Martin Levi van Creveld

Professor Martin Levi van Creveld kan zich natuurlijk beroepen op een soort academische onpartijdigheid die hem rechtvaardigt bepaalde uitspraken te doen. Niet hij, de waardevrije wetenschapper, meent dit of dat, maar anderen, politici, beleidsbepalers. Die verdediging zou kloppen als Van Creveld zichzelf niet in verschillende interviews verraden had. In zijn enthousiasme voor terreur zei hij in antwoord op de vraag: 'Beschouwt u Hiroshima als een misdaad?' dit: 'Natuurlijk was dat een misdaad op enorme schaal, maar het maakte tenminste een einde aan de oorlog. Zoals Joseph Goebbels placht te zeggen: “Beter een vreselijk einde dan terreur zonder einde.” Het was een misdaad, maar het boekte in elk geval resultaat. Het ergste is om een misdaad te begaan die niets bewerkstelligt.'

Dat nu is een niet wetenschappelijke rechtvaardiging van terreur, tenzij Van Creveld ineens Goebbels als wetenschappelijk verantwoorde bron wil gebruiken. Maar dan stuiten we op het probleem dat volgens de normen van Neurenberg Goebbels een oorlogsmisdadiger was. Uit zijn opmerkingen blijkt dat Martin Levi van Creveld de uitspraken van dat tribunaal niet als norm neemt, maar wel de uitspraak van Goebbels, de nazi-minister van Propaganda. Van Creveld doet dit waarschijnlijk ook vanwege de volgende zienswijze: 'Waarom zouden de joodse kolonisten uit de Westelijke Jordaanoever moeten vertrekken, terwijl Arabieren wel in Israël kunnen blijven wonen?' Ik zou zeggen omdat die Palestijnen ( door hem Arabieren genoemd) de wettige bewoners van het gebied zijn. Maar ook in dit geval heeft Van Creveld lak aan het recht. De hoogleraar verraadt zichzelf opnieuw door deze opmerking: 'de Palestijnen die het ongeluk hebben in de strijd verwikkeld te raken, lopen de kans een zeer hoge prijs te betalen. Mais c'est la guerre.'

Het antwoord daarop is: 'Mais non, professeur, ce n'est pas la guerre.' Dat is het punt nu juist die je telkens negeert. Degene die de burgerbevolking niet probeert te sparen schendt het internationaal recht, zo is zeker sinds Neurenberg onomstotelijk vastgelegd. Daarom is er dat gigantische juridische bouwwerk ontstaan, om te voorkomen dat barbaren zoals jij hun gang kunnen gaan. Malle man toch, dat recht is om kinderen, vrouwen, bejaarden, en mannen die niet meevechten te beschermen tegen de terreur van het blinde en 'disproportionele' geweld, het geweld dat jij aanprijst. Dat je deze gevaarlijke nonsens via ontelbare commerciele massamedia kunt spuien betekent niet dat het geen nonsens meer is. Het betekent hooguit dat veel journalisten te onnozel zijn om zich in het internationaal recht te verdiepen. Luister Van Creveld, de mensheid heeft alleen het recht om zich te beschermen tegen de willekeur van de macht. Door het recht houden we, zo lang het kan, de barbarij op afstand. Kenmerk van fascisten is dat ze geweld boven recht verkiezen. Het resultaat kennen we Martin Levi van Creveld. Hou op, jezelf als een geweldsfreak te presenteren. Ik weet dat je tot je grote 'teleurstelling in de jaren zestig afgekeurd [werd] voor militaire dienst'. Jijzelf bent geen soldaat geweest. Je hebt niet je 'mannelijkheid' kunnen bewijzen op het slagveld. Wees daar blij om. Stop met je verheerlijking van het geweld. Joods-Israelische militairen die het geweld wel hebben meegemaakt, slepen hun hele leven de trauma's ervan mee. Mensen als de filmmaker Yariv Mozer die de documentaire My First War tijdens de inval in Libanon in 2006 maakte. In een interview met mij verklaarde de 30-jarige Mozer: ‘Het was vooral een psychologische oorlog die door Hezbollah werd gewonnen. Hoewel wij meer slachtoffers veroorzaakten en een immens veel grotere materiële schade, werd Israël psychologisch verslagen. In onze perceptie is het Israëlische leger de sterkste macht in de regio dat zijn wil aan iedereen kan opleggen, en ineens ontdekten we dat we onze problemen niet met geweld konden oplossen. Wij zien onszelf al heel lang als de sterkste partij, wij zijn als het ware Goliath en die moest het tegen de kleine David afleggen. Dat is een geweldige psychologische dreun geweest. Het maakte ons vooral duidelijk dat de toekomstige oorlogen niet door ons gewonnen kunnen worden zoals voorheen. Moderne oorlogen worden niet meer uitgevochten met tanks die over een breed front oprukken, maar met kleine uiterst flexibele guerrilla-eenheden, die een hit-and-run tactiek toepassen. Ze blijven in groepjes van drie, vier man opereren op hun eigen terrein, die ze op hun duimpje kennen. Hezbollah heeft ons naar binnen gelokt en heeft vervolgens op een intelligente manier toegeslagen, overal waar we verschenen. En zo verloren we op bijna elk gebied, we hebben onze gevangen genomen soldaten niet kunnen bevrijden -- het argument om Libanon aan te vallen -- en de raketaanvallen hebben we niet weten te stoppen. Hun antitankgeschut bleek uiterst doeltreffend, waardoor onze gepantserd materieel als wapen niet langer meer efficiënt bleek. Tanks zijn logge gevaartes geworden, rijdende schietschijven, die door een enkele guerrillastrijder uitgeschakeld kunnen worden. Een van de militairen aan het front zegt voor de camera: ‘‘Het is een zinloze oorlog waarvan wij de slachtoffers zijn geworden’’. De aanval op Libanon was één grote desorganisatie, we waren in de steek gelaten soldaten, zonder informatie waar we nu echt voor vochten, te midden van totale chaos. De opdrachten veranderden drie, vier keer per dag. ‘’Er is geen vertrouwen meer, de bevelen zijn krankzinnig’’, dat besef bestond alom. Een moeder die als journaliste aan het front werkte, zei tegen me: ‘‘Wij sturen kinderen uit om te sterven.’’ Er is geen eerlijk doel waarvoor we vechten, en daardoor ontbreekt de motivering. Wij hebben ons land al, wij hoeven niet andermans gebied te bezetten en te stelen. Wij moeten de Palestijnen op de West Bank en de Gazastrook met rust laten, we moeten hun geconfisqueerde gebied teruggeven, wij hebben er geen enkel recht op, we moeten vrede sluiten. De Israëlische bevolking is na al die jaren gevechtsmoe, vergeet ook niet dat ons leger grotendeels uit burgers bestaat die ineens worden opgeroepen, veel soldaten lijden aan post traumatic stress disorder, de Israëlische samenleving is uitgeput. Hoe kun je van gewone mensen verwachten dat ze sterven voor de geopolitieke belangen van anderen.'

Dat is een hele andere werkelijkheid Van Creveld dan jouw opschepperij dat Israel de oorlog heeft gewonnen en Hezbollah een pak slaag heeft gegeven. Groei op kerel, wordt volwassen, leer te leven met het feit dat je niet naar het front mocht. Alleen idioten worden opgewonden van geweld.

De Nuance van de NRC 76

Kunnen joods-Israeli’s fascisten zijn? Ik bedoel dus niet nationaal-socialisten, maar fascisten, in de zin van aanhangers van een ‘politiek systeem berustend op ultranationalistische, autoritaire en onverdraagzame beginselen’, een systeem dat onbeheerst geweld een wettig instrumenteel middel vindt. Het antwoord is kort maar krachtig: jazeker, zo iemand is de ultrazionist Martin Levi Creveld, een militair historicus die maar al te graag door de Nederlandse commerciele massamedia herhaaldelijk aan het woord wordt gelaten om zijn fascistische gedachtegoed te verspreiden.

Laat ik hem eerst even voorstellen: Creveld, hoogleraar militaire geschiedenis aan de Hebreeuwse Universiteit, is productief auteur over geweld en vooral bekend door publieke uitspraken als deze uit 2002 over de positie van de Palestijnen in de zionistische ideologie:

'het betekent dat ze er allemaal worden uitgezet. De mensen die dat willen, wachten slechts op de juiste leider en het juiste moment. Twee jaar geleden dacht slechts 7 of 8 procent van de Israëli’s dat dit de beste oplossing was, twee maanden geleden was het al 33 procent, en nu is het 44 procent, volgens een Gallup-peiling.’

Kan dat ooit worden uitgevoerd?

‘Ja, wanhopige tijden leiden tot wanhopige maatregelen. Momenteel is het fifty-fifty waar de grens komt. Twee jaar geleden wilde 90 procent de muur langs de oude grens, nu is dat totaal veranderd, en als het zo doorgaat, als de terreur niet ophoudt, wil over twee jaar misschien 90 procent de muur aan de rivier de Jordaan hebben. De Palestijnen hebben het over summutt, dat betekent volhouden en je vastklampen aan de grond. Ik heb enorm respect voor de Palestijnen, ze vechten heldhaftig. Maar als we ze echt over de Jordaan willen duwen, zouden er maar een paar brigades van het leger voor nodig zijn. Als de Syriërs of de Egyptenaren er iets aan zouden willen doen, zouden we ze wegvagen. De leider is Ariel Sharon. Hij heeft altijd een plan, hij improviseert niet.’

Het plan om de Palestijnen eruit te zetten?

‘Ik denk dat dat heel goed mogelijk is, dat hij zich daarop richt. Hij wil het conflict laten escaleren. Hij weet dat alles wat we doen, niet werkt.’

Denkt u dat de wereld zo’n etnische schoonmaak zal tolereren?

‘Dat ligt eraan wie het doet en hoe snel het gebeurt. We hebben enkele honderden kernkoppen en raketten om ze overal op te gooien, misschien zelfs op Rome. Met vliegtuigen zijn de meeste Europese hoofdsteden zelfs een doelwit.’

Dan wordt Israël dus een schurkenstaat?

‘Ik zal generaal Moshe Dayan citeren: “Israël moet als een dolle hond zijn, te gevaarlijk om aan te raken.” Ik heb het over een wanhopige situatie. We zullen het uiteraard proberen te vermijden als het ook maar even kan. Maar ons leger is niet nummer 30 in de wereld, het is nummer 2 of 3. Wij hebben de mogelijkheid de wereld mee te slepen als we ten onder gaan. En ik kan u beloven dat voordat Israël wordt vernietigd, we dat ook zullen doen.’

Dit is niet uw eigen voorkeur?

‘Natuurlijk niet. U vroeg me wat er kan gebeuren, en ik beschrijf dat. Het is de vraag of het niet te laat is voor de andere oplossing, die ik voorsta, of de Israëlische publieke opinie daar nog wel van kan worden overtuigd. Ik ben bang van niet. Met elke dag die voorbijgaat, wordt uitzetting waarschijnlijker. Het alternatief is de totale vernietiging en desintegratie van Israël, dus wat verwacht u van ons?'

Dit is een deel van het interview wat Elsevier zeven jaar geleden publiceerde.

Volgens Martin van Creveld recentelijk in het Reformatorisch Dagblad zijn er in Gaza "relatief weinig slachtoffers te betreuren", en "De hulpdiensten zijn beter georganiseerd. Mede daardoor vallen er zo weinig slachtoffers." Oorlog "draait uiteindelijk om politiek, strategie en mensenlevens. Waarbij de strategie bij mij vooropstaat." En misschien opereert het Israëlische leger in Gaza "wel té voorzichtig". Van Creveld geeft toe over de laatste Libanon-oorlog: "Wij hebben onze rust aan de noordgrens juist te danken aan het feit dat we niet proportioneel te werk zijn gegaan... Libanon ... niet te wachten op een tweede pak slaag".

Martin Levi van Creveld is van alle markten thuis zodra het om geweld gaat, dus:

'Burgeroorlog in Nederland
Militair historicus Martin van Creveld doet in een interview met Trouw een aantal boude uitspraken: Nederland zou mogelijk een keer het leger moeten inzetten vanwege ’problemen van etnische aard’. Van Creveld bedoelt daarmee dat de moslimgemeenschap in Nederland wel eens zo groot zou kunnen worden dat geweld onvermijdelijk is.
"We weten dat het gevaar loert. Als de islamitische minderheid op twintig procent komt, dan is dat het omslagpunt. Dan zijn ernstige problemen te verwachten: terreur, guerrilla, stadsguerrilla. Geloof en criminaliteit kunnen een explosieve combinatie vormen." Lees verder op de site van trouw'

Dit is ook illustrerend voor zijn fascistische gedachtewereld:

'Beschouwt u Hiroshima als een misdaad?
'Natuurlijk was dat een misdaad op enorme schaal, maar het maakte tenminste een einde aan de oorlog. Zoals Joseph Goebbels placht te zeggen: “Beter een vreselijk einde dan terreur zonder einde.” Het was een misdaad, maar het boekte in elk geval resultaat. Het ergste is om een misdaad te begaan die niets bewerkstelligt.
Waarom zouden de joodse kolonisten uit de Westelijke Jordaanoever moeten vertrekken, terwijl Arabieren wel in Israël kunnen blijven wonen? [...]

'Er is een partij in Israël die zich precies daarmee bezighoudt. Met behulp van geografen hebben zij uitgerekend dat door een gebiedsruil van niet meer dan 200 vierkante kilometer 80 procent van de kolonisten kan blijven en wij een half miljoen Arabieren kwijt zouden zijn. Dat lijkt me geweldig.'

