Rutger Pontzen van de Volkskrant 4

Het belang van kunstkritiek
Rutger Pontzen, Claire Beke, Leon Verdonschot, Rutger Wolfson en Marc Bijl, op laatst genoemde na geen van allen kunstenaar maar wel luitjes die bepalen wat kunst is.

Bob Dylan zegt het als volgt: 'Music can save people, but it can't in the commercial way it's being used. It's just too much. It's pollution.'

En dit geldt ook voor de andere kunsten. Daarom Rutger Pontzen, zou het 't beste zijn als jouw parasitaire wereldje niet meer tussen het publiek en de kunstenaar blijft staan. Zakenmensen en hun adviseurs weten veel van Wall Street maar nagenoeg niets van kunst. Weet je, het ware probleem is het volgende: 'Een parasiet is een levensvorm die zich ten koste van een ander organisme (de gastheer) in stand houdt en vermenigvuldigt.' De gastheer verzwakt daardoor waardoor hij maar al te vaak sterft. Kijk maar om je heen.

Rutger Pontzen van de Volkskrant 3

Een van de grootste parasieten in de muziekbusiness, Allen Klein, voormalig manager van de Beatles, de Rolling Stones en de Kinks.

In dit parasitaire wereldje van koop en verkoop draai jij mee, Rutger Pontzen, nog maals, let op de middlemen, de mensen zonder vak die in onze parasitaire cultuur rijk worden aan mensen met talent. Ze zijn ook in de jaren zestig de muziekwereld binnengedrongen. Kijk eens naar deze documentaire:

Before Music Dies documentary

1:17:25 - 1 year ago

Narrated by Academy Award® Winner Forest Whitaker, BEFORE THE MUSIC DIES is an unsettling and inspiring look at today’s popular music industry featuring interviews and performances by Erykah Badu, Eric Clapton, Dave Matthews, Branford Marsalis, ?uestlove and a wide variety of others. The documentary film has built a passionate following as “the most important film a music fan will ever see” (XM Radio) by providing “a balanced overview of the state of the rock scene of America” (The Wall Street Journal) and adding “passion to the eternal debate about the industry” (The New York Times). Last year, BEFORE THE MUSIC DIES filmmakers Andrew Shapter and Joel Rasmussen walked away from traditional Hollywood distribution to instead pursue a large-scale grassroots release with B-Side Entertainment. Since its release in November 2006, the film has screened over 200 times in over 130 North American markets with hundreds of additional events anticipated worldwide during 2007. Use this site to learn more about the film, where you can see it, ways you can own it, and - most importantly - how you can get involved in sharing it with others. Narrated by Academy Award® Winner Forest Whitaker, BEFORE THE MUSIC DIES is an unsettling and inspiring look at today’s popular music industry featuring interviews and performances by Erykah Badu, Eric Clapton, Dave Matthews, Branford Marsalis, ?uestlove and a wide variety of others. The documentary film has built a passionate following as “the most important film a music fan will ever see” (XM Radio) by providing “a balanced overview of the state of the rock scene of America” (The Wall Street Journal) and adding “passion to the eternal debate about the industry” (The New York Times). Last year, BEFORE THE MUSIC DIES filmmakers Andrew Shapter and Joel Rasmussen walked away from traditional Hollywood distribution to instead pursue a large-scale grassroots release with B-Side Entertainment. Since its release in November 2006, the film has screened over 200 times in over 130 North American markets with hundreds of additional events anticipated worldwide during 2007. Use this site to learn more ...all » Narrated by Academy Award® Winner Forest Whitaker, BEFORE THE MUSIC DIES is an unsettling and inspiring look at today’s popular music industry featuring interviews and performances by Erykah Badu, Eric Clapton, Dave Matthews, Branford Marsalis, ?uestlove and a wide variety of others. The documentary film has built a passionate following as “the most important film a music fan will ever see” (XM Radio) by providing “a balanced overview of the state of the rock scene of America” (The Wall Street Journal) and adding “passion to the eternal debate about the industry” (The New York Times). Last year, BEFORE THE MUSIC DIES filmmakers Andrew Shapter and Joel Rasmussen walked away from traditional Hollywood distribution to instead pursue a large-scale grassroots release with B-Side Entertainment. Since its release in November 2006, the film has screened over 200 times in over 130 North American markets with hundreds of additional events anticipated worldwide during 2007. Use this site to learn more about the film, where you can see it, ways you can own it, and - most importantly - how you can get involved in sharing it with others.

Zie: http://video.google.com/videoplay?docid=-856606244008931882&hl=en#

De Israelische Terreur 988

Book review: Shlomo Sand's "The Invention of the Jewish People"
Raymond Deane, The Electronic Intifada, 22 October 2009

In 1967 the Palestinian poet Mahmoud Darwish published his poem "A Soldier Dreaming of White Lilies," only to be accused of "collaboration with the Zionist enemy" for his sympathetic depiction of an Israeli soldier's remorse of conscience. Forty years later that soldier has identified himself as the historian Shlomo Sand. He has translated his remorse into a book that has become a bestseller in Israel and France, where the award of thePrix Aujourd'hui has made the author something of a TV star.

Indeed, few recent books have aroused more interest and been more frequently reviewed in the US and Europe prior to the appearance of an English version. Translator Yael Lotan has chosen to follow the example of her French predecessors by telescoping the interrogative Hebrew title (When and How Was the Jewish People Invented?), which here becomes The Invention of the Jewish People, thus misleadingly and (deliberately?) provocatively implying that such inventiveness was unique to the Jews. However, Sand clarifies that worldwide in the 19th century "[t]he national project was ... a fully conscious one ... It was a simultaneous process of imagination, invention, and actual self-creation" (45).

Sand traces how Zionist ideology drove the project of Jewish nationalism by turning Judaism "into something hermetic, like the German Volk ..." (255). He argues that history and biology were enlisted "to bind together the frangible secular Jewish identity." Together, these engendered an "ethnonationalist historiography" which was typified by the mid-19th century German Jewish historian Heinricht Graetz and his friend Moses Hess, who "needed a good deal of racial theory to dream up the Jewish people" (256).

According to Sand, the destruction by the Romans of the Second Temple in 70 AD left the indigenous Jewish population of Judea and Samaria in place. "[T]he Romans never deported entire peoples. It did not pay to uproot the people of the land, the cultivators of produce, the taxpayers" (130). Furthermore, at that time there were already Jewish communities numbering up to four million persons in Persia, Egypt, Asia Minor and elsewhere (145). Palestine's status as the unique "ancestral homeland" of the Jews collapses together with the myth of David and Solomon's imposing kingdom.

Against the ethno-biological concept of a Jewish people -- a "race" -- whose linear descendants returned from exile to (re)found today's Israel, Sand posits a religious community proliferating throughout and beyond the Mediterranean region by means of proselytism and conversion. He offers a detailed rebuttal of the conventional wisdom whereby "Judaism was never a proselytizing religion," a view disseminated by historian Martin Goodman and others (150, note 42).

Most importantly, he concentrates attention on Khazaria, that "Strange Empire" that flourished in the Caspian region between the seventh and tenth centuries AD. By the eighth century the Khazars had adopted Hebrew as their sacred and written tongue, and "[a]t some stage between the mid-eighth and mid-ninth centuries, the[y] ... adopted Jewish monotheism" (221). Sand speculates that this conversion was calculated to save them from absorption into either the Roman or the Islamic empires. The Khazars, he contends, engendered those Askhenazi Jews of central and eastern Europe who would later invent the myths of Zionism to justify their colonization of Palestine, a land to which they had no "ethnic" connection and where they remain the dominant elite.

So if the exile was a myth -- fomented, Sand writes, by the Christian church as an image of divine punishment ("The Wandering Jew") -- what happened to the indigenous Jews? Sand's answer: they converted to Islam and survive as today's disinherited Palestinians. This seemingly radical thesis was once shared by, among others, David Ben-Gurion, Israel's first prime minister who in 1918 still believed that (in Sand's words) "the ancient Judean peasants converted to Islam ... for material reasons ... Indeed, by clinging to their soil they remained loyal to their homeland" (186).

