De journalisten Theo Gerritse en zijn slissende hulpje Carel Brendel, voormalige stadsredacteuren van Het Parool, waren al in de jaren zeventig van de vorige eeuw de wegbereiders van extreem rechts in de hoofdstad, en kunnen als zodanig gezien worden als de pioniers van het opkomende postmoderne staats-fascisme. Al ruim een halve eeuw verafschuwden beiden het verzet van jongeren tegen het almaar falende autoritair functionerende stadsbestuur, dat zijn macht ontleende aan het gewelddadige optreden van de politiehorden waarover burgermeester Wim Polak en zijn sociaal-democratische en communistische wethouders beschikten. Met een adembenemende kadaverdiscipline werd overal in Amsterdam de ME ingezet zodra de belangen van de rijke elite bedreigd leken te worden. De Parool-redactie stond, zoals gebruikelijk, als één man achter de belangen van de hoofdstedelijke elite. Zelfs 33 jaar na de gedenkwaardige rellen in 1980 schreef nog in 2013 de 'journalist' Brendel 33 jaar na dato, met nauwelijks ingehouden woedde over "de hardere en" voor hem "zeer irritante krachten" als "kraker Jack en kraker Theo, de aanvoerders van de ‘Politieke Vleugel,’ die steunde op een onverzoenlijke kraakgroep uit de Staatsliedenbuurt." En als klap op de vuurpijl voegde de slissende Carel hieraan toe dat hij en zijn inmiddels gepensioneerde collega Theo Gerritse "Als leden van de ‘burgerlijke pers’ we niet de comfortabele positie van actiezender Radio Stad Amsterdam [hadden]. We waren geen onderdeel van de kraakbeweging, zoals radioman Stan van Houcke, die de gevechten in de Vondelstraat mocht volgen vanaf het balkon van het gekraakte pand. Maar de krakers konden niet zonder publiciteit." Ook achteraf probeert Brendel met onjuistheden het pleit te beslechten. Het zij zo. Waarom ik hier op wijs, is omdat deze loopjongen van het hoofdstedelijke grootkapitaal, zoals dat vroeger zo fraai heette, inmiddels nieuwe zondebokken heeft gevonden, buitenlandse "krachten" die ons land zouden bezoedelen. Marokkaanse jongeren, werk zoekenden uit zwart Afrika, en de rest van al degenen die pro-Israel Wilders' uit Nederland wil schoppen. Dus, zodra u op de namen Carel Brendel en Theo Gerritse stuit, weet dan dat u op propagandisten bent gestoten.
Ik moet telkens weer aan Julius Streicher denken wanneer ik nu de werkwijze van en de criminalisering door Carel Brendel lees. Of Brendel een nieuwe Julius Streicher wordt zal de toekomst uitwijzen. Vooruitlopend is het goed te weten hoe het met Streicher afliep:
"Na de Tweede Wereldoorlog, op 23 mei 1945, werd Streicher, die zijn baard had laten staan en zich vermomd had als kunstenaar, in het Oostenrijkse plaatsje Waidring door een Joodse Amerikaanse majoor van de 101e Luchtlandingsdivisie herkend en gearresteerd.[8] Dit geschiedde overigens naar aanleiding van een onschuldige opmerking van de majoor die vond dat de oude kunstenaar wel wat op Streicher leek. In plaats van de opmerking weg te wuiven, reageerde de hypernerveuze Streicher met 'Ja, dat ben ik'. Streicher werd door zijn Amerikaanse gevangenbewaarders ernstig mishandeld, voordat hij naar Luxemburg werd overgevlogen.
Tijdens het Proces van Neurenberg ontkende Streicher ook maar iets verkeerds gedaan te hebben. Hij vond nog steeds dat de Joden het verdienden om te sterven. Ook hoefde hij niet op sympathie te rekenen van zijn medegevangenen die allemaal een hekel aan hem hadden. Zoals alle verdachten moest hij een IQ-test afleggen, waarop hij 106 scoorde: bovengemiddeld, maar wel het laagste van de groep.
Vanwege zijn intense en grootscheepse ophitsing tegen de Joden werd hij medeverantwoordelijk gesteld voor de dood van miljoenen van hen en ter dood veroordeeld. Op 16 oktober 1946 werd Julius Streicher opgehangen. Terwijl hij naar de galg gebracht werd schreeuwde hij een keer met schrille stem "Heil Hitler" en voegde het publiek daarna nog toe dat zij allemaal door de communisten zouden worden opgehangen. Toen hij het schavot opliep sneerde hij nog "Purim Fest 1946!". Het Joodse Poerim feest viert dat de Joden ontkwamen aan uitroeiing door de handen van Haman, een Perzische regent uit de tijd van koning Ahasveros. Zijn laatste woorden waren aan zijn vrouw gericht. Nadat het valluik openging, klonken er volgens de toeschouwers vanachter het gordijn nog gesmoorde geluiden, tot de beul zich ermee bemoeide door, naar eigen zeggen, Streicher te wurgen."
https://nl.wikipedia.org/wiki/Julius_Streicher
Om dit relaas af te sluiten met een vrolijke noot, citeer ik nogmaals Carel Brendel:
"Collega Gerritse had ondertussen andere problemen in de buurt van de Oude Hoogstraat. Iemand gaf hem een harde klap op de schouder met een honkbalknuppel*. De pooiers op de Wallen bleken namelijk niet gediend van de krakersrellen, die ten koste gingen van hun klandizie. 'Maar ik ben pers,' reageerde Theo. Antwoord van zijn aanvaller: 'Jullie zijn nog erger dan de krakers,'" een conclusie die een onbetwiste waarheid blijft.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten