Willem van Genugten en de Mensenrechten 36

Beste Willem van Genugten,

Jij schreef me gisteren dit:

'Een van degenen uit jouw lijst van geadresseerden liet mij weten, naar aanleiding van jouw opmerking dat ik "te fatsoenlijk" ben, dat ik dat maar vooral moet blijven en dat hij zich erover verbaasde dat ik uberhaupt op jouw aanvallen reageer.'

Willem, wat wil je hiermee nu precies vertellen? Dat deze naar alle waarschijnlijkheid politicus van christelijke huize gelijk heeft? Dat het onbetamelijk is om een hoogleraar in het internationaal recht met feitelijke argumenten en plein publique te bekritiseren? Zo nee, wat probeer je dan te stellen?

Als journalist juich ik het toe dat dankzij internet de commerciele media het monopolie op de berichtgeving heeft verloren, zodat nu 'gewone' burgers allerlei autoriteiten kunnen aanspreken, zonder tussenkomst van betaalde opiniemakers, die vooral hun eigen belangen dienen. Bovendien kan de burger nu zonder hinderlijke tussenkomst van de commerciele pers zelf de primaire bronnen raadplegen. En tenslotte kan men via internet in korte tijd veel meer informatie vergaren dan voorheen toen men nog afhankelijk was van het werk van de commerciele pers. Men kan nu ook de Nederlandse kranten en omroepen met hun focus op het poldergebeuren links laten liggen en publicaties raadplegen die in talloze andere talen op internet staan. In de VS en andere grote landen heeft het progressieve deel van de burgerij zich inmiddels georganiseerd via zogeheten listservers, waardoor nu ook geheel andere voor autoriteiten onwelgevallige informatie beschikbaar komt. Het allerbelangrijkste gevolg is dat burgers ineens kunnen bewijzen dat hun autoriteiten slecht of niet geinformeerd zijn, of dat academici politieke spelletjes spelen, of dat hun politici op de loonlijst staan van grote concerns. De keizer is ineens zonder kleren komen te staan. De autoriteit verliest daardoor nog meer aan gezag en aanzien. Het is te vergelijken met de introductie van de boekdrukkunst, toen het gezag van de geestelijkheid fundamenteel werd ondermijnt doordat burgers de bijbel zonder tussenkomst van de priesters konden gaan lezen. Op die manier kon men zich een eigen voorstelling van de werkelijkheid maken en dat betekende het einde van het absolute gezag van de Paus in Rome. Zonder boekdrukkunst had de rooms-katholieke clerus nog jaren ongestoord door kunnen gaan. Zo is het ook nu. Dat deel van de academische stand dat politieke belangen dient wordt niet meer klakkeloos gelooft. Vandaar dat ik in het openbaar, zonder gehinderd te worden door de officiele consensus van journalistieke praatjesmakers, jou kan aanspreken. En mijn kritiek wordt nog gelezen ook. Die groeiende tegenmacht, gevoed door internet, is iets nieuws en betekent in principe een bedreiging voor de macht, een gevaar dat niet door iedereen wordt beseft. Kennelijk ook niet door de politicus die zich verbaasde over het feit dat ik jou publiekelijk met feiten bekritiseer, en jij gedwongen wordt erop te reageren. Jouw probleem is nu het volgende: het feit dat jij geen antwoord geeft op door mij gestelde vragen is niet iets dat alleen ik zie. Ook de lezers van mijn weblog zien dat en vragen zich net als ik af waar jouw autoriteit nu precies op gebaseerd is. In dit geval in elk geval niet op inzicht. Je zou kunnen stellen dat mijn lezers een te verwaarlozen detail vormen in jouw bestaan. Problematischer is dat als je jouw naam op google inttikt je dan als vijfde vermelding dit ziet:

stan van houcke: Willem van Genugten en de Mensenrechten 15

Willem van Genugten, voor alle duidelijkheid: dat is dus dezelfde minister Verhagen die jij in bescherming neemt. Hetgeen mij leidt tot de volgende ...
stanvanhoucke.blogspot.com/.../willem-van-genugten-en-de-mensenrechten_12.html - In cache -

stan van houcke: Willem van Genugten en de Mensenrechten 26

Professor Willem van Genugten, de grote mensenwereld gaat gewoon door. Israel stopt niet met het schenden van het internationaal recht, tenzij de zionisten ...
stanvanhoucke.blogspot.com/.../willem-van-genugten-en-de-mensenrechten_18.html -

Meer resultaten van stanvanhoucke.blogspot.com weergeven

Met andere woorden Willem, op die manier verspreidt zich de informatie over jou. En dat geldt voor iedereen. Daarom adviseer ik je om deze opmerking aan mij 'dit is wel mijn laatste antwoord aan je' te heroverwegen. Het aardige van internet is dat iedereen mee kan doen aan een werkelijk publieke discussie die gebaseerd is op feiten en argumenten, waardoor de parlementaire democratie weer enige inhoud krijgt. Het heeft geen zin om je daarvan af te sluiten uit angst voor statusverlies. Jouw autoriteit is niet langer meer alleen afhankelijk van een kleine kongsi van direct belanghebbenden, maar nu ook van 'gewone' burgers die elke dag weer geconfronteerd worden met het démasqué van de macht.

Wederom, wat wil je nu precies stellen met deze opmerking: 'Een van degenen uit jouw lijst van geadresseerden liet mij weten, naar aanleiding van jouw opmerking dat ik "te fatsoenlijk" ben, dat ik dat maar vooral moet blijven en dat hij zich erover verbaasde dat ik uberhaupt op jouw aanvallen reageer'? Meer later.

Willem van Genugten en de Mensenrechten 34

Reactie van oud premier Dries van Agt op Willem van Genugten in de NRC:

Er is helemaal geen vredesproces

Gepubliceerd: 20 november 2009 11:24 | Gewijzigd: 20 november 2009 13:05

Het is zonneklaar dat Israël onwillig is zelf tot strafvervolging over te gaan. Het door Willem van Genugten opgeworpen bezwaar tegen internationale berechting is derhalve ongegrond.

Door Dries van Agt

• Discussieer mee op nrc.nl/expert

De minister van Buitenlandse Zaken heeft een adviesraad. Die raad heeft een commissie voor de Rechten van de Mens. De door de minister benoemde voorzitter van die commissie, Willem van Genugten, is “zijn” minister te hulp gesneld (NRC, 9 november) na de kritiek die ik en mijn co-auteurs enkele dagen voordien (NRC, 3 november) hadden uitgebracht op het njet-gedrag van de minister jegens het Goldstone-rapport over de oorlog in Gaza. In ons betoog, aldus Verhagen’s pleitbezorger, wint verontwaardiging het van de ratio. Wij zouden dus niet goed bij ons hoofd zijn.

Justice Richard Goldstone en zijn mede-onderzoekers hebben na grondig onderzoek geconcludeerd dat er sterke bewijzen zijn dat Israël ernstige schendingen heeft gepleegd van mensenrechten en van het internationale oorlogsrecht en dat ook Palestijnse milities zich aan het internationale recht hebben vergrepen. Goldstone en de zijnen bevelen de VN-Veiligheidsraad aan van Israël te eisen een geloofwaardig onderzoek hiernaar te entameren, onder toezicht van onafhankelijke deskundigen.

Mocht dat niet gebeuren, dan moet de Veiligheidsraad de zaak-Gaza verwijzen naar het Internationaal Strafhof. Ten aanzien van de Palestijnse autoriteiten beveelt Goldstone hetzelfde aan. Zo spreekt het rapport-Goldstone. Iets anders hebben wij niet beweerd. Niettemin stelt Van Genugten, blijkbaar pogend toch een haak te vinden om zijn pleidooi ten faveure van de werkwijze van de minister aan op te hangen, dat het “lijkt” alsof ik Goldstone voorbij draaf.

De Nederlandse regering is ook geporteerd voor onderzoek als door Goldstone c.s. noodzakelijk geacht, meldt onze hooggeleerde opponent. Maar waarom heeft Nederland dan binnen de VN tegen het rapport-Goldstone gestemd? Van Genugten voert hiervoor verscheidene redenen aan, juridische en politieke. Eén juridische bedenking is dat het rapport eerst in de VN-Mensenrechtenraad (Genève) besproken moet worden alvorens het hogerop in de VN (New York) aan de orde te stellen. Dat zou sporen met het Statuut van het Strafhof. Welnu, het Strafhof staat los van de VN en de Raad in Genève hééft over het rapport gesproken en bij overgrote meerderheid geconcludeerd dat doorverwijzing naar New York geboden is. Wat is daar verkeerd aan? Had de Raad in Genève langer over het rapport moeten discussiëren, breedvoeriger, diepgaander?

Een andere juridische bedenking is “dat het Hof pas in actie mag komen als staten onwillig of onbekwaam zijn om zelf strafvervolging in te stellen”. Het opwerpen van dit bezwaar is een slag in de lucht. De Israëlische regering heeft immers herhaaldelijk en met stemverheffing te kennen gegeven er niet over te piekeren eigen militairen voor de rechter te brengen. “Netanyahu vows never to let Israelis be tried for war crimes”, berichtte de Israëlische krant Haaretz al op 12 oktober. De premier sprak over een “distorted report written by this distorted committee”. De Israëlische VN-ambassadeur zei op 4 november in de Algemene Vergadering van de VN dat het rapport-Goldstone was verwekt in haat en totstandgebracht in zonde.

Voordien waren er al verscheidene andere rapporten verschenen die zware kritiek op het optreden van de Israëlische krijgsmacht bevatten: van een VN-commissie die onderzoek deed naar Israëlische aanvallen op VN-installaties, van de commissie-Dugard (voormalige VN-rapporteur over mensenrechten in bezet Palestijns gebied), van Amnesty International, van Breaking the Silence (vereniging van gewetensbezwaarde Israëlische ex-militairen). Al die rapporten zijn door de Israëlische regering terzijde geschoven. Die regering heeft vervolgens geweigerd enige medewerking te verlenen aan het onderzoek van de commissie-Goldstone. De onderzoekers van die commissie werden zelfs niet toegelaten, in Israël zelf noch in de bezette gebieden. Welaan, het is zonneklaar dat Israël onwillig is zelf tot strafvervolging over te gaan. Het door Van Genugten opgeworpen bezwaar tegen internationale berechting (na deugdelijk onderzoek zoals door Goldstone bepleit) is derhalve ongegrond.

Lees verder: http://www.nrc.nl/opinie/article2418728.ece/Er_is_helemaal_geen_vredesproces

Willem van Genugten en de Mensenrechten 2

De NRC:

Verhagen handelt Gaza-rapport goed af

Ook minister Verhagen wil straffeloosheid tegengaan, vergist u zich niet. De kunst is dat zo te doen dat vrede wordt bespoedigd, zegt Willem van Genugten.

Dries van Agt en het Midden-Oosten vormen een bekende combinatie, waarbij de oud-premier niet nalaat op drie trommels tegelijk te slaan: de rechten van de Palestijnen, de naleving van het internationale recht en de opstelling van CDA-minister Verhagen. In ‘Ook Nederland moet Israël veroordelen’ (Opiniepagina, 3 november) leidt dit tot een betoog waarin de verontwaardiging het wint van de ratio.

„Laten we wel wezen”, aldus Van Agt, „het VN-debat gaat dan in formele zin over het rapport-Goldstone, in wezen gaat het over de ruim 1.400 mensen die in december en januari zijn gedood, voor 99 procent Palestijnen”, alsmede over „de kernboodschap van de commissie-Goldstone: dat er een einde moet komen aan de straffeloosheid om oorlogsmisdaden te begaan”.

Daar zit wat in. Vervolgens echter lijkt Van Agt te zeggen dat het rapport alle feiten al panklaar opdient voor het Internationaal Strafhof en dat de internationale gemeenschap geen knip voor haar neus waard is als ze niet stante pede in actie komt.

Aldus hoogleraar Willem van Genugten, groot geworden in het mensenrechtencircuit. Willem, wat is dat nu? Dat toontje. Wat is relevant aan deze kwalificatie? 'Dries van Agt en het Midden-Oosten vormen een bekende combinatie...' De enige relevantie die ik kan bedenken is dat jij Van Agt onmiddellijk wilt afschilderen als een querulant omdat serieuze argumenten je ontbreken, zoals uit je hele opiniestuk blijkt. Je gaat uit van verkeerde veronderstellingen. Maar daarover later. En dan dit: ''de kernboodschap van de commissie-Goldstone: dat er een einde moet komen aan de straffeloosheid om oorlogsmisdaden te begaan”. Daar zit wat in.' Beste Willem, ben je de draad kwijt nu het om Israel gaat? Weet je wel wat je schrijft? Je stelt dit: Er 'zit wat in' om te stellen 'dat er een einde moet komen aan de straffeloosheid om oorlogsmisdaden te begaan'. Er 'zit wat in'? Willem, vertel mij als journalist waarom je zo zuinigjes, met zoveel terughoudendheid, stelt dat de Israelische oorlogsmisdaden moeten worden gestopt? Heb je soms een samenwerkingsverband met Israelische academici? Komen er geldstromen jouw kant op vanuit de zionistische staat? Zo nee, vanwaar dan die gereserveerde houding?

Sterker nog: waarom heb jij als hoogleraar en als voorzitter van de Commissie voor de Rechten van de Mens van de Adviesraad Internationale Vraagstukken, je zo muisstil opgesteld? Meer dan 300 Palestijnse kinderen zijn door het Israelische geweld gedood in Gaza in het begin van dit jaar? Vermoord. Waarom ben je al die tijd zo stil geweest? Tien maanden heb je gezwegen. Je hebt als hoogleraar die carriere maakte dankzij de mensenrechten wel enige verplichtingen. Bijna tien maanden gewacht en geen woord van jou hierover in een opiniestuk van jou. Wat maakte jou zo zwijgzaam? En dan ineens nu dit, je stelt dat voor Van Agt: 'de internationale gemeenschap geen knip voor haar neus waard is als ze niet stante pede in actie komt.' Stante pede? Willem kun je niet tellen? Nogmaals, het is inmiddels al tien maanden geleden dat de Israelische terreur tegen de Palestijnse burgerbevolking plaatsvond. Minister Verhagen, die onder andere jij behoort te adviseren, traineerde vanaf het begin een serieuze juridische vervolging van de Israelische oorlogsmisdadigers. Hij hield zelfs vol dat er geen sprake was van onevenredig geweld van Israel terwijl de toenmalige Israelische premier Olmert zelf publiekelijk verklaarde dat hij onevenredig geweld zou laten toepassen. In tegenstelling tot de mist die jij probeert op te trekken, doet in werkelijkheid minister Verhagen van alles om het Goldstone rapport -- nu het er eenmaal is -- alsnog te torpederen. Hij is zo pro-Israel dat zelfs op het ministerie van Buitenlandse Zaken betrokken ambtenaren niet begrijpen wat de man bezield. In afwachting van je antwoord eerst even de zaak op een rijtje.

Het gaat om vier mensen.

Madeleine Albright, ‘one of us’, zoals de Israelische pers onmiddellijk na haar aantreden schreef, en die de moord op een half miljoen Irakese kinderen desgevraagd ‘de prijs waard’ vond.

De Nederlandse diplomaat Peter van Walsum, die rond 2000 als voorzitter van de 'Iraq Sanctions Committee' de genocidale politiek die ertoe leidde dat meer dan een half miljoen Irakese kinderen onder de vijf jaar wegteerde, klakkeloos uitvoerde. Een Schreibtischmörder zouden de Duitsers hem noemen.

Jozias van Aartsen, voormalige minister van Buitenlandse Zaken die het genocidale beleid van de VS ten volle steunde en zelfs bevriend raakte met de pleitbezorgster ervan, mevrouw Madeleine Albright.

En last but not least professor Willem van Genugten die een mensenrechtencarriere maakte en die nu de pro-Israel politiek van de huidige minister van Buitenlandse Zaken publiekelijk verdedigt in een poging de Israelische oorlogsmisdaden niet te laten vervolgen.

Sonja schreef me naar aanleiding van het vorige artikel waarin ik enkele dwarsverbindingen beschreef, (ons kent ons, poldermodel, cooptatie): ‘Ongelofelijk. Het lijkt wel een soort cosa nostra.’

Het lijkt wel een soort cosa nostra omdat het domweg ook werkt ook als een soort Mafia-broederschap. Iedere deelnemer weet wat de al dan niet geschreven regels zijn, niemand zet zijn/ haar eigen positie op het spel omdat ze allen weten dat ze dan gemarginaliseerd worden en dat betekent weer dat de geldstromen ophouden. Dus speelt iedereen het spel mee, mensenrechten spelen daar alleen een rol in als het zo uitkomt, maar niet als het de macht politiek ongelegen is.

Willem van Genugten, zou jij ook zo muisstil zijn gebleven als het meer dan 300 joodse kinderen in Israel had betroffen, die vermoord waren door de Palestijnen? Stel jezelf die vraag eens.

Willem van Genugten en de Mensenrechten 4

Vanochtend vroeg kreeg ik deze reactie van Willem van Genugten:

Beste Stan,

Je schrijft dingen waartegen ik me niet kan verdedigen. Dat doe ik dan ook niet, op e e n hoofdpunt na: Ik benadruk in het stuk dat er van staffeloosheid geen sprake mag zijn en dat er alles aan moet worden gedaan om ervoor te zorgen dat beide partijen op korte termijn onderzoek doen, onder toeziend oog van internationale experts, en dat de hogere VN-echelons (AVVN, VR) pas aan de beurt komen als over een goed half jaar blijkt dat dat slecht is gedaan. Nu hoger opspelen is volgens mij contraproductief, op het moment dat na acht jaar weer wordt geprobeerd iets tot stand te brengen in het MO.

Verder wil ik Van Agt niet diskwalificeren, begrijp ik waarom hij schrijft wat hij schrijft, maar deel ik zijn lijn dus niet. Ikzelf ben in de jaren 1993-2001 zeven maal in Israel en de Palestijnse Gebieden geweest, heb daar met veel mensen gesproken en veel ellende gezien, en ook gemerkt dat er helemaal niets hoeft te gebeuren om de strijd weer aan te wakkeren. Ik denk dan ook dat het MO een dossier vormt dat op de langere termijn alleen is gediend met precizie en terug- als wel als vasthoudendheid. Verder heb ik na elk bezoek wel een of enkele stukken geschreven waarin ik hamer op de naleving van het internationale recht. Zie de bijlage, voor zomaar een voorbeeld.

Anders dan jij denk ik verder dat Verhagen zich met de lijn die hij heeft gekozen juist bijzonder kwetsbaar heeft opgesteld, omdat hij over een goed half jaar de gevolgen zal moeten ondervinden (nationaal: TK, internationaal: MR) als mocht blijkt dat de lijn waarvoor hij zich sterk heeft gemaakt niet of onvoldoende heeft gewerkt.

Wb Albright: dat is absoluut geen kwestie van dedain of iets dergelijks. Ik kende de uitspraak echt niet -- wat jij wel schande zult vinden, maar vooruit -- en heb daarmee meer gedaan dan jij in de verste verte kunt vermoeden. Ik schrijf dat hier echter niet op omdat dat blijkbaar meteen publiek wordt.

Met hartelijke groet,
Willem van Genugten
BCC iemand die wij beiden goed kennen....

Aldus Van Genugten. Willem houdt informatie achter 'omdat dat blijkbaar meteen publiek wordt.'

So what Willem? Wat is in een democratie erop tegen dat een hoogleraar die met belastinggeld wordt betaald informatie publiekelijk maakt? Waarom moet die informatie geheim blijven? En ook deze zin is onbegrijpelijk: 'Je schrijft dingen waartegen ik me niet kan verdedigen.' Kijk, hetgeen ik schrijf is of onjuist of juist. In beide gevallen kun je je verdedigen. Dus vanwaar deze zin?

En dan deze bewering: 'Nu hoger opspelen is volgens mij contraproductief, op het moment dat na acht jaar weer wordt geprobeerd iets tot stand te brengen in het MO.' Willem, ik merk dat je opnieuw niet goed geinformeerd bent. Proberen iets tot stand brengen? Het zogeheten vredesproces heeft slechts als concreet resultaat gehad dat het aantal joodse kolonisten in bezet en geconfisqueerd gebied verdubbelde en het oppervlakte door Israel gestolen land verdrievoudigde. Tegelijkertijd werd Israel door de EU beloond door de status van de joodse natie in het Associatie-Akkoord te verhogen, waardoor nu Europa de belangrijkste handelspartner is van een land dat weigert het internationaal recht te respecteren, en doorgaat met het uitbreiden van de joodse nederzettingen en het terroriseren van de Palestijnse bevolking, zoals elk officieel mensenrechtenrapport aantoont. Ken je dossier Willem, of bemoei je anders niet met deze zaak. Zeker niet wanneer je bereid bent informatie achter te houden, zoals blijkt uit je email.

En dan dit: 'Verder heb ik na elk bezoek wel een of enkele stukken geschreven waarin ik hamer op de naleving van het internationale recht. Zie de bijlage, voor zomaar een voorbeeld.' Willem, schaam je. Je stuurt me een stukje uit de Volkskrant dat je 11 jaar geleden samen met iemand anders hebt geschreven. Een stukje waaruit notabene andermaal blijkt hoe Israel het internationaal recht straffeloos blijft schenden. Nogmaals Willem, waarom ben je al die tijd zo muisstil geweest over de Israelische terreur in Gaza en op de Westbank? De joodse lobby? De christelijke lobby? Het ministerie van Buitenlandse Zaken? Het universiteitsbestuur? Het katholicisme?

