Geert Mak en de Kroning van 2013 (27)

Where justice is denied, where poverty is enforced, where ignorance prevails, and where any one class is made to feel that society is an organized conspiracy to oppress, rob and degrade them, neither persons nor property will be safe.

- Frederick Douglass. April 1886

Pas zeer recentelijk beseft de mainstream opiniemaker Geert Mak dat

Er machten aan de gang [zijn] boven Europa, ik zeg echt bóven Europa, het klassieke woord grootkapitaal doet hier zijn intrede. Ik heb er nooit zo in geloofd, maar nu wel, die ons totaal ontglipt en waar je niks tegen kunt doen! En dat vind ik buitengewoon beklemmend.

Rijkelijk laat wanneer men weet dat hij in zijn -- in totaal bijna -- 1800 pagina's tellende boeken over Europa en de VS nog uitgaat van de veronderstelling dat de koers van de westerse samenleving door de volksvertegenwoordiging werd bepaald en niet door de economische macht. Wanneer men een dergelijke fundamentele fout heeft gemaakt, dient een journalist voortaan een toontje lager te zingen, maar van enige bescheidenheid is bij Mak geen sprake. Terughoudendheid is ondenkbaar voor iemand met een obsessieve drang om een blijde boodschap te verspreiden en in het kader daarvan zichzelf een werkelijkheid droomt.

Currently around 15,000 Brussels-based lobbyists (consultants, lawyers, associations, corporations, NGOs etc.) seek to influence the EU’s legislative process. Some 2,600 special interest groups have a permanent office in Brussels. Their distribution is roughly as follows: European trade federations (32%), consultants (20%), companies (13%), NGOs (11%), national associations (10%), regional representations (6%), international organizations (5%) and think tanks (1%).

In de moderne massamaatschappij is de mens niet alleen van zijn omgeving vervreemd geraakt, maar ook van zichzelf. Tegelijkertijd is het meeste van wat hij weet niet het resultaat van eigen ervaring maar van horen zeggen. Dit systeem draait om vertrouwen, het vertrouwen dat de 'deskundige' in de complexe technocratie weet waarover hij het heeft en zijn eigen belang zonodig terzijde schuift. De 'confidence man' is in onze samenleving de centrale figuur op elk gebied. Dat beseft de 'con man' beter dan wie ook. Vandaar dat de bedrieger een steeds centralere rol in het moderne leven is gaan spelen.

The root of the matter is a peculiar sense of the self, at once buoyant and practical, visionary and manipulative. To make a self -- such is the audacious undertaking that brings one into a world of masks and roles and shape-shifters, that requires one to manipulate beliefs and impressions, that elevates technical facility and gives one the heady sense of playing a game,

aldus de Amerikaanse auteur Gary Lindberg in zijn studie The Confidence Man in American Literature, waarin hij in het hoofdstuk Benjamin Franklin and the Model Self, het volgende schreef:

Benjamin Franklin assembled the most influential model in American history -- the do-it-yourself Self. For two centuries he has been the examplary self-made man. Yet to approach Franklin through his motif is to be initially misled by a popular stereotype that equates self making with the rise from rags to riches. That stereotype developed in the nineteenth century and considerably narrowed the overt basis of Franklin's popular appeal...

The point is that the model self is going to make his way in a shifty world where appearances are extremely important but also deceptive, where opportunity expands as judgement becomes less stable.

In such a world people have to keep their eyes on each other. The model self operates in a field of competitors...

Door de economische, militaire en culturele hegemonie van de VS heeft een aanzienlijk deel van de wereld dit model overgenomen. We zien het in Europa waar de onderlinge concurrentie van de werkzoekenden steeds feller wordt en het verschil tussen arm en rijk almaar toeneemt, nu ook de middenklasse in zijn bestaan bedreigd wordt. De rat-race scheidt de kleine groep winners van de grote groep losers. Over Benjamin Franklin als rolmodel schreef Lindberg:

It seems as if the model self needs the surrounding failures in order to savor his own skills and self-control. He experiences his identity in comparing himself with others. Although Franklin offers great promise to his would-be imitators, the world he projects is largely peopled with incompetents...

Perhaps it is the latent sense of a game in play that makes the model self experience victory when he recounts another's inadequacy. In any case, the game does not remain latent. Franklin delights in recounting diddles, tricks, and impostures... While such instances are primarily amusing, the tendency of people to take advantage of each other can be more serious... Thus the sense of comparison with a vast field of competitors is often focused in a contest of wits.

Keeping one's eye on others can mean more than measuring oneself against them or watching out for their cunning maneuvres. One can also enter the game, study the motives of the other players, and try to take advantage oneself of these motives. This, in fact, is the pattern of the classical confidence game, the exploitation of people's wishes to get something for nothing, or to profit by extralegal means...

In de praktijk werkt het desastreus vanwege het simpele feit dat dit systeem het egoisme, de begeerte, het egocentrisme, de repressie en meedogenloosheid beloont en burgerlijk fatsoen afstraft, met als gevolg dat vandaag de dag

the richest 300 people on earth have as much wealth as the poorest 3 billion. This is no accident; those in power write the rules. Together, we have the power to change those rules.

http://www.therules.org 

Zondag 26 mei 2013 wees de Amerikaanse kritische bestseller-auteur William Rivers Pitt erop dat:

A report released early this year by the organization Oxfam International revealed that the combined income of the richest 100 people in the world is enough to end global poverty four times over, and that the gap between rich and poor has exploded by some 60% in the last 20 years. Rather than hinder this division, the recent global economic crisis has exacerbated it. Money does not disappear, you see, but tends to be translated up the income ladder in times of financial distress.

According to UNICEF, nearly half the world's population lives on less than $2.50 a day. One billion children live in poverty, and 22,000 of them die each day because of it. More than one billion people lack access to adequate drinking water, and 400 million of those are children. Almost a billion people go hungry every day.

The incomes of 100 people out of the seven billion on the planet could fix that, and then fix it again, and then fix it again, and then fix it again.

http://www.truth-out.org/opinion/item/16593-the-end-of-the-beginning-of-the-end

Het zal duidelijk zijn dat een dergelijke economisch bestel een echte ‘democratie’ onmogelijjk maakt, zeker wanneer die ‘democratie’ ook nog eens van binnenuit wordt uitgehold door omkoopbare volksvertegewoordigers zelf:

DEAL WITH THE DEVIL 
Congress Enlisting Wall Street's Help To Write Financial Bills

http://dealbook.nytimes.com/2013/05/23/banks-lobbyists-help-in-drafting-financial-bills/

Om het corrupte systeem te blijven legitimeren wordt logischerwijs de rol van een 'con man' als Geert Mak steeds belangrijker voor de machtigen. Die moet in zijn publicaties niet alleen beweren dat de VS een 'vitale democratie' is, maar tevens moet hij zijn ‘bronnen’ laten verklaren dat -- ik geef een willekeurig voorbeeld -- de Russische editie van het glossy magazine

Cosmopolitan een complete andere levensstijl [toont], met moderne en open verhoudingen tussen mannen en vrouwen, chefs en ondergeschikten.

En dat:

Cosmopolitan de Russinnen nieuwe rolmodellen [toont]: ongebonden vrouwen, goed opgeleid, werkend, in staat om de postmoderne samenleving ten volle uit te buiten. Het zijn de overwinnaars van de mannen.

Tegelijkertijd laat Geert Mak een andere 'con man,' de linkse multimiljonair Derk Sauer, onweersproken het volgende verkondigen: 'Dit blad leerde de mensen om hun individualiteit weer uit te dragen. Het was hun gids voor het nieuwe leven,' aldus de uitgever van de Russiche Cosmopolitan en Playboy. En zelf laat Mak met grote stelligheid links en rechts weten dat de VS in de ‘rol van machthebber en politieagent’ zo ‘goed’ was ‘omdat dat land heel royaal kon zijn.’ (Humo. 21 augustus 2012), zonder dat Mak concrete voorbeelden geeft van deze filantropische gesteldheid geeft. In elk geval hebben de tientallen volkeren die na 1945 onder de Amerikaanse agressie hebben geleden daar niets van gemerkt. Ik vrees dat Mak ook hier weer de rol van ‘con man’ speelt. Ik wordt in die gedachte gesterkt door Mak’s eigen bekentenis tijdens de toespraak, getiteld: De woede van mijn oom Petrus, uitgesproken op 2 november 2012:

Waar blijft, in deze chaos van telkens botsende en elkaar tegensprekende verhalen, de rol van de historicus? Zijn werk is – en ik volg nu de definitie van de Amerikaans/Hongaarse historicus John Lukacs – in de eerste plaats ‘het streven naar waarheid door het uitbannen van onwaarheid.’ Geschiedschrijving kan, zo betoogt hij, nooit ‘objectief’ zijn zoals de exacte wetenschappen – en dat betekent dat geschiedenis geen gespecialiseerde methoden kent en geen eigen specifieke taal. Woorden zijn voor de historicus dan ook meer dan de verpakking van feiten: het gaat minstens zozeer om de formulering, om de associaties die ze opwekken, ja, om het verhaal… Doen we dat genoeg? Nemen wij, chroniqueurs van het heden en verleden, onze taak, het ‘uitbannen van onwaarheid’, serieus genoeg.  Zeker in deze tijd? Ik vraag het me af.   Op dit moment vindt op Europees en mondiaal niveau een misvorming van de werkelijkheid plaats die grote consequenties heeft.

