De Pro Israel Lobby 84

De Pro-Israel Lobby bericht: 'Joods magazine weerlegt mythes

Het Joodse magazine Tikkun zet de mythes op een rijtje die gebruikt worden door pro-Israëlische politici, lobbyisten en journalisten. Deze mythologie over de geschiedenis van Israël en de Palestijnen is nog steeds in zwang bij Nederlandse zionisten en filosemieten, en ook het CIDI, teneinde de terreur van Israël goed te praten.

Before 2000, three major mythologies were refuted by serious historians and journalists—most of them Israeli.
First, there was the myth that in 1948 a weak Israeli army (David) heroically overcame a strong Arab army (Goliath) that intended to destroy the new Jewish state [1]; in fact, the Israeli armies outnumbered and outgunned a small coalition of half-hearted Arab armies, whose primary purpose was to prevent each other from grabbing off pieces of Palestine, rather than to “drive the Jews into the sea.”
Second, there was the myth that hundreds of thousands of Palestinian refugees voluntarily fled their homes and villages in 1947-48 [2]; the evidence is overwhelming that the main reason the Palestinians fled was either out of the justified fear they might be massacred, as had happened at Deir Yassin and elsewhere, or because the Zionist armed forces rounded them up and forced them across the borders into Egypt, Lebanon, Jordan, and Syria.
Third, there was the myth that both the Palestinians and their Arab neighbors “never lost an opportunity to lose an opportunity” to reach peaceful political settlements with Israel [3]; in fact it is Israel that has repeatedly turned down real opportunities for peaceful settlements—with Egypt until the 1970s, with Jordan until the 1980s, and with the Palestinians, Syria, and the Arab world as a whole today.
In all these cases, Israel’s leading enemies, as well as the Arab League, representing most Arab countries, were and still are ready not only to end their conflict with the Jewish state but to normalize diplomatic and economic relations with it, in exchange for full Israeli withdrawal from the Golan Heights, the West Bank, Gaza, and Arab East Jerusalem, followed by the creation of an independent Palestinian state with its capital in East Jerusalem. Consequently, the main reason for the continuation of Israel’s conflict with the Arab world (other than with Egypt) is that Israel has refused to withdraw from the expanded territory it conquered in 1967.
Since 2000 there has been a new myth, one that may be even more factually wrong and pernicious in terms of its consequences in the Israeli-Palestinian conflict. According to this myth, the last serious peace negotiations between the Israelis and the Palestinians, at Camp David in July 2000, broke down because Yasir Arafat and the Palestinians rejected a generous settlement offered by Prime Minister Ehud Barak.[4] This myth says the Palestinians made no counteroffers of their own, and turned instead to terrorist violence against the Israeli population.
Lees verder: http://tikkun.org/magazine/tik0811/frontpage/irresponsible

De mythes die Tikkun opnoemt worden door het CIDI bijna letterlijk gebruikt om de Israëlische terreur te legitimeren:
[1] CIDI: “De Palestijnen en Arabische leiders meenden echter dat er geen plaats was voor een Joodse staat. De oorlog, die zij op 14 mei 1948 tegen Israel begonnen, had tot doel de Joodse staat te vernietigen.” http://www.cidi.nl/faq/faq.html#3
[2] CIDI: “Tijdens de periode voorafgaande aan de Israelische Onafhankelijkheidsoorlog tot aan de Wapenstilstands-akkoorden (1947-1949) ontvluchtten honderdduizenden Palestijnse Arabieren hun grondgebied. Een deel ontsnapte aan het oorlogsgeweld, een deel gaf gehoor aan oproepen van Ara-bische leiders om tijdelijk te evacueren en een deel werd door Israelische troepen uit strategische gebieden verdreven. Een belangrijk feit dat de vlucht stimuleerde, was dat in de periode onmiddellijk na de acceptatie van het VN delingsplan voor Palestina (november 1947) vrijwel alle Palestijnse leiders het Engelse Mandaatgebied Palestina verlieten.” http://www.cidi.nl/faq/faq.html#7
[3] CIDI: “Vanaf de stichting van de staat Israel heeft dat land stelselmatig aangedrongen op vreedzame coëxistentie. In de Israelische Onafhankelijkheidsverklaring van 15 mei 1948 staat expliciet, dat Israel zijn hand in vrede uitstrekt naar de Arabische buren. Zij waren toen in oorlog tegen de Joodse staat. Ook na alle oorlogen, terreurgolven en boycotacties, die tegen Israel werden gevoerd, heeft Jeruzalem steeds vrede aangeboden en zich bereid verklaard een hoge prijs daarvoor te betalen.”
[4] CIDI: “Terwijl de Israëli’s een groot deel van hun afspraken onder de Oslo akkoorden zijn nagekomen, met als belangrijkste de overdracht van delen van de Westbank en de Gazastrook aan de Palestijnse Autoriteit - als gevolg waarvan 97 procent van de Palestijnen zich al jaren onder het bestuur van Arafat bevindt – hebben de Palestijnen vrijwel al hun verplichtingen onder de Oslo akkoorden structureel geschonden, met als belangrijkste het afzien van geweld als middel om politieke doelstellingen te verwezenlijken.” http://www.cidi.nl/faq/faq.html#1 '

