woensdag 30 december 2009

De Volkskrant 96

AdR zei
Het colofon. Een handjevol van de oude CPN-partijtijg(st)ers, het is de vraag of die de sfeer nog bepalen.
Wel heel opvallend, voorzover goed overzien: geen enkele Turkse of Arabische naam.
En op een centrale gezichtsbepalende plaats, niet als chef, maar toch: Burkiaan-Viagraconservatief Rutenfrans, die zoveel Wilders in zijn pagina's stopt.

Inderdaad, heel opmerkelijk. Wordt de redactie van de Volkskrant aangenomen op huidskleur? Hoe is anders deze lijst te verklaren?

Hoofdredacteur: Pieter Broertjes

Adjunct-hoofdredacteuren: Arie Elshout, Jan 't Hart, Corine de Vries

Centrale redactie: Rolf Bos, Machteld van Hulten, Jaap Stam, Frank van Zijl

Newsroom/Video: Marjan van den Berg (chef), Ernst Clowting, Michiel van der Geest, Thomas van der Kolk, Heleen van Lier, Willum Morsch, Annette Posthumus, Nathalie Righton, Mariken Smit, Thijs van Soest, Frank van Workum

Centrale eindredactie: Sander van Walsum (chef), Guus Bosch, Patrick Engelsma, Pieter Evelein, Gijs van den Heuvel, Pay-Uun Hiu, Annemieke Jansen, Kees Klaasse, Arnold Koper, Eelco Meuleman, Eric Outshoorn, Sjaak Priester, Ab Schreijnders, Anneke Teunissen, Nanda Troost, Arnold Vonk, Bard van de Weijer, Gijs Zandbergen

Binnenlandse correspondenten: Willem Beusekamp (Amsterdam), Raoul du Pré (’s Hertogenbosch), Charlotte Huisman (Utrecht), Anja Sligter (Arnhem), Karin Sitalsing (Groningen), John Wanders (Rotterdam/Den Haag)

Verslaggeverij: Michiel Kruijt (chef), Noël van Bemmel, Henk Bruin (doc), Menno van Dongen, Maud Effting, Robin Gerrits, Peter de Graaf, Janny Groen, Jan Hoedeman, Caspar Janssen, Annieke Kranenberg, Marcel van Lieshout, Gerard Reijn, Merijn Rengers, Ianthe Sahadat, John Schoorl, Anneke Stoffelen, Jeroen Trommelen

Buitenland: Bert Lanting (chef), Paul Brill, Marnix de Bruyne, Sacha Kester, Iñaki Oñorbe Genovesi, Stieven Ramdharie, Cor Speksnijder, Leen Vervaeke, Rob Vreeken

Buitenlandse correspondenten: Kees Broere (Nairobi), Arnout Brouwers (Moskou), Alex Burghoorn (Jeruzalem), Diederik van Hoogstraten (New York), Jan Hunin Warschau), Ariejan Korteweg (Parijs), Michel Maas (Jakarta), Wilma van der Maten (New Dehli), Jean Mentens (Curaçao), Hans Moleman (Shanghai), Linda Otter (Rome), Marc Peeperkorn, (Brussel), Philippe Remarque (Washington), Greta Riemersma (Rabat), Merlijn Schoonenboom (Berlijn), Gert-Jan van Teeffelen (Londen), Cees Zoon (Mexico-Stad)

Den Haag: Martin Sommer (chef), Bart Dirks, Yvonne Doorduyn, Douwe Douwes, Gijs Herderscheê, Kim van Keken, Theo Koelé, Ron Meerhof, Remco Meijer, Hans Wansink (commentator)

Economie: Fokke Obbema (chef), Frank van Alphen, Robert Giebels, Michiel Haighton, Yvonne Hofs, Martin Kettelarij (doc), Wouter Keuning, Pieter Klok, Michael Persson, Elsbeth Stoker, Xander van Uffelen, Carlijne Vos, Peter de Waard

Katern 2: Nicoline Baartman (chef); Sara Berkeljon, Wilco Dekker, Marc van den Eerenbeemt, Jean Pierre Geelen (TV-kritiek), Arno Haijtema (specials), Aimée Kiene, Paul Onkenhout

Kunst&Boeken: Hanneke de Klerck (chef), Bor Beekman, Roland de Beer, Erik van den Berg, Anet Bleich, Harmen Bockma, Marjon Bolwijn, Wim Bossema, Anne van Driel, Rob Gollin, Robert van Gijssel, Hein Janssen, Herbert Keller (doc), Sasja Kooistra, Arjan Peters, Rutger Pontzen, Truus Ruiter, Olaf Tempelman, Wieteke van Zeil

Sport: Marije Randewijk (chef), Poul Annema, Sytze de Boer (doc), Ronald ten Brink, Charles Bromet, Mark van Driel, Bart Jungmann, Mark Misérus, Robèrt Misset, Willem Vissers, John Volkers

het Vervolg: Wilma de Rek (chef), Peter Giesen, Jan Tromp, Joep Verdonck, Bert Wagendorp

Kennis: Martijn van Calmthout (chef), Peter van Ammelrooy, Malou van Hintum, Ben van Raaij, Ellen de Visser, Wim Wirtz

Forum/Opinie: Lidy Nicolasen (chef), Renée Braams, Willem de Bruin, Tjerk Gualthérie van Weezel, Henk Müller, Chris Rutenfrans, Marie-Louise Schipper (Geachte Redactie /U-pagina)

Reizen: Toine Heijmans (chef), Marian Holthuis (doc), Jady Petovic, Wil Thijssen, Nell Westerlaken

