched, the rapidly expanding Topol-M arsenal would also be difficult to annihilate in a first strike, thanks to its mobile launch capabilities. Since 2005, increasing numbers of Topol-M missiles have been deployed on off-road launchers that are continually changing locations; the missiles can be launched anywhere along these shifting routes. By 2006, the Topol-M originally designed to carry one one warhead, was being reconfigured to carry up to six MIRVed (MIRV staat voor Multiple Independently Targetable Reentry Vehicle, in het Nederlands: Draagraket van Meervoudige Onafhankelijke Richtbare Springkoppen, in dit geval waterstofbommen. svh) thermonuclear warheads, and it was also being modified to serve as the submarine-launched Bulava missile, with similar lethal capabilities. 

The Russian scramble to deploy these weapons may be the next stage in what some analysts see as the beginning of a New Cold War,one intrinsically more dangerous than the one that supposedly ended in 1991. Deprived of the buffer zone of eastern European  states, Russia has every reason to feel menaced by Washington's far more threatening new encirclement. By 2007, the United States had established bases in former Soviet republics, was actively engaged in warfare on Russia's southern border in Afghanistan, was attempting to establish permanent bases in Iraq, and had moved to set up missile defense bases in Poland the Czech Republic under the ludicrous pretext of defending Europe against nuclear ballistic attacks from Iran and North Korea. Given Russia's still vastly inferior nuclear forces, protected only by its antiquated and porous early-warning system, it may feel compelled by a ''use them or lose them' mentality to put its missiles on a launch-on-warning status. Add Russia's dubious command-and-control system, made even more unreliable by economic and political instability, and it's not hard to imagine lots of terrifying scenarios of nuclear Armageddon triggered by accident or blunder,

aldus professor Franklin, wiens boek War Stars door de New York Times werd beoordeeld als 

a penetrating and often disturbing study of why we create superweapons in the pursuit of 'security and peace,'

een studie, die, volgens de Times-recensent, 'places our culture on the analyst's couch.' Franklin's boek toont uitgebreid aan dat sinds het officiële einde van de Koude Oorlog het Amerikaans militair-industrieel complex niets in macht heeft ingeboet. Integendeel zelfs. Geruime tijd voordat Vladimir Poetin in 1999, onder president Boris Jeltsin, als premier van de Russische Federatie aantrad, zocht de Amerikaanse Deep State in Washington zowel als op Wall Street een nieuwe vijand om met behulp van het militair-industrieel complex zijn hegemonie in de wereld af te dwingen. Zonder het bestaan van een 'Poetin' is de westerse elite niet in staat om enerzijds jarenlang te blijven bezuinigen op de eigen bevolking en anderzijds het gat tussen arm en rijk te laten groeien. Poetin verschaft het noodzakelijk 'contrast' in de goed-fout propaganda, zodat de macht zichzelf en haar ondergeschikten kan overtuigen van wat Kennan smalend 'their own exceptional virtue' betitelde. Hoe zwarter Smeets president Poetin kan afschilderen als een wraakzuchtig monster, des te harder hij kan roepen dat Obama witter dan wit is, '[d]at wil zeggen dat Obama gewoon boven de mens staat,' zoals 'onze' NRC-journalist in 2009 zijn publiek liet weten. Zijn NAVO-propaganda is geliefd bij wat Henk Hofland de 'politiek-literaire elite' in de polder noemt, en die bestaat uit een kleine kongsi, elkaar's berichten re-tweetende provinciale fanatici, die telkens weer in wisselend gezelschap opduiken op de Nederlandse, radio, televisie en in de kranten, weekbladen etc. Intussen speelt buiten dit virtuele wereldje de grote-mensen-realiteit, zoals die door professor Franklin aldus wordt beschreven:

Today, when more than half world's population inhabit nuclear-armed nations and when nuclear and other weapons of mass destruction could become instruments of terror wielded also by nongovernment entities, there are many more possible paths to doomsday than there were back in what some might consider the good old days of the Cold War…

But if the real threat to America comes from its own invented weapons of mass destruction brandished by shadowy networks of terrorists, what possible use is served by America's stupendous arsenal of superweapons? How can thousands of thermonuclear warheads possibly deter fanatical terrorists willing to die for their cause? 

Since you can't target terrorists with nukes but you can target nations, some suggest that the United States could achieve deterrence by threatening nuclear retaliation not only against nations that actually harbor nuclear terrorists but also against those that are lax about keeping nuclear material out of the hands of terrorists. For example, the chairman of the Senate Foreign Relations Committee, Democratic Senator Joe Biden, put it this way in a 2007 Wall Street Journal op-ed: 

'The U.S. has long deterred a nuclear attack by states, by clearly and credibly threatening devastating retaliation. We must make it clear in advance that we will hold accountable any country that contributes to a terrorist nuclear attack, whether by directly aiding would-be nuclear terrorists or willfully neglecting its responsibility to secure the nuclear weapons or weapons-usable nuclear material within its borders.' 

How would the United States determine which nation should be the target of nuclear retaliation? Biden proposes what seems a simple answer, based of course on American technological expertise: 'Today, because a nuclear bomb might be delivered in a rental van or a boat, the credibility of the new deterrence will rest on our scientific ability to examine the air and ground debris created by an attack to determine the source of the nuclear material.' Another 2007 Wall Street Journal op-ed, by Journal Editorial Board member Bret Stephens (the former editor-in-chief of the Jerusalem Post), insists on the absolute 'necessity of nuclear deterrence' and suggests that it would 'hinder Islamist terrorists if the U.S.'s declared policy in the event of a nuclear 9/11 was the immediate destruction of Mecca, Medina and the Iranian religious center of Qom.'     