De VOLKSKRANT, 3 juli 1998

Kritiek van EU op Israël helpt vrede

OPINIE, WILLEM VAN GENUGTEN; ERIK LAAN

De stappen van de Europese Commissie tegen de illegale Israëlische export van producten uit de bezette gebieden naar de EU zijn een bijdrage aan het vredesproces, menen Willem van Genugten en Erik Laan.

IN MEI stuurde de Europese Commissie een geruchtmakende mededeling naar de EU-lidstaten. Israël wordt beschuldigd onrechtmatig producten uit de bezette gebieden te exporteren naar de EU als made in Israel.

Het gaat daarbij zowel om goederen uit de nederzettingen, als om producten van Palestijnse makelij. Via het in 1995 gesloten Associatie-Akkoord tussen Israël en de EU, krijgen deze producten op illegale wijze grote handelsvoordelen.

Het conflict heeft een grote reikwijdte. Meer dan eenderde van Israëls export gaat naar de EU. Onder het Associatie-Akkoord worden daar bijna geen importtarieven over geheven, maar daar zou een einde aan kunnen komen wanneer Israël doorgaat met deze praktijken. Israëlische regeringswoordvoerders reageerden furieus en lieten onbeschaamd doorschemeren dat eventuele Europese maatregelen afgewenteld zullen worden op de Palestijnen.

De Europese Commissie benadrukt dat het om een technisch/juridische kwestie gaat. Het Akkoord geldt voor de staat Israël, waarvan de door Israël in 1967 bezette gebieden - Oost-Jeruzalem, de Gazastrook, de Golan Hoogte en de Westelijke Jordaanoever - geen deel uitmaken. Wat Gaza en de Westelijke Jordaanoever betreft geldt dat ook in de Israëlische wetgeving.

Volgens het internationaal recht levert militaire verovering geen rechtmatig landbezit op. Totdat een definitieve vredesregeling is bereikt, is op de bezette gebieden de Vierde Geneefse Conventie van kracht volgens welke de nederzettingen illegaal zijn. Van sancties is dus geen sprake. Wel lijkt de EU eindelijk van plan het internationaal recht toe te passen.

Het EU-beleid in het Mediterrane gebied, gericht op bevordering van stabiliteit en vrede door vrijhandel (het zogeheten Barcelona- proces) valt of staat met naleving van de verdragen die in dat kader worden gesloten. Binnenkort zal het nu geldende interim-akkoord met Israël worden vervangen door het definitieve akkoord.

Logisch dat de EU nu nog eens goed kijkt naar naleving van de regels. Dat de Israëlische protesten zijn verstomd na de aanvankelijke dreigementen van Netanyahu de EU van het onderhandelingsproces uit te zullen sluiten, geeft aan dat de mededeling niet op juridisch drijfzand berust, zoals CIDI-directeur Naftaniel beweert (Forum, 23 juni).

In het verleden heeft de EU, die in verklaringen deze internationaalrechtelijke principes onderstreepte, om politieke redenen vaak afgezien van het afdwingen ervan. Vooral na de Oslo-akkoorden was de gedachte dat Israël en de Palestijnen via bilaterale onderhandelingen zelf tot vrede moesten zien te komen.

Daar kwam bij dat Israël de EU voortdurend een - eervolle - bemiddelende rol in het onderhandelingsproces voorspiegelde. Als de EU te kritisch werd, liet Brussel zich door Israël terugfluiten, om zo de dialoog open te houden. De politieke motieven om geen principieel-juridisch beleid te voeren vielen echter weg nadat het Oslo-proces zo in het slop is geraakt na het aantreden van Netanyahu.

Daar komt bij dat de de export uit nederzettingen een onaanvaardbare omvang aanneemt. Door dit nog langer te gedogen zou de EU de economische levensvatbaarheid van de illegale nederzettingenpolitiek stimuleren. Door de nederzettingen impliciet als Israëlisch te erkennen zou de EU bovendien vooruitlopen op het vredesproces.

Op de vraag welke producten afkomstig zijn uit de nederzettingen, wordt overigens vanuit Israël zelf antwoord gegeven. De vredesbeweging Gush Shalom heeft lijsten gepubliceerd met producten uit nederzettingen en riep op deze te boycotten. De kolonistenbeweging heeft daarop gereageerd met zijn eigen gedetaillleerde lijsten en riep op hun producten juist wel te kopen. Nuttige lijsten natuurlijk voor de Europese Commissie.

De Commissie is daarnaast geïrriteerd door de Israëlische weigering mee te werken aan uitvoering van het Europees-Palestijns Associatie-Akkoord. Israël dwingt de Palestijnen producten alleen onder Israëlische vlag te exporteren. Deze kwestie gaat over veel meer dan over de status van herkomst, zoals Naftaniel stelde. Er zijn sterke aanwijzingen dat Israël doelbewust de Palestijnse export frustreert via vertragende reguleringen die niet voor Israëlische producten gelden. Israël houdt verder het in gebruik nemen van een Palestijnse haven en vliegveld nog altijd tegen. Een recent rapport van de Europese Commissie constateerde dat de Palestijnse economie sinds 1993 met 35 procent was gekrompen - ondanks de Europese miljardensteun - door dit Israëlische beleid.

De Europese Commissie pleit daarom terecht voor implementatie van het EU-Akkoord met de Palestijnen. Alvorens over een algehele vrijhandelszone te praten, moet de Palestijnse economie zich zelfstandig kunnen ontwikkelen.

De koers van de EU verdient ondersteuning. Meepraten aan de onderhandelingstafel zonder een een stok achter de deur zal het vredesproces niet baten. Het niet afdwingen van het internationaal recht blijkt een misrekening. Slechts krachtige druk op Israël om zich aan het internationaal recht te houden kan het vredesproces, dat op sterven na dood is, weer op het spoor helpen.

Willem van Genugten is hoogleraar internationaal recht van de KUB, Erik Laan is stafmedewerker van Pax Christi.

Willem van Genugten, duidelijk is dat Israel weigert te luisteren. En dat komt simpelweg omdat er geen serieuze politieke druk op het land wordt uitgeoefend. Sterker nog: Israel wordt beloond voor de terreur tegen de Palestjnse bevolking zoals ik hierboven heb beschreven.

Norman Finkelstein wees mij erop dat de zionistische leiders lak hebben aan kritiek, zolang die kritiek geen ernstige consequenties voor de 'joodse natie' heeft. Pas als Israel geboycot wordt zullen de zionisten luisteren. Finkelstein zei verder dit:

De huidige situatie is buitengewoon ernstig, er is geen reden om optimistisch te zijn. De Palestijnse volksopstand is voorbij, het gaat nu alleen maar om overleven. De Palestijnen worden door Israël met de dood bedreigd in een poging hen te dwingen zich over te geven. Er bestaat geen echt leiderschap en ik geloof dat het geen zin heeft om te speculeren over wat de Palestijnen kunnen doen. De eerste intifada was uiterst succesvol. Was er leiderschap geweest dat hen in staat had gesteld het nog enkele jaren vol te houden, dan hadden ze Israël waarschijnlijk kunnen breken. Ik kan het niet bewijzen, maar toch is dat mijn persoonlijk gevoel. De Palestijnse leiders hebben de mobilisatie van de bevolking altijd als pressiemiddel gebruikt om een diplomatieke oplossing te zoeken. Het verzet is altijd ondergeschikt geweest aan de diplomatie en volgens mij moet dit juist andersom zijn, de diplomatie moet per definitie ondergeschikt zijn aan de politieke wil. Ik zie meer in de Hezbollahbenadering: “Wij onderhandelen alleen over de vraag wanneer jullie je terugtrekken, verder valt er niets te onderhandelen.” Mensen die ik respecteer, zeggen nu dat het beter is dat na Annapolis de Palestijnen en de Israëli’s weer met elkaar praten. Maar wat maakt dat uit? Al vele jaren lang praten ze met elkaar, zonder dat dit iets positiefs heeft opgeleverd. Als overtuigd atheïst geloof ik meer in het uitgangspunt van Hezbollah dat God degenen helpt die zichzelf helpen. Men kan met een tegenstander als Israël niet onderhandelen, omdat het land maar één taal spreekt: die van het geweld. Het spreekt voor zich dat ik aanvallen op de burgerbevolking niet steun, maar Hezbollahs staat van dienst is wat dat betreft altijd zeer goed geweest. De meeste mensen vergeten dat de eerste aanval van Hezbollah op Israël pas plaatsvond nadat Israël hun leider Abbas Masawi had vermoord. Hezbollah heeft er altijd nauwkeurig op toegezien dat ze burgers niet zouden treffen zolang Israël dit ook niet deed. Dat was hun politiek in Zuid-Libanon. Ze vielen alleen Israëlische militairen aan en dat mag volgens het internationaal recht, want Israël was een bezettende macht. Pas toen Israël op grote schaal burgers in Zuid-Libanon begon te doden vuurden ze raketten af op Noord-Israël. In feite is er geen enkele noodzaak tot onderhandelen. Waar moet over gesproken worden? Bestaat er in het internationaal recht enige verwarring over hoe het conflict moet worden opgelost? Nee, geenszins. Pas als Israël de fundamentele rechtsbeginselen erkent, ontstaat de noodzaak tot een gesprek. Pas na de volledige terugtrekking van Israël uit bezet en in beslag genomen gebied heeft het zin om te discussiëren over de vraag hoe het allemaal verder moet. Er zal dan serieus moeten worden gesproken over het recht van terugkeer van de Palestijnen wier families in 1948 en 1967 tijdens de etnische zuiveringen werden verdreven. Maar allereerst zal Israël het internationaal recht moeten accepteren, dat voorschrijft dat de Palestijnen het recht op terugkeer bezitten. Daarover hoeft niet onderhandeld te worden, het recht is overduidelijk en ondubbelzinnig. Alleen over de praktische implementatie ervan zal serieus moeten worden gesproken. Het enige obstakel is dat de Israëlische elite weigert te stoppen met het schenden van universele principes.

Willem, lees mijn boek De oneindige oorlog, waarin met name joodse intellectuelen je uitleggen wat er werkelijk aan de hand is. Het kost 24,90 euro. Wie weet, misschien heeft de jouw universiteitsbibliotheek een exemplaar.

Tenslotte nog dit Willem, ik begrijp niet dat het enige echte argument dat jij als mensenrechtenadviseur van minister Verhagen gebruikt een politiek argument is en niet een mensenrechtenargument. Dat blijkt zowel in je opiniestuk in de NRC als in je email aan mij, namelijk: 'Nu hoger opspelen is volgens mij contraproductief', volgens jouzelf 'een hoofdpunt'. Waar zijn de mensenrechten ineens gebleven? Zijn die nu even niet opportuun? Vertel het ons professor.

Willem van Genugten en de Mensenrechten 28

Vandaag kreeg ik deze reactie van Willem van Genugten, hoogleraar internationaal recht aan de Universiteit van Tilburg. Hij is tevens voorzitter van de Commissie voor de Rechten van de Mens van de Adviesraad Internationale Vraagstukken die ondermeer de minister van Buitenlandse Zaken, Maxime Verhagen, intellectueel bijstaat in deze barre tijden.

Beste Stan,

De voortgezette bouw van nederzettingen kan ook naar mijn smaak alleen maar worden geduid als een provocatie aan het adres van de internationale gemeenschap en al diegenen die blijven hameren op het belang en de noodzaak van vredesbesprekingen. Interessant stuk gisteren in de Volkskrant: "Hou op met praten over vrede in het Midden-Oosten". Je hebt het wellicht gezien. Wie het goed leest, ziet aan het einde echter een verrassende move. Het woord "vrede" moet worden ingeruild voor "ontspanning": "Een geweldloze status quo is verre van bevredigend, maar is niet slecht." En dan: "De moedigen zijn vertrokken uit het Midden-Oosten. Een vrede van de moedigen moet wijken voor een bestand van de middelmatigen". In deze redenering behoort minister Verhagen tot de moedigen die blijven zoeken naar een uitweg. Diezelfde minister Verhagen liet gisteren, eveneens in de VK, uit zijn mond optekenen dat hij verbijsterd is over de nieuwste Israelische plannen en zinspeelt op diplomatieke sancties. Dat moet jou toch aanspreken, al zal het je vast niet ver genoeg gaan.

Er is in de loop van enkele decennia veel onderzoek gedaan naar de effectiviteit van sancties (boycots en embargo's). Ik heb daar zelf, samen met anderen, ook een boek aan gewijd: "United Nations Sanctions: Effectiveness and Effects, Especially in the Field of Human Rights". Overall conclusie: brede sancties werken bijna nooit. De VN is na het echeck met de sancties tegen Irak steeds actiever gaan zoeken naar "smart sanctions": bevriezing van banktegoeden, reisverboden, etc. Dat lijkt af en toe wel te werken. Een overall boycot dan wel embargo komt in het VN-arsenaal niet meer voor. Wb Israel: Evenals in het NRC-stuk blijf ik de lange termijn en de noodzaak van gesprekken benadrukken. Er zijn subtieler mechanismen nodig dan een brede boycot. Ter vergelijking: op het moment dat het VK zich keerde tegen de kandidatuur van Van Rompuy begon het Belgische volk zich massaal achter hem te scharen. Het verschijnsel van "Rallying around the flag".

Toepassing van internationale recht is helaas vaak geen digitale aangelegenheid. Lees desgewenst Goldsmith/Posner, "The Limits of International Law", of een van de vele andere boeken of artikelen waarin wordt gezocht naar precizie en maatwerk, of het nu gaat om het MO, de toepasselijkheid van de rechten van de mens in extreem arme landen, het non-proliferatieverdrag. Het moderne internationale recht heeft in zestig jaar tijd heel wat land veroverd op loutere machtspolitiek, maar er is op tal van punten een lange en nooit eindigende weg te gaan.

Een van degenen uit jouw lijst van geadresseerden liet mij weten, naar aanleiding van jouw opmerking dat ik "te fatsoenlijk" ben, dat ik dat maar vooral moet blijven en dat hij zich erover verbaasde dat ik uberhaupt op jouw aanvallen reageer. Ik heb dat gedaan om allerlei redenen die ik niet aan de publiciteit prijsgeef, maar dit is wel mijn laatste antwoord aan je.