Zie: http://www.elsevier.nl/web/artikel/martinvancreveldmilitairhistoricus.htm

De meeste fatsoenlijke mensen die dit soort proza lezen denken in eerste instantie dat het hier om een pastiche gaat, omdat men zich niet kan voorstellen dat de massamedia openlijk meedoen aan het verspreiden van extremistische opvattingen. En het bewust negeren van de beginselen van het internationaal recht is een extremistische, fascistische opvatting. Vervang het woord Arabieren met Joden en u ziet dat we met een moderne vorm van antisemitisme te maken hebben, want professor Martin Levi van Creveld meent wat hij zegt.

Vorige week woensdag kreeg hij opnieuw de kans zijn extremisme onder de aandacht te brengen, dit maal in de 'kwaliteitskrant' de NRC, zoals bekend 'de slijpsteen voor de geest'. Onder de kop 'Ook deze stadsguerilla zal Israel winnen. Gaza. Wat in 2006 is gebeurd met Hezbollah, zal nu ook met Hamas gebeuren', verklaart Van Creveld over de volgens Amnesty en Human Rights Watch Israelische oorlogsmisdaden in Libanon: 'Anders dan meestal wordt aangenomen, hebben de Israëliërs dat conflict op hun sloffen gewonnen. Juist omdát ze disproportioneel reageerden op de gevangenneming van twee van hun soldaten en de dood van zes anderen, is Hezbollah’s wil om aan te vallen gebroken.' Hier geeft een vooraanstaande zionist openlijk toe dat Israel de strategie volgt van 'disproportioneel' geweld, met andere woorden geweld tegen de burgerbevolking wat in het internationaal recht bekend staat als oorlogsmisdaden.

Hier de feiten over de gevolgen van dit 'disproportioneel' geweld:

'6 September 2007. Human Rights Watch report found that most of the civilian deaths in Lebanon resulted from "indiscriminate Israeli airstrikes," and found that Israeli aircraft targeted vehicles carrying fleeing civilians.[145] In a statement issued before the report's release, the human rights organization said there was no basis to the Israeli government's claim that civilian casualties resulted from Hezbollah guerrillas using civilians as shields. Kenneth Roth, Human Rights Watch executive director, said there were only "rare" cases of Hezbollah operating in civilian villages. "To the contrary, once the war started, most Hizbollah military officials and even many political officials left the villages," he said. "Most Hizbollah military activity was conducted from prepared positions outside Lebanese villages in the hills and valleys around." Roth also noted that "Hezbollah fighters often didn’t carry their weapons in the open or regularly wear military uniforms, which made them a hard target to identify. But this doesn’t justify the IDF’s failure to distinguish between civilians and combatants, and if in doubt to treat a person as a civilian, as the laws of war require."[146] [...] On 30 January 2008 the Israeli government's Winograd Commission found that, 'Israel must consider whether it wants to consider using cluster bombs in the future, because its current manner of employing them does not conform to international law.'[147] [...] it has been widely reported that the majority of the Lebanese killed were civilians, and UNICEF estimated that 30% of those killed were children under the age of 13.[148] [...] The death toll estimates do not include Lebanese killed since the end of fighting by land mines or unexploded Israeli cluster bombs.[12] So far, these have killed 29 people and wounded 215 — 90 of them children.[155]

Zie: http://en.wikipedia.org/wiki/2006_Israel-Lebanon_conflict

Ondanks het feit dat ongeveer eenderde van de slachtoffers kind was, als gevolg van de 'disproportionele' strategie van het Israelische leger, kan Van Creveld in de NRC de Israelische oorlogsmisdaden zonder enige schroom prijzen. En dat allemaal in de krant die claimt de nuance te zoeken en slijpsteen voor de geest te zijn. Het bewust schenden van de beschavingsregels wordt onweersproken bejubeld in de NRC en 'de Palestijnen die het ongeluk hebben in de strijd verwikkeld te raken, lopen de kans een zeer hoge prijs te betalen. Mais c'est la guerre', aldus het fascistische gedachtengoed van onze joods-Israelische militair historicus, die publiekelijk laat zien dat hij fundamentele rechtsregels aan zijn laars lapt, net zoals de nationaalsocialistische leiders dat destijds deden en in Neurenberg daarvoor veroordeeld werden.

De vraag is dit: waarom kreeg Van Creveld zes kolommen de ruimte in de NRC om zijn disrepect voor het oorlogsrecht en de mensenrechten te etaleren, terwijl Nederlandse juristen, deskundigen op het gebied van het internationaal recht, van dezelfde redactie acht dagen eerder vernamen dat er geen behoefte was aan een artikel over de Israelische schendingen van het internationaal recht 'daar wij van mening zijn dat hij weinig nieuwe gezichtspunten bevat... Met vriendelijke groet, Anna Visser, redacteur Opinie NRC/H.'

Carl Stellweg van het AD 14

De feiten. Naar aanleiding van een discussie over het gegeven dat AD-journalist Carl Stellweg de Israelische oorlogsmisdaden in 2002 in Jenin had gekwalificeerd als 'beheerst en effectief' gaf Stellweg uiteindelijk toe dat wat hij geschreven had onjuist was, dat zijn woorden niets anders waren geweest dan pro-Israel propaganda, zoals ik dat betitel. Als verklaring schreef Carl Stellweg onder andere het volgende: 'Op hetgene waar het bij jou in de eerste plaats om draait, moet ik terugkomen. Ik heb mijn artikel, dat de inzet is van deze voortgaande discussie, nog eens kritisch gelezen. Nu eens écht kritisch gelezen. Daar hebben jij en Sonja en wie deze discussie verder ook mag volgen, immers wel recht op. Ik het het dus proberen te lezen met jullie ogen. En sommige van mijn formuleringen verdienen geen schoonheidsprijs. Sterker nog, de schoonheidsprijs is wel het laatste wat ze verdienen. Het was absoluut mijn intentie niet het optreden van Israel goed te praten, dat moet je maar in goed vertrouwen van mij aannemen. Maar dat jij, en hoogstwaarschijnlijk dus ook anderen met jou, die gevolgtrekking hebben gemaakt, kan ik me voorstellen. Ik heb de plank misgeslagen, en daar ben ik, hm... niet fier op […] In mijn verhalen uit en over conflictgebieden heb ik door de jaren heen een onderkoelde, feitelijke toon gebezigd. Dat is nu eenmaal mijn stijl. De feiten, indien juist beschreven en in de juiste context geplaatst, spreken immers voor zich. Het is niet de taak van de auteur zijn gevoelens aan de lezer mede te delen, maar gevoelens in de lezer los te maken, ´alsof hij er zelf bij is geweest'. Maar dat is wel een evenwichtsnummer tussen afstand en betrokkenheid en nu ben ik van deze evenwichtsbalk afgelazerd. Ik ben in een krampachtige objectivering geschoten. Ofwel: door het Israelische perspectief te veel op te zoeken, heb ik mijzelf wijsgemaakt dat ik objectief was en mijn emoties in de hand had. Ik schreef niet wat ik meende - en meende juist dat dit goed was.'

