maandag 28 juli 2014

Zionist Fascism 82

Ismael25 juli 2014 18:45:00 CEST

Opmerkelijk dat Nederlandse burgers ook actief met de Israeliers meestrijden. Itt Syrie gangers, nog niks van regering en media vernomen. Zie hier: http://www.aljazeera.com/indepth/opinion/2014/07/jihad-israel-201472272438651885.html

Fighting jihad for Israel

Foreign fighters drawn from Europe and the US contribute to Israel's military occupation of the Palestinian territories.

Last updated: 22 Jul 2014 17:03

	Hanine Hassan Hanine Hassan is a PhD candidate at Columbia University. Her research focuses on the long-term effects of humiliation as a tool of oppression by Israel in the Occupied Palestinian Territories.

	RSS

LISTEN

Around 5,000 Jews carry the title "Lone Soldier" given to volunteers from abroad, writes Hanine Hassan [EPA]

Her name is Katie. She is from the Netherlands, and chose to serve in the Israeli navy instead of remaining in her country.
Will her government label her and the rest of the hundreds of Dutch youth serving in the Israeli military asjihadstrijders (jihad fighters), the name given to the hundred or so that went to Syria? Katie, a Dutch-
Israeli dual citizen, is after all a jihadist in occupied Palestinian lands.
Israel's genocidal campaign in the Gaza Strip is entering its second week. The death toll has risen to more than 600, with thousands more injured and displaced - alongside arbitrary arrests, the demolition of family homes and a policy of apartheid towards Palestinians both in the West Bank and within the state of Israel. What's more, these war crimes are directly supported by the recruits from Europe and the United States that land at Ben Gurion airport throughout the year.
The notion of Europeans and Americans serving in the Israeli army isn't new.
Before the creation of the state of Israel, thousands of western volunteers were recruited by the Zionist movement - in a process named Mahal or volunteers from abroad to take part in Zionist military operations in Palestine during the British Mandate.
In the 1948 war, as many as 4,000 World War II veterans from the US, Canada and Europe carried out military operations against Palestinians, serving the Zionist project with their expertise in warfare, artillery, naval and aerial combat.
A bigger role than fighting

Within the historical context of western support for the Zionist project, it wasn't the number of Mahal combatants that was significant. The role of foreign recruits was to be found in the political and demographictransformation of Palestine.

The late Israeli prime minister, Yitzhak Rabin, later attributed the successful outcome of the war to the support of foreign fighters: "They came to us when we most needed them, during those hard and uncertain days of our 1948 war of independence."
In supporting and developing Israel's military power, these western recruits deliberately contributed to the ethnic cleansing of Palestinian towns, the dispossession and depopulation of Palestinian communities, and the massacres inflicted on them.
But Mahal recruitment did not end with the creation of the Israeli state. It continues to this day.
Thousands of volunteers, from more than 40 countries, stream to Israel to serve in all branches of the Israeli military - many in combat units. The online Ma hal recruitment programme ostensibly aims to "defend" Israel and strengthen the connection of these volunteers to the Israeli military. Non-Israeli nationals of Jewish descent can join the ranks of the armed forces for an 18-month tour and be in the same front-line combat units as Israeli conscripts, including those operating in the occupied Palestinian territories.
Support groups
Around 100 British nationals are currently serving in the Israeli army. It's a significant number. British mothers even have support groups to exchange experiences of having a child serving in the Israeli military.

In 2009, Baron Ahmed of Rotherham asked Britain's House of Lords, the UK parliament's upper chamber, whether any British citizens were serving in the Israeli military or its reserves.
Lord Malloch-Brown, minister of state at the Foreign and Commonwealth Office, responded, "Other than press reports, the UK government does not possess information about whom the Israeli government have called up to serve in the Israel Defense Forces or the Israeli Defense Reserves, including any dual nationals. Only the Israeli government would have this information... Anybody who has broken the fourth protocol of the Geneva Convention deserves to meet justice in some court or another." So much for the oversight of the British intelligence and security services.
In April 2014, a British parliamentary report outlined - in 246 pages - counterterrorism approaches towards British Muslims fighting in Syria, Somalia and Afghanistan. Nowhere did it mention the threat of indoctrinated British citizens returning home from serving in the Israeli military. Nor did it mention that serving in an occupying army remains a crime in violation of the Foreign Enlistment Act 1870, which criminalises British citizens who serve in the armed forces of another country.
Recruitment

The Mahal network spans the globe. Max Steinberg and Sean Carmeli were two US citizens enlisted in the Israeli military. They were taking part in the Israeli ground offensive in the Gaza Strip which resulted in the deaths of at least 70 Palestinian civilians in Shujayea when they came under fire. The US State Department announced their deaths on July 20. And yet recruitment continues.