De terreur van westerse politiek verantwoordelijken en van niet-westerse terroristen wordt mede mogelijk maakt door de woordvoerders van beide partijen. Vanuit dit besef kan men het fanatisme waarmee Hubert Smeets zijn anti-Rusland propaganda bedrijft, niet simpelweg afdoen als een manifestatie van westerse persvrijheid, want die vrijheid bestaat in de commerciële massamedia alleen voor de 'warmongers,' in dienst van de 'corporate media.' Het werk van Smeets is een symptoom van een levensgevaarlijke pathologie. Meer daarover de volgende keer. 

Hubert Smeets vertelt op deze Oekraïense zender dat er geen 'burgeroorlog' in Oekraïne bestaat, alleen maar 'wetteloosheid.' Deze zender 'Espresso TV,' is gelieerd aan Hromadske.TV, die 'publicly and privately' is 

funded and has a bank account (Privat Bank) posted on its website. Individual contributions in 2013 amounted to over 1.1 million Ukrainian hryvnias, -₴ and almost 1.5 million in the first quarter of 2014.
According to the interim financial report Hromadske TV was funded in 2013 by the Embassy of the Kingdom of The Netherlands (793,089 Ukrainian hryvnias, -₴-), the Embassy of the United States of America (399,650 ) and by George Soros International Renaissance Foundation (247,860). By June 2014 Hromadske TV had received another 558,842₴ from the Government of Canada, 394,181₴ from the Fritt Ord Foundation, 287,898₴ from the Embassy of the United States, Kiev, 207,402₴ from an auction organized by 'Dukat' (the Auction House) and 1,875,180₴ from individual contributors.

En zo sluit de corrupte cirkel zich weer. 


Vluchtelingenstroom 68

The United States defends its militarism and imperialism by saying that it is trying to promote democracy. But the concept of democracy receives little critical scrutiny within American political discourse, and the postwar historical record reveals a pervasive legacy of U.S. support for military dictatorships and authoritarian regimes. In his brilliant new book, Carl Boggs weighs this and numerous other contradictions that foretell the demise of the 'lone superpower.' Imperial Delusions is the first book to deal comprehensively with the historical, economic, political, cultural, and criminal aspects of American militarism,

aldus het oordeel van de Amerikaanse geleerde, wijlen Chalmers Johnson, over het boek Imperial Delusions. American Militarism and Endless War (2005) van de Amerikaanse  hoogleraar Carl Boggs. Professor Johnson was ondermeer 'CIA-consultant' en auteur van de alom geprezen 'Blowback-trilogy,' handelend over het Amerikaans gewelddadig streven naar hegemonie om op die manier een wereldwijd imperium te vestigen, met als gevolg de opkomst van terrorisme elders en het verlies van de belangrijkste democratische waarden in de VS zelf. In feite kan zonder overdrijven worden gesteld dat de wapenwedloop van de Koude Oorlog resulteerde in het bankroet van zowel de Sovjet Unie als de VS op financieel, politiek, economisch, ideologisch en zeker ook moreel gebied. Over wat hij 'The Routinization of Mass Murder' noemt, schreef Boggs:

One of the more tragic parts of the U.S. war crimes legacy has been its almost total absence from the public discourse: mass media, politics, academia, intellectual life. This can be understood as the result partly of civic ignorance, partly of collective denial, partly of what Gilbert Achcar (Libanese hoogleraar Development Studies and International Relations aan de University of London. svh) refers to as 'narcissistic compassion,' indifference to the suffering of others. However understood, there is little question about the degree to which the horrible costs and consequences of American Empire has become largely routinized within both elite and popular consciousness; the very idea of U.S. culpability (schuld. svh) for terrible atrocities, including war crimes, human rights violations, and crimes against humanity, is generally regarded as too far off the normal spectrum of discourse to be taken seriously.

Sterker nog, opiniemakers in Nederland zoals Geert Mak, Henk Hofland en Hubert Smeets beweren precies het tegenovergestelde. Mak stelde met grote stelligheid in zijn bestseller Reizen zonder John (2012) dat de VS juist 'decennialang als ordebewaker en politieagent' op aarde optrad, terwijl Hofland spreekt van 'het vredestichtende Westen,' en Smeets in 2012 een geheel verzorgde 'studiereis' naar de VS aannam van de Atlantische Commissie, een organisatie speciaal in het leven geroepen om Koude Oorlogspropaganda te maken voor de NAVO. Drie jaar later verscheen een anti-Rusland boek van Smeets op de markt met als stripboeken-titel De wraak van Poetin dat door zijn eigen NRC Handelsblad werd bejubeld als een 'vlijmscherpe en ontnuchterende analyse,' en voor zijn vriend Geert Mak 'diepgaand, verhelderend,' en ook nog 'verrasssend' was. Aangezien mainstream-journalisten zich met een opmerkelijke kadaverdiscipline houden aan het 'normal spectrum of discourse' duiken mijn gecorrumpeerde collega's keer op keer op in televisieprogramma's en dag- en weekbladen om hun Koude Oorlogshetze voort te zetten. Daarentegen wijst professor Boggs er terecht op dat:

Given the postwar historical record, we are dealing here with nothing less than large-scale insensitivity to mass murder. The United States has become such a dominant world superpower that its crimes are more or less invisible, that is, they appear as an integral, acceptable, indeed predictable element of imperial power. Rarely a loser in war, the United States has never had to confront the grievances of those who have been wronged. This condition is exacerbated by the phenomenon of technowar, which, since World War II, has increasingly removed any sense of immediate personal involvement in warfare, meaning that feelings of guilt, shame, and moral outrage that might be expected to accompany killing, and especially acts of mass murder, are more easily sidestepped, repressed, forgotten — more easily yet where such acts are carried out by proxies. Long experience tells us that ordinary people, once having completed military training, can all too often calmly plan and implement the killing of vast numbers of unknown, faceless, innocent, defenseless human beings, whether by firing missiles, dropping bombs from thirty thousand feet, shooting off long-distance artily shells, or engaging in traditional ground combat (increasingly rare for the U.S. military). 