Kortom, de AD-journalist 'schreef niet wat ik meende' en wel omdat hij 'in een krampachtige objectivering geschoten' was. Welnu, als journalist die al vier decennia dit vak bedrijf weet ik dat dit nonsens is. Ik schreef dan ook: 'Als jij in je krant schrijft dat het Israelische geweld in Jenin ''beheerst en effectief'' was om zo te kunnen suggereren dat het Israelische leger met zijn tanks en gevechtshelicopters een zegen zijn geweest, aangezien ‘Jenin destijds een van de meest gewelddadige en wetteloze steden op de Westelijke Jordaanoever [was], maar sindsdien tot bloei [is] gekomen,' terwijl je vervolgens aan mij schrijft dat er in Jenin sprake was van 'Israelische oorlogsmisdaden', dan bedrieg je je lezers.' Een dergelijke groteske propaganda wordt niet veroorzaakt door een 'krampachtige objectivering'. Integendeel zelfs, hier heeft iemand in een krant met een hoge oplage duidelijk partij gekozen voor terreur tegen de Palestijnse burgerbevolking.

De reactie van Stellweg hierop was onder andere dit: 'Stan, jij bent een bevlogen journalist. Ik zeg dit deze keer zonder ironie, maar met waardering. Maar je vertoont ook de trekken van een beroepsquerulant.' Het is de bekende reflex van journalisten om, zodra hun argumentatie door de lezer, luisteraar, kijker niet geslikt wordt, de lezer, luisteraar, kijker te kwalificeren als 'beroepsquerulant'. Even ter verduidelijking: een 'querulant' is volgens Van Dale: 'iemand die lijdt aan ziekelijke klaagzucht, iemand die zich altijd verongelijkt waant, altijd bezwaren oppert en wil procederen, ruziemaker, ruziezoeker.' Bovendien zou ik daar volgens Carl ook nog eens mijn beroep van hebben gemaakt. En letwel, dit alles omdat ik met argumenten zijn verklaring voor zijn pro-Israel propaganda bestrijd. Ik reageerde met deze woorden: 'Luister Carl, eerst schrijf je een propagandastuk in je krant, vervolgens probeer je je nonsens te verdedigen, wanneer blijkt dat dit onhoudbaar is, vertel je dat je fout zat, wanneer ik je verklaring niet accepteer ben ik een beroepsquerulant. wie is hier nu de querulant, de draaikont? schrijf voortaan gewoon vanuit een historische context als je vindt dat Hamas niet de oorzaak van het conflict is, maar het israelisch expansionisme. doe gewoon je werk voortaan. het is een serieus beroep, de journalistiek, dat een te grote invloed heeft op de samenleving. bedrijf je vak dan ook zonder al die propaganda. dat is alles.'

Ik wees hem op het volgende: 'Maak jezelf niets wijs Carl, je wist wat je deed! Je weet als journalist wat de strekking van je woorden zijn, tenzij je gek bent. Tenslotte dit: ik heb je geprezen voor het feit dat je uberhaupt gereageerd hebt, de meeste van onze collega's durven dat niet. Die zijn bang voor tegenargumenten en gaan elke discussie met mensen zoals ik angstvallig uit de weg. Als ik over jouw werkwijze schrijf, schrijf ik in feite over de werkwijze van de meesten van onze collega's. Jij bent geen uitzondering. Je hebt in wezen ook geen fout gemaakt, je hebt gedaan wat de meerderheid van de journalisten doen, je bent binnen de grenzen gebleven van de officiele versie van de werkelijkheid, de gesanctioneerde versie zoals de macht die graag ziet. Doe je dat in de toekomst niet dan zul je snel merken dat je gemarginaliseerd wordt en er zijn maar heel weinig journalisten die zich dat financieel en mentaal kunnen permitteren. Such is life.' Zijn reactie was daarop deze: 'Infamer, en hoogmoediger dan ''maak jezelf niets wijs, Carl, je wist wat je deed'' vind ik nog de constatering dat ik ''in wezen geen fout heb gemaakt''. Dankjewel, inquisiteur Stan. Ik zal mijn best doen mijzelf voortaan niet langer te zien als een individu, maar als een marionet. Ontsnapping is niet mogelijk. Milan Kundera en David Hume staan onverkort achter je, Stan, je baadt in hun licht. Ik benijd je. [...] Misschien heb ik jou iets te serieus genomen. Groet, Carl.'

Niets kan westerse journalisten zo blind van woede maken als de constatering dat ze binnen de grenzen blijven van de officiele versie van de werkelijkheid, dat ze angstvallig de grenzen van de consensus respecteren. Niet uit de pas lopen. Een feit dat niet nieuw is. De invloedrijke socioloog en sociaal psycholoog Gabriel Tarde schreef al in 1898, aan het begin van de massamaatschappij: 'Newspapers have transformed... unified in space and diversified in time the conversations of individuals... even those who do not read newspapers but who, talking to those who do, are forced to follow the groove of their borrowed thoughts. One pen suffices to set off a million tongues.' Elk systeem is gebaseerd op mythen. Een van de centrale mythen van het postmoderne Westen is dat wij allen in vrijheid leven en dat er een ware persvrijheid bestaat. En wanneer men de beginselen van dit geloof aanvalt dan is men in de ogen van de conformist een 'sujet' en een 'inquisteur'. Let ook op het badinerende toontje om de dissident in toom te houden: 'Stan, jij bent een bevlogen journalist. Ik zeg dit deze keer zonder ironie, maar met waardering.' Beste Carl, het is niet mijn bevlogenheid, maar het vak dat mij dwingt om me aan de feiten te houden en om de opvatting te bestrijden dat Israelische oorlogsmisdaden 'beheerst en effectief' zijn.

Het was de grondlegger van de public relations industrie, de neef van Freud, Edward Bernays, die schreef: 'The engineering of consent is the very essence of the democratic process, the freedom to persuade and suggest.' Zo is het maar net. En die vrijheid blijft natuurlijk beperkt tot degenen die de macht en het geld hebben om journalisten in te huren voor de 'engineering of consent'. En dat weet elke journalist, dat besef heeft hij volledig geinternaliseerd en is er zich vaak niet eens van bewust. Afgaande op zijn reactie moet Carl Stellweg zelf maar de conclusie trekken uit deze woorden: 'Maak jezelf niets wijs Carl, je wist wat je deed! Je weet als journalist wat de strekking van je woorden zijn, tenzij je gek bent.'

De westerse journalistiek is het verlengstuk van de macht. De journalist mag excessen beschrijven maar nooit de kern van het systeem. Abraham Lincoln verklaarde in 1860, vlak voor het begin van de Amerikaanse burgeroorlog, waarbij meer Amerikanen om het leven kwamen dan in alle oorlogen die de VS uitvocht tesamen: 'Public sentiment is everything. With public sentiment nothing can fail; without it nothing can succeed. He who molds public sentiment goes deeper than he who enacts statutes or decisions possible or impossible to execute.'

De Israelische Terreur 701

Eindelijk, de vakcentrale FNV komt in beweging. Ze zouden de boycot tegen Israel moeten steunen. Dat is het minste wat ze zouden kunnen doen.