Hoewel Mak zelf geen historicus is, heeft hij wel degelijk vele publicaties op zijn naam staan die op zijn minst de pretentie hebben historisch juist te zijn. Het feit dat hij zelf ernstig betwijfeld of hij serieus bezig is met het ‘uitbannen van onwaarheid’ bevestigt mijn stelling dat Mak een ‘con man’ is, oftewel in goed Nederlands: een bedrieger, iemand die kluit belazerd uit zowel geldelijk gewin als om prestige te verwerven, een ‘con man,’ exact in de betekenis die Amerikaanse intellectuelen eraan geven. Daar waar geld de maat aller dingen is, bestaat alleen propaganda en reclame, marketing, branding en packaging om een zo groot mogelijk publiek te bereiken. Wij leven inderdaad 'in a shifty world where appearances are extremely important but also deceptive, where opportunity expands as judgement becomes less stable,' en daar maken opiniemakers misbruik van. Dit systeem draait om winst, duldt geen vrijheid en vormt een maatschappij van maskers, waarbij

the model self needs the surrounding failures in order to savor his own skills and self-control. He experiences his identity in comparing himself with others. Although Franklin offers great promise to his would-be imitators, the world he projects is largely peopled with incompetents...

Het is de keiharde wereld van de winners die ten koste van de losers leven. Oftewel, in de taal zoals van Geert Mak die presenteert:

Cosmopolitan toont de Russinnen nieuwe rolmodellen: ongebonden vrouwen, goed opgeleid, werkend, in staat om de postmoderne samenleving ten volle uit te buiten. Het zijn de overwinnaars van de mannen.

Rolmodellen, reclame, propaganda. Jaarlijks wordt niet voor niets wereldwijd rond de 500 miljard dollar aan reclame besteedt, aan rolmodellen met perfecte lichamen en 'ongebonden' zielen, succesvolle vrouwen ook die immer en altijd geluk uitstralen. Het gevolg van de propagandistische rolmodellen is onder andere dat

‘SIX out of ten women in the UK are repulsed by the sight of their own naked bodies.’

Read more: http://www.thesun.co.uk/sol/homepage/woman/4929385/Do-men-like-you-naked-We-ask-panel-to-rate-six-brave-girls-on-photoshoot.html#ixzz2UTbEb2yS

En wat voor het Verenigd Koninkrijk geldt, gaat op voor de hele westerse wereld, zoals bijna elke oudere vrouw ons kan vertellen. Op die manier worden vrouwen eronder gehouden, terwijl er voor mannen talloze andere methoden zijn ontwikkeld om hen klein te houden. En ondertussen vertellen de ‘con men’ dat het Westen de oplossing voor de mensheid in pacht heeft en dat bij ons ‘ongebonden vrouwen, goed opgeleid, werkend, in staat om de postmoderne samenleving ten volle uit te buiten. Het zijn de overwinnaars van de mannen.’ Het spreekt voor zich dat propagandisten als Mak hiervoor door de macht geprezen worden. Daarover morgen meer.

Most women 'unhappy with their bodies'

Only 3% of women in the UK are totally happy with their body and 73% think about their size or shape every single day, a new survey has found.

The survey of 5,000 women, commissioned by REAL magazine, found that 91% of women were unhappy with their hips and thighs, 77% were dissatisfied with their waist and 78% said they had cellulite.

Three-quarters of British women were unhappy with their shape, 71% with their weight and six out of 10 said their body image made them feel depressed.

Some 65% of those surveyed felt their life would improve considerably if they were happy with their body.

The women who took part in the survey had an average age of 33 and more than half fell within normal weight limits for their height.

Read more: http://www.dailymail.co.uk/news/article-146021/Most-women-unhappy-bodies.html#ixzz2UTqfG373 

William Rivers Pitt

The End of the Beginning of the End

Sunday, 26 May 2013 09:12By William Rivers Pitt, Truthout | Op-Ed

• 32
• font size   
• Print 
• Email

(Image: Protected businessman via Shutterstock)Where justice is denied, where poverty is enforced, where ignorance prevails, and where any one class is made to feel that society is an organized conspiracy to oppress, rob and degrade them, neither persons nor property will be safe.