Hoewel het westerse moorden en roven al tenminste vijf eeuwen lang een onlosmakelijk onderdeel vormt van de heersende kapitalistische ideologie wordt deze terreur door de Makkianen, de Hoflanden en de Smeetsen verkocht als ordehandhaving en zelfs het stichten van vrede en het verspreiden van democratie en mensenrechten. Dat volgens de gerenommeerde New York Times-onderzoeksjournalist Tim Weiner — in navolging van president Eisenhower — de CIA 'a legacy of ashes' in de wereld heeft achter gelaten is voor 'onze' opiniemakers in de polder een te verwaarlozen futiliteit. Dat de gezaghebbende New York Times-onderzoeksjournalist James Risen in zijn boek Pay Any Price. Greed, Power and Endless War (2014) tot de slotsom komt dat:

Of all the abuses America has suffered at the hand of the government in its endless war on terror, possibly the worst has been the war on truth. On the one hand, the executive branch has vastly expanded what it wants to know: something of a vast gathering of previously private truths. On the other hand, it has ruined lives to stop the public from gaining any insight into its dark arts, waging a war on truth. It all began at the NSA,

laat 'onze' opiniemakers in de polder onverschillig. Sterker nog, in de Volkskrant van 15 juni 2013 liet de bejaarde Volkskrant-opiniemaker Paul Brill weten dat: 'Obama's dilemma laat Edward Snowden koud.' Naar het oordeel van de buitenland commentator van deze, aldus Hofland, 'kwaliteitskrant' zou '[e]en onsje nuance geen kwaad kunnen,' want 'Wat Obama zegt over de spanning tussen veiligheid en privacy, snijdt zeker hout. Laten we niet vergeten dat het terrorisme een reëel en vooral diffuus gevaar vormt, anders van aard dan de aanwijsbare dreiging die tijdens de Koude Oorlog uitging van de Sovjet-Unie.' Brill's 'onsje nuance' leidde ondermeer tot zijn rotsvaste overtuiging dat '[n]og steeds geldt: liever een spiedende Amerikaan dan een Chinees of Iraniër.' Kortom, liever als collaborateur functioneren van de westerse geheime diensten, dan als een integere journalist de democratie verdedigen. In de Volkskrantvan 2 juli 2013 kwam Brill, wederom verbolgen, op het schandaal terug:

De onrust over de afluisterpraktijken van de Amerikanen groeit nog altijd. Maar hoe verrassend is het nu helemaal dat de VS alles nalopen?

Hoe uitgehold de neoliberale 'democratie' inmiddels is, blijkt meer dan wat ook uit de wijze waarop de commerciële media in Nederland een totalitair systeem verdedigen door  het normaliseren van de illegale praktijken van geheime diensten die 'alles nalopen,' dus 'bekijken of alles is zoals het moet zijn.' Deze houding maakt tevens duidelijk waarom de 'vrije pers' het acceptabel vindt dat gekleurde volkeren het westerse geweld over zich heen krijgen. Onverschilligheid is één van de kenmerken van de postmoderne journalistiek in Nederland. De NAVO-terreur wordt routinematig aanvaard, totdat de door de uitgelokte contra-terreur bloedbaden in het Westen veroorzaakt. Dan is de verontwaardiging en woede plotseling grenzeloos. Boggs:

Once the enemy is portrayed as a sinister beast and monster, dehumanized as a worthless other, then the assault becomes a matter of organization, technique, and planning, part of the day-to-day routines of simply obeying commands, carrying out assigned tasks, fitting all activities into a bureaucratic structure. Within this universe the human targets of military action are regularly defined as barbaric, subhuman, deserving of their fate and possibly even complicit in it: Native Americans, Filipinos, Japanese, Guatemalan peasants, Koreans, Vietnamese, Iraqis, Serbs. As on the frontier, mass killing may be understood as necessary, a moral imperative to ensure human survival and save 'civilization.' Viewed accordingly, forces giving expression to racial supremacy, imperialism, and xenophobia converge with a cult of violence to form an ideological cauldron where crimes of war may come to seem natural, logical. 

Een illustrerend voorbeeld van de journalistieke onverschilligheid in Nederland is de situatie in Irak begin 2016, dertien jaar nadat NAVO-leden 'Amerika' en het Verenigd Koninkrijk het internationaal recht schonden door Irak met 'shock and awe' binnen te vallen. Dinsdag 2 februari 2016 berichtte de International New York Times op de voorpagina:

With plunge in oil prices, Iraq facing new calamity.
Nation stung by years of war now threatened with economic collapse.

Iraqis seeking to withdraw money from banks are told there is not enough cash. Hospitals in Baghdad are falling back to the deprivation of the 1990s sanctions era, resterilizing, over and over, needles and other medical products meant for one-time use.

In the autonomous Kurdish region in the north, the economic crisis is even worse: Government workers — and the perish merge fighters who are battling the Islamic Staten — have not been paid in months. Already, there have been strikes and protests that have turned violent.

These scenes present a portrait of a country in the midst of an expensive war against the Islamic State that is now facing economic calamity… 

Analysts and officials, though, say much tougher economic times are ahead, even as they insist the war wil be largely unaffected because of help from foreign powers determined to defeat the Islamic State. The United States, for instance, recently extended new loans to Iraq to buy weapons, and other countries are stepping up with donations of arms and ammunition. 

But Iraq, where nearly eight million people rely on a government salary or pension, will probably be forced to crippling budget cuts. The economic shock, they fear, could lead to large-scale social unrest even as the country is pulled apart by war, displacement and sectarian animosities.

'Eighteen months ago, Daesh was the existential threat to Iraq,' said Mouwafak al-Rubaie, a member of Parliament and a former national security adviser, using an alternative acronym for the Islamic State, also known as ISISn or ISIL. 'I think we managed to contain it and push it back. Now the existential threat is financial bankruptcy.'