Met hartelijke groet,
Willem

Het laatste wat ik hem had geschreven was dit:

WOENSDAG, NOVEMBER 18, 2009
Willem van Genugten en de Mensenrechten 27

Beste Willem van Genugten,

Het lijkt me nu toch de hoogste tijd voor een hoogleraar
internationaal recht, die zich publiekelijk achter minister Verhagen
van Buitenlandse Zaken heeft opgesteld, om eveneens publiekelijk
dezelfde minister thans te verzoeken om Israel onder druk te zetten
door een boycot tegen de 'Joodse staat' voor te stellen, nu Israel het
internationaal recht blijft schenden. Me dunkt, je kunt nu wel een
potje breken bij hem. Willem, ik verneem graag of je dit ook van plan
bent te doen. Ik bedoel, iemand moet toch opkomen voor de handhaving
van het internationaal recht. En als de rest van de Nederlandse
intelligentsia dit niet doet om wat voor een opportunistische reden
dan ook, dan nog is dat voor jou als hoogleraar internationaal recht
geen reden om te zwijgen. Of je verdedigt het internationaal recht
zoals je onlangs publiekelijk minister Verhagen verdedigde, of je
verdedigt het internationaal recht niet, een tussenweg is er niet. In
afwachting van je antwoord,
vriendelijke groet,
Stan

Sonja heeft een nieuwe reactie op uw bericht "Willem van Genugten en
de Mensenrechten 26" achtergelaten:

De Amerikaanse en Israëlische media gebruiken consequent de
karakterisering "dismayed", dat ontzet, ontsteld, geschrokken,
verbluft, verbijsterd of verslagen betekent. Het werd uitgesproken
door de Witte Huis woordvoerder Robert Gibbs (Haaretz): "We are
dismayed at the Jerusalem Planning Committee's decision to move
forward on the approval process for the expansion of Gilo."

Maar volgens Radio Nederland Wereldomroep en de NOS is de VS slechts
"ontstemd".

Minister van BuZa van België Yves Leterme heeft zich al duidelijk
uitgesproken tegen de Israëlische beslissing. Leterme herinnert er aan
dat “de nederzettingsactiviteiten in de Palestijnse bezette gebieden,
met inbegrip van Oost-Jeruzalem, als illegaal worden beschouwd in het
internationaal recht.”

In een interview op FOX sprak Obama zich nog eens uit. Hij noemde het
besluit vandaag "zeer gevaarlijk". Ja, voor de veiligheid van Israël
natuurlijk.

De Europese Unie liet bij monde van voorzitter Zweden weten
‘ontzet’ te zijn over het Israëlische besluit. Het is in strijd
met het internationale recht en het draagt niet bij aan een atmosfeer
die kan leiden tot een oplossing voor het Palestijns-Israëlisch
conflict, staat in de verklaring.
Aggut wat een 'verontwaardiging'. Twee dagen eerder:
De Europese Unie heeft dinsdag een Palestijns verzoek voor steun aan
eenzijdige uitroeping van de Palestijnse staat door de VN-
Veiligheidsraad, zonder akkoord met Israël, van de hand gewezen. De
Zweedse minister van buitenlandse zaken Carl Bildt zei dat de
voorwaarden voor zo'n stap ontbreken.

Bildt maakte duidelijk dat de EU graag een Palestijnse onafhankelijke
staat zou erkennen, maar stelde ook nadrukkelijk dat 'er eerst een
moet zijn'. Hij noemde het Palestijnse voorstel 'enigszins voorbarig'.

Eurocommissaris buitenlandse betrekkingen Benita Ferrero-Waldner zei
dat het er in deze fase om gaat de Palestijnen en de Israëliers
opnieuw aan de onderhandelingstafel te krijgen. "Het belangrijkste is
de Amerikanen echt te helpen beide partijen rond de tafel te krijgen",
zei Ferrero-Waldner.

"Voorbarig", jawel...

En waar is Mister Mensenrechten Maxime Verhagen? Die heeft blijkbaar
weer niks te zeggen. Maar misschien moet hij eerst even naar de
Israëlische ambassade telefoneren voor 'tips'.

Willem van Genugten en de Mensenrechten 7

'the cost, we think, was worth it'

Willem van Genugten,

Hoewel jij hoogleraar internationaal recht aan de Universiteit van Tilburg bent en daarnaast voorzitter van de Commissie voor de Rechten van de Mens van de Adviesraad Internationale Vraagstukken die ondermeer de minister van Buitenlandse Zaken intellectueel bijstaat in deze barre tijden, vrees ik toch dat je een geweldige gedachtefout maakt met betrekking tot het vak dat jij doceert. Ik zal proberen toe te lichten wat ik bedoel.

Het internationaal recht is recht dat geldt voor de hele internationale gemeenschap, niemand uitgesloten. Zoveel is duidelijk. Welnu, wanneer op dat principe inbreuk wordt gemaakt, vanwege politieke overwegingen of welke andere reden dan ook, dan doet men afbreuk aan de geloofwaardigheid en de legitimiteit van dat recht. Niemand is boven de wet verheven. Zodra dit wel het geval is, dan ondermijnt men dat recht. Dan geloven mensen niet meer dat het recht legitiem is. Ik zeg dit met enige nadruk omdat ik de indruk krijg dat jij niet beseft dat als je het recht vanwege politieke overwegingen voor korte of langere tijd uitschakelt je dan rechteloosheid veroorzaakt. Als zelfs mensenrechtenhoogleraren als jij aan politiek doen en de rechteloosheid accepteren omdat 'nu hoger opspelen volgens mij contraproductief [is],' dan is het eind zoek. Of iedereen is gelijk voor de wet, of niemand. Dat is mijn visie, maar dat is, ik voeg het er meteen aan toe, onbelangrijk, aangezien ik een te verwaarlozen gemarginaliseerde journalist/schrijver ben in een land dat geen echt intellectueel debat kent, en een schrikbarend laag academisch niveau heeft. Het probleem is evenwel niet dat ik door politieke spelletjes van jou en andere westerlingen heen prik, maar dat honderden miljoenen derde wereldbewoners dwars door de westerse retoriek over mensenrechten heen kijken. Jouw internationaal recht, Willem, ondermijn jezelf in de ogen van deze mensen die elke dag weer ervaren hoe hypocriet het westerse politieke wapen van de mensenrechten is. Je hoeft dat niet van mij aan te nemen, maar neem het dan toch in elk geval aan van een wereldberoemde intellectueel, te weten Mike Davis (born 1946) is an American social commentator, urban theorist, historian, and political activist. He is best known for his investigations of power and social class in his native Southern California.

In zijn essaybundel In Praise of Barbarians schrijft hij in het hoofdstuk The End of American Exceptionalism naar aanleiding van 11 september 2001:

'we became citizens of a world where one atrocity is repaid with interest by another; where the price of oil is the slaughter of innocents. No one, I think, has grasped the essence of this better than the leftwing Egyptian journalist Hani Shukrallah writing in Al-Ahram. He focusus on what for him, as for several other wrtiters, was the ultimate horror of the attack: four-year-old Juliana McCourt, craddled in the arms of her mother, as their plane careened into the World Trade Center (WTC). Who of us, he asks, could understand the anguish of her mother in those last moments? What monstrous politics uses little children as suicide weapons?

