Iraanse Documentaire 2

Sonja heeft een nieuwe reactie op uw bericht "Iraanse Documentaire" achtergelaten:

"Het uitgeweken tweetal Iraniers, van wie 1 in Nederland internet radio maakt"

Het gaat hier om Farid Haerinejad, wonende in Canada, en hoofdredacteur van Radio Zamaneh in Amsterdam, opgericht in 2006, "met als belangrijkste doelgroep de Iraanse jongeren in Iran." Gesteund door de organisatie Press Now, die verklaart dat het station "politiek onafhankelijk" is. Op Wikipedia lezen we dat Farah Karimi in 2003 een budget heeft gerealiseerd. Karimi, toevallig voormalig Mujahedien Khalq (MEK). In de Volkskrant lezen we dat zij dit gedaan heeft samen met Hans van Baalen.
In 2007 kwam de zender in opspraak:

‘Subsidie voor Iraanse zender is verkwisting’

De subsidie van 2,8 miljoen euro die het ministerie van Buitenlandse Zaken heeft verstrekt aan de op Iran gerichte zender Radio Zamaneh, is ‘een verkwisting van Nederlands belastinggeld’. Het in Amsterdam gevestigde digitale station voldoet in geen enkel opzicht aan de doelstelling: het bevorderen van democratie en mensenrechten. Dit zeggen minstens vijftien Iraanse bronnen in binnen- en buitenland, die de zender op de voet volgen.

In aanvulling op Iraanse ‘oppositie-zenders’ zou Radio Zamaneh zich moeten richten op ‘onafhankelijke journalistiek’. Maar de zender is politiek te eenzijdig en loopt te veel aan de leiband van het Iraanse regime, aldus de critici.

Uit onvrede met de koers van de zender is de Nederlands-Iraanse tolk Darius Madjlessi half augustus uit het bestuur van de stichting gestapt en heeft de Iraans-Nederlandse journalist Manouchechr zijn medewerking opgezegd. De druppel voor beiden was de ‘partijdige wijze’ waarop Radio Zamaneh verslag deed van de ophef in Nederland over het Centraal Comité voor Ex-moslims van Ehsan Jami. Woordvoerders van het comité kwamen niet aan bod.

Madjlessi: ‘Dit is geen onafhankelijke journalistiek. Zamaneh heeft niet gemeld dat een civiele maatschappij het molesteren van tegenstanders niet tolereert, zelfs niet als die zich scherp over de profeet uitlaten.’ Ook op andere thema’s kiest Radio Zamaneh volgens Madjlessi, Manouchechr en tal van andere critici te makkelijk een risicomijdende ‘islamitische lijn’.

Zamaneh-directeur Mehdi Jami (geen familie van Ehsan) verwerpt de kritiek. ‘Iraniërs in de diaspora zijn niet gewend aan onafhankelijke journalistiek’, zegt hij. ‘Ze willen dat we het regime uitschelden, accepteren geen neutrale duiding.’

Buitenlandse Zaken heeft in totaal 15 miljoen euro uitgetrokken voor de bevordering van media-pluriformiteit in Iran, verspreid over elf projecten.



Geplaatst door Sonja op stan van houcke op 8:46 PM

Sonja heeft een nieuwe reactie op uw bericht "Iraanse Documentaire" achtergelaten:

Kortom, de radiozender is speelbal van een grote groep (Arabische) Iraniërs in Nederland die zich intensief bezighouden met anti-Iran propaganda, met name op het internet, financieel uitermate royaal gesteund (en zodoende gestimuleerd) door de Nederlandse regering. Onder het mom van het stimuleren van persvrijheid. Bekend is dat Hans van Baalen zich regelmatig aan hun zijde schaart, sinds 2 jaar breekt Harry van Bommel er ook een lans voor. Eerst verkondigde hij op de radia dat de uitslag van de verkiezingen gerespect moesten worden, twee dagen later staat hij omgeven door groen in een megafoon te schreeuwen dat er fraude is gepleegd.
Deze vluchtelingen zijn in Iran een minderheid, en zijn afkomstig van onafhankelijkheidsbewegingen en terreurorganisaties, die samengewerkt hebben met Saddam Hoessein. Door het Westen worden deze groepen ook gesteund in hun strijd tegen de Iraanse regering aangezien de betreffende provincies in Iran zeer olierijk zijn en strategisch gelegen.

Onze Man in Teheran, Thomas Erdbrink, werd door de mensen van Radio Zamaneh aangevallen omdat hij iets schreef wat de mensen van de radiozender niet beviel. Hij heeft een wat nuchterder kijk op zaken:

De hoofdlijn is (mijn samenvatting), ‘Zamameh pleegt zelfcensuur en zou constant Teheran keihard moeten bekritiseren’. Nu klopt dat wellicht in bepaalde gevallen wel, maar uiteindelijk is de zender er om een Iraans publiek te bedienen. Tenminste dat was het uitgangspunt. Of moet het juist een Nederlandse propagandazender worden?

Er komen in het verhaal mensen aan bod die een harde politieke lijn van de zender verlangen. Daarnaast wonen ze allemaal in het buitenland. Uit ervaring weet ik dat er niets makkelijker is dan politiek actieve Iraniers te vinden die ergens kritiek op hebben. En, de Iraanse politieke scene in het buitenland is uiteindelijk net zo’n slangenkuil als in Iran.

De Volkskrant, laat -op de twee ex-medewerkers van Zamaneh na- mensen aan het woord waarvan twee zwaar politiek gekleurd zijn. Natuurlijk hebben die kritiek, want dat types geloven (net als de Iraanse politici waar ze zo tegen zijn) meestal alleen in hun eigen waarheid. Iedereen die daarvan afwijkt zijn “handlangers van het regime”. Overigens is dit de standaardbeschuldiging die veel Iraanse groepen in het buitenland naar elkaar maken.