FNV organiseert Midden-Oosten conferentie
Woensdag 11 februari 2009 organiseert de FNV met aangesloten bonden voor haar leden een Midden-Oosten conferentie. Geïnteresseerd? Meld je aan en noteer die datum in je agenda. Meer informatie wordt je per e-mail toegestuurd.
Datum: woensdag 11 februari 2009Tijdstip: 10.00 – 16.30 uurLokatie: Bibliotheektheater op de Blaak in Rotterdam.Thema: “solidariteit met werknemers en vakbonden” .Aanmelden bij: secretariaatiz@abvakabo.nl
Wat kun je verwachten
Met de organisatie van deze conferentie wil de FNV haar achterban informeren over de arbeidsomstandigheden van werknemers in Palestina en Israël, inclusief die van flexwerkers en migranten. Ook wil zij laten zien wat de FNV al jarenlang daar doet aan ondersteuning van werknemers en vakbonden.
Met de aanwezige gasten uit de regio, die afkomstig zijn van onze partnerorganisaties, zullen de mogelijkheden besproken worden om de samenwerking tussen de diverse organisaties waar nodig te versterken en te vernieuwen. In de workshops gaan onze leden discussiëren over hoe in Nederland concreet invulling gegeven kan worden aan solidariteit met de collega’s in Israël en Palestina.
Programma
Aanmeldformulier '

Zie: http://www.abvakabofnv.nl/cao/bericht/

fnv_organiseert_midden_oosten_conferentie/

De Israelische Oorlogsmisdaden 2

Dansende fundamentalistische extremisten in Israel. Ze dansen uit vreugde omdat Palestijnen worden uitgemoord. From a hill just outside the Gaza Strip, Israelis watch the air assaults on Gaza and dance in celebration of the attacks, 8 January 2009. (Newscom)

Dit is voor Nederlandse politici en journalisten een interessant bericht nu zowel de politiek als de massajournalistiek zo dwaas is te menen dat Hamas buitenspel kan worden gezet ten gunste van de corrupte Fatah-kliek. De schrijver van dit artikel is geen extremist, maar vertegenwoordigt de middengroep.

'Why Israel won't survive

Ali Abunimah, The Electronic Intifada, 19 January 2009

The merciless Israeli bombardment of Gaza has stopped -- for now -- but the death toll keeps rising as more bodies are pulled from carpet- bombed neighborhoods.What Israel perpetrated in Gaza, starting at 11:30am on 27 December 2008, will remain forever engraved in history and memory. Tel al-Hawa, Hayy al-Zeitoun, Khuzaa and other sites of Israeli massacres will join a long mournful list that includes Deir Yasin, Qibya, Kufr Qasim, Sabra and Shatila, Qana, and Jenin.Once again, Israel demonstrated that it possesses the power and the lack of moral restraint necessary to commit atrocities against a population of destitute refugees it has caged and starved.The dehumanization and demonization of Palestinians, Arabs and Muslims has escalated to the point where Israel can with full self- righteousness bomb their homes, places of worship, schools, universities, factories, fishing boats, police stations -- in short everything that sustains civilized and orderly life -- and claim it is conducting a war against terrorism.Yet paradoxically, it is Israel as a Zionist state, not Palestine or the Palestinian people, that cannot survive this attempted genocide.Israel's "war" was not about rockets -- they served the same role in its narrative as the non-existent weapons of mass destruction did as the pretext for the American-led invasion and occupation of Iraq.Israel's real goals were to restore its "deterrence" fatally damaged after its 2006 defeat in Lebanon (translation: its ability to massacre and terrorize entire populations into submission) and to destroy any Palestinian resistance to total Israeli-Jewish control over historic Palestine from the Jordan River to the Mediterranean Sea.With Hamas and other resistance factions removed or fatally weakened, Israel hoped the way would be clear to sign a "peace" deal with chief Palestinian collaborator Mahmoud Abbas to manage Palestinians on Israel's behalf until they could be forced out once and for all.The US-backed "moderate" dictatorships and absolute monarchies led by Egypt and Saudi Arabia supported the Israeli plan hoping to demonstrate to their own people that resistance -- whether against Israel or their own bankrupt regimes -- was futile.To win, Israel had to break Palestinian resistance. It failed. On the contrary, it galvanized and unified Palestinians like never before. All factions united and fought heroically for 23 days. According to well-informed and credible sources Israel did little harm to the modest but determined military capacity of the resistance. So instead Israel did what it does best: it massacred civilians in the hope that the population would turn against those fighting the occupier.Israel not only unified the resistance factions in Gaza; its brutality rallied all Palestinians and Arabs.It is often claimed that Arab regimes whip up anti-Israel anger to distract their populations from their own failings. Actually, Israel, the US and subservient Arab regimes tried everything -- especially demonizing Iran and inciting sectarian tensions between Sunni and Shia Muslims -- to distract their populations from Palestine.All this failed as millions of people across the region marched in support of Palestinian resistance, and the Arab regimes who hoped to benefit from the slaughter in Gaza have been exposed as partners in the Israeli atrocities. In popular esteem, Hamas and other Palestinian resistance factions earned their place alongside Hizballah as effective bulwarks against Israeli and Western colonialism.If there was ever a moment when the peoples of the region would accept Israel as a Zionist state in their midst, that has passed forever.But anyone surveying the catastrophe in Gaza -- the mass destruction, the death toll of more than 100 Palestinians for every Israeli, the thousands of sadistic injuries -- would surely conclude that Palestinians could never overcome Israel and resistance is a delusion at best.True, in terms of ability to murder and destroy, Israel is unmatched. But Israel's problem is not, as its propaganda insists, "terrorism" to be defeated by sufficient application of high explosives. Its problem is legitimacy, or rather a profound and irreversible lack of it. Israel simply cannot bomb its way to legitimacy.Israel was founded as a "Jewish state" through the ethnic cleansing of Palestine's non-Jewish majority Arab population. It has been maintained in existence only through Western support and constant use of violence to prevent the surviving indigenous population from exercising political rights within the country, or returning from forced exile.Despite this, today, 50 percent of the people living under Israeli rule in historic Palestine (Israel, the West Bank and Gaza Strip) are Palestinians, not Jews. And their numbers are growing rapidly. Like Nationalists in Northern Ireland or non-whites in South Africa, Palestinians will never recognize the "right" of a settler-colonial society to maintain an ethnocractic state at their expense through violence, repression and racism.'

