Zoeken in deze blog 🔎🔎

Posts gesorteerd op relevantie tonen voor zoekopdracht carolien roelants. Sorteren op datum Alle posts tonen
Posts gesorteerd op relevantie tonen voor zoekopdracht carolien roelants. Sorteren op datum Alle posts tonen

donderdag 10 juli 2008

Carolien Roelants 8


Afgelopen maandag kon de NRC-lezer het volgende vernemen van Carolien Roelants: “Joodse vluchtelingen willen ook op de agenda. ‘Arabische wereld heeft nooit de historische feiten erkend’… Tijdens de conferentie bleef onduidelijk wat precies ‘gerechtigheid’ inhoudt. Maar in een telefonisch vraaggesprek legde Stanley Urman, directeur van Justice for Jews in New York, later uit dat gerechtigheid begint met ‘waarheid’ over en ‘erkenning’ van de problemen van de joodse vluchtelingen… Vervolgens zei Urman, zouden er fondsen kunnen komen om joodse heilige plaatsen in Arabische landen te beschermen. En ten slotte kan er worden gedacht aan compensatie, ‘in vele vormen’.”
Jawel het staat er echt. Carolien Roelants is een van de journalisten die zich gedraagt als een pro-Israel lobbyist die nooit bericht vanuit de context dat tijdens etnische zuiveringen in totaal bijna een miljoen Palestijnen door zionistische milities en later Israelische strijdkrachten zijn verdreven, een feit dat nooit heeft geleid tot enige “compensatie" laat staan "in vele vormen,” maar daarover geen woord van Carolien Roelants. Ze verdraait de werkelijkheid en haar propaganda doet denken aan een constatering van de joods Israelische hoogleraar Benjamin Beit-Hallahmi. In zijn studie Original Sins, Reflections on the History of Zionism and Israel schrijft hij: ‘’Het lijden van de joden door de eeuwen heen, en speciaal tijdens de Holocaust, is gebruikt om het ontzeggen van Palestijnse rechten te rationaliseren en te rechtvaardigen. Dit is zo doeltreffend gebeurt dat de Palestijnen beschouwd worden als de agressors in het Israelisch-Palestijns conflict, dat gezien wordt als een simpele voortzetting van de eeuwenlange joodse vervolging.’’ De volgende zin van Roelants is ook interessant: “Vervolgens zei Urman, zouden er fondsen kunnen komen om joodse heilige plaatsen in Arabische landen te beschermen.” Beschermen? De suggestie wordt gedaan alsof in alle Arabische landen de joodse heilige plaatsen worden bedreigd. Op welke feiten berust dit? Roelants licht dit niet toe, geeft geen feiten, schept alleen maar een tendentieuze sfeer.

In tegenstelling tot Roelants heb ik wel genoeg voorbeelden dat joodse heiligdommen in islamitische landen goed worden onderhouden. Zo bezocht ik, om slechts één voorbeeld te geven, een paar jaar geleden de joodse begraafplaats van de Marokkaanse kustplaats Essaouira, waar rabbijn Chaim Pinto jaarlijks wordt herdacht. Chaim Pinto was een kabbalist en een tzadik, die vereerd wordt vanwege zijn heiligheid en de aan hem toegeschreven wonderen. Hij wordt - zoals vaker het geval is met heiligen - zowel door joden als islamieten vereerd. De begraafplaats in Essaouira werd keurig onderhouden, onder andere door een islamiet die ik daar sprak. Zie:

'ESSAOUIRA: Photos of town: http://www.morocco-holidays.com/essaouira/medina/medina.htm [November 2002] Town map: http://www.daralbahar.com/plan_essaouira_uk.htm [November 2002] Alternate names: MOGADOR. (Arabic: 'as-sawîra) at 31.5° N 9.8° W. This little town facing the Atlantic is located on the west coast of Morocco. Essaouira was founded in 1765. The oldest tombs date from 1776. These tombs are interesting. Contrary to Jewish tradition and Mosaic Law, they are sculptured with very marked human forms. These anthropomorphic tombstones sometimes bear epigraphic inscriptions and sometimes none. These monolithic tombstones are carved out of marine sandstone. Their size in length varies between a width of 1.50 meter and 2.00 m, 0.50 m and a height of 0.30 m. This kind of tombstone can be found in other Moroccan towns located mainly on the Atlantic and Mediterranean coasts. In some towns such as Xauen (Tetouan) certain tombs have been dated to the 16th century. In Spain, this kind of tombstones has been found in Murcia and also in the Barcelona Montjuif Cemetery. One of the tombs dated from the 12th century. Source: Liliane Benisty [no functioning email address-January 2002] "Essaouira's mellah covers over 10 percent of the town, but Jews constituted almost 40 percent of the population in the late 1880's. Jewish stars on the doors to the mellah show the degree to which Jews were accepted in Essaouira, to the point that some of the richer Jews did not even live in the mellah. Commemorative plaques indicate the buildings in which synagogues were located. Former inhabitants of Essaouira, most of them Jewish, formed a committee to rehabilitate the town. An important member of the committee is King Hassan II's Economic Advisor, Andre Azoulay. The Jewish cemetery, just outside the city gates, is extremely well kept. The hiloula of Chaim Pinto is held in September." Source: http://rickgold.home.mindspring.com/page21.html [February 2002] "an eighteenth-century town characterized by white and blue houses and an easy style. It is the ideal place to relax and to stroll among its wood workshops and art galleries, boat builders and sardine fishermen, ... Among the souks worth visiting are the Marche d'Epices (spice market) and Souk des Bijoutiers (jeweler's market), which was once dominated by Essaouira's Jewish community. Source: travel-to-morocco.com [November 2002] " My first book was concerned with urban society in Essaouira, Morocco's principal seaport in the 19th century, and I continue to work on the history of the Jewish community of Essaouira in an effort to study the transformation of Moroccan Jewry in the 19th and 20th centuries." Source: http://www.humanities.uci.edu/history/faculty/schroeter/ DANIEL J. SCHROETER, Teller Family Chair in Jewish History, U of Ca-Irvine: djschroe@uci.edu
Cemetery of Mogador (Cemetery of Essaouira): Online burial database http://www.mygenealogy.ch/cemetery/ compiled by Alexandre Levy of Switzerland. Person to contact about grave locations: Alexandre Lévy, Geneva, Switerzland, alex@alexandre.com. Cemetery hours are 8am to 6pm except Shabbat. No burial cards; no biographical data.
http://www.jewishgen.org/cemetery/africa/morocco.html

Dat is toch een heel ander verhaal dan Roelants de NRC-lezers schetst.

Carolien Roelants heeft ook een bepaalde agenda, en dat is kortweg het kweken van angst en haat tegen de islamitische wereld.

Donderdag, mei 29, 2008, schreef ik het volgende over haar:
'Roelants is momenteel voor haar krant druk doende de juiste stemming te kweken voor een oorlog tegen Iran, net zoals zij en haar krant hun publiek rijp maakten voor de illegale invasie van Irak. Carolien Roelants heeft kille ogen. Zou ze moeder zijn? Ik kan het me niet voorstellen want ze weet dat een moderne oorlog als eerste vrouwen en kinderen tot slachtoffer maakt. Maar je weet het natuurlijk nooit met die ideologische journalisten. Dit zijn de koppen van enkele recente artikelen van haar:
"De Perzen zijn altijd op expansie gericht
In Libanon is de opmars van Iran zichtbaar
Iran speelt rol op Arabische top
Hezbollah zoekt de aanval"
U ziet, de slijpsteen van de geest maakt de geest rijp voor oorlog en dus terreur. Roelants was zich destijds niet bewust dat ze gebruikt werd in een propaganda campagne van de Amerikaanse neocons, althans zo suggereert zij. Zou ze nu niet beseffen dat ze zich bewust door anderen laat gebruiken voor nog meer terreur, maar nu tegen Iran? Ik kan het me niet voorstellen dat ze dat niet beseft. Ik denk gewoon dat Carolien Roelants terreur een juist politiek wapen vindt. En dan hanteer ik de definitie zoals die beschreven staat in het Amerikaanse LegerHandboek, waarbij terrorisme omschreven wordt als 'het bewust geplandegebruik van geweld of dreiging van geweld om doelen te bereiken die politiek, religieus, of ideologisch van aard zijn.'
De vraag is ook: waarin verschilt Roelants nu eigenlijk wezenlijk van de eerste de beste terrorist? Ze zou dit nog eens moeten lezen van een voormalige naaste medewerker van de huidige president Bush:'in a chapter titled "Selling the War," he alleges that the administration repeatedly shaded the truth and that Bush "managed the crisis in a way that almost guaranteed that the use of force would become the only feasible option.""Over that summer of 2002," he writes, "top Bush aides had outlined a strategy for carefully orchestrating the coming campaign to aggressively sell the war.... In the permanent campaign era, it was all about manipulating sources of public opinion to the president's advantage."'
Lees verder: http://stanvanhoucke.blogspot.com/2008/05/de-bush-bende-67.html


De speciale agenda van Roelants spoort opmerkelijk goed met die van de Atlantische Commissie. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ze een graag geziene spreker is bij deze club die - volgens eigen zeggen - als doelstelling heeft:
'Doelstelling
Sinds haar oprichting in 1952 is de Atlantische Commissie een forum voor het publieke debat over transatlantische veiligheidsvraagstukken. Zij geeft voorlichting over en stimuleert onderzoek naar thema’s zoals de betrekkingen tussen de Verenigde Staten en Europa, ontwikkelingen in de NAVO en Europese veiligheidskwesties. De Atlantische Commissie wil hiermee de maatschappelijke discussie over deze onderwerpen bevorderen. (more…)'
In de praktijk komt het erop neer dat de Atlantische Commissie de geopolitieke belangen van het Westen onder aanvoering van de VS propageert. In het kader daarvan liet Roelants zich als spreker inhuren:
'MEETING NETHERLANDS ATLANTIC YOUTH

Date: 26 November 2007
Subject: The position of Iran on the international stage
Speaker: Carolien Roelants (Middle East editor, NRC Handelsblad)
Location: Trianon, Utrecht
Participants: 40(recently graduated) students.'