Daarnaast kloppen er een aantal zware beschuldigingen in het stuk niet. Zo wordt er bijvoorbeeld geschreven dat student Maysam Lofti is opgehangen en de radiozender daar te weinig over bericht. Dat is volledig onduidelijk of dat wel is gebeurd, volgens mijn informatie zit hij in een isoleercel en is zijn situatie slecht. Maar de zender kan moeilijk berichten over iets wat niet (zeker) heeft plaatsgevonden.

De directeur van Radio Zamaneh is vreemd genoeg een Nederlandse, Ruth Kronenburg, een voormalig manager bij Endemol, en eigenaresse van Kronenburg.tv, "een werving & selectieburo gericht op de audio-visuele branche".

Van 2008 tot 2010 krijgt Radio Zamaneh 3,8 miljoen euro van Buitenlandse Zaken. Die miljoenen gaan niet naar de persvrijheid in Iran, maar naar Handige Harry's die flink verdienen aan politieke propaganda.



Geplaatst door Sonja op stan van houcke op 8:47 PM

Rabbijn Awraham Soetendorp 9

AdR stuurde me dit naar aanleiding van bericht over Avraham Soetendorp: Charter for Compassion, een uniek wereldwijd initiatief om de wereld humaner en vreedzamer te maken Op donderdag 12 november 2009 vond in 32 landen de lancering plaats van het Charter for Compassion (Handvest voor Compassie), een initiatief van Karen Armstrong en opgesteld door een internationale groep van morele leiders van verschillende religies en levensovertuigingen. Tijdens een druk bezocht symposium in de Mozes & Aäronkerk met lezingen van burgemeester Cohen, Tariq Ramadan, Herman Wijffels en rabbijn Awraham Soetendorp werd het Handvest van Compassie in Nederland gepresenteerd. Dit is de tekst die door rabbijn Soetendorp, lid van de internationale groep, werd voorgelezen en die ter inspiratie moge gelden voor tal van initiatieven met de bedoeling de wereld humaner en vreedzamer te maken. De dag werd door de ruim 350 deelnemers uit het hele land als zeer inspirend ervaren. Het Mozeshuis heeft vervolgactiviteiten gepland in het project Compassie nader beschouwd (zie onderaan deze pagina) Handvest voor compassie Het principe van compassie of mededogen ligt ten grondslag aan alle religieuze, ethische en spirituele tradities; steeds opnieuw wordt daarmee een beroep op ons gedaan alle anderen te behandelen zoals wij zélf behandeld willen worden. Compassie is onze drijfveer om ons onvermoeibaar in te zetten voor het verzachten van het leed van onze medeschepselen, om terug te treden uit het middelpunt van onze wereld en een ander voor het voetlicht te plaatsen, en om recht te doen aan de onschendbare heiligheid van ieder mens en een ieder, zonder enige uitzondering, te behandelen met volstrekte waardigheid, billijkheid en respect. Daarbij hoort tevens de opdracht om er zowel in het openbare als in het privé-leven voor te waken geen enkele vorm van leed te veroorzaken. Door gewelddadig te handelen, door de kwaliteit van het leven van een ander te verslechteren, door de grondrechten van die ander te misbruiken of te ontkennen, en door haat te zaaien met laatdunkende uitingen over anderen - zelfs over onze vijanden - doen wij de menselijkheid die wij allen met elkaar delen geweld aan. Wij erkennen dat wij er niet in zijn geslaagd een leven te leiden vervuld van compassie en dat sommigen uit naam van hun religieuze overtuiging het totale menselijke leed zelfs groter hebben gemaakt. Daarom roepen wij iedere man en vrouw op om - compassie opnieuw te maken tot de kern van moreel handelen en van religie - terug te keren naar het oude principe dat iedere interpretatie van geschriften die aanzet tot geweld, haat of minachting geen enkele legitimiteit heeft - garant te staan voor de verstrekking van correcte en respectvolle informatie over andere tradities, godsdiensten en culturen aan jongeren - positieve waardering van culturele en religieuze verscheidenheid te stimuleren - bij te dragen aan medeleven, gebaseerd op kennis, voor het leed van alle mensen - ook van hen die wij als onze vijanden zien. Het is van wezenlijk belang dat wij compassie in onze gepolariseerde wereld maken tot een duidelijke, lichtende en dynamische kracht. Indien compassie is geworteld in principiële vastbeslotenheid om uit te stijgen boven egoïsme, kan zij politieke, dogmatische en religieuze grenzen slechten. Als product van onze wezenlijke afhankelijkheid van elkaar, speelt compassie een fundamentele rol binnen menselijke relaties en bij een volwaardig mensdom. Compassie voert naar verlichting en is onmisbaar voor het realiseren van een eerlijke economie en een harmonieuze wereldgemeenschap die in vrede leeft met elkaar. (12-11-2009) Wilt u het in het Engels voorgelezen door een zeer divers gezelschap in een filmpje horen ga dan naar http://charterforcompassion.org Daar vindt u ook een overzicht van wie er achter staan en kunt u het Charter ondertekenen De lezing van prof. dr. Harry Kunneman van de Universiteit voor Humanistiek tijdens de Charterdag 'Door het 'dikke ik' vreedzaam te begrenzen komt compassie dichterbij' vindt u op de site www.human.nl Hieronder nog de aankondiging van het symposium, tevens achtergrondinformatie bij dit initiatief. Initiatief Het Charter for Compassion is een initiatief van de gerenommeerde Britse schrijfster Karen Armstrong*. Zij heeft een groot aantal boeken over wereldreligies op haar naam staan en ze is een vurig pleitbezorger van dialoog en ontmoeting. Volgens haar hebben de verschillende religieuze en ethische tradities gemeen dat zij allemaal een belangrijke rol toekennen aan het begrip 'Compassie'. In de praktijk vinden zij elkaar in de volgende Gulden Regel: "Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet." * Het laatste in het Nederlands vertaalde boek van Karen Armstrong is De kwestie God/ de toekomst van de religie (512 pag. € 22, 50) Het is net bij de Bezige Bij (www.debezigebij.nl) verschenen. Gesteund door de Amerikaanse organisatie Technology, Entertainment, Design (TED) heeft Karen Armstrong, samen met morele en spirituele leiders van over de gehele wereld, aan het Charter for Compassion gewerkt. De korte en krachtige tekst