Ultimately, the case against the Jewish state cannot be based on an unseemly tussle for genetic primacy, but on a discourse of fundamental political and human rights. Sand turns toward such a discussion in the final chapter, describing it as the raison d'etre of The Invention of the Jewish People, which he admits essentially contains nothing not already found in the work of other historians and archaeologists.

Today's Israel is not a democracy but a "liberal ethnocracy" (307) that assumes its "growing and strengthening" Arab minority "will always accept its exclusion from the political and cultural heart" (309). Ultimately we may see "an uprising in the Arab Galilee, followed by iron-fisted repression," which would constitute "a turning-point for the existence of Israel" in the region. Hence, Sand states that the ideal solution would be the creation of a democratic binational state.

Sadly, Sand hastily dismisses this "ideal project." In terms all too drearily reminiscent of Zionist apologetics he states that to "ask the Jewish Israeli people, after such a long and bloody conflict, and in view of the tragedy experienced by many of its immigrant founders in the twentieth century, to become overnight a minority in its own state may not be the smartest thing to do" (311-312). Instead, he falls back on a sequence of rhetorical questions: "[h]ow many Jews would be willing to forgo the privileges they enjoy in the Zionist state? ... will anyone dare to repeal the Law of Return ... ? To what extent is Jewish Israeli society willing to discard the ... image of the 'chosen people,' and to cease ... excluding the 'other' from its midst?"

What is behind this sorry post-Zionist anti-climax to a book that seemed to presage a heady anti-Zionist conclusion? In an interview Sand admitted that he "waited until [he] was a full professor" before publishing the book, adding that there "is a price to be paid in Israeli academia for expressing views of this sort." In providing the premises for radical conclusions without either drawing or excluding those conclusions, Sand has the best of both worlds with few if any consequences.

Ultimately, Shlomo Sand is a little like Moses, unable to cross the Jordan into the Promised Land. The journey so far, however, is instructive, and very stylishly accomplished; one hopes that the "soldier dreaming of white lilies" may eventually be emboldened to complete it.

Raymond Deane is a composer and political activist (www.raymonddeane.com).


Related Links

• Purchase The Invention of the Jewish People on Amazon.com
• Zie: http://electronicintifada.net/v2/article10848.shtml
  

Bas den Hond van Trouw 4

Dit schreef ik op donderdag, juli 02, 2009

Bas den Hond van Trouw

Dit is Bas, Bas den Hond, doctorandus Bas den Hond van de Rijksuniversiteit Groningen. Wat doet Bas daar? Volgens de Universiteit het volgende:

'Naam: drs. B.A. (Bas) den Hond

Foto van drs. B.A. (Bas) den Hond

Geslacht: Man

Functie: praktijkdocent Journalistiek

Overige functies: Andere werkzaamheden: buitenlandredacteur dagblad Trouw; wetenschapsjournalist

http://www.rug.nl/staff/b.a.hond/index

Faculteit of Dienst: Faculteit der Letteren

Afdeling: Journalistiek — Leerstoelgroep

Bezoekadres: Oude Kijk in 't Jatstraat 26

9712 EK Groningen

Nederland

Telefoon: 050 363 5992

Met andere woorden: Bas schnabbelt als doctorandus bij, bij het van origine protestants-christelijke dagblad Trouw.

Bas schreef onlangs in Trouw het volgende:

'Leger Honduras arresteert president die nog graag had willen aanblijven...