Magazine: José Rozenbroek (chef), Theo Audenaerd (beeld), Mac van Dinther, Lucas van Esch, Bart Koetsenruijter, Steffie Kouters, Karolien Knols, Hein van Putten (artdirector), Milou van Rossum, Ellen Sanders, Theo Stielstra, Evelien van Veen, Margreet Vermeulen

VKbanen: Quinty Danko (chef), Aleid Bos (artdirector), Peter de Greef, Michiel de Hoog, Carry de Jong, Bram van Kersbergen, Jan Kooistra, Tynke Landsmeer, Mirjam Schöttelndreier, Sara De Sloover, Hans Pieter van Stein Callenfels, Janet van Toor, Frederieke van Velzen

Online: Bas Timmers (chef), Wilbert Baan, Geert-Jan Bogaerts, Jan Jaap van Deursen, Ayco Holleman, Irit Rosen

Vormgeving: Rigtje Hehenkamp (chef), Tom Balm, Joke Buijs, Marlies Methorst, Menno Pelser, Kim Raad, Martijn Stoffers, Gonnie Tijs, Ronald Visser, Tom Zaunbrecher, Sandra Zuijderduin

Graphics: Erik d’Ailly, Bert Bruijn, Raymond van der Meij, Remy Jon Ming

Fotoredactie: Gerrit-Jan van Ek (chef), Henk Brandsma, Kaj van Ek, Heike Gülker, Raymond Rutting (fotograaf), Frank Schallmaier, Veronique Smedts

Beeldbewerking: Hans Dolk, Joek van Mechelen, Hans Worrell

Productie: Dylan Besseling, Janpeter van der Kamp

Secretariaat hoofdredactie: Mieke van den Heuvel (chef), Janine Kieft

Redactiesecretariaat: Jantien Harmsen (Newsroom/Online), Margot Knibbe (Forum), Anneke Mobron (Algemeen), Annet Neve (Algemeen), Lisette Schmidt (Algemeen/ Foto), Myrella van der Wal (Den Haag/Magazine)

Archief en bibliotheek: Marjon Hardonk

Administratie: Bert Gräffner

Ombudsman: Thom Meens Telefoon 020-5622615 Fax 020-5623480

De Volkskrant 95

Collega's van de Volkskrant, in het vorige stuk schreef ik: vanwaar nu al deze propaganda van jullie? Ik denk dat het te maken heeft met een variant van het aloude antisemitisme. Een maand geleden verklaarde de joods-Israelische filmmaker Eyal Sivan daarover het volgende tegenover mij:

‘het moderne antisemitisme in Europa is het filosemitisme. De jood is heilig verklaard. We zien een liefde voor joden, louter en alleen omdat ze joden zijn. Voor de filosemiet blijft een jood de ander, de buitenstaander, net als voor de antisemiet. Als we het over Israel hebben dan hebben we het in feite over Europa, over het Europese onvermogen om met de ander te leven, over de continuïteit van het Europese antisemitisme dat zich nu tegen de Arabier richt, daarbij aangemoedigd door de zionistische propaganda. Opvallend is dat nu de joden in Europa worden geaccepteerd, zij grotendeels uit Europa zijn verdwenen. Het is als het ware alsof de wandelende jood eindelijk naar huis is gegaan, een gedachte die je zowel bij christenen als zionisten aantreft. Het Europees racisme heeft geleid tot de geboorte van Israel en het filosemitisme komt tevens voort uit het Europees besef gefaald te hebben in de geschiedenis. Maar waar het in feite allemaal om draait is niet de liefde voor de jood, maar de liefde voor het slachtoffer. Die geeft de filosemiet, dus niet het slachtoffer, maar de filosemiet zelf het gevoel een goed mens te zijn.'

Welnu, ik ben van mening dat Eyal Sivan gelijk heeft. Het is niet verwonderlijk dat nu juist een filmmaker haarscherp doorheeft wat er gebeurt, want het antisemitisme is nooit een zaak geweest van rationele argumentaties, maar altijd een zaak van louter en alleen tendentieuze beelden. Het begon met dat aloude beeld van de man aan het kruis die voor de zonden van de christenen was gestorven. Althans, zo geloofden de Europeanen millennialang. De Verlosser had voor hen geleden, voor de kleine mens die verloren was geraakt in een groot raadsel vol onbegrijpelijk lijden. Zo kreeg het leven van dat kleine Europese mensje zin en betekenis. En bleek dat houvast onvoldoende te zijn omdat het lijden te groot werd door de chaos van natuurrampen of de pest, dan was er altijd nog de ander, de jood, op wie alle angst en haat geprojecteerd kon worden. Dit mondde uit in Auschwitz. Pas na de uitroeiing van joodse Europeanen was het politiek niet correct meer om openlijk antisemitisch te zijn. Maar daarmee verdween natuurlijk niet het antisemitisme, want de angst en de haat voor de ander waren niet verdwenen. Die zitten te diep verankerd in de psyche van de blanke Europeaan. Alleen konden na Auschwitz die angst en haat niet meer op joden afgewenteld worden. Volkskrant-collega's, het was jullie eigen voormalige columnist Jan Blokker die enige tijd geleden constateerde dat 'na de Tweede Wereldoorlog het jodendom in de christelijke wereld vrijwel heilig [is] verklaard en geen volk dat in die processie zo hard vooroploopt als de Nederlanders.'

Inderdaad, het antisemitisme is veranderd in zijn keerzijde, het filosemitisme. De moderne antisemiet is een filosemiet geworden. Zelfs de grootste christelijke verraders tijdens de Tweede Wereldoorlog spreken nu trots van de 'judeo-christelijke beschaving', alsof ze met terugwerkende kracht de antisemitische geschiedenis van het christelijke Europa kunnen herschrijven. De SGP is een illustrerend maar zeker niet het enige voorbeeld daarvan. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was deze partij fout, en heulde mee met het nazi-antisemitisme, zoals onder andere blijkt uit 'de oproep aan de Vereniging van Gereformeerde Scholen (VGS), de scholen van de Gereformeerde Gemeenten, om Joodse kinderen bij de bezetter te melden. "Deze antisemitische maatregel werd zonder commentaar uitgevoerd.''' Maar ziedaar, na Auschwitz, kwamen de zondaren tot inkeer. Dat wil zeggen, het vooroorlogse antisemitisme kreeg (in de woorden van filmmaker Eyal Sivan) in het filosemitisme een nieuwe uitlaatklep. Ditmaal zijn de joden 'beminden om der vaderen wil' en wordt de christelijke haat nu op islamitische Arabieren geprojecteerd. Gek he, dezelfde God als voor Auschwitz en toch een nieuwe interpretatie van 'Zijn Woord'. Nu fluistert de allerhoogste zijn volgelingen iets anders in. Dit: De SGP is solidair met het Joodse volk en de staat Israël en zet zich in voor een duurzame vrede in het Midden Oosten. Voor de SGP is solidariteit met het Joodse volk onopgeefbaar. In het verlengde daarvan, zetten we ons in voor een veilig bestaan van de staat Israël op het grondgebied dat het volk door God is toegewezen. Die solidariteit hebben we tot uitdrukking gebracht in artikel 29b van ons Program van Beginselen: “Gods hand leidt het wereldgebeuren, en daarmee ook het ontstaan, voortbestaan en verdwijnen van volken.''

Nu moeten niet langer meer de joden verdwijnen, de lui die de christelijke Verlosser weigerden te accepteren, maar de Arabieren, die godsloochenaars van 'semitische afkomst'. De haat tegen de Arabieren is geenszins een toevallig fenomeen, het wordt zorgvuldig gekweekt en gekoesterd, ook door jullie beste collega's van de Volkskrant, want de angst en haat van de kleine man moeten immers ergens hun uitlaatklep in vinden, nietwaar. En dus moeten nu de Joden in Israel als slachtoffer worden afgebeeld en de Palestijnen als dader. Vandaar ook jullie beeldentaal. De Joden zijn nu zichtbaar voor jullie, nu 'zij grotendeels uit Europa zijn verdwenen'. Wie niet verdwenen zijn, integendeel zelfs, zijn onze Arabische, of zo men wil, islamitische landgenoten. De eeuwige ander, die net als de jood vroeger, zich afwijkend gedraagt en een andere god heeft en wiens soortgenoten elders, of dat nu in Palestina of Indonesie is, onze belangen bedreigen. Die lui zijn een soort vijfde kolonne, niet solidair met de blanke Europeaan, maar met hun eigen achterlijke achtergrond. Ze zijn als het ware net joden. Dat en niets anders is het doorgaans even onuitgesproken als verwerpelijke gevoel. En daarom, mijn Volkskrantcollega's, worden deze mensen zodra ze slachtoffer zijn door jullie afgebeeld als dader en blijven ze naamloos en zonder gezicht. Ze worden door jullie onzichtbaar gemaakt, ontmenselijkt, net zoals de joden vroeger. Jullie weten inmiddels waar dit op uitloopt. Maar kennelijk zijn jullie instincten krachtiger dan jullie ratio.

De Volkskrant 94

De Volkskrant-versie van de werkelijkheid. Op deze manier probeert de krant de geschiedenis te herschrijven, zoals de Stalinisten dit deden in de Sovjet Unie.

Beste collega's van de Volkskrant,

Verschillende mensen maakten me attent op het fotografisch jaaroverzicht van het Volkskrant Magazine dat een dag voor Kerst verscheen. En inderdaad, dat overzicht is de moeite waard te analyseren. Na de obligate foto van een gelukkige Obama en zijn vrouw in gezelschap van de onvermijdelijke 'veiligheidsmensen', en wat andere human interest afbeeldingen zien we een over twee pagina's afgedrukte foto met als onderschrift: 'Gazastad. Vanuit Libanon wordt op het noorden van Israel geschoten met raketten. De explosies die volgen zetten de nachtelijke hemel tot in de wijde omtrek in lichterlaaie. De strijd tussen de Israeli's en de Palestijnen, sinds 27 december 2008 weer hevig opgelaaid, gaat onverdroten door. Het Rode Kruis stelt dat de Israelische troepen humanitaire hulp saboteren. De organisatie heeft grote moeite om met zijn ambulances de gewonden te bereiken, waardoor er nog meer slachtoffers vallen.'

Ik heb die zin enkele malen gelezen, want ik begreep hem niet. 'Vanuit Libanon wordt op het noorden van Israel geschoten met raketten. De explosies die volgen zetten de nachtelijke hemel tot in de wijde omtrek in lichterlaaie.' Als jullie even met mij meekijken naar de bovenste foto dan zien jullie hoe een regen van fosfor over een bebouwde kom neerdaalt bovenop Gazastad, waar een onbewapende burgerbevolking zich verschuilt in een van de meest dichtbevolkte stukjes aarde. Collega's, kennelijk moet ik jullie uitleggen dat dit een oorlogsmisdaad is, zoals deskundige juristen jullie kunnen uitleggen. Daarover met geen woord in het fotobijschrift. Waarom niet? Het is algemeen bekend dat zowel het VN-onderzoek als het onderzoek van talloze onafhankelijke mensenrechtenorganisaties hebben vastgesteld dat de Israelische strijdkrachten op grote schaal oorlogsmisdaden hebben gepleegd. Sterker nog: de Israelische autoriteiten zelf hebben dit toegegeven.