But Shukrallah also reminds us of another terrified and helpless child: twelve-year-old Mohammed al-Dorra. On a car-buying expedition with his father, this Palestinian sixth-grader was trapped in a gunbattle with the Israeli Army. For almost an hour he cowered next to his father, before an Israeli sniper --with deliberate precision-- shot and killed him. "How many tears were shed or candles lit," wrote Shukrallah, "in Brittain, the U.S., or Germany -- for Mohammed al-Dorra and the thousands of other Palestinian children killed or maimed during the past year alone? Where was the sense of horror when Mrs. Albright, responding to a question about the five hundred thousand children that have died in Iraq as a result of U.S.-imposed sanctions, gruesomely stated that ''the cost, we think, was worth it''?

Shukrallah's point, obviously, is not to justify one child's murder by another; but to remind all his readers, Arabs as well as Americans, that empathy -- "that innate capacity that makes us worthy of the self-designation 'human'" must be a consistent princple. Crimes against humanity are no less and no more terrible when they occur in a New York skyscraper, a Palestinian refugee camp, or an obscure Kurdish village. And "a world" he warns, "in which our choices are limited to Bush and bin Laden is a damned and doommed world of madness.'

Willem van Genugten, waar het hier om draait is of het internationaal recht, beschaving in het algemeen, een 'consistent principe' is in de westerse politiek. De recente uitspraak van Javier Solana, een van Europa's machtigste mannen spreekt boekdelen: "Allow me to say that Israel is a member of the European Union without being a member of its institutions". He added that Israel is an "integral part of all EU programmes", contributing with its eminent know-how in leading technologies. He pointed out that while not being a candidate for admission, Israel has closer ties to the European Union than even those countries which are poised for membership... He concluded by saying that Israel was not responsible for the sluggish pace of the Israeli-Palestinian peace process, which was simply due to a problem of methodology,' aldus de secretaris-generaal van de Europese Raad. Kortom, Israel kan doen wat het wil, de misdaden van de 'Joodse natie' worden geaccepteerd door Europa, en zelfs beloond. Het maakt duidelijk dat het internationaal recht voor het Westen geen 'consistent principe' is maar een 'politiek wapen.' Zo simpel is het. Jouw rechtvaardiging van minister Verhagens politiek om het Goldstone-rapport zoveel mogelijk te traineren is een ander voorbeeld van het meten met twee maten, van het boven de wet stellen van de 'joodse natie'. Waar je mee bezig bent Willem van Genugten is het uithollen van de geloofwaardigheid van het internationaal recht, van het vertrouwen in iets waaraan ook de politici moeten gehoorzamen, aan het recht en de regels die internationaal zijn vastgelegd. Jij bepleit het uitstellen van een juridische vervolging van de Israelische oorlogsmisdadigers omdat de mensenrechten op dit moment niet opportuun zijn vanwege je politieke overwegingen.

Ik heb dankzij de VPRO jarenlang door de wereld kunnen trekken. Ik heb Israelische scherpschutters Palestijnse kinderen zien doodschieten, ik heb vele jaren geleden in het grootste Palestijnse ziekenhuis in Jeruzalem Palestijnse kinderen zien sterven aan verwondingen die zogeheten rubberkogels of hoge snelheidskogels hadden veroorzaakt. Dit gebeurt al decennialang. Ik heb bijna twintig jaar geleden in gezelschap van Anneke Jos Mouthaan, die later Een Ander Joods Geluid oprichtte, Israelische soldaten zien schieten op het gezelschap Palestijnse kinderen met wie wij op straat in bezet gebied spraken. Nooit, Willem van Genugten, is er ook maar 1 joods-Israelische soldaat hiervoor naar behoren gestraft. En nu stel jij voor om een juridische vervolging van de daders die onder andere tenminste 300 Palestijnse kinderen hebben vermoord, uit te stellen? Beste Willem, is dit nu onnozelheid of cynisme? Misschien wel het allerergste is dat mensen zoals jij het vertrouwen in het internationaal recht uithollen. Want tijdens mijn reizen sprak ik ook met talloze mensen in de Derde Wereld die geen enkele fiducie meer hebben in dat internationaal recht, omdat ze maar al te goed weten dat dat recht door westerlingen politiek misbruikt wordt.

Willem van Genugten: 'Where was the sense of horror when Mrs. Albright, responding to a question about the five hundred thousand children that have died in Iraq as a result of U.S.-imposed sanctions, gruesomely stated that ''the cost, we think, was worth it''?

Jij zat in een commissie die betrokken was bij het adviseren van de gemeente Den Haag over een nieuw vredesinstituut waarbij Madeleine Albright gevraagd werd zitting te nemen in 'de raad van toezicht... Het gaat om een nog op te richten Haagse instelling die in samenwerking met de Universiteit Leiden moet uitgroeien tot een van de belangrijkste opleidingen op het terrein van vrede, recht en internationale veiligheid.' En toen ik je erop wees dat deze mevrouw vervolgd zou moeten worden voor oorlogsmisdaden, gezien bovengenoemde uitspraak, schreef je me: 'anders dan jij vind ik dat geen verkeerde keuze.' Om tenslotte te verklaren: 'Met die uitspraak was ik niet bekend. Daar laat ik het maar bij.'

Ik bedoel, Willem, 'where was the sense of horror' van iemand als jij, die notabene internationaal recht doceert. Waar was jouw publieke verontwaardiging toen je het eenmaal wist? De vraag is dan ook: hoe lang kunnen westerse intellectuelen het internationale recht blijven uithollen, voordat ze zelf de dupe hiervan worden? In afwachting van je antwoord,

vriendelijke groet

stan

Willem van Genugten en de Mensenrechten 15

Willem van Genugten,

Je schreef me gisteren dit:

Beste Stan,

In jouw ogen maak ik kennelijk verkeerde keuzes, en dat mag je vinden. Ikzelf heb er al jaren geleden voor gekozen om naast mijn universitaire werk, met name in het kader van wat nu heet de Adviesraad Internationale Vraagstukken, te trachten bij te dragen aan de integratie van de rechten van de mens in het buitenlands beleid. En anders dan jij soms lijkt te denken is dat geen kwestie van grote stappen, maar van hele smalle marges.

Om nog even terug te keren naar het begin. Ik heb de heer Van Agt niet willen ridiculiseren of iets dergelijks. Ik heb naar mijn smaak een zakelijk stuk geschreven, dat als doel had een ander perspectief op de zaak te laten zien. Dat jij dat niet apprecieert is aan jou, de NRC dacht daar anders over. De krant liet mij dat ook met zoveel woorden weten.

Verder schrijf je dat ik moet opkomen voor het internationale recht. Natuurlijk! Maar hoe zit dat in dit concrete geval? Als de Veiligheidsraad nu over een resolutie moet stemmen, stuit deze zeker op een veto van de VS, terwijl ik het van Frankrijk, het VK en de Russische Federatie niet zou weten (zij onthielden zich in de Algemene Vergadering van stemming). Nu kun je mij tegenwerpen dat dat een inherente zwakte is van het internationale recht, wat ik met je eens ben, maar ik teken maar even aan dat ik het VN-Handvest niet heb gemaakt.

De zaak zou dus acuut vastlopen, zoals de afgelopen decennia veel zaken Israel betreffend zijn vastgelopen in de Raad; ook al om die reden is - naast wat ik al eerder schreef - het alternatief m.i. nu gewoon beter: onderzoek door partijen zelf, onder internationaal toezicht en opnieuw voorleggen aan de hogere echelons als dat geen bevredigende resultaten oplevert. Succes is niet verzekerd, zoveel staat vast, maar ik vind het nog steeds de beste weg. Het internationale recht en de plaats van de mensenrechten daarin is een project dat ons in ruim zestig jaar van alles heeft gebracht, maar vaak ook staat het machteloos en zijn Grote Sprongen voorwaarts uitgesloten. En dan gaat het om het zoeken naar ingangen om weer een stapje verder te komen. En daar lopen onze meningen dan uiteen.