Lees verder: http://electronicintifada.net/v2/article10215.shtml

Carl Stellweg van het AD 13

Dit schreef Carl Stellweg:

'carl stellweg heeft een nieuwe reactie op uw bericht "Carl Stellweg van het AD 12" achtergelaten:

Beste Stan (en Sonja),Veel van wat ik heb beweerd, houd ik overeind. Maar niet alles. Op hetgene waar het bij jou in de eerste plaats om draait, moet ik terugkomen. Ik heb mijn artikel, dat de inzet is van deze voortgaande discussie, nog eens kritisch gelezen. Nu eens écht kritisch gelezen. Daar hebben jij en Sonja en wie deze discussie verder ook mag volgen, immers wel recht op. Ik het het dus proberen te lezen met jullie ogen. En sommige van mijn formuleringen verdienen geen schoonheidsprijs. Sterker nog, de schoonheidsprijs is wel het laatste wat ze verdienen. Het was absoluut mijn intentie niet het optreden van Israel goed te praten, dat moet je maar in goed vertrouwen van mij aannemen. Maar dat jij, en hoogstwaarschijnlijk dus ook anderen met jou, die gevolgtrekking hebben gemaakt, kan ik me voorstellen. Ik heb de plank misgeslagen, en daar ben ik, hm... niet fier op.Je vraag is missschien nu hoe dat kon gebeuren. Om daarop een antwoord te geven, zal ik toch even moeten psychologiseren, iets over mijzelf moeten vertellen (sorry, Sonja.)Toen het jongste bloedvergieten in Gaza uitbrak, kwamen, bij mij, ´professional´ en ´mens´ met elkaar in botsing. Ik ben een aantal keren in Gaza geweest, en het klinkt misschien vreemd, of niet, maar ik had er niets van willen missen. Aardige mensen ontmoet, aangrijpende verhalen gehoord en aangrijpende dingen gezien, met andere woorden: het was zowel in journalistiek als in menselijk opzicht een verrijking, ondanks alle ellende. Je zult hierin vast wel iets herkennen, Stan.Goed, deze geweldsuitbarsting in Gaza hakte er bij mij in. Natuurlijk heeft Gaza veel vaker blootgestaan aan buitensporig geweld, maar deze keer was het erger dan ooit. Het nam bezit van me. Dat was ik niet gewend, en daardoor heb ik op de rem getrapt. Tegen mijzelf gezegd: hoho, laat je niet meeslepen. Houd het hoofd koel. Professioneel blijven! Is het allemaal zo erg als het lijkt, of zit er meer achter? Journalistieke distantie!In mijn verhalen uit en over conflictgebieden heb ik door de jaren heen een onderkoelde, feitelijke toon gebezigd. Dat is nu eenmaal mijn stijl. De feiten, indien juist beschreven en in de juiste context geplaatst, spreken immers voor zich. Het is niet de taak van de auteur zijn gevoelens aan de lezer mede te delen, maar gevoelens in de lezer los te maken, ´alsof hij er zelf bij is geweest´.Maar dat is wel een evenwichtsnummer tussen afstand en betrokkenheid en nu ben ik van deze evenwichtsbalk afgelazerd. Ik ben in een krampachtige objectivering geschoten. Ofwel: door het Israelische perspectief te veel op te zoeken, heb ik mijzelf wijsgemaakt dat ik objectief was en mijn emoties in de hand had. Ik schreef niet wat ik meende - en meende juist dat dit goed was. De woorden ´beheerst en effectief´ zijn volstrekt ongepast. Gelijk heb je, Stan. Ik heb ze in vorige posts als ´bewust klinisch´ gekwalificeerd. Daarmee wilde ik laten uitkomen dat ik boven de gebeurtenissen stond, dat ik er nog steeds nuchter en feitelijk over kon berichten. Maar ik had er beter nog eventjes naar kunnen kijken en mijzelf de vraag moeten stellen: wat heb jij daar nu eigenlijk opgekalkt, meneer de objectieve, superieur koelbloedige journalist? Als ik dat had gedaan, zou ik tot de conclusie zijn gekomen dat wat ik had opgetikt, niet klinisch meer was, maar wreed, onmenselijk. Het probleem van ons vak is dat we ons geen ´slips of the pen´ kunnen veroorloven, zoals een arts het zich niet kan veroorloven om een slordige diagnose te stellen, op basis van een op dat moment opspelend innerlijk ongerief. Druipt er bloed aan mijn pen, zoals jij schrijft? Ik hoef niet stan te pede als medeplichtige aan Israelische oorlogsmisdaden te worden gebrandmerkt, want er staan heel veel andere verhalen van mij tegenover die jij niet kent en die jij dus irrelevant mag vinden, maar dat zijn ze niet voor mij. Ik heb mij in veruit de meeste gevallen behoorlijk en naar beste weten van mijn taken gekweten. Dat weet jij niet, maar ik wel. Dat jij, op basis van één verhaal, mij geheel en al als propagandist, racist, enzovoorts, meent te mogen neerzetten, dat jij op basis van één verhaal meent te weten wat voor soort journalist ik ben, is voorbarig. Maar dat ik in dit verhaal Israelische oorlogsmisdaden verdonkeremaan, klopt. En het is ook terecht dat jij passages in dit verhaal aan de schandpaal hebt genageld. Je hebt de zaak op scherp gezet, al heeft het enige tijd geduurd voordat ik mijzelf gewonnen gaf.Ik voel verder niet de behoefte zoete broodjes met je te bakken. En ik sta ook niet voor een tribunaal. Jouw vorm van journalistiek bedrijven is niet de mijne, want ik vind dat jij jezelf iets te belangrijk maakt. Ik denk niet dat dit ijdelheid van je is, maar het bevalt me gewwon niet zo. Maar jezelf helemaal wegpoetsen, zoals ik in het gewraakte verhaal heb gedaan omdat ik geen last wilde hebben van mijn gevoel, het wilde kaltstellen, is natuurlijk ook niet de manier.Nu even de slachtoffers die van mij nobel moeten zijn. Slachtoffers hoeven van mij niets te zijn, Stan, ik wil slachtoffers beschrijven zoals ze zijn, het gaat niet om mij, maar om de slachtoffers. Hun daden moeten worden beschreven, maar natuurlijk ook de motieven, oorzaken en redenen voor hun daden. Natuurlijk, natuurlijk. Ik verkeerde in de veronderstelling dat jij vond dat slachtoffers nobel zijn. Dat blijkt dus niet het geval, prima. Ik heb je realiteitszin onderschat. Wel, dat doet me deugd.Ik begrijp echter niet op grond waarvan jij denkt dat ik vind dat alleen de slachtoffers en niet de daders langs de morele meetlat moeten worden gelegd. Of dat ze langs een gelijke morele meetlat moeten worden gelegd. Ik zou het prettiger gevonden hebben als je had gevraagd óf ik dat vind, dan wáárom ik dat vind. Ik heb mijn morele meetlat niet in de aanslag. Evenzo als slachtoffers moeten worden beschreven zoals ze zijn en waarom ze zo zijn, moeten daders worden beschreven zoals ze zijn en waarom ze zo zijn, in zo veel mogelijk relevante facetten. En verder vind ik dat misstanden, door wie ze ook worden gepleegd, openbaar moeten worden gemaakt - ja, én verklaard, in een perspectief geplaatst, enzovoorts, opdat duidelijk wordt wat de hoofdoorzaak is van het probleem.Geboren criminelen zijn zeldzaam. Dat ze crimineel zijn geworden, daar zit vaak ook een heleboel achter. Daar kunnen weer maatschappelijk misstanden of misstanden in de persoonlijke levenssfeer achter zitten. Betekent dit dat criminelen geen rekenschap hoeven af te leggen? Stel, een Palestijn doodt een Israelische burger. Deze burger is, geheel buiten zijn schuld, in Israel geboren, heeft in Israel zijn leven, werk en wortels, het lot heeft hem tot een Israelische burger gemaakt. Misschien vindt hij wel dat de Palestijnen net zo goed recht hebben op een staat als hij. Misschien ijvert hij op zijn manier daar wel voor. Die Israelische burgers zijn er ook, al lijken ze in aantal af te nemen. Dat weet die Palestijn niet, hij doodt de Isralier zonder hem dat te vragen. Als hierbij de bezetting waaronder hij lijdt als verzachtende omstandigheid mag worden aangevoerd, dan mag je, bij wat een Isralier doet, de Holocaust er dus ook bij halen. In mindere mate, omdat de Holocaust voorbij is en de bezetting niet, omdat de Palestijnen geen schuld hebben aan de Holocaust en Israel wel schuld heeft aan de bezetting - maar toch.Even voor de duidelijkheid: ik zeg niet dat je er zus of zo over denkt. Ik teken dit gewoon op ter overweging. Hamas, Stan, dat zijn geen lieverdjes. Nee, en Israel, dat zijn al helemàààl geen lieverdjes. Hamas, Stan, dat zijn óók geen lieverdjes, en zo is het. Jouw bevriende echtpaar wilde misschien alleen zeggen dat de zaken niet geheel zwart/wit liggen, zonder te weerspreken dat het spectrum in Israelische richting duidelijk het zwartst uitslaat. Zouden de ideologen van Hamas hun onprettige ideeen aan de bezetting te danken hebben? Ik twijfel. Het lijkt me zeer moeilijk te achterhalen. Wacht even, Stan, ik maak wel degelijk een onderscheid tussen iemand als Khaled Meshal en de vluchtelingen in, pak´m beet, Rafah, Khan Younis en Jabaliya, die op zijn beweging hebben gestemd. Hoe kom je erbij dat ik de morele kwaliteiten van het gehele Palestijnse volk gelijk stel aan die van Hamas? Ja, Hamas heeft zijn succes voor een groot deel te danken aan de omstandigheden waaronder de Palestijnen moeten leven, en die omstandigheden zijn weer te wijten aan de Israelische politiek. Monster van Frankenstein, enzovoorts. Dat zet ik er allemaal weer voor jou bij, zoals ik het ook ten behoeve van het lezerspubiek van mijn commerciele massamedium heb opgeschreven, want je richt je pijlen vaak op wat ik niet schrijf omdat ik veronderstel dat het onomstreden is, althans: tussen ons, mensen die er wat meer van weten. Maar Hamas, dat zijn ook geen lieverdjes, er is niets mis mee om dat op te merken. Moet dát soms worden verzwegen? Betekent het, wanneer je dit niet verzwijgt, onmiddellijk dat de Israelische wandaden onderbelicht blijven? Behoren de morele kwaliteiten van Hamas tot verboden informatie?Lieverdjes waren ook de Palestijnse schutters niet die de levens van Palestijnse kinderen welbewust in gevaar brachten, door over hun hoofden naar Israelische soldaten te schieten, waarop deze terugschoten en daarbij gelukkig geen kinderen raakten. Ik heb dat duidelijk waargenomen. Dat is dus geen Israelische propaganda, dat gebeurt écht, en het is geen actie van wat loslopende gangsters, het is taktiek. Ik heb het - helaas - niet opgeschreven, omdat ik het niet wilde geloven en mijn waarneming niet vertrouwde, en uit de onterechte, misschien zelfs laffe vrees een verkeerd accent te leggen in mijn berichtgeving over slachtoffers en daders.Maar wacht, wacht, wacht, Stan, als dat roadblock op de weg naar die nederzetting - Beit-El bij Al-Bireh - er niet was geweest, als de nederzetting er niet was geweest, dan waren die schutters er ook niet geweest. Ik zet het er maar weer even bij, voor het geval je denkt dat ik te dom of gewetenloos ben om dit evidente feit te erkennen.