Zo formuleerde generaal Eisenkott de zogeheten Dahiye Doctrine van het Israelische leger als volgt: 'What happened in the Dahiya quarter of Beirut in 2006 will happen in every village from which Israel is fired on. We will apply disproportionate force at the heart of the enemy's weak spot (civilians) and cause great damage and destruction. From our standpoint, these are not civilian villages (towns or cities), they are military bases. This is not a recommendation. This is a plan. And it has been approved.' En het doel ervan is volgens de Israelische generaal b.d. Giora Eiland om 'the national infrastructure' te vernietigen 'and (inflicting) intense suffering among the population.' En ook de toenmalige Israelische premier Olmert dreigde met 'buitensporig geweld'. De lezer vindt hier niets van terug in jullie jaaroverzicht. Integendeel, de tekst suggereert dat het bloedbad, want dat was het, begonnen is met raketbeschietingen vanuit Libanon, wat apert onjuist is. En ook de suggestie dat de oorzaak van het grote aantal slachtoffers, onder wie meer dan 300 Palestijnse kinderen, het gevolg was van het 'saboteren' van 'humanitaire hulp' is een moedwillige vertekening van de werkelijkheid. Collectieve bestraffing, eveneens een oorlogsmisdaad, was juist de bedoeling van de extremisten onder de zionistische autoriteiten is Israel. Al deze feiten verzwijgen jullie. Waarom? Is dat de taak van een onafhankelijke journalist?

Nog gekker wordt het wanneer we de bladzijde omslaan en zien hoe de daders van de oorlogsmisdaden door de Volkskrant als slachtoffers worden afgebeeld. De tekst onder de foto die over twee pagina's is afgedrukt, luidt als volgt: Rouw. Israelische soldaten rouwen op 7 januari bij het graf van een kameraad. Sergeant Alex Mashavisky kwam om bij een gevecht in de Gazastrook. Ondanks herhaalde oproepen van de internationale gemeenschap tot een staakt-het-vuren gaan de gevechten tussen Israel enerzijds en de Palestijnse strijders van Hamas en de Islamitische Jihad anderzijds onverminderd door. De Israeliers zijn de Gazastrook binnengevallen om schuilplaatsen van Palestijnse strijders en hun wapens op te sporen en te vernietigen.'

Wat valt op aan dit bijschrift? Allereerst dat een slachtpartij waarbij meer dan 1400 Palestijnen worden gedood, de meerderheid van hen burgers, tegenover 'slechts' 10 Israelische militairen en 3 Israelische burgers, afgeschilderd wordt als 'gevechten'. Dit is geen strijd, geen oorlog, dit is een bloedbad, een afstraffing, terreur. Verder valt op dat het Joodse militair een naam heeft, terwijl de meer dan 1400 Palestijnse slachtoffers voor de Volkskrant naamloos zijn. Niet alleen dat, de Palestijnse slachtoffers, een veelvoud van de Joodse slachtoffers, zijn in tegenstelling tot de daders van de oorlogsmisdrijven onzichtbaar. Op de foto van Gazastad, een grote stad notabene, zien we geen enkel mens, Op de foto van de Joodse militairen staan alleen maar mensen, de omgeving is even onzichtbaar als de ware slachtoffers. Ik stel met nadruk 'de ware slachtoffers', aangezien een dode militair iemand is die tijdens zijn werk is gesneuveld, een bedrijfsongeval als het ware, terwijl een dood kind dat slachtoffer is van 'buitensporig geweld' een 'echt slachtoffer' is. Maar dat kind krijgt van jullie geen enkele aandacht. De Joden 'rouwen', de Palestijnen kennelijk niet. Althans, hun leed is onvoldoende relevant om in beeld te brengen. En dat is een bewuste keuze van jullie geweest.

Dan dit: 'De Israeliers zijn de Gazastrook binnengevallen om schuilplaatsen van Palestijnse strijders en hun wapens op te sporen en te vernietigen.' Dat is de officiele Israelische propaganda, waar je als journalist doorheen moet prikken, propaganda moet je niet klakkeloos doorgeven. In werkelijkheid ging het om een collectieve bestraffing, zoals de Israelische autoriteiten zelf ook hebben verklaard. Tijdens een recente wake op de Dam ter herinnering aan het bloedbad in Gaza betitelde de 85-jarige Hajo Meijer, overlevende van Auschwitz, de Israelische oorlogsmisdaden als 'staatsterreur'. Hij wees erop dat er een ononderbroken lijn loopt van Guernica, Warschau, Rotterdam naar Gaza. 'In alle gevallen werd getracht de bevolking op de knieen te dwingen door staatsterreur.' Ook Meijer citeerde in dit verband de Israelische generaal Eisenkott die de zogeheten Dahiye Doctrine van het Israelische leger als volgt formuleerde: 'What happened in the Dahiya quarter of Beirut in 2006 will happen in every village from which Israel is fired on. We will apply disproportionate force at the heart of the enemy's weak spot (civilians) and cause great damage and destruction. From our standpoint, these are not civilian villages (towns or cities), they are military bases. This is not a recommendation. This is a plan. And it has been approved.' En het doel ervan is volgens de Israelische generaal b.d. Giora Eiland om 'the national infrastructure' te vernietigen 'and (inflicting) intense suffering among the population.'