Met hart. groet,

Willem

Beste Willem,

Om te voorkomen dat we in een babylonische spraakverwarring eindigen, zal ik voor de lezers en ons beiden proberen een heldere lijn in onze gedachtewisseling aan te brengen.

Je stelt allereerst: 'In jouw ogen maak ik kennelijk verkeerde keuzes, en dat mag je vinden. Ikzelf heb er al jaren geleden voor gekozen om naast mijn universitaire werk, met name in het kader van wat nu heet de Adviesraad Internationale Vraagstukken, te trachten bij te dragen aan de integratie van de rechten van de mens in het buitenlands beleid. En anders dan jij soms lijkt te denken is dat geen kwestie van grote stappen, maar van hele smalle marges.'

Nee Willem, zo zit het niet. Van mij mag je hele kleine stapjes in 'hele smalle marges' zetten, als die stapjes maar de juiste richting opgaan. Ik stel geen 'grote stappen voor', geen sprake van, ik stel voor dat Israel na meer dan 60 jaar terreur tegen de Palestijnse burgerbevolking nu eindelijk eens gedwongen wordt het internationaal recht te gehoorzamen. Het streven om na meer dan 60 jaar het internationaal recht concreet te maken is geen kwestie van 'grote stappen', deze absurde gedachte kun je niet volhouden.

Nu we deze nonsens hebben weerlegd, wil ik het volgende constateren. Uit je email wordt duidelijk dat ik je kennelijk heb overtuigd dat het argument dat jij een dag eerder aanvoerde ondeugdelijk is. Dinsdag schreef je mij namelijk dat een, ik citeer, 'hoofdpunt' van jou is dat 'nu hoger opspelen volgens mij contraproductief [is], op het moment dat na acht jaar weer wordt geprobeerd iets tot stand te brengen in het MO', daarmee verwijzend naar het zogeheten vredesproces. Dat punt is dus geen 'hoofdpunt' meer voor jou, want nu gebruik je een volstrekt ander argument, te weten: 'De zaak zou dus acuut vastlopen, zoals de afgelopen decennia veel zaken Israel betreffend zijn vastgelopen in de Raad.' Maar Willem, daar ging het mij niet om, sterker nog, ik ben het volledig met je eens. Het internationaal recht wordt maar al te vaak door de grootmachten en hun satellieten in de Veiligheidsraad gegijzeld vanwege politiek opportunisme. Daarom is het ook zo belangrijk dat mensenrechtendeskundigen zoals jij niet het politieke spelletje meespelen, maar juist keer op keer het grote publiek duidelijk maken wat voor cynisch machtspel onze politici spelen met het leven van miljoenen mensen. En zo komen we opnieuw bij jouw opiniestuk in de NRC waarvan de strekking was, ik citeer kop en inleiding:

'Verhagen handelt Gaza-rapport goed af. Ook minister Verhagen wil straffeloosheid tegengaan, vergist u zich niet. De kunst is dat zo te doen dat vrede wordt bespoedigd, zegt Willem van Genugten.'

Verhagen handelde het Goldstone-rapport zelfs zo goed af dat gisteren de uitgesproken racistische Israelische minister van Buitenlandse Zaken, Lieberman,die voor een algehele etnische zuivering pleit, zijn collega Verhagen kwam bedanken, zoals de NRC berichtte:

Nederland uitzondering in Europa

Vandaag is Lieberman op bezoek in Nederland. Hij komt volgens het Israëlische ministerie van Buitenlandse Zaken zijn Nederlandse collega Maxime Verhagen bedanken voor de Nederlandse steun aan Israël in de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties. Deze veroordeelde vorige maand oorlogsmisdaden tijdens het Israëlische offensief in de Gazastrook, in december en januari. Nederland stemde tegen deze veroordeling.http://www.nrc.nl/buitenland/article2409945.ece/Omstreden_minister_uit_Israel_in_Nederland

Willem van Genugten, voor alle duidelijkheid: dat is dus dezelfde minister Verhagen die jij in bescherming neemt. Hetgeen mij leidt tot de volgende conclusie: Willem, je probeert ons iets wijs te maken dat jezelf niet gelooft, namelijk dat minister Verhagen oprecht ernaar streeft de Israelische oorlogsmisdadigers daadwerkelijk te laten berechten. Lieberman bedankte Verhagen niet voor niets. Ik concludeer dan tevens dat ook jij met je publicatie het publiek probeert te overtuigen dat de zaak opnieuw moet worden uitgesteld, en dat dit heel verstandig zou zijn, want dan... ja, wat dan Willem? Probeer je te suggereren dat als die weg van uitstel wordt gevolgd, de VS straks niet zal dwarsliggen?

Ook deze zin is humbug: 'De kunst is dat zo te doen dat vrede wordt bespoedigd, zegt Willem van Genugten.' Wie wil geen vrede? Ik heb als journalist nooit iemand gesproken die zei: 'Ha fijn, we gaan lekker oorlog voeren.' Elke hypocriet zegt voor vrede te zijn, dus ook de politici. Wist je dat niet Willem? Het gaat hier ook niet om vrede. Het gaat om een rechtvaardige vrede, een vrede die werkzaam zal blijken. Nogmaals Susan Sontag:

'What do we mean, for example, by the word "peace"? [...] It seems to me that what most people mean by "peace" is victory. The victory of their side. That's what "peace" means to them, while to the others peace means defeat. If the idea takes hold that peace, while in principle to be desired, entails an unacceptable renunciation of legitimate claims, then the most plausibel course will be the practice of war by less than total means. Calls for peace will be felt, if not fraudulent, then certainly premature. Peace becomes a space people no longer know how to inhabit. Peace has to be re-settled. Re-colonized...'

Politiek taalgebruik, de verkrachting van de taal, daar begint het allemaal mee. De auteur George Steiner beschreef in Verval van het woord 'wat politieke beestachtigheid en leugen van een taal kunnen maken, wanneer deze laatste is losgescheurd van de wortels van de moraal en het gevoelsleven, afgestompt door cliche's, loze beweringen en woordrestanten. Wat met het Duits gebeurd is, vindt ook in minder dramatische vormen elders plaats. De taal van de massamedia en de reclame... de stijl van het huidige poltieke debat, zijn even zovele duidelijke bewijzen voor het verdwijnen van de vitaliteit en de nauwkeurigheid van uitdrukking. De taal van onze gemeenschap is in een hachelijke toestand geraakt, wanneer een onderzoek naar radio-actieve neerslag de naam "Operation Sunshine" kan krijgen.' Of, zo voeg ik eraan toe, wanneer de moord op meer dan 300 Palestijnse kinderen gekwalificeerd wordt als een 'gerechtvaardigde antwoord'. Dit is het taalgebruik van het CIDI en van types als Lieberman, de man die minister Verhagen namens Israel kwam bedanken. Welk recht bestaat er nog wanneer de weerlozen straffeloos worden vermoord? Intussen probeer jij ons een schijnwereld voor te spiegelen als de echte wereld. In een volgend stuk ga ik verder in op je drogredenering.