Is in Honduras een staatsgreep gepleegd, of heeft de staat een ontspoorde functionaris afgezet?' http://www.trouw.nl/nieuws/wereld/article2801272.ece/

Vooral ook met het oog op de Trouw-verslaggeving over Iran is dit een wonderlijke vraag van Bas. Twee dingen: feit is dat het leger van Honduras om een volksraadpleging onmogelijk te maken de democratisch gekozen president van het land heeft ontvoerd. Ontvoerd en dus niet 'gearresteerd'. Twee: Bas suggereert dat een democratisch gekozen president de bevolking niet mag raadplegen, maar dat het leger wel de bevoegdheid heeft om een democratisch gekozen president te ontvoeren. Op welke juridische feiten is deze bewering gebaseerd? Geen, voorzover ik weet, dus is de vraag: waarom bedrijft deze universitaire docent in de journalistiek propaganda? Ik weet dat in de Nederlandse journalistiek het rechtse geluid momenteel erg populair is, maar toch: waarom speelt het recht geen doorslaggevende rol meer? De vraag is ook: waar is Bas den Hond eigenlijk doctorandus in? Ik vraag dat mede vanwege het volgende:

'Paul2 heeft een nieuwe reactie op uw bericht "Rob de Wijk van Trouw" achtergelaten:

Die artikelen in Trouw getuigen niet van al te veel kennis

Hier nog een prima commentaar op de slechte verslaggeving van trouw mbt Honduras:

http://www.noticias.nl/ict_artikel.php?id=2291'

En wat lezen we daar bij noticias? Het volgende:

'Door Arianne van Andel

29-06-2009

Informatie in Trouw onbetrouwbaar?

Bas de Hond schreef in Trouw een artikel over de staatsgreep in Honduras. Lees hieronder de reactie die Arianne van Andel schreef aan de redactie van Trouw, waarin zij stelt dat de krant een eenzijdig en onjuist beeld schetst van de gebeurtenissen.

Als Nederlandse theologe woonachtig en werkzaam in Chili vanaf 2005, heb ik de afgelopen dagen met stijgende verontrusting en verontwaardiging uw berichtgeving gevolgd over de gepleegde staatsgreep in Honduras. Graag wil ik u wijzen op structurele verkeerde en tendentieuze voorlichting, die afwijkt van de informatie verstrekt door alle internationale organisaties, inclusief de Europese Unie.

Ik concentreer me op het artikel van Bas de Hond van 28 juni j.l., waarvan de titel al een samenvatting is van alle onjuiste informatie waarop de auteur zijn verhaal baseert. De titel luidt “het leger arresteert president die nog graag had willen aanblijven”.

Allereerst, volgens de informatie die ons hier in Chili uit betrouwbare bronnen bereikt, arresteerde het leger president Zelaya niet, maar braken de militairen de deuren van zijn huis open, en voerden hem onder schot en onder doodsbedreiging naar een militaire auto om hem het land uit te zetten. Een arrestatie in geval van een juridische overtreding gebeurt normaliter door de politie, die de verdachte vervolgens in eigen land voor het gerecht laat komen. Bovendien hebben presidenten in dat geval nog een extra juridische bescherming, die eerst moet worden opgeheven voordat er tot arrestatie kan worden overgegaan. Het ging hier dus niet om een arrestatie, maar om een staatsgreep, zoals Latijns-Amerika er velen kent in zijn geschiedenis.

De tweede bewering van de heer De Hond is eveneens pertinent onjuist. President Zelaya is niet uitgezet wegens een referendum dat zijn herverkiezing moest garanderen. President Zelaya wilde onder de bevolking een volksraadpleging houden over de volgende vraag (letterlijk vertaald): “Gaat u ermee akkoord dat er in de algemene verkiezingen van november 2009 een vierde stembus wordt geïnstalleerd om te beslissen over de bijeenroeping van een grondwetgevende vergadering die een politieke Grondwet goedkeurt?” Het ging hier dus om de vraag over het wel of niet mogelijk maken van een hervorming van de Grondwet. In deze grondwetshervorming zou men kunnen beslissen over een verlenging van de ambtstermijn van de president, maar dit zou Zelaya zelf niet meer ten goede komen, want hij zou al in januari 2010 aftreden, zelfs nog voor het eventueel aanstellen van deze grondwetgevende vergadering.