Collega's van de Volkskrant, vanwaar nu al deze propaganda van jullie? Ik denk dat het te maken heeft met een variant van het aloude antisemitisme. Een maand geleden verklaarde de joods-Israelische filmmaker Eyal Sivan daarover het volgende tegenover mij:

Meer over de haat voor de ander, de buitenstaander, de oude ziekte van Europa, in een volgend stuk.

dinsdag 29 december 2009

Derk Sauer 14

Waarom vraagt Volkskrant commentaar over Derk Sauer aan Stan van Houcke?

about 8 hours ago from TweetDeck

ajboekestijn
Arend Jan Boekestijn

http://twitter.com/ajboekestijn/statuses/7158493056

Waaarom zou die malle Boekestijn dit willen weten? Arend Jan gaat nu toch niet een marxist leninist verdedigen alleen omdat die multimiljonair is?

Meer over deze VVD-malloot: http://stanvanhoucke.blogspot.com/search?q=arend+jan+boekestijn

De Israelische Terreur 1089

Gaza Freedom March Rumbles Into the Egyptian Security Services

Tuesday 29 December 2009

by: Max Ajl, t r u t h o u t | Report

Egyptian police confront activists trying to access Gaza outside the French Embassy in Cairo. (Photo: Middle East Children's Alliance)

Cairo, Egypt - Lines of black-clad Egyptian riot police descended upon hundreds of French activists lining up in front of a rank of riot barriers separating the street and the sidewalk in front of the French Embassy in Cairo, locking the French activists into place. Dozens of police troop carriers lined the far side of the boulevard. Red water cannons sat behind them - palpably menacing. The French activists are part of the European Palestine solidarity group, EuroPalestine. They number about 300.

Later, Egyptian security forces hemmed in a couple of American activists at the American embassy. Most of these activists were Americans who had signed a pledge to be nonviolent. As I write, hundreds more are on the steps of the Egyptian press syndicate. Secret police huddle nearby, muttering into their walkie-talkies. Two squadrons of serried riot cops, armed with truncheons and guarded by Plexiglas shields, are on either side of the steel riot barriers sitting in front of the protesters, walling them off, or trying to wall them off, from the Egyptian public.

All of these people are part of the Gaza Freedom March, an international coalition that was formed to end the siege of Gaza - 1,400 people from over 40 countries, including Palestinian writer Ali Abunimah, Alice Walker, Filipino Representative Walden Bello, President of the Center for Constitutional Rights Michael Ratner, Bill Ayers, Bernadine Dohrn, and others.

Conceived during a Code Pink delegation to the Gaza strip after the Cast Lead incursion, the organizers envisioned a massive, peaceful nonviolent show of international solidarity with the Palestinian people. They had envisioned several days of commemoration of those who died during the winter attack, several days of bearing witness to the rubble, the unreconstructed homes, the damaged sewage plant, the widespread destruction.

Through late December, the Gaza Freedom March had been in ongoing, amiable talks with the Egyptian government. The government waited until last week to deny entry to the Gaza Freedom March, citing security concerns. There have been several shooting incidents along the Gaza-Egypt border, provoked by Egyptian construction of an American-funded, 50-foot deep, steel barrier, sunk into the ground on the border between Gaza and Egypt. The wall is an attempt to stop the smuggling traffic that constitutes Gaza's lifeline.

Reports suggest that security concerns are not the issue. One embassy staffer told a Gaza Freedom March participant that the US State Department fully supported the Egyptian government in denying the marchers' entry into Gaza. One of the march's organizers, Gael Murphy, suggested that the US government perhaps called the Egyptian security forces to come to their embassy, to protect it from its own citizens.

None of this was planned. The plan was for the march to go to Gaza, not parade and rage in Cairo, nor to get harried by the Egyptian security forces, time and again.

The situation with the French delegates seems particularly tenuous. Initially, the French delegation, the EuroPalestine group, took over a four-lane boulevard in front of the French embassy, blocking traffic for many hours with tents and their bodies. The French ambassador to Cairo came down and said that he would secure buses to Rafah for them or they could go back into the streets. At around 2 AM on December 28, the Egyptian security forces ordered several personnel carriers crammed with riot cops to surround the French encampment.

They have been there now for almost two full days. The Egyptian government has threatened them with deportation if they cross the steel riot barriers it is using to pen them in. It has threatened to throw the lot of them into the French high school until their flights leave for France. They continue chatting with the Egyptian security forces, many of them young men earning perhaps $100 a month, their sympathies with the Palestinians and solidarity activists, not state policies.

Olivia Zemor, a EuroPalestine spokeswoman, said, "We are waiting for the buses, we are staying in front of the French embassy, even if it's not comfortable, it's much more comfortable than Gaza."

Elsewhere, Hedy Epstein, an 85-year-old Holocaust survivor, continues on her hunger strike. Twenty other participants have joined her, including Father Louie Vitale, 77, and Mary Hughes, 76, from the United States. Nearly all of the rest of the hunger strikers are over 50, many over 60. Most are from the USA, a few from France, Spain, Italy and Canada. They have released a statement, reading,

"We are doing this hunger strike in solidarity with the Palestinian people in Gaza who are hungry for food, shelter and, most of all, for their freedom. We call upon people everywhere to join us in short fasts and other non-violent actions to help end the siege of Gaza."

Meanwhile, the marchers at the US embassy have been released after being detained for a few hours by Egyptian security forces. Medea Benjamin, one of the march's organizers, said that the Egyptian security forces treated them quite "roughly," pushing them around, herding them into pens.