He worried that come summer, when temperatures soar and electricity  shortages spread, there will be 'civil disobedience all over the country.' 

In a country increasingly fragmented along ethnic and sectarian lines — Shiite and Sunni Arabs and Kurds — and with a widening gulf between the public and a political class widely viewed as corrupt and ineffective, a government salary or pension is perhaps the last link between citizen and state.

'Cutting the salaries would represent the full destruction of the Iraqi people,' said Salman Najam, 37, an administrator at Kirkuk University. 'We cannot accept cutting off our salaries because the salaries are the main source of our living, and we do not have another alternative.'

Mr. Najam added that cutting salaries would be 'the bullet that hits the Iraqi state and the unity of Iraq.' In fact, he says, 'It might completely destroy it.'

De neoconservatieve 'Shock and Awe' onder aanvoering van de VS is opgevolgd door de neoliberale 'shockdoctrine.' Naomi Klein, die onder andere in Irak onderzoek deed, toonde in haar boek The Shock Doctrine. The Rise of Disaster Capitalism (2007) 588 pagina's langgedocumenteerd aan hoe economische ‘shocks’ worden toegepast om een land opnieuw ‘te programmeren.’ Klein wees erop dat: 

If the U.S. military does not have bases or training programs, its power to inflict shocks will be greatly eroded…

One of the most destabilizing forces of recent decades has been the speed with which capital can pick up and move, or how a sudden drop in commodity prices can devastate an entire agricultural sector, 

of, zo weten we nu, hoe een gemanipuleerde 'plotselinge daling' van de olieprijs een hele samenleving kan verwoesten. Dit alles bewijst hoe doortrapt de westerse politiek is, en welke schuld de commerciële massamedia hebben in het rechtvaardigen ervan. Zo adviseerde NRC Handelsblad, de krant van 'buitenland redacteur' Hubert Smeets die nu de geesten rijp maakt voor een confrontatie met Rusland, op 20 maart 2003 in een redactioneel commentaar het internationaal recht te schenden, aangezien:

Nu de oorlog is begonnen, president Bush en premier Blair [moeten] worden gesteund. Die steun kan niet blijven steken in verbale vrijblijvendheid. Dat betekent dus politieke steun - en als het moet ook militaire.

Het opmerkelijke was dat tegelijkertijd de NRC, die zichzelf destijds aanprees als de 'slijpsteen voor de geest,' stelde: '[a]an de casus belli tegen Irak twijfelen wij,' dus niet geloofde in 'de aanleiding van de oorlog,'  te weten de bewering dat Saddam Hoessein over  massavernietigingswapens beschikte. Desondanks moest van deze krant Nederland deelnemen aan een 'agressieoorlog,' sinds de Neurenberger Processen de ernstigste 'oorlogsmisdaad' denkbaar, omdat deze schending van het internationaal recht alle andere oorlogsmisdaden mogelijk maakt. En waarom moest van NRC Handelsblad Nederland deelnemen aan dit terrorisme? Wel, volgens de krant van Hubert Smeets, was de logica simpelweg dat:

Het Iraakse volk recht [heeft] op eerbiediging van de mensenrechten en moet kunnen profiteren van de rijkdommen van het land. 

Hoewel de NRC-redactie opriep tot het plegen van grootschalig terrorisme, waarbij de aanslagen op 11 september 2001 verbleekten, heeft de redactie zich nooit verontschuldigd. Het westers terrorisme wordt namelijk vanzelfsprekend geacht. Het is een veelvuldig gedocumenteerd feit dat de 'mensenrechten' in Irak op grote schaal werden geschonden, zoals bijvoorbeeld in Abu Ghraib en Fallujah, Daarnaast is het nooit de Amerikaanse bedoeling geweest dat het 'Iraakse volk' zou 'kunnen profiteren van de rijkdommen van het land.' Nu de geforceerde daling van de olieprijs de 'bullet' kan zijn dat 'might completely destroy' Irak als een staat, leidt dit er niet toe dat Hubert Smeets enige terughoudendheid betracht bij het criminaliseren van ditmaal de Russische Federatie. Integendeel, de krant drijft, net als alle dagbladen op sensatie, op het verspreiden van angst, hoe meer sensatie en angst des te hoger de oplage en daarmee de winsten voor de aandeelhouders. Wat altruïsme lijkt, dient in werkelijkheid de geopolitieke belangen van de gevestigde wanorde. De mainstream-media zijn het toonbeeld bij uitstek van het westerse morele failliet. Het rationalisme van de Verlichting is uitgewerkt, zoals de Britse politieke theoreticus John Gray schreef in zijn essaybundel Enlightenment's Wake (2007):

Enlightenment thinkers believed they served the cause of civilization. But when the political movements they spawned adopted terror as an instrument of social engineering — as happened in revolutionary France and communist Russia and China — it was barbarism that ensued, and a similar process is underway today. In a curious turn the world's pre-eminent Enlightenment regime (de VS. svh) has responded to terrorism by relaxing the prohibition on torture that was one of the Enlightenment's true achievements. Neo-conservatism — which is still, despite its ruinous record, the predominant political tendency in a number Western countries — may be the last of the Enlightenment ideologies; but it too is ready to use terror to realize its Utopian goals. It cannot be long before liberal theory, faithfully following in the track of power, contains theories of justice in which the right to torture is officially recognized… In America Christian and Enlightenment fundamentalists have joined forces, with the result that belief in progress has been supplanted by a chiliastic view of history. In the US as in Iran, the apocalyptic myths of Western religion, which fuelled totalitarian movements of the past century, have re-emerged as forces in global conflict. Whereas Enlightenment thinkers believed religion would in future wither away or become politically marginal, at the start of the twenty-first century religion is at the heart of politics and war. 