In May 2014, the Israeli embassy in Paris informed the local Jewish community of the arrival of a representative of the military who would give a lecture on their recruitment policies, "followed by a question and answer session".

INTERACTIVE: Gaza Under Attack

In November 2013, a Ukrainian citizen that had served for six years in the Israeli army stated nonchalantly on a Ukrainian television show that she had killed Palestinian children with full immunity from European and Ukrainian law - since Israeli law does not apply when Palestinian children are killed.
Approximately 5,000 Jews carry the title "Lone Soldier" - given in Israel to volunteers from abroad, new immigrants or orphans who have served in the Israeli army. Lone soldiers receive special rights and benefits, such as financial assistance, help with housing and time to visit family abroad.
In May 2014, the Tel Aviv Lone Soldier Center, where lone soldiers can relax and unwind together, was opened thanks to funding from a Dutch NGO named Israel Actie, which is affiliated to the Amsterdam Sar-El branch. Sar-El are civilian volunteer groups who undertake non-combat work for the Israeli military. Jews, non-Jews, and non-Israelis - eligible from the age of 16 - can volunteer their time, money and efforts, wearing army uniforms, to reinforce the Israeli military.
It is represented in more than 30 countries and hundreds of volunteers join each year.
Israel is applying outright treachery in its recruitment of young Jews worldwide, through tens of programmes.Israel Experience is a Zionist project that aims to create new allies for Israel. It targets western youngsters from the age of 13, recruiting them for what appears at first to be a programme of fun and amusement. But these children end up in a simulation, spending between one and six weeks exposed to guns, reproducing military manoeuvres and receiving "educational" classes on Zionism and the Israeli military.
Entertainment also features on the side. These indoctrinated children are then sent back to their parents and countries as advocates to justify occupation, apartheid and the defence of Israel at all costs. Israeli recruitment programmes have different dimensions but one and the same goal: the strengthening of the Israeli army and the networks of the state's mindless supporters.

Complicit in war crimes
The power dynamics of European countries is a game of constant duplicity. Western intelligence services turn a blind eye to citizens that decide to wear the Israeli military's uniforms and occupy Palestinian lands and resources, and commit war crimes in violation of international law.
Apparently, in the eyes of Israel and its western allies, having Jewish roots is adequate justification to defend an illegal occupation of territories - while it is unacceptable for Palestinians to resist the illegal expansion of Israeli settlements and theft of land and water resources. In its recent offensive on Gaza, Israeli troops have shown no respect for human lives and have breached the laws of armed conflict, indiscriminately attacking civilians and targeting civilian homes and institutions.
There are many faces to the Israeli occupation, some of which are well-known, and some of which are hidden. The indirect reinforcement of the Israeli army with European and American soldiers is one such opaque form of complicity.
If European leaders are serious about preventing international fighters crossing their borders, or returning home with weapons training and a grudge to bear, they should pay equal attention to all European fighters taking part in conflicts across the Middle East. European governments have a moral duty towards Palestinians. They have to stop the flow of European killers deliberately involved in crimes against humanity.
Israel has turned the Gaza Strip into an experimental laboratory for its high-tech weapon industry and chemicals. It is the obligation of the international community to sanction Israel, and enforce a military embargo in light of the Israeli violations of human rights.
Hanine Hassan is a PhD candidate at Columbia University. Her research focuses on the long-term effects of humiliation as a tool of oppression by Israel in the occupied Palestinian Territories.
Follow her on Twitter: @Hanine09

The views expressed in this article are the author's own and do not necessarily reflect Al Jazeera's editorial policy.

http://www.aljazeera.com/indepth/opinion/2014/07/jihad-israel-201472272438651885.html

Overigens is het goed te weten dat Nederlandse burgers een aanklacht kunnen indienen bij het openbaar ministerie tegen Nederlanders die in bezet en belegerd gebied indirect of misschien wel direct deelnemen aan zionistische oorlogsmisdaden. Of justitie ook tegen pro-Israel strijders zal optreden is uiterst twijfelachtig, maar het is goed om zichtbaar te maken hoe bevoordeelt het recht kan zijn in de democratische rechtstaat Nederland.