Electronic Intifada founder Ali Abunimah added that the delegation's "intention was simply to enter the embassy and request a meeting with the ambassador" in order to facilitate transit to the Gaza strip.

They were initially told they could enter, and walked past the bomb-sniffing dogs, until an Egyptian security officer with "a lot of gold stars" ordered them back away from the embassy. As more people showed up, it "developed into a stand off." This had never been their intent.

Ultimately, about 40 people were detained outside the embassy. Organizer Kit Kittredge-Siemion says that "because we weren't allowed in, we pulled out our banners, sang our songs, because that's illegal in Egypt, they barricaded us, they blockaded us." Political gatherings of more than six people are barred under Egyptian law.

And she added, "for 3 hours people were held behind barriers for trying to see their own embassy." The embassy has cameras monitoring the physical location where the Egyptians detained the marchers. They also confirmed that they are providing technical assistance to the Egyptian government as it builds the 50-foot deep steel wall along the Gaza-Egypt border.

Meanwhile, efforts to traverse the Sinai and get to the Rafah crossing have slammed into the wall the Egyptian security apparatus has erected. Most recently, a joint Greek-French foray of 150 people attempted to leave Cairo. The Egyptian Army and security forces stopped their buses on the highway just outside the city.

Negotiators forced the Egyptian forces to allow them to travel back to the city to a place of their choosing, where they had arranged to rendezvous with journalists. The Egyptian security forces escorted them back to the hotel of their choosing, the Circle Hotel, then shooed them back on to the buses, preventing them from communicating with the press. Afterwards, they started wandering around the Greek delegation's hotel.

Other groups have attempted to get to Rafah by other means. The security forces have taken away their passports, or placed them under house arrest. They have sworn that they will not let the marchers enter Gaza.

Others demur. Former Vice President of the European Parliament Louisa Morgantini insisted, "Gaza will be free along with the rest of Palestine," adding that "enough is enough."

Walden Bello, a Filipino parliamentarian and professor of sociology at the University of the Philippines, agreed, "We'll get to Gaza, come hell or high water."

But this will be hard. The government interdicts every bus that tries to leave Cairo, and has a series of security checkpoints on the road between Cairo and Rafah. It has a security force of over a million, supported by 1.7 billion dollars in yearly American military aid. That's no slight barrier to circumvent.

Max Ajl is a writer who resides in Brooklyn. He has written for the Guardian, the New Statesman, Boston Review, and blogs on climate change and the Israel-Palestine conflict at www.maxajl.com.

Zie: http://www.truthout.org/1229097

Derk Sauer 13

De Sauertjes in full swing en vol ornaat.

De Volkskrant bericht:

Het hoogste doel is een mooi bedrijf

Door Peter de Waard op 29 december '09, 06:00, bijgewerkt 28 december 2009 23:20

Een steenrijke kwajongen, die een rouwband droeg toen Mao Tse-tung op 9 september 1976 stierf, is nu mede-eigenaar van NRC Handelsblad, het bolwerk van het Nederlandse establishment.

Hij werd vorige week niettemin met gejuich binnengehaald. Slechts 7 van de ruim 250 redacteuren plaatsten vraagtekens bij de nieuwe eigenaren: Derk Sauer en de zo gesloten C & A-familie Brenninkmeijer.

Sinds Sauer in 1989 in de toenmalige Sovjet-Unie voor VNU met een tijdschrift ging pionieren, staat de ‘kleine Napoleon’ in medialand op een huizenhoog voetstuk. Zijn succes in de afgelopen twintig jaar is breed uitgemeten. Wie het archief leegplukt, struikelt over de loftuitingen: ‘Van Marxist tot multimiljonair’, ‘Pietje Bell in Moskou’, ‘De coup van Derk Sauer’, ‘Kleine man, grootse daden’.

De journalist Stan van Houcke, die ooit met hem samenwerkte bij het weekblad Nieuwe Revu (nu Revu), is de enige die vraagtekens bij zijn succes wil zetten. ‘Het is de Hollandse middenstandsmentaliteit. Met onze koopmansgeest vallen we kritiekloos voor iedereen die van krantenjongen opklimt tot multimiljonair. We stellen geen vragen meer. Zelfs NRC Handelsblad heeft nooit een doorwrocht artikel over hem geschreven.’

Derk Sauer is allang geen maoïst meer. In Rusland heeft hij naar eigen zeggen de desastreuze uitwerking gezien van het marxisme. Maar hij is links gebleven en ook nog SP-lid, hoewel hij met een geschat vermogen van 67 miljoen euro op plaats 377 in de Quote 500 staat.

Zijn voormalige zakenpartner Annemarie van Gaal weet zeker dat Sauer een zegening voor de krant zal zijn. ‘Derk is een krantenliefhebber. NRC heeft de beste koper die ze zich kan wensen. Kranten kruipen door zijn bloed.’

Terwijl andere mediatycoons dromen van internet en andere elektronische uitingen, is Sauer altijd het papier blijven koesteren. ‘Je eigen krantje iedere dag door de brievenbus.’

Sauer is niet iemand die spijt heeft van zijn links-radicale verleden. Hij praat zelfs graag over de tijd dat hij elke zaterdag bij het Amsterdamse consulaat van de VS tegen de oorlog in Vietnam demonstreerde. Nadat de Amerikanen uit Saigon waren vertrokken, reisde hij naar Noord-Ierland, waar hij logeerde bij een commandant van de IRA. ‘Het is het meest revolutionaire gebied dicht bij huis, dus goedkoop’, verklaarde hij.