Sinds de Russen geen officiele vijanden meer zijn heeft de NAVO een nieuwe opdracht nodig, de oorlogsindustrie moet immers draaiende blijven, de economische belangen moeten beschermd worden en zeker de olie, waar alles op en om draait, de meest belangrijke grondstof op aarde. En Iran heeft heel veel olie en gas en dus moet daar een regime change worden geforceerd, zodat de westerse oliemaatschappijen, net als nu in Irak, het zwarte goud in handen krijgen.

En in het kader daarvan kunnen letterknechten als Roelants goed van pas komen. Meer over deze NRC-journaliste morgen.

maandag 2 mei 2016

Carolien Roelants' Grofheid

Sonja heeft een nieuwe reactie op je bericht "Zionistische Fascist Leon de Winter 2" achtergelaten: 

Peter Vandermeersch meldt: Misschien wel het meest relevante artikel van deze week. 'Burgers zijn weer een legitiem militair doelwit ' http://www.nrc.nl/next/2016/05/02/burgers-zijn-weer-een-legitiem-militair-doelwit-1615122 … via @nrc

Weer???

"Carolien Roelants is Midden-Oostenexpert en scheidt elke week de feiten van de hypes." Hoe meer je leest hoe dommer je wordt. 



Burgers zijn weer een legitiem militair doelwit

Dwars Carolien Roelants is Midden-Oostenexpert en scheidt elke week de feiten van de hypes.

Mainstream-journaliste Carolien Roelants meent als 'Midden-Oostenexpert,' die claimt 'elke week' weer 'de feiten van de hypes' te scheiden, dat het ooit 'legitiem,' dus 'rechtmatig' was dat 'burgers' een 'militair doelwit' waren. Daar is geen enkele bewijs voor, maar dat maakt haar niets uit, haar meningen, 'hypes,' zijn belangrijker dan de feiten. Sterker nog, de  bejaarde Roelants beweert zelfs dat 'burgers' opnieuw 'een legitiem' dus rechtmatig 'doelwit' zijn geworden. Ook daar is geen enkel bewijs voor. Wie deze griezelige dame is kunt u hier lezen:



Carolien Roelants. Hoe komt het toch dat onbehouwen mensen bijna altijd zo'n grof gezicht hebben?




dinsdag 12 mei 2009

Carolien Roelants 12

Daar is ze weer, met haar kille ogen, onze NRC-journaliste Carolien Roelants, pro-Israel lobbyiste die geen kans onbenut laat om propaganda te maken voor welke oorlog dan ook in het Midden Oosten, zolang 'de Joodse staat' daar maar beter van lijkt te worden. Lijkt dus. Haar positie is wat moeilijker geworden nu de neoconservatieven in de VS even het onderspit lijken te hebben gedolven. Lijken dus. Nadat president Obama zijn hand had uitgestoken naar Iran, zweeg ze drie maanden, maar nu wordt de hetze tegen Iran en de propaganda voor een oorlog tegen dat land weer enthousiast voortgezet. Zolang kan deze vrouw met die kille ogen niet stil blijven zitten. Er moet bloed vloeien. Dus konden de NRC-lezers afgelopen vrijdag dit artikel van haar lezen: 

'Arabieren ongerust over Iran-beleid van VS

 Veel Arabische landen zijn erg bezorgd over de bedoelingen van Iran. Zij zijn des te ongeruster over het Amerikaanse diplomatieke offensief richting Teheran.' 

Voordat ik deze bewering ga analyseren wil ik eerst wijzen op het feit dat Roelants geobsedeerd is door Iran zoals opnieuw uit haar recente artikelen blijkt.

interview 'Je kan je lezers niet bedriegen'

 Na de dood van haar moeder ging het gesprek met haar gewoon door. Daarom nam het nieuwe boek van Azar Nafisi destijds een andere, persoonlijkere wend ...

 Vrijdag 01-05-2009 | Sectie: Boeken | 1560 woorden | pagina B04

reportage In Iran zijn alle directeuren mannen

Vrouwenactivisten vechten voor hervorming van het islamitisch familierecht in Iran. Maar de regering vecht terug door de prijs voor activisme te verh ...

 

Dinsdag 21-04-2009 | Sectie: Buitenland | 1309 woorden | pagina 04

achtergrond Iran straft Amerikaanse om spionage

 NieuwsanalyseEr wordt druk gespeculeerd waarom een Iraanse Amerikaanse in Iran is gestraft voor spionage. Niet omdat ze een spion is. ...

 Maandag 20-04-2009 | Sectie: Buitenland | 534 woorden | pagina 04

achtergrond Iran bereid na te denken over Amerikaanse toenadering

 NieuwsanalyseWashington zette gisteren een stap richting Iran. Maar van Iraanse concessies is nog geen sprake. ...

Donderdag 09-04-2009 | Sectie: Buitenland | 706 woorden | pagina 05

Artikel'

Interessant is ook deze zienswijze: 'Washington zette gisteren een stap richting Iran. Maar van Iraanse concessies is nog geen sprake'. Hoe nu, mevrouw Roelants? Hoe kan Iran 'concessies' doen voordat er onderhandelingen zijn? Als de Iraanse autoriteiten nu al 'concessies' doen dan zijn onderhandelingen niet meer nodig. Begrijpt u? Teheran is voorzichtig, maar dat is begrijpelijk gezien het feit dat de Amerikaanse geheime dienst in 1953 de democratie in Iran om zeep hielp omdat de democratisch gekozen premier van het land de oliebronnen had genationaliseerd. Toch doet u alsof Iran fout zit. Waarom misbruikt u de journalistiek om propaganda te bedrijven voor uw neoconservatieve ideologie? Leg dat de lezers eens uit. 

Opmerkelijk is ook Roelant's voorlaatste artikel: ''Je kan je lezers niet bedriegen'

Azar Nafisi over haar moeder, haar nieuwe, pijnlijke boek en over hoopvol Iran

Carolien Roelants

Interview Interview | Vrijdag 01-05-2009 | Sectie: Boeken | Pagina: B04 | Carolien Roelants

Na de dood van haar moeder ging het gesprek met haar gewoon door. Daarom nam het nieuwe boek van Azar Nafisi destijds een andere, persoonlijkere wending. Ik rekende ook af met mezelf.

De Iraans-Amerikaanse academica Azar Nafisi schreef in 2003 met Reading Lolita in Tehran een wereldwijde bestseller: in 32 talen vertaald, alleen al in de VS werden 1,7 miljoen exemplaren verkocht. Het was het verhaal over haar leven in de islamitische republiek Iran, aan de hand van haar leesclub met voormalige studentes. Die verzamelde ze om zich heen om subversieve boeken als Nabokovs Lolita te lezen nadat ze haar ontslag had genomen bij de universiteit van Teheran uit protest tegen het geleidelijk afknijpen van haar academische armslag door de islamitische autoriteiten.' 

Beste Roelants, ter zake, Lolita 'een subversief boek'? Allemensen, Carolien, ook van mannen heb je geen enkel verstand, en zeker niet van oudere mannen die op jonge meisjes geilen. Lolita is niet 'subversief'  tenzij jij voor het bepleiten bent van seksuele contacten met 12-jarige meisjes, Lolita is een controversieel boek, althans het thema is controversieel

'the narrator and protagonist, Humbert Humbert, becomes obsessed and sexually involved with a 12-year-old girl named Dolores Haze... Humbert picks Lolita up from camp, telling her that her mother is desperately ill in a hospital, and takes her to The Enchanted Hunters, a hotel of regional repute, where he meets a strange man (later revealed to be Clare Quilty), who seems to know who he is. Humbert intends to use sleeping pills on Lolita, but they have little effect. Instead, she seduces Humbert, and he discovers that he is not her first lover, as she has had a sexual affair at summer camp. After leaving the hotel, Humbert tells the now-troublesome Lolita that her mother is dead. Alone and frightened, Lolita has no choice but to accept Humbert into her life on his terms. Driving Lolita around the country in Charlotte's car, moving from state to state and motel to motel, Humbert bribes the girl for sexual favors; he falls genuinely in love with her, but is conscious that she is not attracted to him and shares none of his interests. Eventually, the two settle down in another New England town, Beardsley, with Humbert posing as Lolita's father and Lolita enrolled in a private girls' school where the headmistress views Humbert's possessive supervision as that of a strict, old-world European parent.'

Kennelijk een onderwerp dat bepaalde rijke Iraanse vrouwen buitengewoon opwindend vonden, gezien het feit dat ze zich intensief verdiepten in  'a sexually precocious young girl' en een ouwe geile blanke kerel. Wat die rijke Iraanse vrouwen allemaal gemist moeten hebben in hun slaapkamer. En dat in een tijd waarin de rest van de Iraanse bevolking met moeite het hoofd boven water kon houden, en de gruwelijke gevolgen van de oorlog tegen Irak (dat door het Westen militair werd gesteund) probeerde te verwerken.