The clamour (geroep. svh) for a return to the Enlightenment should not distract us from the fact that it has ceased to be a living body of thought. It would be useful to accept that we live in a post-Enlightenment time and do what we can to cope with its dangers. Instead the wake (nachtwake bij een lijk. svh) continues, while those who have not been invited to the party turn to other faiths. 

Omdat maar weinigen over de dijken van de polder durven te kijken, kan in Nederland Geert Mak nog steeds volhouden dat 'Amerika' de '[Verlichting] heeft uitgevoerd als real life experiment.' Een ander voorbeeld van de bewustzijnsvernauwing onder de polderpers gaf Hubert Smeets toen hij als hoofdredacteur van De Groene Amsterdammer in het nummer van 15 februari 2003 de president van de Russische Federatie verweet een 'Januskop en twee tongen' te hebben, omdat, aldus de redenering van Smeets, 'Poetin' eind januari 2003 had opgemerkt 

dat hij zijn 'positie' zou wijzigen en groen licht voor 'andere beslissingen' zou geven als Irak de inspecties bleef 'belemmeren.' Anders gezegd, dan zou Rusland instemmen met oorlog. In de Verenigde Staten ging voorzichtig de vlag uit,

en bijna twee weken later had verklaard dat

'Wij ervan overtuigd [zijn] dat het nodig is door te gaan met een vreedzame ontwapening van Irak' om te voorkomen dat de VS er alleen op uittrekken. Want 'dat zou een slechte variant zijn, slecht voor de VS en slecht voor Europa,' omdat het leidt tot een 'schisma' in de antiterroristische coalitie.

Gezien vanuit zijn pathologische haat tegen 'Poetin' was de Russische president niets anders dan een intrigant met een 'dubbele tong,' vanwege zijn mening dat de geplande Amerikaanse schending van het internationaal recht 'een slechte variant' zou zijn, zowel voor de VS als voor Europa, en het daarom beter zou zijn 'door te gaan met een vreedzame ontwapening van Irak,' tenzij 'Irak' de wapen 'inspecties' zou 'belemmeren.' Dat hier geen sprake was van een 'Januskop en twee tongen' was destijds voor iedere onafhankelijke waarnemer duidelijk, maar aangezien de Atlanticus Hubert Smeets het tot zijn taak rekent op te treden als NAVO-propagandist moet hij telkens weer 'Poetin' afschilderen als een gevaar voor de wereldvrede, iemand die in 2003 de illegale Amerikaanse inval probeerde te dwarsbomen. De kleine opiniemaker van het kleine weekblad uit het kleine Nederland was woedend over het feit dat deze 'Poetin' het lef had om de nadruk te leggen op het internationaal recht.

Smeets denkwijze was dermate Orwelliaans dat hij in De Groene Amsterdammer van 2 augustus 2003 onder de kop 'Het net sluit zich. Maar om wie?' sprak van het bestaan van 'pockets of resistance' in Irak die, 'om ze uit te schakelen,' de 'buitenlandse militairen' dwingen zich te 'gaan gedragen als "bezetters"' waardoor ze 'in de ogen van de Iraakse burgers' op die manier 'hun imago als "bevrijders'' [verliezen].' In het wereldbeeld van Smeets geldt: Oorlog is vrede, bezetting is bevrijding. Ook Hubert Smeets heeft zich nooit verontschuldigt voor zijn agressieve standpunten. Waarom zou hij ook? Het journalistieke niveau in Nederland is zo laag dat  niemand van de mainstream-pers hem ooit ter verantwoording zal roepen. Bij gebrek aan serieuze mediakritiek in Nederland kan Hubert de NAVO-propaganda van de  Atlantische Commissie ongestoord voortzetten.

Dat de Atlantische Commissie voor haar NAVO-propaganda graag gebruik maakt van opiniemakers als NRC's 'redacteur buitenland' Smeets vloeit voort uit het feit dat mainstream-journalisten zich plooibaar opstellen tegenover het militair-industrieel complex dat de belangen van de neoliberale gevestigde orde bewaakt. Hun journalistieke producten stellen de macht nooit teleur. Hoewel ik talloze voorbeelden hiervan heb geven beperk ik me nu even tot het journalistieke werk van Smeets, de voormalige adjunct-hoofdredacteur van de krant die zichzelf aanprijst met de slogan 'Durf te denken.' 

Even een stapje terug: ondermeer het dagblad Trouw berichtte op 5 september 2013 met betrekking tot de ontploffing van een chemisch gas nabij Damascus:

Gifgas kan uit ontplofte opslag van rebellen zijn gekomen
Peter Speetjens − 05/09/13, 10:30

Uitlatingen van nabestaanden en rebellen, gedaan in een artikel op de website Mint Press News, wijzen in de richting van een ontploffing in een wapenopslag van de rebellen van het salafistische Noesra Front. In het artikel, van de hand van de Jordaanse journalist Yahya Ababneh en zijn Amerikaanse collega Dale Gavlak, komen getuigen aan het woord uit de getroffen wijk Ghouta. Een van hen is Aboe Abdel-Moneim, die vertelt hoe zijn zoon vocht in een militie onder leiding van de Saoediër Aboe Ayesha. Twee weken voor de gasaanval vroeg de zoon aan zijn vader wat hij dacht van de nieuwe wapens die hij moest vervoeren. Moneim beschreef sommigen als 'cylinder-achtig', terwijl anderen oogden als een 'enorme gasfles'.

Terwijl er zelfs nu nog sterk getwijfeld wordt over wie schuldig is aan de gifgas-bombardement, was Hubert Smeets al van mening dat de NAVO onder supervisie van de VS met geweld een regime-change in Syrië moest forceren. Als 'redacteur buitenland' meldde hij in nrc.next, de jongerenuitgave van de NRC, het volgende:

Rusland sluit deelname aan een militaire operatie niet uit, zei Poetin, maar dan is een besluit daartoe van de Veiligheidsraad onontbeerlijk. En zo'n besluit is volgens Poetin weer ondenkbaar zonder onomstotelijk bewijs dat de Syrische regering zelf schuldig is aan de gifgasaanval twee weken geleden, en niet van een van de rebellen-groepen of Al-Qaeda. 