- Frederick Douglass

I think my daughter's eyes are blue. They might be green. She hasn't been around long enough to tell just yet, but they are certainly something. She recognized me for the first time just a few days ago, and smiled up at me in a simple, sweet way that obliterated my heart. She cannot focus on anything more than a few feet from her face, but that, like everything else about her, will change in time. Someday soon, she will be able to see everything, and tragically, this will be the world within her view.

A report released early this year by the organization Oxfam International revealed that the combined income of the richest 100 people in the world is enough to end global poverty four times over, and that the gap between rich and poor has exploded by some 60% in the last 20 years. Rather than hinder this division, the recent global economic crisis has exacerbated it. Money does not disappear, you see, but tends to be translated up the income ladder in times of financial distress.

According to UNICEF, nearly half the world's population lives on less than $2.50 a day. One billion children live in poverty, and 22,000 of them die each day because of it. More than one billion people lack access to adequate drinking water, and 400 million of those are children. Almost a billion people go hungry every day.

The incomes of 100 people out of the seven billion on the planet could fix that, and then fix it again, and then fix it again, and then fix it again. The exact total of the wealth of these individuals is actually something of a mystery, thanks to the tax havens they use to hide their fortunes. There are trillions of dollars squirrelled away in those havens - no one knows quite how much - and the subtraction of that money from the global economy has a direct and debilitating effect on the people not fortunate enough to be part of that elite 100.

In America alone, some $150 billion in tax revenue is lost each year because of these havens, money that could be used for education, food assistance programs, infrastructure repair and health care. Instead, Americans are told the country is going broke, and are force-fed austerity measures by the same politicians who passed the laws allowing the wealthy and corporations to wallow in treasure like Tolkien's dwarves hiding under their mountain.

The recession being endured by the American people is becoming more a thing of fiction every day. The so-called "job creators" are doing just fine, thank you very much, but they don't seem very interested in using the money they've hoarded to expand the job market. According to an analysis of some 2,300 companies by Bloomberg news, hiring by those companies has risen the least amount since 2010. At the same time, however, those companies are sitting on a cash stockpile of $1.73 trillion.

That's "trillion," with a "T." They can afford to hire people. Lots and lots and lots of people. They just aren't, because they make more money that way...and there's always offshore labor available if they need warm bodies to work on the extra-cheap. More than a thousand of those people died in a garment building collapse Bangladesh last month, and the engine of industry barely burped.

Is there any sign that such glaring and damaging inequalities will inspire a legislative response by America's leaders? Don't hold your breath:

A bill called the Swaps Regulatory Improvement Act recently sailed through the House Financial Services Committee. But when The New York Times went through emails from a lobbyist to the congressmen who wrote it, the paper discovered an unofficial co-author: Citigroup. It turns out that recommendations from Citigroup made up 70 of the bill's 85 lines, with two important paragraphs copied almost verbatim - save for two words that were changed to make them plural, according to the Times.

The bill takes aim at the 2010 Dodd-Frank Act, the financial regulatory reform bill that was meant to prevent a repetition of the 2008 financial crisis. The specific provision in question forbids banks from trading certain derivatives that critics say were instrumental in causing the crisis. Under Dodd-Frank, those derivatives would have to be moved to affiliates that weren't FDIC-insured, lessening the chance they would be the recipients of government bailouts.

Erika Eichelberger at Mother Jones also compared the Citigroup draft of the bill with the final House version and found them "practically identical." She noted that Citigroup has long played a role in relaxing financial regulations, including the 1999 repeal of the Glass-Steagall Act, which once prevented commercial banks from engaging in the same activities as investment brokerages.

The majority of congressmen who supported the legislation were Republicans, but it was co-sponsored by Rep. Sean Patrick Maloney (D-N.Y.), who, the Times reported, recently held a fundraiser in Washington, D.C., in which corporate executives and lobbyists paid up to $2,500 to have dinner with him. While there has been a notable lack of bipartisanship in Congress in recent years, it appears that both Democrats and Republicans are more than open to Wall Street's money. As Sen. Dick Durbin (D-Ill.) once said of Congress, banks "frankly own the place."

Oh, P.S., the notorious war profiteer Kellog Brown & Root primly announced earlier this month that it will take thirteen years and half a billion dollars for them to wind down their operations in Iraq. They consider this money to be part of the $38 billion deal they made with the US Army back in 2001. How much of that money - your tax dollars - do you figure they have hidden in some offshore tax haven?