Tot zover,

Carl

Geplaatst door carl stellweg op stan op 12:21 AM'

Carl, je schrijft: 'Maar Hamas, dat zijn ook geen lieverdjes, er is niets mis mee om dat op te merken. Moet dát soms worden verzwegen? Betekent het, wanneer je dit niet verzwijgt, onmiddellijk dat de Israelische wandaden onderbelicht blijven? Behoren de morele kwaliteiten van Hamas tot verboden informatie?' Niets moet worden verzwegen, alleen moet je jezelf afvragen: wat is op dit moment de relevantie van dit feit. Als jij in je krant schrijft dat het Israelische geweld in Jenin 'beheerst en effectief' was om zo te kunnen suggereren dat het Israelische leger met zijn tanks en gevechtshelicopters een zegen zijn geweest, aangezien ‘Jenin destijds een van de meest gewelddadige en wetteloze steden op de Westelijke Jordaanoever [was], maar sindsdien tot bloei [is] gekomen,' terwijl je vervolgens aan mij schrijft dat er in Jenin sprake was van 'Israelische oorlogsmisdaden', dan bedrieg je je lezers. Je suggereert dat het ‘beheerst en effectief' Israelische geweld ook tegen de burgerbevolking ertoe heeft geleid dat Jenin ‘tot bloei’ is gekomen, dat moeten we volgens jou niet vergeten, en zeker niet nu we weten dat 'ook Hamas geen lieverdjes zijn.' Want in die context gebruikte je deze kwalificatie. Dat Hamas geen lieverdjes zijn weet elke lezer van het AD. Jouw informatie was op dat moment alleen bedoeld als een extraatje, om de lezers nog eens goed duidelijk te maken dat we de Israelische strijdkrachten zonder enig moreel bezwaar Gaza-stad kunnen laten binnenrukken. Per slot van rekening zitten daar allerlei Hamasfiguren die 'geen lieverdjes zijn.' Binnen de context van jouw verhaal is dit propaganda, niets meer. En voor de rest Carl, als jij meent dat Hamas de oorzaak is van dit al 60 jaar durende onrecht bewijs dat dan ook, in plaats van met vage sentimenten aan te komen. Nu bespeel je alleen angsten en sentimenten. Bespeel de volgende keer de ratio met feiten. Maar ik vrees dat dit niet meer kan bij de westerse commerciele massamedia en wel omdat de journalist in dienst van een commerciele krant het publiek dient te behagen en dat is precies wat steeds er steeds meer gebeurt. Die ontwikkeling is door de commerciele belangen onvermijdelijk. Milan Kundera verklaarde al jaren geleden dat 'je je de toekomst wel kunt voorstellen zonder de klassenstrijd of zonder de psychoanalyse, maar niet zonder de onweerstaanbare opkomst van pasklare ideeen die, ingevoerd in computers, gepropageerd door de massamedia, het gevaar met zich meebrengen binnenkort een macht te worden die elk oorspronkelijk en individueel denken verplettert en zo de werkelijke essentie van de Europese cultuur van onze tijd verstikt.’ Kundera waarschuwde ervoor dat we zo de wereld van de kitsch binnentreden. ‘Het woord kitsch verwijst naar de houding van degene die tot elke prijs zoveel mogelijk mensen wil behagen. Om te behagen dien je je te conformeren aan wat iedereen wenst te horen, in dienst te staan van de pasklare ideeen, in de taal van de schoonheid en de emotie. Hij beweegt ons tot tranen van zelfvertedering over de banaliteiten die wij denken en voelen… Op grond van de dwingende noodzaak te behagen en zo de aandacht van het grootst mogelijke publiek te trekken, is de esthetiek van de massamedia onvermijdelijk die van de kitsch en naarmate de massamedia ons gehele leven meer omsluiten en infiltreren, wordt de kitsch onze dagelijkse esthetiek en moraal.’