die op 12 november voor het eerst te horen zal zijn, wil inspiratie bieden aan allen die zich inspannen voor een vreedzame wereld en een humane samenleving. De Nederlandse presentatie van het Charter for Compassion vindt plaats op 12 november 2009 in de Mozes & Aäronkerk in Amsterdam. Vertegenwoordigers uit verschillende maatschappelijke organisaties hebben zich ten doel gesteld het begrip compassie en de Gulden Regel te vertalen naar het dagelijks leven. Zij hopen op 12 november medestanders te ontmoeten. Sprekers Sprekers tijdens het ochtendprogramma zijn burgemeester Job Cohen, rabbijn Awraham Soetendorp, filosoof Tariq Ramadan en econoom Herman Wijffels. Zij zullen vanuit hun eigen invalshoek het belang van het Charter for Compassion belichten. Rabbijn Soetendorp zal tevens aandacht vragen voor de Dag van Respect, die ook op 12 november wordt gehouden. Het middagprogramma bestaat uit twee rondes van workshops en colleges over verschillende maatschappelijke vraagstukken en concrete initiatieven waar Compassie en de Gulden Regel een rol in (kunnen) spelen. Kunstzinnige en muzikale bijdragen, die aansluiten bij het thema, omlijsten de dag. Boekhandel Kirchner is aanwezig met een stand van boeken rond compassie. Programma 9.00 Ontvangst 10.00 Welkom en toelichting op het programma Cor Bon, directeur Mozeshuis, Mozes&Aäronkerk Intermezzo De betekenis van het Charter voor de samenleving en de stad Amsterdam Job Cohen, burgemeester van Amsterdam Intermezzo De totstandkoming van het Charter en (inter)nationale initiatieven Awraham Soetendorp, rabbijn/medesamensteller van het Charter, voorzitter stichting Dag van Respect Officiële lancering van het Charter 11.25 Pauze 11.50 De totstandkoming van het Charter en internationale initiatieven (Engelstalig) Tariq Ramadan, filosoof/islamoloog, medesamensteller van het Charter Intermezzo Het Charter in relatie tot de wereldeconomie Herman Wijffels, econoom/oud bewindvoerder Wereldbank voor Nederland 12.30 Lunch 13.30 Workshops en Colleges eerste ronde 14.30 Pauze 15.00 Workshops en Colleges tweede ronde 16.15 Plenaire afsluiting met Funda Müdje en meisjeskoor El Kadisha school 17.15 Einde Klik hier voor een overzicht van de workshops en colleges. Klik hier om de folder te downloaden. Zie ook: www.charterforcompassion.com www.globaltolerance.com/faq Organisatie Mozeshuis, centrum voor volwasseneneducatie en samenlevingsopbouw, in samenwerking met de Nederlandse kerngroep rond het Charter for Compassion en rabbijn Awraham Soetendorp. Kerngroep Charter for Compassion: Martien Schreurs en Marloes van Overbeeke, Universiteit voor Humanistiek Petra Katzenstein, Joods Historisch Museum Gülsima Tanriverdioglu, Stichting Islam & Dialoog Christine van Duin, Netwerk Caleidoscopia Fatima Zohra, Interreligieus Beraad Amsterdam Slotervaart Lenore Hehenkamp, Voorlichtingsgroep COC Amsterdam Wim Kuin en Glenn de Winter, Hogeschool van Amsterdam -Minor Zingeving en Samenleving Everhard Mulder en Monica Neomagus, Mozeshuis / Mozes & Aäronkerk Deze dag komt tot stand dankzij bijdragen van Kerk en Wereld en subsidie van de Gemeente Amsterdam. Op 12 november was Boekhandel Kirchner met een boekenstand aanwezig. Vervolg op Charter of Compassion Het Mozeshuis zal in 2010 een vervolg geven aan deze presentatie van het Charter middels een cursus Compassie nader beschouwd van drie bijeenkomsten (4,11,18 februari donderdag 19.30 - 22.00 uur) en een themadag Compassie nader beschouwd op zaterdag 20 maart (10.00 - 17.00 uur) met lezingen van Jotika Hermsen, ds. Hans Visser, Abdulwahid van Bommel en ds Ruben van Zwieten en o.a. een workshop meditatie van Peter Baert, Vipassanaleraard en yogadocent. Voor meer informatie: klik op "Compassie nader beschouwd" of wilt u één of meerdere folders per post ontvangen stuur dan een mailtje naar receptie@mozeshuis.nl met uw postadresgegevens. Iedereen kan hieraan deelnemen. Dat is merkwaardig, ik lees in dit bericht van AdR: 'Organisatie. Mozeshuis, centrum voor volwasseneneducatie en samenlevingsopbouw, in samenwerking met de Nederlandse kerngroep rond het Charter for Compassion en rabbijn Awraham Soetendorp.' Dat is dus dezelfde Awraham Soetendorp die in alle talen zweeg toen meer dan drie honderd Palestijnse kinderen werden vermoord door de strijdkrachten van de 'Joodse staat'. Hij liep destijds wel voorop bij een kleine demonstratie voor Israel. Wat mankeert deze rabbijn die ik toen dit schreef: maandag, december 15, 2008 Rabbijn Awraham Soetendorp Geachte rabbijn Shalom Awraham Soetendorp, Dit is een open brief aan u. In het Parool van afgelopen zaterdag las ik dat u vorige week 'in de Ridderzaal als jurylid van de Mensenrechtentulp zat.' U vertelde ook dat u 'Tony Blair in mei' had 'horen spreken op een bijeenkomst over het Midden-Oosten en daar erkende hij: "Ik ben tien jaar premier geweest en ik dacht dat ik goed was ingelicht over het Midden-Oosten, maar ik realiseer mij nu hoe weinig ik wist." Dat is vreesaanjagend om te horen; tegelijkertijd laat het zien dat je in leiderschap soms van de veilige weg af moet gaan.' Ik deel uw mening en doe daarom een beroep op u als een van de leiders van de joodse gemeenschap in Nederland. Rabbijn Soetendorp, spreek u publiekelijk uit tegen de Israelische terreur tegen de burgerbevolking van Gaza. De situatie is door de Israelische belegering zo verslechterd dat volgens de kwaliteitskrant The Sunday Times: 'Gaza families eat grass as Israel locks border.' Zie: http://stanvanhoucke.blogspot.com/2008/12/guus-valk-van-de-nrc-5.html Opgesloten in een getto kunnen de Palestijnse mannen, vrouwen en kinderen geen kant op. En u weet hoe belangrijk de bescherming van vooral kinderen is, zeker als ze tot een vervolgde groep behoren. U zelf zei daarover in het Parool: 'Ik heb liefde en bescherming gehad, van anderen, en ik ben in leven gebleven. Dat, ja, dat is het doel van ieder mens: eraan bijdragen dat ieder kind die liefde en die bescherming heeft. Op de Dag van Respect stond ik voor vijftienhonderd kinderen en vertelde dat in de