Maar over de minder vleiende kant zwijgt Roelants, dat past niet in het propagandaplaatje dat van Nafisi een feministische vrijheidsstrijdster probeert te maken, dapper strijdend tegen de doortrapte ayatollahs. Vanuit het buitenland, dat wel. Toch is er wel wat meer te zeggen over het door oudere mannen als Lewis en Wolfowitz zo uitbundig geprezen boekje van Azar Nafisi.

Ter zake kundige critici zien Reading Lolita in Tehran als een schoolvoorbeeld van ‘propaganda psyops’. Zo schrijft de Amerikaanse hoogleraar Hamid Dabashi in zijn boek Iran. A People Interrupted

The pride of place and abiding dignity of ordinary Iranian women of the lower and middle classes are particularly lost, dismissed, and denigrated in the memoir industry of Lipstickl Jihadists.’  Als voorbeeld geeft hij Nafisi”s boek: ‘In Reading Lolita in Tehran we learn that Azar Nafisi has a home servant (more a home slave, really) whom she calls Tahereh Khanoom (not even the dignity of a last name), the person who cleans her house, attends to her children, and does all sorts of other chores while Azar Nafisi and her “girls,” as she calls her so-called students, are busy reading Lolita and other masterpieces of “Western literature.” Restored to her full name and dignity, Tahereh Khanoom is the subaltern figure, the repressed subconscious of the text, whose voice is categorically muttered and silenced – a voice that is in dire need of recognition and global utterance – all against the mendacious, useless chorus of carreer opportunists who come from exceedingly privileged backgrounds and now barefacedly sit with militant warmongers, plotting against the fate and dignity of an entire nation.’ En een van die 'warmongers' is onze Carolien Roelants. Meer over haar in een volgend stuk.

Zie ook: http://stanvanhoucke.blogspot.com/search?q=carolien+roelants

woensdag 9 juli 2008

Carolien Roelants 7


Onder de kop: "Joodse vluchtelingen willen ook op de agenda. ‘Arabische wereld heeft nooit de historische feiten erkend’,” schrijft de pro-Israel lobbyiste van de NRC, Carolien Roelants: “Altijd wordt exlusief gesproken over het lijden van de Palestijnse vluchtelingen […] Hebben de Palestijnen het alleenrecht op lijden? […] ‘Gerechtigheid brengt verzoening en vrede’, onderstreepte vorige week Carole Basri, Amerikaanse juriste en documentairemaakster van Iraak-joodse afkomst, op een bijeenkomst in het Europees Parlement in Brussel over de zaak van de Arabische joden.”

Dit alles kunnen we zonder overdrijven een gotspe noemen. Allereerst zijn de meeste Arabische joden na onder druk te zijn gezet van de zionisten uit hun eigen landen vertrokken, zoals ik gisteren beschreef en zoals uitgebreid is gedocumenteerd. Deze bewering van Roelants is ook een omkering van de feiten: "Altijd wordt exclusief gesproken over het lijden van de Palestijnse vluchtelingen." Door wie? Niet door journalisten als Roelants die decennialang zweeg over de etnische zuivering van Palestina in 1948 en nu door het werk van nota bene joods-Israelische historici gedwongen wordt de zionistische terreur te erkennen. "Gerechtigheid brengt verzoening en vrede," daar kan ik het volledig mee eens zijn en het zou mevrouw Roelants sieren als ze dit feit ook van toepassing liet zijn op de Palestijnen. Maar dat doet ze niet. De Palestijnen moeten akkoord gaan met de Israelische terreur en verder zwijgen. Wat zou voor haar gerechtigheid betekenen? Ze schrijft dat “tijdens de conferentie bleef onduidelijk wat precies ‘gerechtigheid’ inhoudt. Maar in een telefonisch vraaggesprek legde Stanley Urman, directeur van Justice for Jews in New York, later uit dat gerechtigheid begint met 'waarheid' over en 'erkenning' van de problemen van de joodse vluchtelingen.” Het staat er echt! Kortom “Justice for Jews,” terwijl de onderdrukking van de Palestijnen door het Westen wordt beloond en onder andere door Roelants doorgaans wordt verzwegen.

Eerder al schreef ik over de werkwijze van Roelants: 'Hoewel journalisten blind voor de werkelijkheid in bezet gebied bleken, beschuldigde professor John Dugard - de betrokken mensenrechtendeskundige van de Verenigde Naties - de EU en de VS van het “negeren van tientallen Israelische schendingen van de mensenrechten, volkenrecht en andere normen.” Het Israelische geweld in de Gaza Strook was volgens hem “moreel onverdedigbaar.” De media namen het voor kennisgeving aan en ging verder met hun pro-Israel berichtgeving. Men was niet wezenlijk geïnteresseerd in de massale Israelische schendingen van het internationaal recht, het element recht ontbrak in de context van de officiële verslaggeving. Het werd genegeerd of vergoelijkt. Net als altijd. Zo was tijdens één van de vorige gewelddadige Israelische invallen in bezet gebied, in 2002, de NRC helemaal niet geïnteresseerd in de Israelische mensenrechtenschendingen. Terwijl in de bezette gebieden het buitensporig Israëlische geweld ongestoord doorging , sprak NRC-redactrice Carolien Roelants met Khader Shkirat, destijds directeur van LAW, een door de Nederlandse overheid financieel gesteunde Palestijnse mensenrechtenorganisatie, die al een decenniumlang uitgebreid over de Israëlische schendingen van het humanitair recht rapporteert. Zeven kolommen tekst, vijftien vragen, waarvan zeven over Palestijnse zelfmoordaanslagen. Hoewel de directeur van LAW verklaarde de aanslagen niet te rechtvaardigen, bleef Roelants op dit onderwerp doorhameren. Shkirat probeerde een verklaring te geven voor die aanslagen, met als enige resultaat Roelants’ tendentieuze vraag: ‘'Dus u kunt zelfmoordterrorisme rechtvaardigen?'’ Geen enkele vraag stelde de NRC-redactrice over bijvoorbeeld de grove schendingen van de Vierde Geneefse Conventie door Israël. In de feiten die de Palestijnse mensenrechtendeskundige had willen vertellen en de reden was van zijn bezoek aan Nederland, bleek ze niet geïnteresseerd. Een week later, het Israëlische leger was op dat moment volgens internationale getuigen druk bezig de sporen van oorlogsmisdaden uit te wissen, stelt deze NRC-redactrice op de voorpagina van haar krant zich de vraag of in de kritiek hierop sprake is van ‘'Anti-Israel of antisemitisch.'’ Hoe moet bijvoorbeeld ‘'de verklaring van leden van het comité voor de Nobelprijs voor de vrede,'’ worden geduid ‘'dat de Israëlische minister van Buitenlandse Zaken Shimon Peres zijn Nobelprijs moet worden afgenomen.'’ En wat te denken van ‘'de veroordeling door de Mensenrechtencommissie van de Verenigde Naties in Genève van het ‘massaal doden’ door Israël van Palestijnen bij de militaire operatie bij Jenin.’' Intussen weten we dan al wel dat volgens dezelfde Peres de strijd bij Jenin een '’slachting'’ was. Een paar dagen later, op 20 april - het Israëlische leger is nog steeds bezig in Jenin - krijgt de NRC-lezer de ultieme mening gepresenteerd. Onder de kop ‘'De Tweede Holocaust'’ wordt een artikel van de Amerikaan Ron Rosenbaum als volgt ingeleid: '’De vraag is niet óf de tweede holocaust zal komen, maar wanneer. En opnieuw zullen Europeanen bereid zijn tot medeplichtigheid aan moord op de joden.’' En zo zijn we stapsgewijs van kritiek op oorlogsmisdaden via antisemitisme in de tweede holocaust beland. De naakte feiten zijn vervangen door suggestieve meningen om elke terechte kritiek te criminaliseren en daarmee monddood te maken. Intussen hadden in een jaar eerder 220 joodse Zuid-Afrikanen een zogeheten '’Gewetens-Verklaring'’ gepubliceerd, waarin zij de Israëlische behandeling van de Palestijnen op één lijn stelden met de onderdrukking van de zwarte bevolking tijdens het apartheidsregime. Het is de joods-Israelische historicus Avi Shlaim die er op wijst dat door het Israelische geweld “het zionisme vandaag de dag de ware vijand van de joden is.” Maar dat verzwijgt Carolien Roelants, het past niet in de consensus, waarbij de Palestijnen de boeven zijn en de joods-Israeli’s de helden and never the twain shall meet. Die boodschap verkoopt beter. Niet voor niets schreef de redactie van Nrc.next in een hoofdartikel: “Nrc.next en NRC Handelsblad zijn niet de enige media die hun lezers een rol in de verslaggeving toebedelen. Media zijn veel meer bezig met hun lezers, kijkers en luisteraars dan, zeg, tien jaar geleden. Dit heeft te maken met dalende oplages en kijkcijfers (en dus de vraag: wat doen we fout?)” Dalende oplages zijn dalende winsten en dalende winsten kunnen niet worden getolereerd in een systeem dat alleen kan overleven door oneindige groei. Winst is steeds meer een journalistiek criterium geworden voor de redacties. De werkelijkheid moet daaraan ondergeschikt worden gemaakt. Kundera omschreef het tijdens een toespraak in Jeruzalem op deze manier: “Tot in een niet zo ver achter ons liggende tijd betekende het modernisme een non-conformistische opstand tegen de pasklare ideeën en de kitsch. Vandaag verwart het moderne zich met de immense vitaliteit van de massamedia en modern zijn betekent nu mateloze inspanningen doen om bij de tijd te zijn, conform te zijn, nog conformer te zijn dan de anderen. Het moderne heeft het kleed van de kitsch aangetrokken… Het woord kitsch verwijst naar de houding van degene die tot elke prijs zoveel mogelijk mensen wil behagen. Om te behagen dien je je te conformeren aan wat iedereen wenst te horen, in dienst te staan van de pasklare ideeën, in de taal van de schoonheid en de emotie. Hij beweegt ons tot tranen van zelfvertedering over de banaliteiten die wij denken en voelen… Op grond van de dwingende noodzaak te behagen en zo de aandacht van het grootst mogelijke publiek te trekken, is de esthetiek van de massamedia onvermijdelijk die van de kitsch en naarmate de massamedia ons gehele leven meer omsluiten en infiltreren, wordt de kitsch onze dagelijkse esthetiek en moraal.” Hoe meer mensen men behaagt des te hoger zijn de winsten. Vanuit die optiek zijn veel ontwikkelingen in de journalistiek verklaarbaar. De reductie van de werkelijkheid is een leugen waaraan de commerciële massamedia dagelijks vrijwillig meewerken.'
Morgen meer over de werkwijze van Carolien Roelants.

maandag 24 januari 2011

De Nuance van de NRC 193



En zo bericht de NRC erover:




Uitlekken ‘Palestine Papers’ zet alle partijen in het hemd

TOPSHOTS
Foto AFP / Adriano Machado
BUITENLAND
De publicatie van de Palestine Papers is voor geen enkele partij in het toch al vastgelopen vredesproces goed. De enorme concessie die de Palestijnen aan Israël hebben gedaan werkt zowel tegen hen als tegen Israël, zegt NRC’s Midden-Oostenredacteur Carolien Roelants, die het conflict al jaren op de voet volgt voor NRC Handelsblad.
Uit de gisteren door Al Jazeera gepubliceerde Palestine Papers blijkt dat de Palestijnse Autoriteit (PA) in 2008 vrijwel geheel Oost-Jeruzalem aan de Israëliërs aanbood. Een enorme concessie die praktisch elke betrokken partij in het hemd zet, legt Roelants uit.
“Alleen Hamas spint hier garen bij. Het Palestijns Gezag op de Westelijke Jordaanoever wordt er al langer van beschuldigd veel te veel toe te geven aan Israël. Hamas kan nu mooi wijzen op hoeveel wel niet wordt weggegeven aan Israël, en doet dat vandaag dan ook in een te voorspellen reactie.”
“Ook Israël komt er slecht vanaf. Zij hebben, in de periode waarin de aanbieding van Oost-Jeruzalem speelde en Ehud Olmert premier was, altijd volgehouden dat de Palestijnen niet reageerden op de handreikingen van Israël. Dat lijkt nu gelogen, want de Palestijnse reactie bleek enorm. Israël heeft dat alleen stilgehouden.”
“De Verenigde Staten lijken de concessie van de Palestijnen te hebben genegeerd, terwijl die altijd volhielden hun uiterste best te doen om vrede te stichten in het Midden-Oosten. Ook dat blijkt hiermee niet waar, want dan zouden ze de aanbieding van de Palestijnen wel aan de orde hebben gesteld.”

Voormalig Israëlisch premier Ehud Olmert in november 2010. Foto AP / Sebastian Scheiner
Maar waar zit het lek?
De bron van de Palestine Papers blijft onbekend. Volgens The Guardian, dat samenwerkt met Al-Jazeera bij de publicaties, zijn de bronnen over een periode van enkele maanden vanuit verschillende bronnen aan Al-Jazeera gelekt. De Britse krant schrijft dat de meeste notities uit de onderhandelingen onafhankelijk van elkaar zijn erkend als echt door mensen die bij de onderhandelingen aanwezig waren en door diplomaten en inlichtingendiensten.
Ook Al-Jazeera zelf schrijft dat ze veel moeite hebben gestoken in het uitzoeken of de papers wel echt zijn, en vanwege de gevoelige informatie die er instaat niets willen loslaten over de bron, of hoe ze bij Al-Jazeera terecht zijn gekomen.

De Palestijnse president Mahmoud Abbas tijdens een bijeenkomst van de PLO. Foto AP / Majdi Mohammed
De Palestijnse Autoriteit heeft ze direct afgedaan als nep. De onderhandelaar die Oost-Jeruzalem zou hebben aangeboden, Ahmed Qurei, doet de openbaring af als ‘een stapel leugens’. “Logisch,” zegt Roelants, “Ze willen voorkomen dat het Palestijnse volk zich tegen hen keert en in de armen van Hamas worden gedreven.” Het is dus altijd nog niet gezegd dat de Palestine Papers echt zijn.
Hoe nu verder in het vredesproces?
Volgens Roelants was het vredesproces al voor de publicatie ‘volkomen vastgelopen, en vaster dan vast kan niet’. De Israëlische minister Avigdor Lieberman (Buitenlandse Zaken) meent dat alleen een langdurig tussen-akkoord perspectief kan bieden.
“Wat Lieberman zegt is al honderd keer geopperd en wordt altijd afgewezen door de Palestijnen. Dat zal nu zeker niet anders zijn. Op een gegeven moment zal er natuurlijk iets moeten gebeuren in het Midden-Oosten, maar in mijn beleving betekent de publicatie van de Palestine Papers in elk geval weinig goeds.”
Hamas heeft inmiddels woedend gereageerd. De machthebbers in de Gazastrook zeggen dat president Abbas ‘samenspant met de bezetters’ en het Palestijns Gezag op de Westelijke Jordaanoever haar ‘vreselijke gezicht’ toont in de geheime documenten.
http://www.nrc.nl/nieuws/2011/01/24/uitlekken-palestine-papers-zet-alle-partijen-in-het-hemd/

Deze zin van de Pro-Israel lobbyiste Carolien Roelants is schritterend:

Volgens Roelants was het vredesproces al voor de publicatie ‘volkomen vastgelopen, en vaster dan vast kan niet’. 


Binnen haar propagandamodel is het volstrekt ondenkbaar dat een klein volkje van 5 miljoen Joden in Israel door het Westen gedwongen wordt het internationaal recht te respecteren. Ondertussen blijft ze druk bezig stemming tegen Iran te maken dat gedwongen moet worden de westerse bevelen op te volgen. Roelants is geen journaliste maar een betaalde propagandiste.

Meer over haar hier: http://stanvanhoucke.blogspot.com/search?q=carolien+roelants

Een voorbeeldje van haar werkwijze:

Voorjaar 2002 was ik getuige van de gewelddadige Israelische onderdrukking van de Palestijnse bevolking in de bezette gebieden en schreef daarover in het tijdschrift De Humanist het volgende: 'En vanaf maart van dit jaar was de wereld opnieuw getuige van militaire wreedheden, zoals het vanuit de lucht bombarderen van dichtbevolkte vluchtelingenkampen. En opnieuw plunderde het Israëlische leger huizen en banken, zoals onder andere Christiane Amanpour op CNN liet zien. Maar opnieuw ook dreigen de feiten in een deel van de Nederlandse media te verdwijnen achter meningen. Terwijl in de bezette gebieden de Israëlische terreur voluit in gang was, sprak NRC-redactrice Carolien Roelants met Khader Shkirat, directeur van LAW, de door Nederland financieel gesteunde Palestijnse mensenrechtenorganisatie, die al een decenniumlang gedocumenteerd over de Israëlische schendingen van het humanitair recht rapporteert. Zeven kolommen tekst, vijftien vragen, waarvan zeven over de Palestijnse zelfmoordaanslagen. Hoewel Shkirat verklaarde de aanslagen niet te rechtvaardigen, bleef Roelants op dit onderwerp doorhameren. Shkirat probeerde een verklaring te geven voor die aanslagen, met als enige resultaat haar vraag: 'Dus u kunt zelfmoordterrorisme rechtvaardigen?' Geen enkele vraag stelde de NRC-redactrice over bijvoorbeeld de grove schendingen van de Vierde Geneefse Conventie door Israël. In de feiten die de directeur van LAW had willen vertellen en de reden was van zijn bezoek aan Nederland, bleek ze niet geïnteresseerd. Een week later, het Israëlische leger is op dat moment volgens internationale getuigen druk bezig de sporen van oorlogsmisdaden uit te wissen, stelt deze NRC-redactrice op de voorpagina van haar krant zich de vraag of hier nu sprake is van 'Anti-Israel of antisemitisch.' Hoe moeten wij 'de verklaring van leden van het comité voor de Nobelprijs voor de vrede,' duiden 'dat de Israëlische minister van Buitenlandse Zaken Shimon Peres zijn Nobelprijs moet worden afgenomen.' En wat te denken van 'de veroordeling door de Mensenrechtencommissie van de Verenigde Naties in Geneve van het "massaal doden" door Israël van Palestijnen bij de militaire operatie bij Jenin.' Intussen weten we dan al wel dat volgens dezelfde Peres de strijd bij Jenin een 'slachting' was. Een paar dagen later, op 20 april - het Israëlische leger is nog steeds bezig in Jenin - krijgt de NRC-lezer de ultieme mening gepresenteerd. Onder de kop 'De Tweede Holocaust' wordt een artikel van de Amerikaan Ron Rosenbaum als volgt ingeleid: 'De vraag is niet óf de tweede holocaust zal komen, maar wanneer. En opnieuw zullen Europeanen bereid zijn tot medeplichtigheid aan moord op de joden.' 
http://stanvanhoucke.blogspot.com/2005/12/carolien-roelants-2.html