Zie: http://empire.blogsome.com/2008/12/16/joods-magazine-weerlegt-mythes/

De Commerciele Massamedia 169

Op Radio 6 hoorde ik zojuist om 10 uur dat Israel Gaza heeft gebombardeerd. Er werd niet bijverteld waarom. Dat is irrelevant voor de NOS. Arabieren moet je nu eenmaal bombarderen. Het racisme is diep doorgedrongen in de Nederlandse commerciele massamedia.

Maarten Huygen van de NRC 2

Beste Maarten Huygen,

Na je stukje in de krant met als strekking ho, ho, tut, tut, doe maar normaal dan doe je al gek genoeg, er is allemaal niets aan de hand, wil ik je erop wijze dat na Auschwitz en Hiroshima alles mogelijk is. Dat weet ieder zinnig mens. Jaren geleden interviewde ik een Nederlander die als krijgsgevangene van de Japanners de atoombomontploffing in Hiroshima had overleefd en als een van de eersten de onvoorstelbare vernietiging aanschouwde. Na zijn bevrijding vocht hij tegen de vrijheidsstrijders in Indonesie. Hij schreef een boek over hetgeen hij had meegemaakt. De man die zelf zo geleden had in een Japanse concentratiekamp stelde zichzelf de vraag wat hem had bezield om onmiddellijk daarna zelf Indonesiers te doden en in concentratiekampen op te sluiten. Hoe kwam het dat ik niets geleerd had, zo vroeg hij zichzelf af.

Na Auschwitz en Hiroshima is alles mogelijk, zo weten we nu. In de fascinerende documentaire The Fog of War vertelt de Amerikaanse oud-minister van Defensie Robert McNamara dat als de VS de Tweede Wereldoorlog had verloren hij een grote kans had gelopen om wegens oorlogsmisdaden te worden veroordeeld. Want hij organiseerde de vernietiging van tientallen Japanse steden door middel van Amerikaanse napalmbombardementen, waarbij op 1 avond alleen al in Tokio meer dan 100.000 burgers om het leven kwamen. De bemanning van de vliegtuigen konden de brandende lijken ruiken. Toen McNamara een paar jaar geleden naar Nederland kwam om over deze documentaire te praten en om ons te waarschuwen voor het feit dat een mens in een oogwenk in een monster kan veranderen, ging ik als journalist een uurtje eerder naar de bijeenkomst waar hij zou spreken, om hem te zien binnenkomen. Ik wilde zien hoe een oorlogsmisdadiger loopt, zit, staat, ademt, lacht en praat. Welnu, het antwoord is: hij verschilt in niets van ons. Ik zag een wat stoffige bureaucraat in een versleten regenjas binnenwandelen. Het meest opvallende vond ik dat hij op lullige schoenen met dikke rubberen zolen liep, waarschijnlijk had hij last van zijn voeten. Daar liep hij, een Schreibtischmorder, een uitstekende organisator die de vijand niet eens haatte, net zo min als Eichmann de joden had gehaat, een doodgewone man die zijn werk deed. En dat maakt het zo griezelig Maarten. Hoeveel McNamara's en Eichmannen lopen er nu rond, tussen ons in, langs ons heen? Terwijl jij denkt met gewone mensen te maken te hebben, blijken het op een bepaald moment massamoordenaars te zijn.