oorlog mijn leven is gered doordat die mensen respect voor mij hadden.' Vandaar mijn verzoek aan u om publiekelijk op te roepen de rechten van de Palestijnse kinderen te respecteren, zodat zij net als u tot volwaardige mensen kunnen uitgroeien. Spreek u uit tegen de terreur van Israel, die alleen maar leidt tot haat en contra-terreur. U zelf verklaarde dat persoonlijke verantwoordelijkheid nooit ophoudt. U zei tegen de Parool-verslaggeefster: 'Ik heb een stichting, niet zo bekend, die mij helpt, mijn idealen steunt. Dat is het Jewish Institute for Human Values.' Vandaar dat ik een beroep op u doe de Human Values van de Palestijnen onder de aandacht te brengen. Immers, u weet hoe belangrijk het is dat burgers goed worden geinformeerd en dat dit in het geval van Israel niet gebeurd, zoals uit de door u aangehaalde uitspraak van Tony Blair opnieuw blijkt. Ik weet dat u een fatsoenlijk mens bent, gedreven door joodse/humanistische waarden, die vecht 'voor een toekomst waarin ook Palestijnse kinderen alle rechten van de wereld hebben.' Mijn concrete verzoek aan u is nu om de eerbiedwaardige Amerikaanse geleerde Richard Falk publiekelijk te steunen. Professor Falk is een van de meest vooraanstaande pleitbezorgers in de wereld van de mensenrechten, en als zodanig de speciale VN-rapporteur voor de bezette Palestijnse gebieden. Hij mag van Israel niet naar de bezette gebieden. Leest u zelf: 'DCI deeply concerned as Israel denies entry to SR Falk [RAMALLAH, 15 December 2008] – DCI-Palestine is deeply concerned by news received this morning from the Office of the High Commissioner for Human Rights (OHCHR) in Ramallah that the UN Special Rapporteur for the occupied Palestinian territory, Professor Richard Falk, was denied entry into Israel and deported to Switzerland by the Israeli authorities. Professor Falk, the UN Special Rapporteur on the situation of human rights in the Palestinian territories occupied since 1967, was planning to conduct his first official visit to the Occupied Palestinian Territory (OPT) this month. The objective of the visit was to collect information for a report to be presented to the UN Human Rights Council in March 2009. On this visit, Professor Falk was to meet among others Palestinian President Mahmoud Abbas, Israeli journalist Amira Hass, UN agencies and NGOs working in the Occupied Territory, including DCI-Palestine. The visit was supposed to take place from 14 to 20 December. Professor Falk landed at Ben Gurion airport in Israel yesterday and was detained all night before being deported to Switzerland, on the first plane to Geneva this morning. The two colleagues accompanying him were allowed into Israel but are unable to carry out the visit without the Special Rapporteur. DCI-Palestine is also concerned by reports that their laptops were taken from them. Israel has always criticised the mandate of the Special Rapporteur on the OPT because it does not address human rights in Israel, but Professor Falk's appointment in March 2008 particularly angered Israel because of Falk’s outspoken views on the Israeli military occupation and Israeli policies in the OPT. [DCI/PS, 27 March 2008]This week, Professor Falk issued a statement equating Israel's policies in the Gaza Strip to crimes against humanity. He said the siege of Gaza constituted a “continuing flagrant and massive violation of international humanitarian law” and amounted to collective punishment by Israel. [DCI/PS, 9 December 2008] Throughout 2006-2008, Israel denied entry three times to the High-level Fact-finding Mission to Beit Hanoun headed by Archbishop Desmond Tutu and established under Council Resolution S-3/1 to investigate the impact of the Israeli military operations carried out there around 8 November 2006. Israel’s refusal to facilitate the implementation of the Resolution prevented the Mission from discharging its mandate until May 2008, when the Mission decided to travel to Beit Hanoun via Egypt [BBC]. Israel’s refusal to cooperate with independent experts mandated by the UN to investigate human rights violations is unacceptable; all the more so if they represent attempts by the Israeli government to protect its politicians and military commanders from being held accountable for grave human and child rights violations; and especially in light of the fact that independent and impartial investigations into killings by the Israeli military are never conducted by Israel, despite numerous calls from both Israeli and Palestinian civil society. DCI-Palestine supports Professor Falk’s call for accountability, and calls on the international community to publicly denounce Israel’s lack of transparency and put pressure on the current government to cooperate with the UN’s efforts to improve the human rights situation in the OPT. DCI-Palestine had been asked by OHCHR in Ramallah to prepare a briefing for Professor Falk. We will be sending a detailed report on the detention and abuse of Palestinian children by the Israeli authorities to the Office of the High Commissioner for Human Rights, as well as to the Special Rapporteur to aide his report to the UN Human Rights Council. “The deportation of Professor Falk is a clear and blatant attack against the UN, its mission and its staff and shows how far Israel can go in challenging the international community. It is time to put more pressure on the Israeli government to hold it accountable for all the human rights violations it is committing in the OPT and to force Israel to comply with internationally recognised human rights norms and standards”, said DCI-Palestine General Director Rifat Odeh Kassis. Professor Falk does not intend to attempt to re-enter Israel in the immediate future.' Zie: http://www.dci-pal.org/english/display.cfm?DocId=905&CategoryId=1 In afwachting van uw antwoord, vriendelijke groet, Stan van Houcke 22 november 2009, 11 maanden later. Nog steeds geen woord van rabbijn Awraham Soetendorp vernomen. En toch jurylid van de Mensenrechtentulp, met hoofdletter. Jawel. Ons kent ons.