donderdag 22 mei 2008

Carolien Roelants 3


Dit is Carolien Roelants, die de berichtgeving uit het Midden-Oosten controleert voor de NRC. Ik volg haar tendentieuze pro-Israel berichtgeving al enkele jaren en heb daar ook over geschreven. Carolien is momenteel weer bezig niet om de geest te slijpen, maar om die rijp te maken voor een aanval op Iran. Vandaag schrijft ze over Libanon en dat gaat dan in deze stijl, geheel conform de officiele consensus, die ook haar collega Salomon Bouman al jarenlang volgt. Houdt u haar de komende tijd goed in de gaten, ze wil oorlog, ze wil mensen zien sterven. De vijand, de ander, dit keer Iraanse burgers. Zie http://stanvanhoucke.blogspot.com/2008/05/salomon-bouman-13.html En zie ook: http://stanvanhoucke.blogspot.com/2005/12/carolien-roelants-2.html
'Gevechtspauze in Beiroet, maar geen vrede
Na akkoord tussen Libanese partijen kan weer een normaal politiek leven op gang komen
Gepubliceerd: 22 mei 2008 14:32 Gewijzigd: 22 mei 2008 16:12
Een akkoord maakte gisteren een eind aan de politieke crisis in Libanon. Maar een groot probleem blijft onopgelost
Door onze redacteur Carolien Roelants
Rotterdam, 22 mei. Met zijn gewapende offensief in Beiroet en elders in het land tegen regeringsaanhangers joeg Hezbollah twee weken geleden de Libanese burgers de stuipen op het lijf. Tegelijk ondermijnde de shi’itische oppositieorganisatie haar eigen geloofwaardigheid. Had Hezbollahleider Hassan Nasrallah niet bij herhaling plechtig verzekerd dat zijn wapens dienden om Libanon tegen Israël te verdedigen, en nooit gebruikt zouden worden tegen andere Libanese groepen?
„Dit is een belofte voor God, de natie en de martelaren”, verklaarde Nasrallah in september 2006. Zijn vele tegenstanders sloegen hem tijdens en na het offensief met deze uitspraak om de oren. Maar het verloop van de aanval van Hezbollah en zijn kortstondige bezetting van sunnitisch West-Beiroet, het eigen terrein van de door het Westen gesteunde regering van premier Siniora, maakte ook overduidelijk wie op dit moment de sterkste is in Libanon.'
Gevechtspauze_in_Beiroet%252C_maar_geen_vrede
Voorafgaand aan de Amerikaanse illegale inval in Irak , in 2002, schreef ik dit over Roelants:
'Terwijl in de bezette gebieden de Israëlische terreur voluit in gang was, sprak NRC-redactrice Carolien Roelants met Khader Shkirat, directeur van LAW, de door Nederland financieel gesteunde Palestijnse mensenrechtenorganisatie, die al een decenniumlang gedocumenteerd over de Israëlische schendingen van het humanitair recht rapporteert. Zeven kolommen tekst, vijftien vragen, waarvan zeven over de Palestijnse zelfmoordaanslagen. Hoewel Shkirat verklaarde de aanslagen niet te rechtvaardigen, bleef Roelants op dit onderwerp doorhameren. Shkirat probeerde een verklaring te geven voor die aanslagen, met als enige resultaat haar vraag: 'Dus u kunt zelfmoordterrorisme rechtvaardigen?' Geen enkele vraag stelde de NRC-redactrice over bijvoorbeeld de grove schendingen van de Vierde Geneefse Conventie door Israël. In de feiten die de directeur van LAW had willen vertellen en de reden was van zijn bezoek aan Nederland, bleek ze niet geïnteresseerd. Een week later, het Israëlische leger is op dat moment volgens internationale getuigen druk bezig de sporen van oorlogsmisdaden uit te wissen, stelt deze NRC-redactrice op de voorpagina van haar krant zich de vraag of hier nu sprake is van 'Anti-Israel of antisemitisch.' Hoe moeten wij 'de verklaring van leden van het comité voor de Nobelprijs voor de vrede,' duiden 'dat de Israëlische minister van Buitenlandse Zaken Shimon Peres zijn Nobelprijs moet worden afgenomen.' En wat te denken van 'de veroordeling door de Mensenrechtencommissie van de Verenigde Naties in Geneve van het "massaal doden" door Israël van Palestijnen bij de militaire operatie bij Jenin.' Intussen weten we dan al wel dat volgens dezelfde Peres de strijd bij Jenin een 'slachting' was. Een paar dagen later, op 20 april - het Israëlische leger is nog steeds bezig in Jenin - krijgt de NRC-lezer de ultieme mening gepresenteerd. Onder de kop 'De Tweede Holocaust' wordt een artikel van de Amerikaan Ron Rosenbaum als volgt ingeleid: 'De vraag is niet óf de tweede holocaust zal komen, maar wanneer. En opnieuw zullen Europeanen bereid zijn tot medeplichtigheid aan moord op de joden.' En zo zijn we stapsgewijs van kritiek op oorlogsmisdaden via antisemitisme in de tweede holocaust beland. De naakte feiten zijn vervangen door suggestieve meningen om elke terechte kritiek te criminaliseren en daarmee monddood te maken. Vorig jaar publiceerden 220 joodse Zuid-Afrikanen een zogeheten 'Gewetens-Verklaring', waarin zij de Israëlische behandeling van de Palestijnen op één lijn stelden met de onderdrukking van de zwarte bevolking tijdens het apartheidsregime. Oktober 1981 omschreef Nahum Goldman, van 1955 tot 1968 president van de World Zionist Organisation het als volgt: 'We zullen moeten begrijpen dat het joodse lijden tijdens de holocaust niet langer meer als verdediging zal dienen, en we zullen zeker moeten nalaten de holocaust als argument te gebruiken om gelijk wat we ook mogen doen te rechtvaardigen. De holocaust gebruiken als een excuus voor het bombarderen… is een soort "ontheiliging", een banalisering van de onschendbare tragedie van de holocaust, die niet misbruikt moet worden om een politiek twijfelachtig en moreel onverdedigbaar beleid te rechtvaardigen.'

vrijdag 11 juli 2008

Carolien Roelants 9


Afgelopen maandag schreef Carolien Roelants in de NRC: "Joodse vluchtelingen willen ook op de agenda. 'Arabische wereld heeft nooit de historische feiten erkend'." Zonder ook maar enig serieus onderzoek te hebben verricht, beweert Roelants van alles. Ze verspreidt makkelijk aantoonbare nonsens. Zie daarover de vorige stukjes over haar werkwijze.
De vraag is waarom de journaliste van de slijpsteen voor de geest nu ineens met deze propaganda komt. Roelants zelf formuleert het antwoord hierop aldus: "Waarom wordt de kwestie nu pas aan de orde gesteld? Volgens Urman (van Justice for Jews. svh) willen de joodse vluchtelingen er eerder niet over praten omdat ze hun leven weeer wilden oppakken. 'Maar nu het Israelisch-Palestijnse vredesoverleg meer vaart krijgt, groeit de bezorgdheid dat 1 kant rechten krijgt terwijl het lijden van de andere groep wordt genegeerd. Daaarom laten we onze stem nu horen. We willen dat onze rechten worden erkend."
Zijn de joodse Arabieren of Arabische joden in Israel of de VS vluchtelingen? Niet in de VS waar ze goed zijn geintegreerd en een onevenredig grote invloed uitoefenen op de Midden-Oosten politiek van het Witte Huis. In Israel dan? Nee, geenszins, ze zijn volwaardige burgers in de "joodse natie" met meer fundamentele rechten dan de Palestijnse Israeli's. Sterker nog, de meesten joodse Arabieren zijn naar Israel geemigreerd onder druk van de zionisten, die daarvoor zelfs terroristische aanslagen pleegden in de landen waar deze joden oorspronkelijk woonden. Daarover zwijgt Roelants, het past niet in de propaganda.
Zijn de Palestijnse vluchtelingen daadwerkelijk vluchtelingen? Ja zeker, ze werden met geweld en door zionistische terreur verdreven en mochten niet terugkeren. Dit alles in strijd met het internationaal recht en de wil van de wereldgemeenschap zoals die is verwoord in een VN-resolutie. Het is een absurditeit om te beweren dat in het Westen het lijden van de joden wordt ontkend in tegenstelling tot het lijden van de Palestijnen. De werkelijkheid is deze, zoals is verwoord door de joods Israelische hoogleraar Benjamin Beit-Hallahmi. In zijn studie Original Sins, Reflections on the History of Zionism and Israel schrijft hij: ‘’Het lijden van de joden door de eeuwen heen, en speciaal tijdens de Holocaust, is gebruikt om het ontzeggen van Palestijnse rechten te rationaliseren en te rechtvaardigen. Dit is zo doeltreffend gebeurt dat de Palestijnen beschouwd worden als de agressors in het Israelisch-Palestijns conflict, dat gezien wordt als een simpele voortzetting van de eeuwenlange joodse vervolging."
Dan dit: namens wie spreekt de directeur van het Amerikaanse Justice for Jews? Hoeveel joden zijn lid van zijn club? Welk onderzoek heeft hij gedaan om te suggereren dat Jews for Justice representatief is? We weten het niet, Roelants zwijgt erover. Wel schrijft ze klakkeloos de grootste onzin op, zoals de bewering dat "nu het Israelisch-Palestijnse vredesoverleg meer vaart krijgt." Een werkelijk rechtvaardig vredesakkoord is verder weg dan ooit. Er is geen sprake van serieus overleg, er is sprake van een aantal dictaten van Israel gesteund door de politici in Washington die sterk beinvloed worden door AIPAC, de joodse lobby in de VS. Waar wel sprake van is, is het feit dat de etnische zuivering van Palestina niet meer door journalisten als Roelants ontkend kan worden, nu joods-Israelische historici daar zelf gedocumenteerd over hebben gepubliceerd. Met andere woorden: dit feit kan niet langer meer genegeerd worden bij officiele onderhandelingen. Om nu de schade zo veel mogelijk te beperken, bedrijven zionistische lobbygroepen als Justice for Jews (sic) propaganda en dat wordt weer onmiddellijk opgepikt door journalisten van de pro-Israel lobby zoals Carolien Roelants. De zionisten zullen in de toekomst hun schuld aan het Palestijnse vluchtelingenprobleem moeten erkennen en een oplossing ervoor moeten vinden. Zo niet, dan zal Israel nooit vrede kennen. Dit is wat gewone joods Israeli's mij vertellen en die ik in mijn boek, dat dit najaar verschijnt, aan het woord laat. Maar deze werkelijkheid past niet in de propaganda van Roelants en dus bericht ze daarover niet in de slijpsteen voor de geest. Gematigde joods-Israeli's ergeren zich te pletter aan ideologisch gemotiveerde journalisten als Roelants die een gevaar voor Israel betekenen. Met zulke vrienden heb je geen vijanden nodig.