Not so very long ago, the Occupy Movement sought to draw a bright public circle around the terrible influence enjoyed by the few over the many. Mainstream opinion will say the movement collapsed due to its own inadequacies, but recent revelations have shown how the movement was attacked and undermined by law enforcement, elements of "homeland security" ostensibly meant to be part of the federal government's anti-terrorism programs, and by private security firms hired by corporations and wealthy individuals to keep "undesirables" out of sight and out of mind.

Occupy was only the beginning, but may very well have been the last manifestation of peaceful resistance against the ever-widening chasm of inequality and desolation. The noose is tightening around the necks of average people, and more become radicalized with each passing day. The wealthy would do well to take note of this, and voluntarily move to square the savage imbalance that drives billions around the world into furious despair. It does not have to be this way, and if it continues in this way, eventually the dam is going to break. When that happens, woe be unto those who believe their wealth keeps them safe and cozy. On that day, the rock will not hide them, and the dead tree will give no shelter.

If it does not happen in my lifetime, it will happen in my daughter's. I shudder to think what she will see.

http://truth-out.org/opinion/item/16593-the-end-of-the-beginning-of-the-end

Geert Mak en de Kroning van 2013 (26)

Many a small thing has been made large by the right kind of advertising.

Mark Twain. A Connecticult Yankee in King Arthur's Court. 1889

The history of the United States shows that in spite of the varying trend of the foreign policy of succeeding administrations, this Government has interposed or intervened in the affairs of other states with remarkable regularity, and it may be anticipated that the same general procedure will be followed in the future. It is well that the United States may be prepared for any emergency which may occur…

U.S. Marine Corps. Small Wars Manual. 1940

These conflicts might as well be called ‘imperial wars’ – a term that, American sensitivities notwithstanding, seems apt to describe many U.S. adventures abroad. Indeed, having set out to write a purely military history, I found myself of necessity also chronicling the political course of American empire.

Max Boot. The Savage Wars of Peace. Small Wars and the Rise of American Power. 2002

Hoewel de meerderheid van de Amerikaanse bevolking de VS als een vroom christelijk land ziet, gedraagt het zich vanaf het allereerste begin als een agressief imperium dat geen grenzen kent. Zo wordt het door Amerikaanse historici van naam, onder wie de militair historicus Max Boot, ook gedocumenteerd beschreven. Diametraal daartegenover staat de mening van de journalist Geert Mak dat de VS een 'ordebewaker' is die als 'politieagent' van de wereld fungeert, een 'democratie' waarvan de liefdadigheid grenzeloos is. In werkelijkheid dienen de Amerikaanse binnenlandse en buitenlandse politiek, zoals bij elk imperium, de belangen van de plutocratie en als de bevolking daarvan kan mee profiteren dan is dat in de ogen van de macht geen probleem, zolang dat maar niet almaar stijgende winsten in de weg staat. Zodra dit wel het geval is, zoals nu, worden de lonen bevroren, gaan de belastingen voor de rijken omlaag, en moeten staatssubsidies aan de falende banken het neoliberalisme overeind houden. Om dit onrechtvaardig systeem als logische natuurwet te legitimeren worden de opiniemakers in stelling gebracht, die -- om een recent voorbeeld te geven -- de bevolking wijs maken dat het niet bestaande geld waarmee corrupte bankiers speculeerden is 'verdampt' en dat alleen vele miljarden aan belastinggeld ons vertrouwen in hen kan herstellen. Het spreekt voor zich dat de democratische volksvertegenwoordigers nauwlettend erop toezien dat er geen maatregelen worden getroffen die deze luchthandel in de toekomst verbiedt.

Om deze waanzin acceptabel te maken is het kweken van een bepaalde mentaliteit nodig, want anders ontstaat het gevaar dat gewone burgers niet langer meer geloven dat het militair machtigste land ter wereld een 'vitale democratie' is en ook niet dat de VS al 'decennialang als ordebewaker en politieagent' fungeert, zoals Geert Mak met grote stelligheid en onweersproken beweert op radio,  televisie, internet en in zijn geschriften. Vandaar dat er naast de dagelijkse werkelijkheid een virtuele werkelijkheid moet worden gecreëerd waarin feiten en logica niet bestaan en al evenmin de wetten van oorzaak en gevolg. Die virtuele werkelijkheid is een droomwereld van hoop en optimisme, van licht aan het einde van de tunnel, een film met een happy end, een feel-good movie. Het belangrijkste kenmerk van die verzonnen werkelijkheid is dat die elk moment opnieuw geloofwaardig moet worden verkocht en wie kan dat beter dan de 'con man,' die het zijn vak heeft gemaakt om knollen voor citroenen te verkopen, die de leugen als waarheid aan de man weet te brengen met 'the right kind of advertising.' In een wereld waarin geld het hoogste goed is en het criterium bij uitstek om al het andere aan af te meten, is de 'con man' een hoofdrolspeler op het toneel. Degene die de kluit het best kan belazeren dwingt bewondering af. Al in 1843 stelde de Amerikaanse auteur Edgar Allan Poe dat

Man is an animal that diddles, and there is no animal that diddles but man.