Rabbijn Awraham Soetendorp 8

De bekende Awraham Soetendorp? Ja die. Op 24 januari van dit jaar, terwijl de Israelische oorlogsmisdaden in volle gang waren en de rabbijn demonstreerde voor Israel, schreef ik hem dit:

Geachte rabbijn Avraham Soetendorp,

Eind vorig jaar berichtte Het Parool dat u ''in de Ridderzaal als jurylid van de Mensenrechtentulp zat.'' U vertelde ook dat u ''Tony Blair in mei'' had ''horen spreken op een bijeenkomst over het Midden-Oosten en daar erkende hij: 'Ik ben tien jaar premier geweest en ik dacht dat ik goed was ingelicht over het Midden-Oosten, maar ik realiseer mij nu hoe weinig ik wist.' Dat is vreesaanjagend om te horen; tegelijkertijd laat het zien dat je in leiderschap soms van de veilige weg af moet gaan.'' U zei tevens tegen de Parool-verslaggeefster: ''Ik heb een stichting, niet zo bekend, die mij helpt, mijn idealen steunt. Dat is het Jewish Institute for Human Values.''

Menselijke waarden dus, en die zijn er om de waardigheid van elk mens te beschermen. Niet alleen de waardigheid van joden, maar ook die van Palestijnen, zoals uzelf benadrukte toen u in Het Parool pleitte: ''voor een toekomst waarin ook Palestijnse kinderen alle rechten van de wereld hebben.''

Rabbijn Soetendorp, War Child laat nu het volgende weten: 'Het is een verbijsterende optelsom: meer dan 1.300 Palestijnen dood, waarvan meer dan 400 kinderen. Ruim 5.300 gewonden, onder hen 1.900 kinderen... 50.000 Palestijnen vluchtten naar schuilplaatsen toen hun huis werd gebombardeerd*. Nu een fragiele rust is teruggekeerd in de Gaza-strook, wordt de schokkende balans opgemaakt. Kinderen in GazaDe Gaza-strook bleef lang hermetisch afgesloten. Maar nu de wapens neergelegd zijn, wil War Child het gebied in. De kinderen in Gaza hebben onze hulp hard nodig. Velen hebben hun ouders verloren, ze leefden in voortdurende angst voor bombardementen, durfden niet te gaan slapen, werden gespannen, agressief en kregen nachtmerries. Opgesloten tussen de hekken van de Gaza-strook. Geen ziekenhuis kon ze helpen, hun scholen brandden af. Samen met lokale partnerorganisaties gaat War Child deze kinderen helpen om een gevoel van veiligheid en structuur terug te krijgen en hen een uitlaatklep te bieden voor hun angsten, onrust en agressie. Zo kunnen ze de indringende gebeurtenissen van de laatste maand een plek geven. Om de kinderen te kunnen helpen, is het ten eerste noodzakelijk dat de grenzen van de Gaza-strook open gaan.'

Mijn verzoek aan u, rabbijn Awraham Soetendorp, is om publiekelijk uw geloofsgenoten in Nederland op te roepen deze kinderen te steunen door in het openbaar te eisen dat 'de Joodse staat' de grenzen van de Gazastrook opent, waardoor een eind komt aan de decennialange Israelische schendingen van het internationaal recht, waaronder de Vierde Geneefse Conventie. Ik doe dat beroep speciaal op u en niet op bijvoorbeeld de betaalde propagandist Ronny Naftaniel, die als directeur van de -- volgens Haaretz -- 'pro-zionistische lobbygroep' het CIDI de Israelische oorlogsmisdaden in Gaza als een 'gerechtvaardigde' reactie kwalificeerde, en nu probeert de aandacht te verleggen naar al dan niet vermeend antisemitisme. De reden dat ik speciaal een beroep op u doe, is vanwege het simpele feit dat u als geestelijk leider een morele verantwoordelijkheid heeft. Als rabbijn ziet u erop toe dat de normen en waarden van uw geloofsgenoten niet door hen geschonden worden, en niemand lijkt me daarom meer aangewezen voor de taak om de hand uit te steken naar onschuldige kinderen dan u. Dat zal weliswaar niet door iedere geloofsgenoot gewaardeerd worden, maar u heeft zelf verklaard 'dat je in leiderschap soms van de veilige weg af moet gaan.'

Uit gesprekken met joodse vrienden en geleerden, zowel in Israel als elders, maak ik op dat na 60 jaar onrecht het moment van de waarheid is aangebroken. Een van hen, de joods-Israelische Eitan Bronstein van de organisatie Zochrot spant zich in om de geschiedenis van de zionistische etnische zuivering in 1948 'toegankelijk te maken voor het Israëlische publiek, om zodoende Joden en Palestijnen te laten deelnemen aan een open en uitvoerige beschrijving van onze pijnlijke gemeenschappelijke geschiedenis.’ Zochrot hoopt daarmee ‘een kwalitatieve verandering aan te brengen in de politieke dialoog van deze regio. Erkenning van het verleden is de eerste stap in het verantwoording nemen voor zijn gevolgen. Erkenning moet gelijke rechten opleveren voor alle volkeren van dit land, met inbegrip van het recht van de Palestijnen om naar hun huizen terug te keren.’ Eitan Bronstein voegt daaraan toe: ‘Het oprichten van herdenkingstekens op de ruïnes van Palestijnse dorpen is een wezenlijk onderdeel van het cultiveren van civiele en nationale gelijkheid, en is een uitdaging aan de geschreven geschiedenis die in het landschap is gegraveerd. Het zichtbaar maken van de vernietigde dorpen is een uitdrukking van menselijkheid, het schept openheid en betekent het nemen van verantwoordelijkheid, en het begint het proces van catharsis binnen de Joodse gemeenschap.’