donderdag 29 mei 2008

Carolien Roelants 4



Dit is Carolien Roelants, opiniemaakster van de NRC. Ze schrijft over het Midden-Oosten. Roelants is momenteel voor haar krant druk doende de juiste stemming te kweken voor een oorlog tegen Iran, net zoals zij en haar krant hun publiek rijp maakten voor de illegale invasie van Irak. Carolien Roelants heeft kille ogen. Zou ze moeder zijn? Ik kan het me niet voorstellen want ze weet dat een moderne oorlog als eerste vrouwen en kinderen tot slachtoffer maakt. Maar je weet het natuurlijk nooit met die ideologische journalisten. Dit zijn de koppen van enkele recente artikelen van haar:

"De Perzen zijn altijd op expansie gericht
In Libanon is de opmars van Iran zichtbaar
Iran speelt rol op Arabische top
Hezbollah zoekt de aanval"

U ziet, de slijpsteen van de geest maakt de geest rijp voor oorlog en dus terreur. Roelants was zich destijds niet bewust dat ze gebruikt werd in een propaganda campagne van de Amerikaanse neocons, althans zo suggereert zij. Zou ze nu niet beseffen dat ze zich bewust door anderen laat gebruiken voor nog meer terreur, maar nu tegen Iran? Ik kan het me niet voorstellen dat ze dat niet beseft. Ik denk gewoon dat Carolien Roelants terreur een juist politiek wapen vindt. En dan hanteer ik de definitie zoals die beschreven staat in het Amerikaanse LegerHandboek, waarbij terrorisme omschreven wordt als 'het bewust geplandegebruik van geweld of dreiging van geweld om doelen te bereiken die politiek, religieus, of ideologisch van aard zijn.'

De vraag is ook: waarin verschilt Roelants nu eigenlijk wezenlijk van de eerste de beste terrorist? Ze zou dit nog eens moeten lezen van een voormalige naaste medewerker van de huidige president Bush:

'in a chapter titled "Selling the War," he alleges that the administration repeatedly shaded the truth and that Bush "managed the crisis in a way that almost guaranteed that the use of force would become the only feasible option.""Over that summer of 2002," he writes, "top Bush aides had outlined a strategy for carefully orchestrating the coming campaign to aggressively sell the war.... In the permanent campaign era, it was all about manipulating sources of public opinion to the president's advantage."'

Lees verder: http://stanvanhoucke.blogspot.com/2008/05/de-bush-bende-67.html

zaterdag 27 december 2008

Carolien Roelants 11



Dit is het hoofd van Carolien Roelants, buitenland-redacteur van de NRC. Mevrouw Roelants die al sinds jaar en dag een hetze voert tegen de Arabische wereld spreekt vandaag op de NRC-website over Moammer Gaddafi, de leider van Libie. Dat gaat als volgt: 'Gaddafi was in de jaren tachtig, eh, een gevaarlijke gek.' Ineens ziet de kijker het gelaat van een andere 'gek' opdoemen, dat van de oud-filmster Ronald Reagan. Mevrouw Roelants vervolgt haar kwalificaties met nog meer negatieve kwalificaties om het publiek ervan te doordringen dat we hier echt te maken hebben met 'een krankzinnige, "een dolle hond" is de kwalificatie door de Amerikaanse president Reagan.' Vandaar het portret van de oud-filmster, die als president van de VS in strijd met de wil van het Amerikaanse Congres terreur tegen de democratisch gekozen regering en de bevolking van Nicaragua organiseerde. Een terroristische politiek die door de hoogste juridische instelling ter wereld, het Internationaal Gerechtshof in Den Haag, werd veroordeeld als 'onwettig gebruik van geweld tegen een land,' de juridische omschrijving van terrorisme. De VS is daarmee de enige natie ter wereld die door het Internationaal Gerechtshof is veroordeeld voor terrorisme.

Het Gerechtshof gebood de VS onmiddellijk met deze terreur te stoppen en veroordeelde Washington tot het betalen van een aanzienlijke schadevergoeding. Vergeefs allemaal, want Reagan negeerde het vonnis en liet de terreur tegen Nigaragua juist opvoeren waardoor naar schatting 30.000 burgers om het leven kwamen, het land werd verwoest, de wettig gekozen regering uiteindelijk niets anders kon dan opstappen en de bevolking nog steeds straatarm is. Inmiddels had de VS zijn veto uitgesproken over een resolutie in de VN-Veiligheidsraad waarin Reagan werd opgeroepen het vonnis te eerbiedigen. Tenslotte nam de overgrote meerderheid van de Algemene Vergadering van de VN de resolutie wel aan, met als enige twee tegenstemmers de VS en natuurlijk Israel, die de terreur tegen de burgerbevolking en regering van Nicargua steunden.

Daarover geen woord van Carolien Roelants, geen woord over de 'dolle hond' Ronald Reagan, 'de gevaarlijke gek' om in de terminologie van de redactrice van de 'kwaliteitskrant' te blijven. Integendeel, Reagans terreur blijft onbesproken, maar niet de terreur van Gaddafi: 'Hij was de man die terroristen steunde, denk maar aan Lockerbie.' Lockerbie? Er zijn talloze familieleden van de slachtoffers die niet geloven dat Gaddafi achter de terreurdaad van Lockerbie zat. 'Lockerbie Brother: ''I Don't Want £6m, I Want the Truth''[...] But Matt Berkley, from Hexham, Northumberland, is refusing his share because he does not believe the whole story has been told. He said there was no ''credible evidence'' Libya was to blame. Like many other relatives of those who died, he maintains that the truth about Pan Am Flight 103 is still shrouded in mystery and called on the Government to hold a full public inquiry. There is a strong suspicion among British relatives that the deal was brokered to allow Libya back into the international community and open its markets to Western companies. Colonel Muammar Gadaffi's government has stipulated that the rest of the compensation will be paid when the US lifts its own sanctions and Libya is taken off its list of terror states. However, Berkley fears that acceptance of the idea that Libya carried out the attack could stifle attempts to launch further investigations into the tragedy which might turn up evidence pointing to the real culprits.' Zie: http://www.buzzle.com/editorials/8-16-2003-44291.asp

Met andere woorden, de stelligheid van Roelants woorden is gebaseerd op niets. Dat verzwijgt Roelants en ze gaat haperend verder: 'Hij had, dat wist ook iedereen, een programma van het ontwikkelen van chemische en nucleaire wapens.' Dat is niet zo bijzonder, ook de VS en Israel hebben een dergelijk programma. Sterker nog, Israel heeft niet alleen zo'n programma, maar beschikt zelfs over chemische en nucleaire wapens, 'dat wist ook iedereen,' maar dat leidt er niet toe dat Israelische leiders door de VS en de EU gezien worden als 'dolle honden' en 'gevaarlijke gekken.' Dus wat probeert mevrouw Roelants haar kijkers wijs te maken? Welnu, dat is simpel, zodra Arabieren hetzelfde doen als westerlingen of als joden in Israel dan deugen die Arabieren niet. Het is een racistisch standpunt, maar dat vindt de slijpsteen voor de geest, een legitieme houding. Het is maar dat u het weet. Het is propaganda van een dame met lege ogen.