In 1995 schreef de Robert McNamara dat als gevolg van het Vietnam-beleid van ‘de regeringen Kennedy, Johnson en Nixon… verschrikkelijk leed’ hadden toegebracht aan miljoenen mensen, omdat ‘wij de macht onderschatten van het nationalisme teneinde een volk te motiveren… om te vechten en te sterven voor hun overtuigingen en waarden- en we blijven dat vandaag de dag nog steeds doen in vele delen van de wereld,’ terwijl ‘wij niet het door Rondgegeven recht hebben om elke natie naar ons eigen beeld te scheppen.’ McNamara wees erop dat de ‘defensie uitgaven [in de VS] tijdens het fiscale jaar 1993 in totaal 291 miljard dollar bedroegen –25 procent meer… dan in 1980.’ Eenkwart meer, ondanks het feit dat de Koude Oorlog voorbij was, hetgeen aantoont dat de Sovjet Unie niet de oorzaak maar de aanleiding was van de militarisering van Amerika. ‘De VS spendeert bijna evenveel voor nationale veiligheid als de rest van de wereld tezamen.’ Volgens hem zijn tijdens de Vietnam-oorlog 3,4 miljoen Zuidoost Aziaten om het leven gekomen, onder wie talloze burgers van Laos, het zwaarst gebombardeerde land in de geschiedenis als we uitgaan van het aantal inwoners. Eenkwart van de bevolking vluchtte naar grotten in de bergen om aan het bruut geweld te ontkomen. De Amerikaanse luchtmacht gooide twee keer zoveel bommen op Laos dan destijds op Nazi-Duitsland, tien jaar lang elke 9 minuten een clusterbom. Omdat –volgens ‘USA TODAY,’ tien tot dertig procent van deze tegen mensen gerichte, in kleine fragmenten uiteenspattende bommen, niet explodeerde, komen tot op de dag van vandaag nog steeds Laotianen om het leven, de meerderheid van hen spelende kinderen. Ook Cambodja leed onder het Amerikaans terrorisme, een ander woord is er niet voor, tenminste als we de definitie hanteren zoals afgedrukt in het Amerikaanse Leger Handboek, waarbij terrorisme omschreven wordt als ‘het bewust geplande gebruik van geweld of dreiging van geweld om doelen te bereiken die politiek, religieus, of ideologisch van aard zijn.’ Meer dan 600.000 Cambodjanen kwamen om bij Amerikaanse bombardementen en door de totale verwoesting van landbouwgronden werden de overlevenden geconfronteerd met een massale hongersnood. Zie:
http://home.wxs.nl/~houck006/filosofie2.html

Gisteren Maarten schreef je dit in je krant: 'Ik las nog een ander affiche met de merkwaardige tekst: `In '40-'45 moesten de joden oprotten. Wie nu'. Twee mensen vertelden mij dat ze zich onmiddellijk schaamden zodra ze deze tekst op het station zagen. De tekst klopt ook niet. Op dit moment denkt niemand aan het ombrengen van hele minderheidsgroepen. Ook in 1940 was daar geen sprake van. Tot de Duitsers de boel overnamen. Dat de deportaties werden opgelegd, pleit lang niet iedereen vrij, maar de bezetting van toen is niet te vergelijken met het vrije bestaan van nu.'

In deze paar zinnen schuilen allerlei gedachten en veronderstellingen. Je schrijft: 'Op dit moment denkt niemand aan het ombrengen van hele minderheidsgroepen.' Hoe weet je dat zo zeker. Kun jij in de hoofden van mensen kijken? Nee, dus waar is deze bewering op gebaseerd? En stel dat je gelijk zou hebben dan nog zegt dit niets, want als 'trendwatcher' weet je hoe grillig de menselijke geest is. Nu even niet, morgen misschien wel. Je komt vervolgens met de Tweede Oorlog als argument aan. Welnu, toen keken de meeste Nederlanders de andere kant op terwijl hun joodse buren werden afgevoerd, net zoals de Nederlanders nu de andere kant opkijken terwijl namens jou en mij en al onze landgenoten de bevolking in Gaza geboycot wordt zodat sommige Palestijnen nu gras moeten eten, aldus The Sunday Times. Heb jij je als journalist publiekelijk verzet tegen het feit dat minister Verhagen voorop loopt als pleitbezorger van deze terreur? Nee. Waarom niet? En doet dit je niet twijfelen aan de stelligheid waarmee je van alles beweert? Je kunt zeggen: 'Ja, maar dat is ver van mijn bed'. Ik denk dat dit een onjuiste reactie zou zijn, want in een geglobaliseerde wereld is nagenoeg alles om de hoek. Het gaat hier om een door onze politici al dan niet openlijk gesteunde terreur, waar jij over zwijgt, terwijl nota bene zoals je zelf stelt: 'de bezetting van toen niet te vergelijken [is] met het vrije bestaan van nu.' Met andere woorden als jij zelfs nu al zwijgt, terwijl je geen enkel risico loopt om normen en waarden te verdedigen, hoe stil zal jij dan wel niet zijn als de touwtjes worden aangetrokken? En dat geldt niet alleen voor jou, maar ook voor die miljoenen andere Nederlanders die zwijgen als het graf. En jij hebt ook nog eens als trendwatchende journalist de mogelijkheid om je publiekelijk uit te spreken. Kortom, denk na, voordat je iets opschrijft Maarten, woorden zijn niet consequentieloos, beste collega.