De commerciele massamedia, Carl, zijn het medium om de massa te disciplineren. Zonder journalisten zou de macht volkomen hulpeloos zijn. Dit is wat een van de grootste journalisten van de twintigste eeuw, Walter Lippmann, schreef in zijn studie Public Opinion: 'A leader or an interst that can make itself master of current symbols is the master of the current situation.'

'Hamas zijn geen lieverdjes' en de inval in Jenin was 'beheerst en effectief'. Lippmann had gelijk, de strijd wordt met symbolen van goed en kwaad uitgevochten, in al die krantenkolommen.

Noam Chomsky schreef over de grote verlichtingsfilosoof David Hume: 'in considering his First Principles of Government, he expressed his puzzlement over ''the easiness with which the many are governed by the few" and "the implicit submission with which the men resign their own sentiments and passions to those of their rulers". "When we enquire by what means this wonder is brought about", Hume concluded, "we shall find, that as Force is always on the side of the governed, the governors have nothing to support them but opinion. It is therefore, on opinion only that government is founded; and this maxim extends to the most despotic and most military governments, as well as to the most free and most popular.'''

Opinies dus. En die meningen worden verspreid door de priesters van de moderniteit, de journalisten, die bepalen wat waar is en wat niet, wie de macht behoort te hebben en wie niet, wie een barbaar is en wie niet, wie de vijand is en wie niet. En daar draait het allemaal om. Vandaar dat je voorafgaand aan de Israelische oorlogsmisdaden in Gaza schreef dat in Jenin het Israelische geweld van de op drie na machtigste strijdkrachten ter wereld 'beheerst en effectief' was, terwijl je wist dat het 'oorlogsmisdaden' waren, zoals je mij schreef. Maak jezelf niets wijs Carl, je wist wat je deed! Je weet als journalist wat de strekking van je woorden zijn, tenzij je gek bent.

Tenslotte dit: ik heb je geprezen voor het feit dat je uberhaupt gereageerd hebt, de meeste van onze collega's durven dat niet. Die zijn bang voor tegenargumenten en gaan elke discussie met mensen zoals ik angstvallig uit de weg. Als ik over jouw werkwijze schrijf, schrijf ik in feite over de werkwijze van de meesten van onze collega's. Jij bent geen uitzondering. Je hebt in wezen ook geen fout gemaakt, je hebt gedaan wat de meerderheid van de journalisten doen, je bent binnen de grenzen gebleven van de officiele versie van de werkelijkheid, de gesanctioneerde versie zoals de macht die graag ziet. Doe je dat in de toekomst niet dan zul je snel merken dat je gemarginaliseerd wordt en er zijn maar heel weinig journalisten die zich dat financieel en mentaal kunnen permitteren. Such is life.

De Israelische Oorlogsmisdaden

Photographer: Iyad El-Baba
Organization: UNRWA

' AMNESTY INTERNATIONAL

Press Release19 January 2009

Israel/Occupied Palestinian Territories:

Israel's use of white phosphorus against Gaza civilians "clear and undeniable"Amnesty International delegates visiting the Gaza Strip found indisputable evidence of widespread use of white phosphorus in densely populated residential areas in Gaza City and in the north. "Yesterday, we saw streets and alleyways littered with evidence of the use of white phosphorus, including still burning wedges and the remnants of the shells and canisters fired by the Israeli army," said Christopher Cobb-Smith, a weapons expert who is in Gaza as part of a four-person Amnesty International fact-finding team."White phosphorus is a weapon intended to provide a smokescreen for troop movements on the battlefield," said Cobb-Smith. "It is highly incendiary, air burst and its spread effect is such that it that should never be used on civilian areas”. “Such extensive use of this weapon in Gaza's densely populated residential neighbourhoods is inherently indiscriminate. Its repeated use in this manner, despite evidence of its indiscriminate effects and its toll on civilians, is a war crime," said Donatella Rovera, Amnesty’s researcher on Israel and the Occupied Palestinian Territories. White phosphorus wedges are scattered all around residential buildings and many were still burning on Sunday, further endangering the residents and their property; streets and alleys are full of children playing, drawn to the detritus of war and often unaware of the danger. "Artillery is an area weapon; not good for pinpoint targeting. The fact that these munitions, which are usually used as ground burst, were fired as air bursts increases the likely size of the danger area,” said Chris Cobb-Smith.Each 155mm artillery shell bursts deploying 116 wedges impregnated with white phosphorus which ignite on contact with oxygen and can scatter, depending on the height at which it is burst (and wind conditions), over an area at least the size of a football pitch. In addition to the indiscriminate effect of air-bursting such a weapon, firing such shells as artillery exacerbates the likelihood that civilians will be affected.Amnesty International delegates found both burning white phosphorous wedges and their carrier shells (which delivered them) in and around houses and buildings. Some of these heavy steel 155mm shells have caused extensive damage to residential properties. Among the places worst affected by the use of white phosphorus was the UNRWA compound in Gaza City, where Israeli forces fired three white phosphorus shells on 15 January. The white phosphorus landed next to some fuel trucks and caused a large fire which destroyed tons of humanitarian aid. Prior to this strike the compound had already been hit an hour earlier and the Israeli authorities had been informed by UNRWA officials and had given assurance that no further strikes would be launched on the compound.In another incident on the same day a white phosphorus shell landed in the al-Quds hospital in Gaza City also causing a fire which forced hospital staff to evacuate the patients. White phosphorus landing on skin can burn deep through muscle and into the bone, continuing to burn unless deprived of oxygen. BackgroundSeparate unilateral ceasefires announced by Israel and by Hamas with effect from 18 January were not respected by either side. Israeli forces remained stationed in several areas of the Gaza Strip and on the morning of 18 January missiles fired by Israeli forces killed 11-year-old Angham Rif’at al-Masri and injured her mother east of Beit Hanoun in the north of the Gaza Strip. At the same time Palestinian armed groups fired several rockets into towns and villages in southern Israel, lightly wounding three Israeli civilians.'