Rabbijn, Eitan Bronstein is een held, omdat hij in een vijandige, racistische omgeving pleit voor het behoud van de waardigheid van elk mens, Jood en niet-Jood. Maar eerst zal de joodse gemeenschap schuld moeten bekennen voor een onvoorstelbare misdaad, de verdrijving in '48 en '67 van bijna een miljoen Palestijnen van hun grondgebied. Nooit heeft Israel deze vluchtelingen laten terugkeren, nooit heeft Israel deze vluchtelingen gecompenseerd voor het verlies van alles wat ze bezaten, nooit heeft Israel schuld bekend waardoor het boete kon doen en waardoor het als samenleving humaan kon worden. Daardoor kan het kwaad ongestoord doorwoekeren.

Rabbijn Awraham Soetendorp, in 1866 verscheen Fjodor Dostojevski's eerste grote roman Misdaad en straf (vroeger vanuit het Duits in het Nederlands vertaald als Schuld en boete) in delen gepubliceerd in De Russische Bode. Deze roman, die gaat over de psychologie van het kwaad, bracht hem ook internationale erkenning. In Misdaad en Straf begaat de hoofdfiguur Raskolnikov een moord maar zijn misdaad gaat niet gepaard met een schuldgevoel. Hij vindt immers dat hij het recht had een oude vrouw, een woekeraarster, een maatschappelijke parasiet die niets meer te betekenen had, ten behoeve van een hoger doel uit de weg te ruimen. Pas enige tijd na de moord en mede door een tweede moord die hij – door omstandigheden – heeft moeten plegen begint Raskolnikov zijn geweten te knagen en gaat hij onder invloed van Sonja beseffen dat hij schuld heeft. Hij is schuldig en verdient een straf.

Zonder boetedoening is een normaal leven onmogelijk, zo weet u als geestelijk leider van het joods geloof. Yom Kippur illustreert dit besef, de dag van boetedoening, het tonen van berouw voor de misdaden die de mens tegenover zijn God begaat. En aangezien diezelfde God de Palestijn heeft geschapen is een misdaad tegen de Palestijn een misdaad tegen God. Maar nooit heeft Israel zijn excuses aangeboden, berouw getoond voor de grootschalige misdaad die het een heel volk heeft aangedaan. Een misdaad waarvoor het niet alleen politiek, maar vooral ook moreel verantwoordelijk is. Zo lang 'de Joodse natie' geen boetedoening heeft gedaan kan het niet groeien, zo liet Bronstein me weten. U weet dat hij gelijk heeft. Is iemand een vriend van Israel wanneer hij de natie door laat gaan met het plegen van onrecht? Vandaar mijn oproep aan u uw stem te verheffen en u in het openbaar uit te spreken voor het openen van de grenzen van Gaza.

Ik zal de komende tijd aandachtig luisteren.

http://stanvanhoucke.blogspot.com/2009/01/rabbijn-avraham-soetendorp-3.html

Nooit meer iets gehoord van de man. Ook de rabbijn is onderdeel van het lucratieve mensenrechtencircus. Hij zwijgt net zo hard als de Israelische ApartheidsMuur hoog is. Moraliteit is een groot goed, dat niet iedereen kan dragen. Meer Awraham Soetendorp hier: http://stanvanhoucke.blogspot.com/search?q=awraham+soetendorp

Iraanse Documentaire

Ik zag vanmiddag in Tuschinski in het kader van de IDFA een buitengewoon slechte Iraanse documentaire, getiteld:

'Women in Shroud Translated title: Zanan dar kafan Countries: Canada, Iran Logline: Women in Shroud is a documentary about the violent injustice in the Iranian legal system, particularly towards women. Through verité footage and inter... Women in Shroud is a documentary about the violent injustice in the Iranian legal system, particularly towards women. Through verité footage and interviews with women who were accused (often without adequate proof) of adultery and sentenced to the death penalty, and interviews with several dedicated women's rights activists and a volunteer lawyer who have helped to appeal and to overturn these women's death sentences, the film exposes the arbitrary and highly subjective nature of Iranian judicial justice, and the discriminatory cultural and moral double-standards applied by the judges towards sentencing women they believed to be guilty of adulterous behaviour.