Kortom, wie wil het laatste woord hebben bij een interventie in Syrië? Niemand minder dan Poetin zelf!

Met uitroepteken, om tegenover de jeugdige lezers te benadrukken dat er een verdacht luchtje om 'Poetin' hing, aangezien de Russische president alleen maar 'het laatste woord wil hebben.' Dat deugde niet, want alleen de westerse elite met zijn machtig militair-industrieel complex mag, nee moet 'het laatste woord hebben,' en niet de president van een groot land dat zich op dat moment aan het internationaal recht wilde houden. In de ogen van de NRC-opiniemaker moet het recht wijken zodra de westerse economische en financiële  belangen van de oligarchie belemmerd dreigen te worden. Het feit dat 'Poetin' het internationaal recht niet wilde schenden en 'onomstotelijk bewijs' wilde hebben voordat het land van de 'schuldige' Assad bestookt werd met bommen was in de ogen van Smeets ronduit weerzinwekkend. Dat Afghanistan, Irak en Libië de zinloosheid van het NAVO-geweld onmiskenbaar demonstreren, was voor 'onze' propagandist van het Atlantisch bondgenootschap een te verwaarlozen detail in het westerse geopolitieke machtspel. Ook het woordgebruik van Smeets is onthullend. Zo stelt hij:

De EU, Canada, Mexico, Duitsland, Italië (beide laatste landen zitten kennelijk niet meer in de EU, of misschien werd anders het rijtje te kort. svh) Japan, Zuid-Korea en Australië zullen ook weinig amok maken als het erop aankomt.

De kwalificatie 'amok' dus. Volgens de dikke Van Dale:

bij de inheemse bewoners van Oost-Indië voorkomende toestand van razernij... plotseling onbesuisd gaan optreden.

Kortom, politici die zich aan het internationaal recht willen houden, geraken, volgens Hubert in een 'toestand van razernij' die resulteert in een 'onbesuisd optreden.' Hij merkte voorts op:

Hoe hartstochtelijk zijn de opvattingen van India, Brazilië, Zuid-Afrika, Indonesië en Argentinië?

Smeets' dédain over de opkomende regionale machten, merendeels bewoond door gekleurde volkeren, is kenmerkend voor de witte Europeaan, van wie het superioriteitsgevoel dermate is geïnternaliseerd dat hij het niet eens meer herkent. Na vijf eeuwen westerse terreur is het thuidige NAVO-geweld even vanzelfsprekend als eten en drinken. Vandaar ook dat Smeets, volgens eigen zeggen, bereid was om alle 'reis- en verblijfskosten van a tot z' te betalen voor een 'studiereis' die was georganiseerd en samengesteld door de Atlantische Commissie, een instelling die sinds haar oprichting in 1952 propaganda maakt voor de NAVO. Geïndoctrineerd door de Atlantische ideologie stelde hij in NRC Handelsblad van 5 september 2013 over een bijeenkomst van de G20 met als belangrijkste onderwerp 'militair ingrijpen in Syrië':

Als deze landen (India, Brazilië, Zuid-Afrika, Indonesië en Argentinië. svh) het uit desinteresse laten bij gemor, dan kan Obama in Sint-Petersburg een kleine publicitaire slag slaan.

Bij wie kon Obama dat? In elk geval bij Hubert Smeets, zoveel is zeker. De visie van deze kleine opiniemaker in een piepklein land wordt door de kleine 'politiek-literaire elite'  serieus genomen. Smeets' houding is vooral zo absurd omdat ook hij functioneert binnen een politiek angehaucht cultuurtje dat destijds zelfs niet eens in staat was de ingrijpende politieke omslag in Nederland op te merken die tenslotte leidde tot de opkomst van Pim Fortuyn. Net als zijn peergroup, waarvan de aandacht gefocussed was op het incrowd-wereldje rond dat pleintje in Den Haag, was Smeets teveel bezig met het verwerven van status en wilde hij voortdurend het liefst aanschuiven aan de tafel van de macht. Een tijdje mocht hij voor de locale omroep AT5 als sidekick optreden van Felix Rottenberg, hetgeen zijn verslaving aan publieke aandacht voedde. Daardoor was ook hij niet in staat de sociaal-culturele omslag op te merken die zich in de Nederlandse samenleving voltrok, laat staan dat hij begreep dat er internationaal een ingrijpende verandering gaan was. Desondanks liet Hubert zijn polder-publiek weten dat grote landen weliswaar wat mogen 'morren' uit 'desinteresse,' maar dat zij natuurlijk nooit serieuze politieke overwegingen kunnen bezitten. Alleen Barack Obama, die in zijn ogen 'gewoon boven de mens staat' zou 'interesse' tonen en 'beter' weten wat goed is voor 'de internationale gemeenschap.' Intussen beseft Smeets als opiniemaker van de krant die zijn lezers opriep te durven 'denken' nog steeds in de verste verte niet dat zich buiten de polder een historische geopolitieke omslag voltrekt. Daarentegen is de vooraanstaande Amerikaanse politiek commentator William Pfaff wel geïnformeerd. In hetzelfde jaar 2012 schreef Pfaff in de International Herald Tribune het volgende:

More War in Syria

William Pfaff

Paris, August 28, 2013 – When Barack Obama foolishly remarked last fall that if the Bashar al-Assad government in Syria made use of chemical weapons in its fight to suppress the insurrection in that country, it would cross a 'red line' so far as the American government was concerned. His statement implied that the United States is in charge of international war and peace.