Lamyae Aharouay. Een Nieuw Polderlicht 9

Ik citeer Lamyae Aharouay in Folia Magazine:

De dame in Utrecht die door een buschauffeur geweigerd wordt omdat ze een hoofddoek draagt, is de spreekwoordelijke druppel. Geweigerd om haar hoofddoek. Het bestaat dus wel degelijk. Wat ik wil? Ik mis de nationale verontwaardiging. Dat dit kan, in een vrij land als Nederland.’ […]

Lamyae bemoeit zich graag met de inrichting van de samenleving en laat weinig kansen liggen om vooruit te komen. En dan drukken we ons voorzichtig uit. ‘Ze is heel gepassioneerd en ambitieus,’ zegt haar zus Nutheila Aharouay. ‘Lamyae is heel doelgericht. Als ze een doel voor ogen heeft zal ze er alles aan doen om dat te bereiken. Naast haar studie werkt ze bijvoorbeeld bij BNR Nieuwsradio. Daar heeft ze heel zorgvuldig aan gewerkt. Eerst liep ze er stage, gewoon uit zichzelf, als extra-curriculaire activiteit. Zodoende bouwde ze een netwerk op investeerde ze in connecties. Nu werkt ze er. Een droom kwam uit voor haar, maar dat wil ze ook. Daar werkt ze aan.’ Wat ze daar voor over heeft? Heel wat…

Lamyae studeerde aanvankelijk aan de deeltijd- opleiding communicatiemanagement aan de Hogeschool van Amsterdam, waarbij ze een minor cultureel ondernemen volgde. Als onderdeel van de opleiding volgde ze een stage op de public affairs-afdeling van een communicatiebureau en schreef ze een scriptie over lobbyen.

‘Tijdens het schrijven van die scriptie, wat ik vooral ’s nachts deed, had ik tijd over,’ zegt Lamyae zelf. ‘Als lobbyist kom je veel in aanraking met de media, dus besloot ik die extra stage bij BNR Nieuwsradio te volgen, gewoon om eens een kijkje te nemen in de journalistieke keuken. Of ik straks verder ga in de journalistiek of toch de lobbykant op ga, dat weet ik nog niet, maar ik dacht wel: ik ga nog een studie volgen waarmee ik de diepte in kan. Nu volg ik het schakeljaar voor politicologie.’ Haar werk bij BNR Nieuwsradio doet ze er nog bij en ze is inmiddels ook columnist en eigenaar van een bureau voor communicatie en journalistiek. Om zichzelf goed in de picture te spelen bij een breed publiek kun je haar ook nog inhuren als dagvoorzitter…

'Waar het haar om gaat is dat ze invloed wil hebben. Invloed op het publieke debat. Ik denk dat ze het liefst een topjournalist wil worden,’

aldus 'haar goede vriendin Fatihya Abdi, ook politicologiestudent,' tegenover het tijdschrift Folia Magazine.
http://www.foliaweb.nl/wp-content/uploads/2013/02/Folia-maakt-kennis-08-Lamyae-Aharouy.pdf

Welk beeld doemt hier op? Allereerst dat van een uiterst ambitieuze jongedame voor wie geen wezenlijk verschil bestaat tussen 'lobbyen' en 'journalistiek' en die meent dat ze via een 'schakeljaar voor politicologie' helemaal 'de diepte in kan.' Kortom, we hebben hier te maken met een hedendaagse opportunist die 'een breed publiek' wil bereiken, en dus genoodzaakt is de massa te behagen, zoals Milan Kundera deze kitsch-houding zo treffend heeft beschreven. Lamyae Aharouay past naadloos in de huidige tijd van oppervlakkigheid, opportunisme en medogenloosheid. Zij 'is heel doelgericht. Als ze een doel voor ogen heeft zal ze er alles aan doen om dat te bereiken.' In het kader van dit 'alles' om 'te bereiken' wat Aharouay aanziet voor de 'top' weigert zij het voor de hand liggende te accepteren, namelijk dat de Palestijnen al sinds 1948 door zionisten worden verdreven, vervolgd, verminkt en vermoord, terwijl de diefstal van hun land onverminderd doorgaat met alle denkbare steun van Brussel en Washington. Dit alles natuurlijk omkleedt met fraaie begrippen als democratie, mensenrechten en islamitische terreur. Mede daarom liet mevrouw Aharouay op 11 juli 2014 -- een nieuwe ronde zionistisch fascism was inmiddels al begonnen -- in het mainstream-dagblad Trouw het christelijk publiek het volgende weten:

Over veel onderwerpen heb ik in no time een mening klaar. U zou me af en toe gerust een meningenmachine kunnen noemen. Gooi er wat informatie in, en er komt rap opinie uit. Meningen zijn in Nederland aan inflatie onderhevig, en ik ben bang dat ik onderdeel van dat probleem ben. Niet iedere opvatting die ik heb is gebaseerd op een gefundeerde basis. Soms vind ik iets, en verdedig ik dat vol passie, om me later door iemand met betere argumenten over te laten halen.