De film ging nergens dieper op in, het was een met interviews en wat vage beelden van geweldsporno geillustreerde aanklacht tegen het huidige regime, een aanklacht tegen het stenigen van vrouwen, een zelden voorkomend verschijnsel in Iran, zoals de film zelf duidelijk maakte. Omdat de juridische rechtvaardiging van dit wrede verschijnsel niet op de koran is gebaseerd, vroeg ik me gaandeweg af wat dan wel de verklaring kan zijn. Vandaar dat ik naderhand aan de makers van de film vroeg waar dat geweld vandaan kwam, en of dit ook te maken kon hebben met de Iraanse cultuur. Het leek me een voor de hand liggende vraag, vooral ook gezien het feit dat zeker de recente Iraanse geschiedenis een opeenstapeling van grootschalige bloedbaden is, vanaf de burgeroorlog van 1908 tot nu. Eerder al had ik met de van origine Iraanse hoogleraren Trista Parsi en Hamid Dabashi over dit onderwerp gesproken. Beiden waren hier serieus op ingegaan, en plaatsten het geweld in een historische context. Maar nu ik die vraag in aanwezigheid van een Nederlands publiek stelde, bleek aan het luide gesis achter me dat ik die vraag niet had mogen stellen. Wij dienen alleen medelijden te hebben met de Iraniers en moeten zeker geen kritische vragen stellen over de Iraanse cultuur of geschiedenis. Een slachtoffer kan geen dader zijn. Dat sommige Khomeiny-aanhangers nu de scherpste critici zijn van het regime, moet niet ter sprake komen. En ook de twee Iraniers die betrokken waren bij het maken van de documentaire reageerden verbolgen op de vraag. Ik moest naar mijn eigen westerse geschiedenis kijken. Hoe haalde ik het in mijn hoofd om het westerse geweld te negeren. De buitenlandse moderator, werkzaam bij de Universiteit van Amsterdam, zo begreep ik, riep op zijn beurt dat ook de koloniale Nederlanders niet hadden gedeugd. Ik beaamde dit alles keurig, niets nieuws, ik schrijf hier maar al te vaak over, zoals de lezers van mijn weblog weten. Nu ging het evenwel over Iran. Het uitgeweken tweetal Iraniers, van wie 1 in Nederland internet radio maakt, weigerde in te gaan op mijn vraag. Ze waren hier om propaganda te maken tegen het regime in Iran en niet om kritische vragen te beantwoorden over de Iraanse geschiedenis. Ik moest denken aan Hamid Dabashi's knappe analyse van zijn land, getiteld Iran. A people interrupted, waarin hij schreef: 'to me the story of modern Iran is one of defiance and rebellion against both domestic tyranny and globalized colonialism.' Maar over de eigen tirannie mocht in Tuschinski niet gesproken worden. De twee Iraanse propagandisten en de Nederlandse zaal stond dit niet toe. Ik was weer een ervaring rijker.

Terug maar weer naar het rijk van de boeken met zijn gecompliceerde werkelijkheid: Hamid Dabashi schreef dit: 'Iranians (like the rest of the third world) received the universal promises of Enlightenment modernity through the gun barrel of European colonialism.' En dat verklaart al heel wat. Met steun van de zaal vol Nederlanders en andere good-doers bleven de twee Iraniers in cliches hangen. Ze bleken niet in staat hun eigen cultuur te analyseren. Nederlanders zijn dol op slachtoffers. Ze laten zich niet snel een slachtoffer ontnemen. U kunt hier luisteren naar Hamid Dabashi en Trita Parsi: http://www.stanvanhoucke.net/audioblog/

PS: Nog wat aanvullende informatie over de documentaire: 'De in deze film geportretteerde journaliste en vrouwenrechtenactiviste Shadi Sadr ontvangt op 9 november uit handen van minister Verhagen de Mensenrechtentulp. de Nederlandse mensenrechtenprijs,' zo meldde Movies that Matter. En ook dat verklaart veel. Een mensenrechtenprijs voor een Iraanse vrouw van dezelfde minister die de grootschalige Israelische schendingen van de mensenrechten in Gaza bleef steunen door te beweren dat de 'Joodse staat' geen buitensporig geweld tegen de Palestijnse burgerbevolking inzette en vervolgens, toen alle officiele rapporten deze leugen weerlegden, zijn uiterste best deed het Goldstone-rapport te saboteren en daarvoor bedankt werd door zijn zionistische en racistische collega Lieberman. Dit is weer een schoolvoorbeeld van hoe de mensenrechten een politiek wapen is geworden in handen van opportunistische politici. Het had Shadi Sadr gesierd als ze de prijs had geweigerd. Maar dat deed ze niet, mensenrechten is big business.

En kijk nu eens:

De jury die de genomineerden gaat beoordelen bestaat dit jaar uit:

Antony Burgmans, Jaap E. Doek, Cisca Dresselhuys, Victor Scheffers en Rabbijn Awraham Soetendorp.

http://www.minbuza.nl/nl/Onderwerpen/Mensenrechten/Mensenrechtentulp/Secretariaat_en_jury:55578

Rabbijn Awraham Soetendorp? Dezelfde rabbijn die in januari van dit jaar tijdens de Israelische oorlogsmisdaden in Gaza deelnam aan een demonstratie voor Israel? Jazeker, die Awraham Soetendorp. Een schaamteloze man. Meer Soetendorp hier: http://stanvanhoucke.blogspot.com/search?q=awraham+soetendorp

Cisca Dresselhuys? Jazaker, dezelfde Dresselhuys die tegen hoofddoekjes is. Meer Dresselhuys hier: http://stanvanhoucke.blogspot.com/search?q=cisca+dresselhuys

En zo rolt en dolt het systeem van cooptatie en nepotisme, van poldermodel en vriendjespolitiek vrolijk verder, op kosten van de gemeenschap. Dat wel. Maar je moet er ook wel wat voor over hebben.

Willem van Genugten en de Mensenrechten 38

Beste Willem van Genugten,

Hoe is het te verklaren dat een van de mensen van mijn 'lijst van geadresseerden' jou wel iets liet weten en mij nooit? Heeft dat te maken met onze inzicht of kennis, of juist gebrek daaraan? Ik denk in dit geval van niet, een hoogleraar internationaal recht die Madeleine Allbright 'geen verkeerde keuze' vond om zitting te nemen in de raad van toezicht van 'een van de belangrijkste opleidingen op het terrein van vrede, recht en internationale veiligheid' 'in Den Haag, kan niet bogen op voldoende kennis en inzicht. Immers Allbright is bij geinformeerde burgers vooral bekend vanwege haar uitspraak dat ze de moord op een half miljoen Irakese kinderen onder de vijf jaar wel 'de prijs waard' vond.