Zelaya heeft meerdere keren gesteld in interviews dat het hem niet ging om verlenging van zijn presidentsschap, maar om de democratisering van zijn land. Veel van de grondwetten van Latijns Amerika zijn direct of indirect beïnvloed door voorgaande dictaturen die de belangen van de rijke elites beschermen. In Honduras worden daardoor, net als overigens in Chili, radicale sociale of economische hervormingen regelmatig grondwettelijk onmogelijk gemaakt.

De volksraadpleging in Honduras, die niet verplicht en niet bindend was (terwijl andere verkiezingen dat daar wel zijn) bleek echter al zo bedreigend voor de elites van het land, dat zij een staatsgreep beraamden, waarbij zij een zogenaamde “opdracht tot arrestatie” van het Electorale Hooggerechtshof als legitimatie gebruikten. Dit gerechtshof is afhankelijk van het parlement en is daardoor niet te vergelijken met het Hooggerechtshof in Nederland. In Latijns-Amerika zijn de juridische en politieke macht dikwijls niet duidelijk gescheiden.

De Hond vervolgt zijn artikel met een verhandeling over de wil van Latijns-Amerikaanse presidenten om hun termijnen te verlengen - wat hier dus niet aan de orde was - en stelt dat lange ambtstermijnen kunnen ontaarden in bijna-dictaturen en corruptie. Daarmee draait hij het verhaal om en suggereert dat de verlenging van ambtstermijnen van democratisch gekozen presidenten van Latijns-Amerika, waarvan hij er een aantal noemt uit zeer verschillende en onvergelijkbare contexten, het gevaar in zich bergen dat hun regeringen niet meer te onderscheiden zijn van dictaturen.

Op grond van welke informatie doet De Hond deze stelling na zoveel valse voorlichting? Hoe zit het eigenlijk met de duur van ambtstermijnen van de Nederlandse premier, of van de koningin? Leiden die ook tot een mogelijke dictatoriale situatie en corruptie? Hoe durft hij zo licht te oordelen over situaties in Latijns-Amerika, waar de bevolkingen van enkele van de landen die hij noemt (o.a. Venezuela en Bolivia) nog nooit zo vaak politieke beslissingen via de stembus hebben mogen goed- of afkeuren? Is dat niet juist het hart van de democratie?

Ik krijg de indruk dat de enigen die niet weten te onderscheiden tussen dictaturen en democratieën in dit geval de redactieleden van Trouw zijn. Met hun informatie, waarschijnlijk afkomstig uit bronnen die de coupplegers in Honduras en hun belangen verdedigen, misleiden zij de Nederlandse bevolking en legitimeren zij een staatsgreep die een weerzinwekkend precedent schept voor de kwetsbare democratieën in Latijns-Amerika. Wonend in Chili weet ik wat een trauma´s een staatsgreep teweeg brengt in een volk, en daarom vraag ik Trouw dringend zich te bezinnen op de bronnen die zij raadpleegt en de consequenties van haar berichtgeving.

http://www.noticias.nl/ict_artikel.php?id=2291

Oke, nu mijn vraag aan Bas den Hond, die mijn vak doceert. Bas, mag ik jouw reactie hierop? Ik zal dit op mijn website publiceren. Een democratie staat en valt bij een open discussie. Die discussie ga ik nu met jou aan. Publiekelijk. In afwachting van je reactie.

Stan van Houcke

Journalist/schrijver

Amsterdam.

Drie maanden gewacht. Nooit meer iets van deze man gehoord. Opmerkelijk, nietwaar. En toch een inkomen verdienen aan mijn vak. Dat kan, 'middlemen' in een parasitaire cultuur. Bas den Hond dus, er zijn tienduizenden van deze talentloze parasieten met hun gecorrumpeerd wereldbeeld. Praatjesmakers die zwijgen zodra men hun gezwets ter discussie stelt.