Je bent of voor de Palestijnen, of voor Israël. Nuance is verboden

Toch zijn er zaken waarover ik het moeilijk vind een oordeel te vormen. Zelfs als ik er veel over lees, als ik er veel over zie, en als ik er met mensen over spreek die er meer van weten dan de gemiddelde nieuwsconsument.

Het conflict tussen Israël en Palestina is daar een goed voorbeeld van.

Ook in deze column zal ik me niet branden aan wie begon, wie het kwaad is en wie de schuld van alle problematiek daar verdient. Niet omdat ik het niet wil, maar omdat ik het niet weet.

http://www.trouw.nl/tr/nl/4496/Buitenland/article/detail/3687045/2014/07/10/Conflict-Israel-en-Palestijnen-is-mij-meningmachine-te-lastig.dhtml?utm_source=dailynewsletter&utm_medium=email&utm_campaign=20140710

Belangrijk is te weten dat Lamyae zich 'Nederlander' voelt, 'Tot op het bot,' maar 'alleen niet [snapt] dat er nog steeds wordt gediscrimineerd in een land waarin vrijheid zo hoog in het vaandel staat…

Ik ben hier geboren, dit is mijn land en dit is mijn maatschappij waar ook mijn normen en waarden gelden. Ik maak deel uit van ‘jullie’. Zet me dan niet weg als ‘apart.’ Anders ga ik me daar ook naar gedragen.

Ik gebruik bewust het woord 'maar,' om met nadruk een tegenstelling aan te geven. Hier is namelijk sprake van een contradictie: zij voelt zich 'tot op het bot' een Nederlandse die als Nederlandse niet wordt geaccepteerd door de Nederlanders. Ze wil zo graag als Nederlandse worden geaccepteerd dat ze bereid is het simpele feit te aanvaarden dat de beelden van de totale verwoesting in Gaza haarscherp aantonen hoe de Israelische strijdkrachten de Palestijns burgerbevolking en de Palestijnse infrastructuur als doelwit hebben gekozen, hetgeen een ernstige schending is van het internationaal recht en de Conventies van Genève. Kortweg gesteld: net als alle andere burgers in de hele wereld ziet ook Lamyae Aharouay hoe de Palestijnse burgerbevolking opnieuw het slachtoffer is van de misdadige collectieve bestraffing door het zionistisch fascisme. Ze is net als iedereen getuige van oorlogsmisdaden gepleegd door het 'democratische' regime van een staat die zich zo graag afficheert als 'Joods.' Ondanks het feit dat haar islamitische geloofsgenoten voor haar ogen worden verminkt en vermoord, weigert zij partij te kiezen voor de zwakkere. En dat terwijl talloze dappere Joods-Israelische burgers, van voormalige soldaten van Breaking the Silence tot de Women in Black, zich wel fel blijven verzetten tegen de terreur die in naam van de Joodse burgers in en buiten Israel wordt gepleegd. Het heeft allemaal ook niets met godsdienst te maken, Quislings zijn er altijd en overal, onder islamieten, joden, christenen en atheïsten. Opportunisten zijn conformisten, en conformisten zijn opportunisten, altijd en overal. Voor hen geldt maar één motief: IK, oftewel:

Waar het haar om gaat is dat ze invloed wil hebben. Invloed op het publieke debat,

en dus is Aharouay bereid zich te plooien naar de heersende consensus van de mainstream. Het is een mentaliteit die wordt ingegeven door het eigenbelang, en sluit perfect aan bij het poldermodel met zijn ingebouwde corruptie. Maar desondanks zal Aharouay nooit worden geaccepteerd door de blanke Hollandse christelijke cultuur, hoe obsceen opportunistisch ze zich ook mag opstellen. En de reden waarom zij als hoofddoek dragende islamiet altijd buitenstaander zal blijven is simpelweg het feit dat de kaaskop altijd De Ander nodig heeft om zijn eigen identiteit te kunnen bepalen. Alleen door zich af te zetten tegen De Vreemdeling weet de westerling wie hij zelf is. Dat is al millennia-lang zo, maar heeft vooral de laatste 500 jaar de identiteit van de blanke, christelijke westerling bepaald. Dat was de belangrijkste reden waarom tientallen miljoenen 'Indianen' in de Nieuwe Wereld konden worden uitgeroeid, waarom tientallen miljoenen zwarten uit Afrika tot slaaf konden worden gemaakt, en waarom, als voorlopig 'logisch' sluitstuk, de holocaust tijdens de Tweede Wereldoorlog mogelijk was. Telkens weer heeft de blanke christen een 'jood' nodig om zichzelf te kunnen verheffen.