Oftewel, de mens is gedoemd de ander voor gek te houden, en de grootste bedrieger wordt winnaar. Voor Poe is de 'con man' een fundamenteel aspect van het mens zijn. 'To be a man is to lie, cheat, steal, and misrepresent; every man is essentially a diddling confidence man, seeking the confidence of others for his own profit and amusement,' aldus de Amerikaanse hoogleraar Engels William E. Lenz. Volgens Poe is

Diddling, rightly considered, a compound, of which the ingredients are minuteness, interest, perseverance, ingenuity, audacity, nonchalance, originality, impertinence, and grin.

De auteur Lenz voegt hieraan toe:

In many ways, Poe sums up the love-hate relationship that Americans have with confidence men. For confidence men ambiguously represent shared national values. Americans admire success, expertise, and imagination. Americans are trusting and like to be considered trustworthy. But since the Pilgrims arrived on the Mayflower (1620), Americans have recognized that the devil has been active in the New World. And the problem of ascertaining identity specially moral identity and intention a landscape without clear markers of class or lineage has become increasingly problematic. Americans want to trust everyone, to believe in the democratic promise that all people are equally good and equally engaged in cooperative and progressive personal and communal development. Americans want to believe in a Jeffersonian meritocracy of good individuals rising to leadership and receiving just rewards. Yet Americans suspect that often within the hearts of strangers (and sometimes within the hearts of close associates) lurks the very devil himself, waiting to spring upon one and rob one of his or her goods and good faith. Americans want to be trusting but do not want to be gulled.

Het gevolg is dat argwaan, wantrouwen, en angst de Amerikaanse samenleving in hun greep houden, en niet zoals Mak beweert 'hoop' en 'optimisme.' En voor zover ze al bestaan dan zijn ze het product van noodzaak en dwang en niet van een natuurlijke geestesgesteldheid. Het is het 'optimisme' van de gevangene in een uitzichtloze situatie en niet dat van een vrij mens die zijn eigen koers kan bepalen. Het is de hoop van de 'loser' die het moet afleggen tegen de overweldigende geweld van de 'winner,'  het is de 'hoop' van de christen dat hij verlost zal worden na een leven vol lijden. In wezen is zijn mens- en wereldbeeld intens pessimistisch. De Indiaanse milieu-activiste Charlotte Black Elk:

Look at the origen legends of the judeo-christian people. You have an origen legend that says that Adam and Eve were banished onto earth and earth is an enemy. And you have native people, and Lakota people in particular, who say the earth is my mother and we all have to live together as a family. Those are very, very opposed viewpoints from one who says: this is my mother and the other who says: this is a place of banishment and you don’t really have to care for it because someday you are going back to paradise when you complete your banishment. And I think those attitudes are what came into play when you had western encroachment and the wars of the 1800s, the whole uprooting of native people.

Alleen een 'con man' is in staat deze treurigheid te verkopen als 'optimisme.'  Alleen een bedrieger durft te beweren dat de VS 'ordebewaker' en 'politieagent' van de wereld is. In The Confidence Man In American Literature (1982) schreef de Amerikaanse auteur Gary Lindberg:

How did a country that prided itself on innocence and exemplary rectitude ever develop as a culture hero -- even a cover one -- so ambigous a being as the confidence man? (kortweg: con man svh) To understand the powerful attraction of this figure, one must begin with the set of popular aspirations, habits, and beliefs that seemed for generations to be positively associated with the idea of America. These include the succes ethic with its icon of the self-made man; the promissory tradition with its hero, the booster; and the cult of practical ingenuity, as celebrated by the jack-of-all-trades. These figures often overlap in practice, and that is in part because they arise from similar conditions and embody common attitudes. It is in giving us access to those similarities that the confidence man is so valuable a model, for he is the complex figure who gathers the gestures, habits, and values of several specialized popular icons and shows their hidden significance.

The root of the matter is a peculiar sense of the self, at once buoyant and practical, visionary and manipulative. To make a self -- such is the audacious undertaking that brings one into a world of masks and roles and shape-shifters, that requires one to manipulate beliefs and impressions, that elevates technical facility and gives one the heady sense of playing a game.