In zijn familie is Derk het zwarte schaap. Hij sjeest al vroeg van de middelbare school en wordt op zijn 16de lid van de maoïstische splinter Kommunistische Eenheidsbeweging, terwijl zijn broers en tweelingzus een academische opleiding volgen. Met zijn vader, die als directeur werkt bij het Sociaal Fonds Bouwnijverheid, heeft hij voortdurend ruzie.

Van Houcke zegt dat het communisme voor Sauer geen modegril was. ‘Hij was toen echt overtuigd van de heilstaat. Met andere partijgenoten ging hij de deuren langs zoals Jehova’s dat doen: voet tussen de deur.’

In 1982 – nog maar 29 jaar oud – wordt hij hoofdredacteur van de Nieuwe Revu, het blad van seks, socialisme en sensatie. ‘Mijn talent is niet zozeer schrijven, maar het mobiliseren van mensen die deze dingen veel beter kunnen dan ik.’

Gerrit Mollema is een van de Nieuwe Revu-redacteuren die toen voor hem stemden. ‘Hij manifesteerde zich als enige in de groep die het wel wilde worden. Iedereen was eigenlijk voor. Hij hield van leidinggeven. Hij was daarnaast een perfecte teamspeler tijdens de brainstormsessies die we iedere week hadden.’

Sauer trekt gerenommeerde journalisten aan, zoals Frits Barend, Henk van Dorp en Boudewijn Büch. Nieuwe Revu moet een serieus blad worden, met grote onthullingen. Daarnaast probeert hij vat te krijgen op de jongerencultuur. Een van de journalisten die hij daarvoor in dienst neemt, is zijn latere vrouw Ellen Verbeek.

Sauer is op de redactie een vreemde eend in de bijt. Hij staat vroeg op en gaat vroeg naar bed. Hij is vegetariër en mijdt nicotine en alcohol. Hij trouwt op 30 mei 1985, terwijl anderen in die tijd gaan samenwonen. En als zijn drie zoons zijn geboren (Tom, Pjotr en Berend) mist hij geen verjaardag.

Na zeven jaar hoofdredacteurschap zoekt hij een nieuwe uitdaging. VNU vraagt hem in 1989 het tijdschrift Moscow Magazine op te zetten in Moskou. Annemarie van Gaal maakt onderdeel uit van de projectgroep. ‘Als oud-communist zou hij wel iets met het land hebben’, verklaart zij die keuze.

Sauer gaat met zijn gezin wonen in een tweekamerflat waar de kakkerlakken de keuken bevolken. Maar het werk heeft hem al snel in zijn greep. Hier zijn geen regels, hier zijn ongekende mogelijkheden. Na een tijdschrift en een weekblad wil hij ook een krant lanceren. In augustus 1991 is er een coupepoging tegen Gorbatsjov. Voor de journalist Sauer is de staatsgreep – bij afwezigheid van alle vakantie vierende correspondenten – een hoogtepunt.

VNU ziet dan al met lede ogen de oplopende verliezen aan van Sauers pioniersarbeid. De politieke instabiliteit is een excuus om de activiteiten te beëindigen. Sauer besluit met Annemarie van Gaal, die een jaar na hem naar Rusland is gekomen, een bedrijf op te zetten: Independent Media. Hij steekt er zelf twee ton in, maar het leeuwendeel van het geld is afkomstig van Boudewijn Poelmann en diens zakenvrienden, de Novamedia-club. Zij zijn rijk geworden met de oprichting van de Postcodeloterij.

Een zakelijk succes is de krant Moscow Times niet, vooral door de problemen met de distributie. Het bedrijf gaat pas lopen als Van Gaal een licentieovereenkomst binnenhaalt om Cosmopolitan in Rusland uit te geven. Dat wordt een groot succes bij de Russische vrouwen die zich aan de westerse rijkdommen en modetrends willen vergapen. In korte tijd ligt de oplage boven het miljoen.

Dat de twee Nederlanders dit succes wordt gegund in wat Jeltsins ‘Wilde Oosten’ is gaan heten, is opvallend. In zijn columns in Het Parool schrijft Sauer veelvuldig over de oligarchen en maffiabendes die in hun jacht op rijkdom dood en verderf zaaien. Maar zelf kan hij probleemloos Russische versies van Playboy, FHM, Santé en Esquire in de markt zetten.

Discretie en een laag profiel zijn de geheimen. Nooit onthult hij cijfers over zijn financiële huishouding. ‘Het gaat om het spel, niet om de knikkers’, zo zegt hij in 1994 in HP/De Tijd. Sauer hoeft geen dure auto’s, maatpakken of privéjets, zoals de oligarchen. ‘Het hoogste doel is niet winstmaximalisatie. Het hoogste doel is een mooi bedrijf op te bouwen’, zegt hij in 2007 in Het Financieele Dagblad.

Voor andere Nederlandse correspondenten in Moskou is Sauer een even naïeve als verbeten optimist. Terwijl zij onheil voorspellen, is Sauer overtuigd van het succes van glasnost en perestrojka. ‘Of Derk de maffia buiten kon houden?’, vraagt Van Houcke zich af. ‘Laat ik mij beperken tot de feiten. Sauer heeft gezegd dat niemand in Rusland in die tijd schone handen had. En hij zou zelf met schone handen een vermogen van 150 miljoen euro kunnen opbouwen?’

Voor de Humanistische Omroep reist Van Houcke in die tijd naar Moskou. ‘Moord en doodslag. Misstanden. Alles gebeurde daar. Maar in de bladen van Sauer werd geschreven over Madonna, glitter & glamour, ondernemersschap.’