Obama 70

CHANGE? NO CHANGE! The same old song.

Obama's Betrayal of Public Education? Arne Duncan and the Corporate Model of Schooling
Wednesday 17 December 2008
by: Henry A. Giroux and Kenneth Saltman, t r u t h o u t Perspective

Since the 1980s, but particularly under the Bush administration, certain elements of the religious right, corporate culture and Republican right wing have argued that free public education represents either a massive fraud or a contemptuous failure. Far from a genuine call for reform, these attacks largely stem from an attempt to transform schools from a public investment to a private good, answerable not to the demands and values of a democratic society but to the imperatives of the marketplace. As the educational historian David Labaree rightly argues, public schools have been under attack in the last decade "not just because they are deemed ineffective but because they are public."[1] Right-wing efforts to disinvest in public schools as critical sites of teaching and learning and govern them according to corporate interests is obvious in the emphasis on standardized testing, the use of top-down curricular mandates, the influx of advertising in schools, the use of profit motives to "encourage" student performance, the attack on teacher unions and modes of pedagogy that stress rote learning and memorization. For the Bush administration, testing has become the ultimate accountability measure, belying the complex mechanisms of teaching and learning. The hidden curriculum is that testing be used as a ploy to de-skill teachers by reducing them to mere technicians, that students be similarly reduced to customers in the marketplace rather than as engaged, critical learners and that always underfunded public schools fail so that they can eventually be privatized. But there is an even darker side to the reforms initiated under the Bush administration and now used in a number of school systems throughout the country. As the logic of the market and "the crime complex"[2] frame the field of social relations in schools, students are subjected to three particularly offensive policies, defended by school authorities and politicians under the rubric of school safety. First, students are increasingly subjected to zero-tolerance policies that are used primarily to punish, repress and exclude them. Second, they are increasingly absorbed into a "crime complex" in which security staff, using harsh disciplinary practices, now displace the normative functions teachers once provided both in and outside of the classroom.[3] Third, more and more schools are breaking down the space between education and juvenile delinquency, substituting penal pedagogies for critical learning and replacing a school culture that fosters a discourse of possibility with a culture of fear and social control. Consequently, many youth of color in urban school systems, because of harsh zero-tolerance polices, are not just being suspended or expelled from school. They are being ushered into the dark precincts of juvenile detention centers, adult courts and prison. Surely, the dismantling of this corporatized and militarized model of schooling should be a top priority under the Obama administration. Unfortunately, Obama has appointed as his secretary of education someone who actually embodies this utterly punitive, anti-intellectual, corporatized and test-driven model of schooling.'