De werkelijkheid wordt gemaskeerd door de spreekbuizen van de macht of wordt angstvallig verzwegen. Zo is er een situatie ontstaan waarin 2 procent van de rijksten meer geld heeft dan de helft van de wereldbevolking, de rijkste 1 procent 43 procent van alle rijkdom op aarde bezit, terwijl de onderste 80 procent van de wereldbevolking slechts 6 procent van alle rijkdom in handen heeft. Tot voor 200 jaar waren de rijke landen slechts 3 keer rijker dan de arme landen, tegen het einde van het kolonialisme, in de jaren zestig van de twintigste eeuw, waren ze 35 keer rijker, en vandaag de dag zijn de rijke landen ongeveer 80 keer rijker. 

'The richest 300 people on earth have as much wealth as the poorest 3 billion. This is no accident; those in power write the rules. Together, we have the power to change those rules.' 

Elk jaar betalen de arme landen 600 miljard aan de rijke landen voor leningen die al vele malen zijn terug betaald. Jaarlijks verdwijnt in totaal 2 biljoen dollar (biljoen: een miljoen maal een miljoen) van de arme landen naar de rijke landen voor leningen die al vele malen zijn terug betaald.

http://www.therules.org

Binnen deze context verneemt de lezer van Mak's In Europa het 'optimistische' nieuws dat 'Europa als economische eenheid ook een eind op weg [is].' Dit soort 'optimisme' is het 'optimisme' van de collaborateur, het 'optimisme' van de kleinburger die tijdens de oorlog gezellig uitging op het Amsterdamse Rembrantplein, terwijl zijn joodse buren naar de gaskamers werden gedepoteeerd. Het is het consequentieloze 'optimisme' van de conformist, zoals Alberto Moravia hem beschreef, de conformist die zijn 'hoop' heeft geinvesteerd in de 'powers that be.'  

Onlangs las ik een boekje over het 30-jarige bestaan van OpNieuw, het tijdschrift van de Nieuwmarktbuurt, waar ik al meer dan drie decennia woon. Het nawoord was geschreven door Geert Mak die enkele maanden geleden een luxueuze pied-à-terre in de omgeving kocht. Algemeen bekend is dat de geschiedenis van mijn buurt getekend is door de jodenvervolging, onder leiding van de nazi's, daarbij geholpen door Amsterdamse verraders, de hoofdstedelijke politie, het Gemeentelijk Vervoer Bedrijf, en de Nederlandse Spoorwegen, die pas zestig jaar na de Tweede Wereldoorlog excuses aanbood voor deze collaboratie, toen bekend werd dat

NS op 29 september 2005 publiekelijk [heeft] gesproken over de rol die zij heeft gespeeld in de Tweede Wereldoorlog. President-directeur Aad Veenman sprak tijdens een bijeenkomst op station Muiderpoort in Amsterdam. In dat kader bood hij de Joodse gemeenschap en andere betrokken groepen verontschuldigingen aan voor het verlenen van medewerking door NS aan de deportaties uit Nederland.

De Nieuwmarkt tijdens de vervolging van joodse burgers.

Collaboratie met massamoordenaars heet nu 'het verlenen van medewerking,' waarbij de NS f4,80 kreeg voor iedere naar Westerbork getransporteerde joodse Nederlander, van waaruit hij/zij verder gedeporteerd werd naar de vernietigingskampen. De NS verzorgde voor meer dan 100.000 joodse Nederlandse deze enkele reis en streek zodoende bijna een half miljoen gulden op. Ook het verraden van een joodse Nederlander leverde geld op, verklikkers kregen f7,50 voor iedere joodse Amsterdammer die ze als premiejagers te pakken konden krijgen, zoals Ad van Liempt in zijn boek Kopgeld schrijft. Dit even als achtergrond informatie. Wat schreef Geert Mak, die zichzelf graag laat aankondigen als historicus, in het jubileumboekje van de oude jodenbuurt daarover? Nagenoeg niets. Hij laat wel weten dat de Nieuwmarktbuurt 'een dorp [was] dat in de wind stond... en waar het bestaan niet altijd even gemakkelijk was.' Door ondermeer de collaboratie werden uit Nederland, met Amsterdam voorop, procentueel tweemaal zoveel joden gedeporteerd als uit Belgie en driemaal zoveel als uit Frankrijk. Inderdaad 'het bestaan [was] niet altijd even gemakkelijk,' maar dat is kennelijk nu eenmaal de prijs die anderen dienen te betalen wanneer hun 'dorp... in de wind' staat. Belangrijker voor Mak was dat 'door al die jaargangen heen opvalt telkens weer het permanente, vasthoudende optimisme [is] dat jaar na jaar van de pagina's knalt.'