Nu het politiek incorrect is geworden, en zelfs strafbaar, om publiekelijk de 'jood' te stigmatiseren, heeft de blanke uit de christelijke cultuur de 'islamiet' tot 'jood' gemaakt. Dit is ook een onvermijdelijke ontwikkeling; immers het eeuwen-oude antisemitisme verdween natuurlijk niet in één generatie. Lamyae Aharouay 'snapt alleen niet dat er nog steeds wordt gediscrimineerd in een land waarin vrijheid zo hoog in het vaandel staat,' en dit komt omdat ze werkelijk niets begrijpt van de cultuur waarin ze leeft. Zij mag zich dan wel 'tot op het bot' Nederlandse voelen, maar het simpele feit dat de maatschappelijke werkelijkheid altijd en overal een flinterdunne verzonnen constructie is, waarbij de 'outsider' de 'insider' zijn/haar identiteit verzekert, is haar totaal ontgaan. De schrijfster/filmmaakster Jane Campion wees er terecht op dat 'de sociale realiteit heel fragiel is, het is slechts een mentaal concept.' Vlak onder het alledaagse oppervlak houden zich de ontembare driften schuil, de onderdrukte haat en wreedheid, wachtend op het moment dat ze zich weer optimaal kunnen laten gelden, zoals Campion in de BBC-serie Top of the Lake (2013) laat zien. En tegen die tijd zal Aharouay maar al te goed begrijpen hoe 'apart' ze altijd was geweest in de ogen van 'haar' landgenoten. Het fascisme is nooit weg geweest, en het bloeit nu weer op, zelfs onder joodse zionisten die denken dat het nu hun beurt is om genocidaal te werk te gaan. Als Aharouay niet zo verblind was door haar brandende ambitie dan zou Lamyae allang door hebben gehad met wie ze solidair moet zijn. Maar ik vrees dat ze daar te oppervlakkig voor is. Politiek gedreven mensen die 'invloed op het publieke debat' willen hebben, zijn niet in staat de werkelijkheid te zien. Feit blijft dat:

It is terrible to contemplate how few politicians are hanged.

Gilbert Keith Chesterton - (1874-1936) British essayist.

Western Anti-Russia Propaganda

To mock President Putin’s pride and test his paranoia is folly

The downing of flight MH17 was clearly an accident. This tragedy should not be used as an excuse to punish Russia.

- Simon Jenkins
- The Guardian, Friday 25 July 2014
- Jump to comments (1604)

US President Barack Obama — 'Barack Obama was a wimp. François Hollande was an appeaser. David Cameron was a hypocrite.' Photograph: Jewel Samad/AFP/Getty Images

Why does foreign policy default to stupid? From the moment that we heard of the Malaysian airliner shot down over Ukraine it was clearly an accident. Whoever’s finger was on the trigger, the tragedy cannot have been meant. This was not another 9/11. It was cock-up, not conspiracy.

Yet foreign policy craves conspiracy. Vladimir Putin blamed the Ukrainian government. Ukraine blamed the pro-Russian rebels. America’s UN ambassador, Samantha Power, “cannot rule out” Moscow’s responsibility. London howled blue murder all round. There had been blood. There had to be blame.

What happened was a ghastly mess in bandit country, meriting the swiftest possible restoration of dignity for the victims. Yet before even the bodies had been collected, politicians vied with each other for tightening sanctions, ending trade, expelling oligarchs and freezing bank accounts. Soon they were fighting like rats in a sack. Barack Obama was a wimp. François Hollande was an appeaser. David Cameron was a hypocrite. The philosopher Bernard-Henri Lévy hurled down thunderbolts on everyone, “This is the spirit of Munich – appeasement. And it is a disgrace.”