Zie: http://www.nrc.nl/buitenland/article2105149.ece/Pakistan_stuurt_extra_troepen_naar_grens_met_India

vrijdag 30 augustus 2013

Ratna Pelle's Antisemitisme 10






De zionistische propaganda van Ratna Pelle en Wouter Brasse:

De millennia-oude Joodse gemeenschap in Irak telde in 1948 nog zo'n 150.000 leden. Repressie, antisemitisme en een reeks bomaanslagen begin jaren '50 leidden tot vertrek of vlucht van het grootste deel hiervan...

http://israel-palestijnen.blogspot.nl/2013/08/petitie-tegen-teruggave-joodse.html




Het volgende schreef ik vijf jaar geleden:


DINSDAG 8 JULI 2008


Carolien Roelants 6


Decennialang hebben de westerse journalisten, die voor de commerciële massamedia werken, gezwegen over de etnische zuiveringen van 1948 en 1967, begaan door zionistische milities en het Israelische leger. Maar sinds de vertalingen van het werk van de zogeheten nieuwe historici in Israel, die deze etnische zuiveringen gedocumenteerd hebben aangetoond, kan de journalistiek in het ‘vrije westen’ deze terreur niet langer meer negeren. En sinds de Nederlandse vertaling van Ilan Pappe’s boek The ethnic cleansing of Palestine zag zelfs de NRC zich gedwongen hierover te schrijven.
Van welingelichte kringen, zoals dit zo mooi heet, vernam ik dat er binnen de pro-Israel beweging de nodige onrust was ontstaan over de wijze waarop men diende te reageren op de informatie over de etnische zuiveringen, die natuurlijk een politiek vraagstuk zijn geworden nu ze niet langer meer kunnen worden ontkend. Hoogste tijd dus voor NRC’s Carolien Roelants om haar propaganda op te voeren. Ik zat erop te wachten en ja hoor, gisteravond stond er een artikel van haar onder de kop ‘’Joodse vluchtelingen willen ook op de agenda.’' Roelants schrijft: '‘Palestijnse vluchtelingen komen steeds aan de orde in internationaal vredesoverleg. Een lobbygroep voor joodse vluchtelingen uit de Arabische wereld eist ook aandacht.’' Al de eerste zin van het artikel is onjuist. De Israelische overheid weigert tot nu toe serieus over het lot van de Palestijnse vluchtelingen te onderhandelen. Al decennialang weigert Israel de Palestijnse vluchtelingen te laten terugkeren, en dat is niet alleen in strijd met het internationaal recht, maar ook met de wil van wereldgemeenschap zoals die is neergelegd in een VN-resolutie. Roelants: “Hebben de Palestijnen het alleenrecht op lijden? […] ‘Gerechtigheid brengt verzoening en vrede’, onderstreepte vorige week Carole Basri, Amerikaanse juriste en documentairemaakster van Iraaks-joodse afkomst, op een bijeenkomst in het Europees Parlement in Brussel over de zaak van de Arabische joden.”
Frappant is dat Roelants een juriste van ‘Iraaks-joodse afkomst’ citeert, want die weet ongetwijfeld wat Roelants angstvallig verzwijgt, maar uitgebreid in een boek beschreven werd door Naeim Giladi, een voormalige Iraakse zionist die onder andere het volgende stelt: ‘The Jews of Iraq. I write this article for the same reason I wrote my book: to tell the American people, and especially American Jews, that Jews from Islamic lands did not emigrate willingly to Israel; that, to force them to leave, Jews killed Jews; and that, to buy time to confiscate ever more Arab lands, Jews on numerous occasions rejected genuine peace initiatives from their Arab neighbors. I write about what the first prime minister of Israel called “cruel Zionism.” I write about it because I was part of it.’

Giladi beschrijft hoe de zionisten verantwoordelijk waren voor bomaanslagen in Irak om zo de angst te vergroten en de joden te forceren naar Israel te emigreren. In januari 1952 waren er van de 125.000 Iraakse joden, wier families al drie millennia in Irak hadden geleefd, slecht 6000 achtergebleven. Degenen die naar Israel emigreerden, zo schrijft Giladi werden er gediscrimineerd als ‘Arabische joden’, een in de ogen van vele Oost-Europese zionisten, die in Israel de macht in handen hebben, inferieur soort joden. Giladi concludeert: "An ancient, cultured prosperous community had been uprooted and its people transplanted to a land dominated by East European Jews, whose culture was not only foreign but entirely hateful to them."

Daarover zwijgt Carolien Roelants van de NRC. Het past niet in de propaganda. Ze is doodstil over het feit dat de joden in de Arabische wereld veelal geforceerd werden om naar Israel te vertrekken, omdat de "joodse natie" goedkope arbeidskrachten nodig had en het Europese joodse proletariaat tijdens de holocaust als eerste uitgeroeid werd en de meeste Amerikaanse joden het niet in hun hoofd halen om naar ''het beloofde land'' te emigreren.

In de schitterende documentaireserie Route 181 van de Palestijnse en joodse filmmakers Michel Khleifi en Eyal Sivan zegt een van origine Marokkaanse joodse vrouw: “Leidsmannen uit Israel vertelden ons wat te doen. Ze verborgen hun gezichten, ze verborgen zich onder grote djellaba’s zodat ze niet herkend konden worden. Mochten we gepakt worden dan zouden we niet weten wie die mensen waren. Ze hadden schuilnamen. In het Frans noemden ze ons ‘bezems.’ Weet u wat een bezem is? Wij deden het smerige werk. Zij waren de leiders, wij deden het vuile werk, het aansporen van mogelijke kandidaten voor emigratie naar Israel. Het werd allemaal van bovenaf gedirigeerd. Het was illegaal. Marokko verbood het, Marokko wilde dat zijn joden bleven. Ze vertrokken zonder paspoort, zonder ook maar iets, ’s nachts, zodat de buren het niet zouden merken. Mijn vader liet zijn zaak achter, zijn auto. Hij deed de deur op slot en vertrok gewoon. Vandaag de dag zou hij waarschijnlijk weigeren te vertrekken. Maar in die tijd was het een soort mode, het was voor iedereen goed om naar Israel te emigreren. Misschien waren ze bang en toch, mijn vader had een goed leven daar. Ik vertelde mijn vader om weg te gaan. Ik stuurde mijn ouders vooruit. Ze vonden nooit werk in Israel. Dat is wat de Marokkanen hier zo verbitterd heeft gemaakt. Ze waren niet gewend aan dit soort leven, ze waren niet gewend aan werken in de landbouw. Ze werden in coöperatieven gestopt, ergens in het achterland, ver van de bewoonde wereld.” De vrouw vertelt dat ze toen te jong was om door de zionistische propaganda heen te prikken. “Het hele liedje, al die rotzooi die ze ons vertelden, slikten we voor zoete koek. We geloofden alles dat ze zeiden. Ik zou het nu niet meer geloven… De Marokkanen zijn in de luren gelegd. Ik was een van de eersten die erin trapte, ik herhaalde alleen maar wat me verteld was. Het is waar, ik heb anderen een rad voor ogen gedraaid. Het is een teleurstelling. Ze vertelden ons wat we moesten zeggen. Hun beloften waren flinterdun.” In het begin mocht op de radio hun eigen muziek niet worden gedraaid omdat het te Arabisch klonk en de Arabische cultuur werd als inferieur beschouwd en zo ook de Arabische joden, want zij kwamen uit diezelfde cultuur voort. Naeim Giladi die in 1929 in Irak werd geboren en op 14-jarige leeftijd een zionistische agent werd, schreef over de discriminatie van joodse Arabieren in Israel en over de wijze waarop “het Israelische kaste systeem” werkt. Hij zag zich gedwongen zijn naam te veranderen om er aan werk te komen. In het autobiografische artikel The Jews of Iraq zet Giladi uiteen dat enige tijd na zijn aankomst in “het beloofde land” hij“gedesillusioneerd [was] door het geinstitutionaliseerde racisme, gedesillusioneerd door wat ik begon te leren over de zionistische wreedheden. Het voornaamste belang dat Israel had in joden uit islamitische landen was de aanvoer van goedkope arbeiders, speciaal voor het landbouwwerk dat de geürbaniseerde joden uit Oost Europa te min vonden. Ben-Goerion had de ‘Oriëntaalse’ joden nodig om de duizenden hectaren land te bebouwen die achtergelaten waren door de Palestijnen die door de Israelische strijdkrachten in 1948 waren verdreven.” Volgens de inmiddels naar de Verenigde Staten uitgeweken Giladi waren de zionistische leiders bereid om hiervoor tot het uiterste te gaan en wilde met zijn publicaties “de Amerikaanse bevolking, en vooral de Amerikaanse joden vertellen dat de joden uit de islamitische landen niet vrijwillige naar Israel waren gemigreerd; dat om ze te dwingen te vertrekken joden andere joden hadden vermoord; en dat om tijd te winnen steeds meer Arabisch land te confisqueren joden bij talloze gelegenheden ware vredesiniatieven van hun Arabische buren hadden verworpen. Ik schrijf over wat de premier van Israel noemt “wreed zionisme.” Ik schrijf erover omdat ik er een onderdeel van was.” Hij verwees daarmee naar bomaanslagen “begaan door zionistische agenten om angst onder de joden te zaaien en zo hun exodus naar Israel te bevorderen,” een conclusie die gedeeld wordt door verschillende onderzoekers zoals de befaamde onderzoeksjournalist David Hirst, het voormalige Knessetlid Uri Avnery, en Wilbur Crane Eveland, een voormalige hoge CIA functionaris die in het Midden Oosten was gestationeerd.
Maar daarover geen woord van Carolien Roelants.


zaterdag 20 december 2025

Remember How Zionists Threatened Jews

Zeventien jaar geleden, op dinsdag 8 juli 2008, schreef ik op deze blog de volgende, nog steeds actuele informatie:

Carolien Roelants 6

Decennialang hebben de westerse journalisten, die voor de commerciële massamedia werken, gezwegen over de etnische zuiveringen van 1948 en 1967, begaan door zionistische milities en het Israelische leger. Maar sinds de vertalingen van het werk van de zogeheten nieuwe historici in Israel, die deze etnische zuiveringen gedocumenteerd hebben aangetoond, kan de journalistiek in het ‘vrije westen’ deze terreur niet langer meer negeren. En sinds de Nederlandse vertaling van Ilan Pappe’s boek The ethnic cleansing of Palestine (2006) zag zelfs de NRC zich gedwongen hierover te berichten. 
Uit welingelichte kringen, zoals dit zo fraai heet, vernam ik dat er binnen de pro-Israel beweging de nodige onrust was ontstaan over de wijze waarop men diende te reageren op de informatie over de etnische zuiveringen, die natuurlijk een politiek vraagstuk zijn geworden nu ze niet langer meer kunnen worden ontkend. Hoogste tijd dus voor NRCs Carolien Roelants om haar propaganda op te voeren. Ik zat erop te wachten en ja hoor, gisteravond stond er een artikel van haar onder de kop "Joodse vluchtelingen willen ook op de agenda.’Roelants schrijft: '‘Palestijnse vluchtelingen komen steeds aan de orde in internationaal vredesoverleg. Een lobbygroep voor joodse vluchtelingen uit de Arabische wereld eist ook aandacht.’' Al de eerste zin van het artikel is onjuist. De Israelische overheid weigert tot nu toe serieus over het lot van de Palestijnse vluchtelingen te onderhandelen. Al decennialang weigert Israel de Palestijnse vluchtelingen te laten terugkeren, en dat is niet alleen in strijd met het internationaal recht, maar ook met de wil van wereldgemeenschap zoals die is neergelegd in een VN-resolutie. Roelants: “Hebben de Palestijnen het alleenrecht op lijden? […] ‘Gerechtigheid brengt verzoening en vrede,’ onderstreepte vorige week Carole Basri, Amerikaanse juriste en documentairemaakster van Iraaks-joodse afkomst, op een bijeenkomst in het Europees Parlement in Brussel over de zaak van de Arabische joden.”
Frappant is dat Roelants een juriste van ‘Iraaks-joodse afkomst’ citeert, want die weet ongetwijfeld wat Roelants angstvallig verzwijgt, maar uitgebreid in een boek beschreven werd door Naeim Giladi, een Iraakse voormalige zionist die onder andere het volgende stelt: "De Joden van Irak. Ik schrijf dit artikel om dezelfde reden als mijn boek: om het Amerikaanse volk, en met name de Amerikaanse Joden, te vertellen dat Joden uit islamitische landen niet vrijwillig naar Israël zijn geëmigreerd; dat Joden Joden hebben vermoord om hen te dwingen te vertrekken; en dat Joden, om tijd te winnen om steeds meer Arabisch land te confisqueren, bij talrijke gelegenheden oprechte vredesinitiatieven van hun Arabische buren hebben afgewezen. Ik schrijf over wat de eerste premier van Israël 'wreed zionisme' noemde. Ik schrijf erover omdat ik er deel van uitmaakte." 

Giladi beschrijft hoe de zionisten verantwoordelijk waren voor bomaanslagen in Irak om zo de angst te vergroten en de joden te forceren naar Israel te emigreren. In januari 1952 waren er van de 125.000 Iraakse joden, wier families al drie millennia in Irak hadden geleefd, slecht 6000 achtergebleven. Degenen die naar Israel emigreerden, zo schrijft Giladi werden er gediscrimineerd als ‘Arabische joden,’ een in de ogen van vele Oost-Europese zionisten, die in Israel de macht in handen hebben, inferieur soort joden. Giladi concludeert: "Een eeuwenoude, beschaafde en welvarende gemeenschap was ontworteld en haar bewoners waren overgeplant naar een land dat gedomineerd werd door Oost-Europese Joden, wier cultuur niet alleen vreemd, maar ook volkomen verachtelijk voor hen was." Daarover zwijgt opiniemaker Carolien Roelants van de NRC. Het past niet in de propaganda. Zij is doodstil over het feit dat de joden in de Arabische wereld veelal geforceerd werden om naar Israel te vertrekken, omdat de "Joodse natie" goedkope arbeidskrachten nodig had en het Europese Joodse proletariaat tijdens de Holocaust als eerste uitgeroeid werd en de meeste Amerikaanse joden het niet in hun hoofd haalden om naar ''het beloofde land'' te emigreren. 

In de schitterende documentaireserie Route 181 van de Palestijnse en Joodse filmmakers Michel Khleifi en Eyal Sivan zegt een van origine Marokkaanse joodse vrouw: “Leidsmannen uit Israel vertelden ons wat te doen. Ze verborgen hun gezichten, ze verborgen zich onder grote djellaba’s zodat ze niet herkend konden worden. Mochten we gepakt worden dan zouden we niet weten wie die mensen waren. Ze hadden schuilnamen. In het Frans noemden ze ons ‘bezems.’ Weet u wat een bezem is? Wij deden het smerige werk. Zij waren de leiders, wij deden het vuile werk, het aansporen van mogelijke kandidaten voor emigratie naar Israel. Het werd allemaal van bovenaf gedirigeerd. Het was illegaal. Marokko verbood het, Marokko wilde dat zijn joden bleven. Ze vertrokken zonder paspoort, zonder ook maar iets, ’s nachts, zodat de buren het niet zouden merken. Mijn vader liet zijn zaak achter, zijn auto. Hij deed de deur op slot en vertrok gewoon. Vandaag de dag zou hij waarschijnlijk weigeren te vertrekken. Maar in die tijd was het een soort mode, het was voor iedereen goed om naar Israel te emigreren. Misschien waren ze bang en toch, mijn vader had een goed leven daar. Ik vertelde mijn vader om weg te gaan. Ik stuurde mijn ouders vooruit. Ze vonden nooit werk in Israel. Dat is wat de Marokkanen hier zo verbitterd heeft gemaakt. Ze waren niet gewend aan dit soort leven, ze waren niet gewend aan werken in de landbouw. Ze werden in coöperatieven gestopt, ergens in het achterland, ver van de bewoonde wereld.” De vrouw vertelt dat ze toen te jong was om door de zionistische propaganda heen te prikken. “Het hele liedje, al die rotzooi die ze ons vertelden, slikten we voor zoete koek. We geloofden alles dat ze zeiden. Ik zou het nu niet meer geloven… De Marokkanen zijn in de luren gelegd. Ik was een van de eersten die erin trapte, ik herhaalde alleen maar wat me verteld was. Het is waar, ik heb anderen een rad voor ogen gedraaid. Het is een teleurstelling. Ze vertelden ons wat we moesten zeggen. Hun beloften waren flinterdun.” 

In het begin mocht op de Israëlische radio hun eigen muziek niet worden gedraaid omdat het te Arabisch klonk en de Arabische cultuur werd als inferieur beschouwd en zo ook de Joodse Arabieren, want zij kwamen uit diezelfde cultuur voort. Naeim Giladi, die in 1929 in Irak werd geboren en op 14-jarige leeftijd een zionistische agent werd, schreef over de discriminatie van Joodse Arabieren in Israel en over de wijze waarop “het Israelische kaste systeem” werkt. Hij zag zich gedwongen zijn naam te veranderen om er aan werk te komen. In het autobiografische artikel The Jews of Iraq zet Giladi uiteen dat enige tijd na zijn aankomst in “het beloofde land” hij “gedesillusioneerd [was] door het geinstitutionaliseerde racisme, gedesillusioneerd door wat ik begon te leren over de zionistische wreedheden. Het voornaamste belang dat Israel had in joden uit islamitische landen was de aanvoer van goedkope arbeiders, speciaal voor het landbouwwerk dat de geürbaniseerde joden uit Oost Europa te min vonden. Ben-Goerion had de ‘Oriëntaalse’ Joden nodig om de duizenden hectaren land te bebouwen die achtergelaten waren door de Palestijnen die door de Israelische strijdkrachten in 1948 waren verdreven.” Volgens de inmiddels naar de Verenigde Staten uitgeweken Giladi waren de zionistische leiders bereid om hiervoor tot het uiterste te gaan en wilde met zijn publicaties “de Amerikaanse bevolking, en vooral de Amerikaanse joden vertellen dat de joden uit de islamitische landen niet vrijwillige naar Israel waren gemigreerd; dat om ze te dwingen te vertrekken joden andere joden hadden vermoord; en dat om tijd te winnen steeds meer Arabisch land te confisqueren joden bij talloze gelegenheden ware vredesiniatieven van hun Arabische buren hadden verworpen. Ik schrijf over wat de premier van Israel noemt 'wreed zionisme.' Ik schrijf erover omdat ik er een onderdeel van was.” Hij verwees daarmee naar bomaanslagen “begaan door zionistische agenten om angst onder de Joden te zaaien en zo hun exodus naar Israel te bevorderen,” een conclusie die gedeeld wordt door verschillende onderzoekers zoals de befaamde onderzoeksjournalist David Hirst, het voormalige Knessetlid Uri Avnery, en Wilbur Crane Eveland, een voormalige hoge CIA functionaris die in het Midden Oosten was gestationeerd. 
Maar daarover geen woord van Carolien Roelants. Meer over haar werkwijze later.

De Groene NAVO-Propagandist Maarten Muns

  Op zoek naar een modus vivendi met Rusland Containment of detente? Welke ideologie er ook regeert, Rusland blijft een expansieve macht. ‘H...