The obvious threat was that the United States would intervene in the war. How it would intervene, with what means, to what objective, he did not say. His governing team in Washington, in respect to foreign relations and American foreign policy, remains largely a band of well-meaning amateurs, collected from university faculties and NGOs (and, of course, from community organizing).

It includes supporters of the theory of international protection for victims of war. This is inspired by the genocides committed in Rwanda and by the Bosnian Serbs against Muslims at Sebrenica during the Yugoslav war. Chemical weapons are not genocide, but are an internationally condemned weapon of war, like cluster bombs and phosphorus.

NATO Brings Race War, Humanitarian Disaster, and the Haitianization of Libya

Pfaff's commentaar laat zien hoe ver de Nederlandse opiniemakers van de werkelijkheid zijn afgedreven. Nadat Smeets zijn lezers had verteld dat 'Obama in Sint-Petersburg een kleine publicitaire slag' zou kunnen 'slaan,' berichtte op zaterdag 7 september 2013 de International Herald Tribune op de voorpagina:

Obama emerged with a few supporters but no consensus, as other leaders urged him not to attack without U.N. permission, which is not forthcoming.

Inmiddels was ook al bekend geworden dat NAVO-ingrijpen zou leiden tot een

war the Pentagon doesn’t want...

omdat de Amerikaanse strijdkrachten ondermeer 'embarrassed' waren

to be associated with the amateurism of the Obama administration’s attempts to craft a plan that makes strategic sense. None of the White House staff has any experience in war or understands it. So far, at least, this path to war violates every principle of war, including the element of surprise, achieving mass and having a clearly defined and obtainable objective.

De feiten maken duidelijk dat de NRC-journalist in een ander universum leeft dan mensen voor wie kennis, inzicht en vooral logica van doorslaggevend belang zijn. Smeets is zo ideologisch gehersenspoeld dat hij de werkelijkheid op aarde niet kan waarnemen. Hij weet precies wat de polder-elite wil vernemen, maar niet hoe de geopolitieke realiteit in elkaar zit. In tegenstelling tot Smeets' verwachting bleek de realiteit precies omgekeerd te zijn, want zoals de International Herald Tribune, the global edition van The New York Times, berichtte: 'Putin takes center stage on Syria,' om hieraan toe te voegen:

The reports that the Syrian government had used chemical weapons were 'utter nonsense,' he said. His analysis was essentially based on his sense of who stood to gain from crossing Obama’s 'red line,' especially when a U.N. inspection team was already on the ground in Syria. It was not the Assad government, in Putin’s view; he had earlier declared that such an attack would be suicidal for the government. While the Russians generally see Bashar al-Assad as tough and even brutal, they still believe he is basically rational and has full control over his chemical weapons.

In plaats van 'een kleine publicitaire slag,' werd vanuit de optiek van Smeets, de bijeenkomst een verpletterende nederlaag voor president Obama. 'Poetin' was erin geslaagd het gezonde verstand van zijn collega's aan te spreken en kreeg daardoor, tot afschuw van de pedante opiniemaker in de polder, 'het laatste woord.' Daarmee redde de Russische president, en passent, president Obama voor ernstig gezichtsverlies, want regime-change in Syrië zou alleen maar hebben geleid tot de overwinning van wat tot dan toe nog 'het terroristische Al-Qaida' heette, en tegenwoordig ISIS genoemd wordt. De enige die van de westerse permanente staat van oorlog profiteert is het militair-industrieel complex, en dus ook de NAVO, waarvoor de Atlantische Commissie met staatssubsidie propaganda maakt door ondermeer een 'studiereis' te organiseren voor opiniemaker Hubert Smeets. En zo is de cirkel rond. 

De beweringen van Hubert Smeets illustreren de onnozele propaganda van de polderpers, die volstrekt blind is voor wat er zich voor haar ogen voltrekt. Desondanks bemannen de poortwachters van het gevestigde wanorde alle vitale commandoposten in de commerciële massamedia, en voorkomen daarmee dat het publiek wordt geconfronteerd met veel zinnigere analyses. Vooral daarin schuilt een grote bedreiging, want zolang het grote publiek met onvolledige, onjuiste en irrelevante informatie wordt gevoed, kunnen de politiek verantwoordelijken ongestoord doorgaan met hun falend beleid. Intussen wordt steeds duidelijker hoe gevaarlijk de koude oorlogsretoriek is van opiniemakers als Smeets, Mak en Hofland, om slechts drie dwazen van de polderpers te noemen. Alleen voor simplistische ideologen is de wereld verdeeld in louter goed en louter slecht. Kritische stemmen worden in Nederland nauwelijks tot niet meer gehoord. Op woensdag 18 september 2013 stelde de bekende joods-Amerikaanse socioloog Immanuel Wallerstein in de International Herald Tribune en op de website van Al Jazeera:

Let us start with the so-called unexpected Russian proposal, which Syria's Foreign Minister has endorsed. Was this really the result of an off-hand, unserious remark of U.S. Secretary of State John Kerry, cleverly seized upon by the Russians the day before President Obama was scheduled to make his plea to the American people to endorse a military strike? It seems not. Apparently, Kerry and Russian Foreign Minister Sergey Lavrov have been quietly discussing such a possibility for over a year.

Wallerstein beschreef datgene wat iedere onafhankelijke waarnemer beseft, namelijk dat 'the United States no longer has the power to enforce its decisions.' Dit ontnuchterende feit staat diametraal tegenover de beweringen van de mainstream polderpers. Nog geen week eerder had de  NRC gesteld dat het hier om een ‘stunt’ van Poetin ging en dat, aldus Smeets,

minister Kerry maandag tegen een journalist [zei] dat Assad een aanval op zijn land kan voorkomen als hij binnen een week al zijn chemische wapens inlevert. Het was een terloopse opmerking, maar Rusland maakte er een serieus voorstel van.