These moments are dangerous. In 1914, the Austrian government declared the madcap shooting of the Archduke Franz Ferdinand a “Serbian government plot” and went to war. In 1983, the Russians shot down a Korean airliner that had strayed over Siberia, killing all 269 people on board. It was clearly an accident, the fighter pilots’ ground control being drunk and panicking. This intelligence was suppressed and the incident exploited to precipitate one of the most scary confrontations of the cold war.

Five years later it was America’s turn, when a US cruiser shot down an Iranian civilian Airbus A300 in Iranian airspace. The US navy wriggled and excused itself, while Iran seized on it as a crime of wanton aggression, aided by America rewarding its sailors with medals. Washington refused to admit legal liability, and took eight years to pay $62m in compensation to bereaved families.

What is terrifying is how such incidents are distorted to suit the interests of revenge. Clearly Putin has been reckless along Russia’s western frontier, backing Ukrainian rebels with enough weaponry to make accidents more likely to happen. Yet the idea that he willed the tragedy is as absurd as that Konstantin Chernenko willed the Korean massacre or Ronald Reagan the downing of an Iranian plane.

Putin must have been as appalled as anyone at the fate of the airliner. It also sabotaged his delicate power play in the region and threw him on the defensive. Intelligence from Moscow suggests that he is bruised and angry, retreating into his circle of hawkish advisers and their nationalist rhetoric. This is the moment Confucius advises us to give the enemy a bridge over which to retreat. Instead, the west’s hawks are having a field day, deriding Putin’s paranoia as if to goad him into doing something worse.

Visiting Russia in the 1990s after its humiliation in the cold war, I found it a sad and dangerous place, not unlike Germany after its defeat in 1918. Yet it was as if no western diplomat had read the Treaty of Versailles, or noted Keynes’ warning of the consequences. Much was done to build economic ties between west and east. Energy, investment and contacts flowed back and forth. Western companies cavorted with oligarchs and kleptocrats. Money stolen from the Russian people gushed into the wildcat banks of Cyprus and London and into the Swiss and British property markets. London must rank as the greatest receiver of stolen goods of all time.

So far, so good. But at the same time, Nato and the EU rolled forward over eastern Europe to the Russian frontier, as if aiming its guns at the gates of Moscow to taunt Russia for its defeat. Nato apologists argued that any country, be it Latvia, Georgia or Ukraine, should be free to join whichever club it liked (albeit objecting when Crimeans voted the other way). Yet only fools can ignore the fact of Russian pride and fear of encirclement. The post-cold war provocation of Putin was good public relations, but it was rotten history.

We are told that east Ukraine is one of many potential explosions that Putin could trigger along the Russian border, from the Baltic to the Caucasus. Everywhere are Russian minorities (or majorities) that could clash with local non-Russians. Europe’s leaders have no conceivable interest in stirring up such conflicts – and yet that was precisely what they sought to do in Georgia and Ukraine.

For Britain – or America – to try and lay down the law along Russia’s extensive borders is barking mad; to use a tragic plane accident as casus belli equally so. It is nothing but breast-beating machismo. Yet again we lurch towards the woolly-headed daftness of economic sanctions. It is beyond hypocrisy for the west to demand sanctions against Moscow when it happily buys Russian gas and sells Russia guns, ships, Knightsbridge flats and places at Eton. These double-standards are of our hand. According to the commons committee on arms exports, Britain currently sells arms worth £12bn to 27 countries listed by the Foreign Office as “of human rights concern”. It cannot enhance world peace to make Europe’s energy more expensive, Russian loans harder to get or Harrods less accessible to “Putin’s cronies”. Putin could not care less.

Economic sanctions are to modern statecraft what mounted lancers were to war in the trenches: magnificent but useless. Their continued deployment defies study after study showing them as cosmetic, cruel or counterproductive. Yet how many times has Cameron emerged from his Cobra bunker to threaten “tighter economic sanctions” against some rogue regime, to absolutely no effect? The rhetoric is always the same, to “send a message”, show resolve, impose a price, not to let “wrongdoing go unpunished”. It is as if Britain were some superannuated school prefect.

The emergence in Moscow in the 1990s of a tough, philistine nationalist like Putin was a near certainty. He may be a nasty piece of work but he runs what it is still a powerful nation. Mocking his pride and testing his paranoia is for fools. The one country that knows this and can keep a sane head on its shoulders is run by Angela Merkel. Thank goodness for Germany.

http://www.theguardian.com/commentisfree/2014/jul/25/mock-putin-pride-paranoia-mh17-excuse-punish-russia?CMP=ema_1364