De beruchte oligarch Chodorkovski van de oliemaatschappij Yukos die in mei 2005 tot negen jaar cel wordt veroordeeld, is enige tijd medeaandeelhouder van Independent Media. In hetzelfde jaar verkopen Sauer en zijn vrienden van Novamedia (Van Gaal is er al uitgestapt) Independent Media voor 143 miljoen euro aan de Finse uitgeverij Sanoma. ‘Zoals de oligarchen ging ook hij zijn vermogen spreiden’, merkt Van Houcke op.

Sauer is inmiddels geconfronteerd met het geweld in Jeltsins Rusland. Hij overweegt terug te keren naar Nederland als zijn vrouw elke ochtend onder haar auto kijkt of er geen bom ligt, maar volstaat met 24-uursbewaking van zijn datsja.

Lees verder: http://www.volkskrant.nl/binnenland/article1332107.ece/Het_hoogste_doel_is_een_mooi_bedrijf

Er staat 1 fout in. De VK-journalist citeert mij verkeerd wanneer hij schrijft: 'Sauer heeft gezegd dat niemand in Rusland in die tijd schone handen had.' Wanneer mijn collega het geluidsbandje nog eens naluistert zal hij horen dat ik verwijs naar 1 van Derk's voormalige opdrachtgevers, Koos Guis, die dit verklaarde over Rusland: 'Je moet er onorthodox zakendoen. In gewone taal heet dat inderdaad vuile handen maken. Daarom was Sauer zo geschikt.'

Zie: http://www.intermediair.nl/artikel.jsp?id=117028

En jammer genoeg had Peter de Waard geen ruimte meer om de volgende opmerking van mij toe te laten lichten: 'Zelfs NRC Handelsblad heeft nooit een doorwrocht artikel over hem geschreven'. En dat is des te opmerkelijker voegde ik eraan toe aangezien de voormalige NRC-correspondente in Moskou, Laura Starink, in 2005 na een bezoek aan Rusland in haar krant schreef:

De meeste intellectuelen die ik spreek steunen Chodorkovski. Als ik vraagtekens plaats bij zijn illegale handel en wandel, zegt iemand: “Luister, iedereen die de laatste 15 jaar in Rusland heeft gewoond en gewerkt, heeft de wet overtreden en kan op elk moment gearresteerd worden.” Een vriendin formuleert het zo: “Wij hebben allemaal boter op ons hoofd. Daarom begrijpen wij Chodorkovski zo goed.”

Dit waren de feiten in het jaar dat in Rusland de patserige Miljonair Fair werd gehouden, in samenwerking met Independent Media van uitgever Derk Sauer. De vraag voor de NRC-redactie is nu dus: hoe wist kameraad Sauer, mede eigenaar van de NRC, als marxist-leninist in diezelfde tijd in Rusland miljoenen bijeen te sprokkelen en dat allemaal zonder ook maar een grammetje boter op zijn eigen hoofd te hebben gehad? En dat is geen tendentieuze vraag, want onze Derk zelf schreef onlangs nog in zijn column in Het Parool: 'We hebben ons portie Rusland-ellende wel weer gehad in 2009... de reeks moorden op journalisten en burgerrechtenactivisten, de corruptie in het land -- genoeg redenen om de koffers te pakken.'

Enfin, het leven is niet makkelijk voor een modale journalist bij de NRC, die elke dag weer een slijpsteen voor de geest moet zijn.

Louise O. Fresco 19

Professor Louise Fresco,

Ik wil u een vraag voorleggen in verband met het feit dat u commissaris bent van Unilever, een multinational die in verschillende landen vestigingen heeft, waaronder de VS. Zie: http://www.unileverusa.com/

U ontleent een deel van uw inkomen aan activiteiten voor Unilever. Welnu, hoe maatschappelijk en ecologisch verantwoord gaat Unilever te werk? Ik vraag dit omdat de Canadese advocaat Joel Bakan in zijn opzienbarende boek The Corporation erop wijst dat 'senior managers of corporations are legally obliged, on pain of prosecution, to seek to maximise profits for shareholders.' Bakan legt uit dat managers van grote concerns 'must always put their corporation's best interests first and not act out of concern for anyone or anything else (unless the expression of such concern can somehow be justified as advancing the corporation's own interests).'

Unilever heeft u een commissariaatschap aangeboden -- naar ik mag aannemen -- in de veronderstelling daar financieel niet slechter van te worden, maar juist beter. Gezien nu de notitie van Bakan zijn mijn vragen de volgende:

1. Of ook de commissarissen van Unilever 'must always put their corporation's best interests first and not act out of concern for anyone or anything else' ?

2. Of uw werk voor Unilever uw wetenschappelijke pretenties niet in het gedrang brengen?

3. En tenslotte: in hoeverre beinvloedt uw financiele band met deze multinational en de Rabobank de politieke en maatschappelijke opvattingen zoals u die ventileert als columniste van de NRC? Of moet ik ervan uitgaan dat al deze zaken elkaar in geen enkel opzicht beinvloeden?

Ik stel die vragen omdat ik me als journalist bewust ben van de belangrijke sociale positie die u bekleedt, en u via de universiteit en het bedrijfsleven een aanzienlijke invloed heeft op de samenleving. Vandaar dat ik graag wil weten met wie we in feite te maken hebben.

In afwachting van uw antwoord,

Stan van Houcke

Journalist/schrijver

Amsterdam.

stan van houcke

Zoeken in deze blog 🔎🔎