Lees verder: http://www.truthout.org/121708R

Maarten Huygen van de NRC

De NRC bericht: 'Excuses voor de holocaust zijn gratis
Gepubliceerd: 15 december 2008 13:30 Gewijzigd: 15 december 2008 13:41
De NS kan beter naar Duits voorbeeld de treindeportatie van joden tentoonstellen in het spoorwegmuseum, vindt Maarten Huygen.
Door Maarten Huygen
Een verlate posteractie op stations tegen de deportaties van joden per trein: `Vroeger vertrok hier de trein naar Auschwitz. Wanneer wordt de wereld wijzer'. Het antwoord op deze uitroep lijkt me duidelijk. Een volgende bezetter kan net zo goed minderheden uit Nederland naar vernietigingskampen sturen, al of niet met tegenzin geholpen door Nederlanders. Het getuigde van moed om tegen de Duitse bezetter op te staan en dat is geen vak dat op school kan worden onderwezen. De samenwerking van Nederlandse troepen aan de deportatie van moslims uit Srebrenica laat zien dat moed in de naoorlogse jaren niet minder zeldzaam is geworden.
Ik las nog een ander affiche met de merkwaardige tekst: `In '40-'45 moesten de joden oprotten. Wie nu'. Twee mensen vertelden mij dat ze zich onmiddellijk schaamden zodra ze deze tekst op het station zagen. De tekst klopt ook niet. Op dit moment denkt niemand aan het ombrengen van hele minderheidsgroepen. Ook in 1940 was daar geen sprake van. Tot de Duitsers de boel overnamen. Dat de deportaties werden opgelegd, pleit lang niet iedereen vrij, maar de bezetting van toen is niet te vergelijken met het vrije bestaan van nu.'

Lees verder: http://www.nrc.nl/europa/in_europa/article2093214.ece/

Excuses_voor_de_holocaust_zijn_gratis%0A

Zeg Maarten Huygen, bekend colomnist/trendwatcher en beste collega van me, het ontbreekt je aan verbeeldingskracht. Als iemand voor de oorlog tegen jouw familie had gezegd dat joden tijdens de oorlog door de NS gedeporteerd zouden worden naar vernietigingskampen, had je familie dit niet geloofd. Nu geloof jij niet dat bijvoorbeeld ooit Arabieren zouden kunnen worden afgevoerd. Weet je Maarten, uit het tolerante Nederland zijn procentueel twee keer zoveel joden gedeporteerd als uit Belgie en drie keer meer dan uit Frankrijk. In het land van het poldermodel is van alles mogelijk. Vandaar dat die vraag: 'In '40-'45 moesten de joden oprotten. Wie nu?' niet zo vreemd is. Begrijp je het nu een beetje. Toen keken de Nederlanders de andere kant op, of verraadden hun joodse buren, of verdienden geld aan hun deportatie of aan het leegroven van hun huizen. Mijn levenspartner zit in de commissie roofkunst, die de Nederlandse regering een halve eeuw na dato adviseert joodse gedupeerden hun door de Nederlandse staat achterover gedrukte kunst terug te geven. Een halve eeuw na dato, Maarten! Een zeer klein percentage Nederlanders zat in het verzet, net zoveel Nederlanders als er in de SS zaten.

Het kostte de NS een halve eeuw om excuses aan te bieden voor het feit dat het 4,80 gulden verdiende aan elke deporteerde joodse Nederlander, 4,80 enkele reis naar het einde van de nacht. Maarten, wordt volwassen, de menselijke geest is veel complexer dan jij vermoedt. Cultuur is een flinterdun laagje dat in een oogwenk kan zijn verdwenen. Dat kan elke overlevende je zo vertellen. Voordat je het weet, zwiepen de poorten van Auschwitz weer open. Luister naar de overlevenden jongen voordat je al die pedante nonsens opschrijft. Je afgeschermde wereldje is niet de wereld. Het is een synthetisch bestaan, zo zul je zien zodra je de moeite neemt je hoofd buiten de polder te steken. Doe dat eens. En lees intussen de klassieken, begin eens bij Primo Levi. Die kan je veel uitleggen, en dat is altijd meegenomen voor iemand die van zijn vak trendwatcher is. Let goed op, voordat je het weet is er weer een hele nieuwe trend. Begrijp je. Niets is zo veranderlijk als de mens.

De Noord-Zuid Lijn

Dit gaat de Nederlandse belastingbetaler honderden miljoen euro's kosten. Amsterdamse wethouders die de boel hebben bedrogen. Aftreden dus. Anders heeft de democratie geen inhoud meer, iemand moet vertantwoordelijk kunnen worden gesteld. Alleen in een dictatuur en in het poldermodel is dit niet het geval. Zowel links als rechts hebben de zaak bedrogen. Niet weten betekent niet willen weten. En als ze het werkelijk niet hebben geweten dan hebben ze gefaald, want ze hadden het moeten weten. Dus aftreden.