Zie: http://www.youtube.com/watch?v=FbIX1CP9qr4

Bovendien blijkt opnieuw dat kennis en inzicht niet doorslaggevend zijn, nu jij minister Verhagen prijst voor zijn Israel-beleid, terwijl oud-premier Van Agt je er terecht op wijst dat 'Nederland niet alleen in de VN-Mensenrechtenraad tegen Goldstone [heeft] gestemd, maar vervolgens ook in de Algemene Vergadering van de VN (5 november). Daar liep ons land in het voetspoor van Amerika en Israël, samen met zes andere EU-lidstaten. Het is markant dat wij dus binnen de EU (27 staten) maar een kleine minderheid vormden. Van Genugten probeert dit goed te praten door te betogen dat eventuele vervolging van plegers van oorlogsmisdaden “het vredesproces wel degelijk zal belemmeren”. Hoe loos en voos dit politieke argument is ziet hij wel in. Hij voorziet immers de tegenwerping “dat de afgelopen zestien jaren sowieso weinig hebben opgeleverd en dat er dus niets valt te belemmeren”. De juistheid van die tegenwerping bestrijdt hij met geen enkel woord.' Zie: http://www.nrc.nl/opinie/article2418728.ece/Er_is_helemaal_geen_vredesproces

Met andere woorden: het feit dat de geadresseerde wel op jou en nooit op mij reageerde heeft niets te maken met kennis en inzicht. Integendeel. Het heeft alles te maken met het feit dat jij het politieke spel meespeelt en ik niet. Jij bent daardoor voor de macht acceptabel en ik niet. Jij bent beloond voor je houding, ik gemarginaliseerd. Zo werkt dat. De lof van mensen zoals jij heeft minister Verhagen nodig om zijn failliete beleid enige schijn van legitimiteit te geven. Daarentegen kan hij mijn kritiek missen als kiespijn. De macht heeft liever dat een hoogleraar een lovend stukje over een minister schrijft in een krant dan dat een journalist een heel boek schrijft waarin de politiek van de betrokken machthebbers tegen het daglicht wordt gehouden. Liever hapklare brokken in een opiniestukje dan een dik boek over de geschiedenis van een complex probleem. Vandaar dat jij een reactie krijgt van onze autoriteiten in politiek en journalistiek en ik niet. Ik klaag daar niet over, geenszins. Sterker nog, ik zou mijzelf niet in de ogen kunnen kijken als ik door politici werd gebruikt om een failliet beleid te verkopen. Uiteindelijk gaat het erom wat een mens belangrijk acht in het leven: status of oprechtheid. Ik heb voor het tweede gekozen, vandaar mijn openhartige kritiek op jouw houding ten aanzien van Israel, een houding die niet is gebaseerd op feitelijke argumenten, zoals ik je in 37 stukken heb proberen aan te tonen.

Willem van Genugten en de Mensenrechten 37

Beste Willem van Genugten,

Jij schreef me eergisteren:

'Een van degenen uit jouw lijst van geadresseerden liet mij weten, naar aanleiding van jouw opmerking dat ik "te fatsoenlijk" ben, dat ik dat maar vooral moet blijven en dat hij zich erover verbaasde dat ik uberhaupt op jouw aanvallen reageer.'

Ik heb vervolgens een experiment met de 'geadresseerden' uitgevoerd. Diezelfde dag nog stuurde ik jou en de 'lijst van geadresseerden' bestaande uit politici en journalisten een makkelijk te herkennen foutief bericht, om eens te kijken in hoeverre alle geadresseerden opletten, of uberhaupt mijn stukken lezen. De lijst is deze:

hantenbroeke@tweedekamer.nl

HvBommel@sp.nl

H.Ormel@tweedekamer.nl

M.vDam@tweedekamer.nl

m.peters@tweedekamer.nl

a.pechtold@tweedekamer.nl

J.voordewind@tweedekamer.nl

nosjournaal@rtv.nos.nl

nova@novatv.nl

next@nrc.nl

redactie@volkskrant.nl

nrc@nrc.nl

redactie@trouw.nl

redactie@vn.nl

opinie@nrc.nl

En verdomd, geen van allen heeft gereageerd op dit foutief bericht, terwijl toch die fout makkelijk te ontdekken was, (ik had twee namen verwisseld). Nadat ik het bericht had verzonden verwijderde ik de fout onmiddellijk op mijn weblog. Wat wil ik hiermee nu aantonen? Wel Willem, al meer dan een jaar stuur ik met zekere regelmaat informatie door uit gezaghebbende buitenlandse tijdschriften of buitenlandse kranten of erger nog buitenlandse boeken naar Nederlandse politici en journalisten die in hun werk aantonen dat ze niet op de hoogte zijn van de werkelijke gang van zaken. Madeleine Allbright is 1 van die talloze voorbeelden daarvan. Voorbeeldje: toen Twan Huys van Nova haar interviewde was dit een persiflage van een echt interview. Niets over haar zwarte kant, alleen maar lof. Nederland is te druk met zichzelf bezig om wezenlijk geinteresseerd te zijn in de buitenwereld. De Nederlandse massamedia hebben daarom ook hun bestand aan buitenlandse correspondenten de laatste jaren sterk ingekrompen. Welnu, in dat hele jaar heeft geen enkele keer ook maar iemand van 'de lijst' gereageerd. Wat je deze mensen ook opstuurt, ze lezen het niet, of ze negeren het omdat het allemaal niet in de officieel goedgekeurde consensus valt. Dus het maakt niet uit welke foutieve of juiste informatie je ze opstuurt. Ze gebruiken het toch niet. Voor hen hoef je dus niet bang te zijn. Zij spelen het spel mee. Uit die hoek dreigt voor hen geen gevaar, de bedreiging vormen alle burgers die dwars door de halve waarheden, grove simplificaties of onbenulligheden heenprikken. Stel je nu de vraag waarom 'Een van degenen uit jouw lijst van geadresseerden' jou wel iets liet weten. Meer daarover later.

Balkenende als Leugenaar

Deze man liegt. Dat weten we allemaal. In wat voor een democratie leven wij als wij allen weten dat deze man liegt over het feit dat hij geprobeerd heeft Europa's president te worden? Waarom accepteren wij dat wij geleid worden door een man die liegt om zijn ego te beschermen? En als hij daarom al liegt, waarover liegt hij dan nog meer? En waarom liegt een christen over zichzelf? Wat stelt zijn godsdienst voor, voor hem zelf dan? Waarom worden we door dit soort kleine mensen bestuurd?