Het is deze obsessie met gratuit 'optimisme' dat zijn boeken en beschouwingen zo onverteerbaar maken. Ze schampen niet eens aan de werkelijkheid. Geen woord van hem over het feit dat mijn buurt door het gespeculeer met onroerend goed van een volksbuurt in een gesegregeerd yuppenreservaat is veranderd, waar alleen multimiljonairs als Mak moeiteloos een luxeuze etage kan kopen. Ook het feit dat de Oosteuropese en Israelische mafiosi mijn buurt hebben geinfiltreerd wordt door Mak verzwegen. Even zwijgzaam is hij over het feit dat er vrouwen zijn in mijn buurt die gedwongen worden prostitutie te bedrijven en dat er sprake is van vrouwenhandel. Zij zijn de collateral damage van de neoliberale werkelijkheid die volgens Mak een 'evenwicht' heeft 'gevonden met het erfgoed van de jaren zestig... Ook tussen de generaties is veel meer evenwicht ontstaan.'

De Nieuwmarktrellen van 1975 toen de politie nog meende ongestoord op burgers te kunnen inhakken.

Vandaag, zondag 26 mei 2013

spreekt [Mak] onder meer over de ernstige gevolgen die de bezuinigingen hebben op de vitaliteit van de (Friese) samenleving, in het bijzondere op het culturele leven in ons land,

zo lees ik in het Friesch Dagblad. Vandaar dat ik me nu persoonlijk tot Mak richt:

Geert,

In het 'Nawoord' van het OpNieuw-boekje schrijf je dat onze wederzijds vriend en Nieuwmarktbuurtbewoner, wijlen Auke Bijlsma, 'Fries en Amsterdammer ineen was' en dat hij 'dat aspect altijd in sterke mate uit[droeg].' In een interview met mij zei Auke daarover vele jaren geleden:

Voor mij was Amsterdam een bevrijdende ervaring. Aan het eind van de middelbare school wilde ik echt weg, ik voelde me in Friesland opgesloten. Ik was zeventien, had maar één gedachte: ik wil naar de stad en die stad is Amsterdam. Vanaf het begin heb ik me er thuis gevoeld, de Nieuwmarkt  was een soort warme jas die ik aantrok. Er gebeurde daar van alles; het bevredigde mijn nieuwsgierigheid, ik werd geconfronteerd met andere culturen. Nog steeds verveel ik me er geen moment, omdat er steeds weer nieuwe dingen gebeuren. Ook daarom ben ik zo gesteld op die stad. Tegelijkertijd weet ik dat ik behoefte heb aan geborgenheid, vandaar dat ik betrokken ben bij de stad en me er als raadslid voor inzette. Initiatieven nemen, samen met anderen. De Nieuwmarkt combineert een aantal dorpse trekken met de goede trekken van een grote stad. Men laat elkaar zijn gang gaan maar kent elkaar wel. Ik weet zeker dat als ik morgen van het Centraal Station naar de Nieuwmarkt  fiets, zeker vijf, zes mensen me zullen herkennen en groeten. Ik hou van die combinatie van dorpse en stedelijke elementen. Daaraan zie je hoeveel je meeneemt vanuit je jeugd, wat je dan toch weer zoekt in zo’n grote stad.


http://www.aukebijlsma.nl/index.php/herinneringen/22-liever-dood-dan-slaaf-door-stan-van-houcke

Geert, ik stel voor dat wij een fonds oprichten, simpelweg geheten Het Auke Bijlsma Fonds, dat de inzet van Auke Bijlsma voor stad en land in ere houdt. Op die wijze kan de cultuur van de Nieuwmarktbuurt en die van het Friese platteland, waar jij het grootste deel van de tijd woont en waarbij je je zo betrokken voelt, worden gestimuleerd. Een dergelijk fonds is noodzakelijk, zeker nu jij zelf spreekt van 'de ernstige gevolgen die de bezuinigingen hebben op de vitaliteit van de (Friese) samenleving, in het bijzondere op het culturele leven in ons land.' Ieder van ons beiden draagt financieel naar vermogen bij om dit fonds levensvatbaar te maken. Ik meen dat dit nog steeds belasting aftrekbaar is, waardoor een financiele bijdrage substantieel kan zijn. Laat me weten of je dit initiatief financieel wenst te steunen. In afwachting van jouw antwoord,

collegiale groet,

stan