Daarentegen constateerde de intellectueel Wallerstein datgene wat ieder mens met een beetje verstand en belangstelling kon weten, namelijk dat ‘The degree of worldwide opposition to U.S. military intervention has been extremely high,’

een empirisch eenvoudig vast te stellen gegeven dat door de opiniemakers in de polder niet werd opgepikt omdat het onbruikbaar was en nog steeds is in haar propaganda voor grootschalig NAVO-geweld. Een ander in de polder verzwegen aspect werd door Wallerstein als een uiterst belangrijk gegeven opgevoerd. De geleerde wierp de vraag op of president Obama nu 'incompetent,' dan wel

deceptive, or merely constrained by the relative decline of U.S. power in the world? Probably all three. In his messages to Congress and in the statements of his key staff, the motivating force behind his actions can be clearly seen. Obama's deputy national security advisor, Benjamin J. Rhodes, made it explicit: 'The U.S. for decades has played the role of undergirding the global security architecture and enforcing international norms. And we do not want to send a message that the United States is getting out of that business in any way.'

That is precisely the problem. The United States no longer has the power to enforce its decisions. But Obama is unwilling to recognize this reality. In this regard, much of U.S. public opinion is ahead of him. And it is precisely this fact that is emphasized by many opponents. Take just two: The Jesuit Superior General, Father Adolfo Nicolás, and Russian President Vladimir Putin. Father Nicolás said: 'I think that that a military intervention...is itself an abuse of power. The US has to stop acting and reacting like the big boy of the neighborhood of the world.'

De dag dat ik dit allemaal schrijf, donderdag 11 februari 2016, ontdekt de Volkskrant datgene wat onder Angelsaksische intellectuelen al vele jaren bekend is. Op haar voorpagina bericht de krant dat de Amerikaanse hegemonie ter discussie staat:

Twijfel aan leidersrol VS in Syrië

Beleid van Amerikanen ligt van alle kanten onder vuur nu Russen de regie hebben

Onder leiding van de Verenigde Staten wordt het vandaag in München opnieuw geprobeerd: praten over een uitweg uit de Syrische crisis. Maar juist die - zelf gekozen - leidersrol van de Amerikanen wordt meer dan ooit in twijfel getrokken, terwijl praten vooralsnog nergens toe leidt.

Maar deze informatie kan een Atlanticus als Hubert Smeets niet verwerken. Zijn simplistisch mens- en wereldbeeld is dermate ideologisch dat hij niet kan inzien hoe de neoliberale ideologie is ontaard in een vastklampen aan het westers militair-industrieel complex. Hoewel wereldwijd het vertrouwen in het Amerikaanse model afneemt, blijven Smeets en zijn vriend Mak geloven dat de VS in staat is 'het debat naar zich toe te trekken, om de agenda van de wereldpolitiek te bepalen.' De outsiders Smeets en Mak beschikken niet over de feiten waarover Amerikaanse insiders wel beschikken. En dus gaat Smeets onverstoorbaar door met enerzijds zijn levensgevaarlijke Poetin-hetze en anderzijds zijn even onverantwoordelijke NAVO-propaganda. Het is een waarheid als een koe dat corrupte journalisten onontbeerlijk zijn voor het scheppen van oorlogshysterie. Dit benadrukte de Amerikaan Stephen Kinzer nog eens toen ik hem in 2010 interviewde. Kinzer is 'a veteran new correspondent of the New York Times who has reported from more than fifty countries on five continents' en auteur van onder onderen de 384 pagina's tellende studie Overthrow. America's Century of Regime Change from Hawaii to Iraq (2006), waarover de befaamde onderzoeksjournalist Seymour Hersh schreef:

Stephen Kinzer has a grim message for those critics of the Iraqi war who believe George W. Bush to be America's most misguided, uninformed, and reckless president. Bush has had plenty of company in the past century -- presidents who believe that America, as Kinzer tells us, has the right to wage war wherever it deems war necessary.

Kinzer wijst erop dat het Amerikaanse overzeese expansionisme in 1893 begon met het vernietigen van de monarchie in Hawaii en dat dit proces van 'regime change' tot op de dag van vandaag voortduurt. In Overthrow schrijft hij:

When President McKinley said he was going tot war in Cuba (1898 svh) to stop 'oppression at our very doors,' Americans cheered. They did so again a decade later, when the Taft administration declared that it was deposing the government of Nicaragua in order to impose 'republican institutions' and promote 'real patriotism.' Since then, every time the United States has set out to overthrow a foreign government, its leaders have insisted that they are acting not to expand American power but to help people who are suffering. This paternalism was often mixed with racism... Senator Albert Beveridge of Indiana described expansion as part of a natural process, 'the disappearance of debased civilizations and decaying races before the higher civilization of the nobler and more virile types of man.' Representative Charles Cochrane of Missisippi spoke of 'the onward march of the indomitable race that founded this Republic' and predicted 'the conquest of the world by the Aryan races.' When he finished this speech, the House burst into applause…

For more than a century, Americans have believed they deserve access to markets and resources in other countries.  When they are denied that access, they take what they want by force, deposing governments that stand in their way. Great powers have done this since time immemorial. What distinguishes Americans from citizens of past empires is their eagerness to persuade themselves that they are acting out of humanitarian motives. For most of the 'regime change' era, the United States did little or nothing to promote democracy in the countries whose governments it deposed. Presidents McKinley, Theodore Roosevelt, and Taft claimed to be interested in doing so, but in truth they were willing to support any governing clique, no matter how odious, as long as it did America's bidding. Later in Iran, Guatemala, and Chile, the United States covered itself in even greater shame by overthrowing democratically elected leaders and leaving tyrants in their place.

Maar over deze feiten zwijgen de Smeetsen en Makkianen. Meer over deze gecorrumpeerde journalisten later. 

Hubert Smeets. 'narcissistic compassion.'