De NRC bericht: 'De betrokken wethouders zeggen niet van dit gebruik van stelposten te hebben geweten. Wethouder Duco Stadig (Ruimtelijke ordening, PvdA): „Dat heb ik nooit geweten. Dus zeker 40 procent van de kosten van zo’n station was een stelpost?” Frank Köhler (Noord-Zuidlijn, GroenLinks) noemt de gang van zaken „schokkend” . Zijn opvolger Geert Dales (VVD) zegt dat de stelposten worden genoemd in een vertrouwelijke brief van de toenmalig directeur van het projectbureau Noord-Zuidlijn. „Die brief is in het bestuurlijk team besproken.”
Het is niet voor het eerst dat de gemeente Amsterdam creatief stelposten gebruikt om een project binnen de begroting te laten passen. Dat gebeurde ook bij de Stopera. De commissie die in 1988 onder leiding van hoogleraar bestuursrecht Herweijer onderzoek deed naar de kostenoverschrijdingen van de Stopera oordeelde dat grote bouwprojecten nooit meer open einden mochten hebben, zoals de stelpost. In de gemeenteraad hebben raadsleden keer op keer gevraagd of de metrolijn wel ''Herweijer-proof'' is. Het college heeft dat altijd bevestigd.'
Lees verder: http://www.nrc.nl/binnenland/article2095647.ece/Amsterdam_raamde_kosten_Noord-Zuidlijn_bewust_laag

Minister Maxime Verhagen 2

Dit is de titel:

'Naar een menswaardig bestaan
Een mensenrechtenstrategie voor het buitenlands beleid

Brochure downloaden (pdf, 767Kb)
Brochure bestellenDeze publicatie is bestelbaar. Kosten: Deze publicatie is gratis.Bel gratis 0800-8051

Op 6 november 2007 presenteerde de minister van Buitenlandse Zaken een nieuwe mensenrechtenstrategie voor het buitenlands beleid 'Naar een menswaardig bestaan'. Deze strategie neemt mensenrechten als uitgangspunt van het Nederlands buitenlands beleid. Ook licht de strategie toe hoe Nederland dit beleid wil uitvoeren.
Datum van uitgave: november 2007/ Buza bestelcode BZDR6621/N'

Naar een menswaardig bestaan is de titel van het mensrechtenrapport dat minister Verhagen heeft samengesteld. Naar een menswaardig bestaan, het staat er echt, geschreven door een katholieke minister die niet alleen in Jezus gelooft, maar ook nog in mensenrechten, tenminste zo beweert hij. Verhagen is dezelfde minister die vooraan loopt in de boycot tegen de Palestijnse burgerbevolking in Gaza, burgers die volgens The Sunday Times in steeds behoeftigere omstandigheden komen te verkeren, waardoor sommigen nu zelfs gras moeten eten. Een boycot, met andere woorden: een collectieve bestraffing, van de burgerbevolking omdat die democratisch op Hamas heeft gestemd, een collectieve bestraffing die in strijd is met het internationaal recht, die een collectieve bestraffing van de burgerbevolking onomwonden verbiedt. Ik zie elke dag weer volksvertegenwoordigers mooi weer spelen, maar geen van deze mensen protesteert publiekelijk tegen de terreur van minister Verhagen. Waarom niet? Zitten ze er voor spek en bonen? Of zijn het racisten die het niets interesseert omdat het hier Arabieren betreft? Als dit met Joden in Israel zou gebeuren dan zouden ze terecht collectief achter de interruptiemicrofoon staan. Waarom nu niet? Wat bezielt deze mensjes? Ik zie Femke Halsema het leuke vrouwtje spelen op de televisie, ik hoor haar mannelijke collega's de mond vol hebben over mensenrechten, maar ik zie niemand die expliciet oproept deze terreur tegen een burgerbevolking te staken. Ik hou het op racisme, ik zou geen enkele andere reden kunnen verzinnen, waarom onze parlementsleden zich racistisch gedragen.

Opmerkelijk is ook dat deze minister Verhagen niet geadviseerd wenst te worden over de mensenrechtenschendingen in Israel. Hij wil wel over de Arabische landen geadviseerd worden, maar niet over Israel. Opmerkelijk, nietwaar. Bekend is ook dat er een pro-Israel lobby is op het minsterie van Buitenlandse Zaken, die onwelgevallige informatie in een bureaula laat verdwijnen.