Rutger Pontzen van de Volkskrant 2

Rutger Pontzen, let op de middlemen, de mensen zonder vak die in onze parasitaire cultuur rijk worden aan mensen met talent. Een voorbeeld geeft de NRC-bijlage Boeken van afgelopen vrijdag:

'Ik verkoop Naipaul aan China'

Gesprek met Andrew Wylie, literair agent in Londen en New York

Maartje Somers

Literair agent Andrew Wylie trekt graag aan de touwtjes van de boekenwereld. Een schrijver heeft de meeste kans als wij hem vertegenwoordigen.

Vanavond eet hij met Henry Kissinger. Philip Roth is een goede vriend, zoals Susan Sontag een goede vriendin was. Hij stond aan het ziekbed van Dmitri Nabokov, hield de hand vast van Roberto Bolaños weduwe en gaf V.S. Naipaul les in economie. De New Yorker Andrew Wylie zit sinds een paar decennia muurvast op de top van de apenrots der literair agenten... Hij wordt door uitgevers bewonderd en verguisd, vaak tegelijk. Wie een baal geld meeneemt en de ambitie heeft een oeuvre uit te geven, is bij hem aan het goede adres.

Aldus de 'slijpsteen voor de geest' in een bewonderend portret van deze 'literair agent'. De handelaar is in een consumptiecultuur belangrijker geworden dan de producent, de lijstenmaker duurder dan de beeldend kunstenaar, de recensent invloedrijker dan de kunstenaar zelf. Snap je Pontzen, de vorm belangrijker dan de inhoud. We leven in een barokke tijd.

Rutger Pontzen van de Volkskrant

Rutger Pontzen schrijft in de Volkskrant dat 'over honderd jaar museumgebouw en collectie (van Scheringa)... een historisch beeld [zouden] geven van de overdonderende aanwezigheid van de Wognumse zakenman... Een mausoleum in een knollenveld als tastbare afspiegeling van zijn geest en imperium.' Dit laatste is nonsens Rutger. Het is geen 'tastbare afspiegeling van zijn geest en imperium', maar van onze, de westerse, de neoliberale geest en imperium, waarin geld de hoogste waarde is. Jij bent daarin als recensent, als bepaler van waarden, bewust of onbewust een essentieel onderdeel.

Rutger, in wezen is het allemaal vrij eenvoudig. In een consumptiemaatschappij is uiteindelijk geld de enige waarde. Alles in een cultuur van koop en verkoop wordt in geld uitgedrukt. Alle andere zaken spelen slechts een afgeleide rol. Vandaar dat Lucebert die gouden regel schreef: 'Alles van waarde is weerloos.' De Britse auteur John Berger schreef in zijn boek Stemverheffing met betrekking tot deze waarheid: ‘Consumptie en communicatie zijn tegenwoordig verenigd in een diabolische vennootschap, en uit deze vennootschap bestaat datgene wat wij kennen als de media. Eerst en vooral vertegenwoordigen de media een economisch contract waardoor alles wat er in de wereld gebeurt wordt gekoppeld aan het mechanisme van de verkoop.' En jij bent op deze vuilnisbelt een onmisbaar onderdeel. Jij moet de hele handel verkopen en dat doe je met verve.

Lucebert:

De zeer oude zingt

de zeer oude zingt:

er is niet meer bij weinig
noch is er minder
nog is onzeker wat er was
wat wordt wordt willoos
eerst als het is is het ernst
het herinnert zich heilloos
en blijft ijlings

alles van waarde is weerloos
wordt van aanraakbaarheid rijk
en aan alles gelijk

als het hart van de tijd
als het hart van de tijd

De kunst voorbij. Is engagement achterhaald?

Kunstcriticus Rutger Pontzen noemt tenslotte een paar reclamefilmpjes van Datsun met kunstenaar Dalí in de hoofdrol als inspiratiebron voor geëngageerde kunst: ‘Er is geen auto meer verkocht door die reclame. Maar Dalí is betrokken bij zijn onderwerp en maakt zich dienstbaar. Dat is ook engagement! Daar hoor ik weinig over.’

Juist ja. Commercie als 'geëngageerde kunst'. Jij komt er wel Rutger. Maar met kunst heeft deze visie van jou weinig tot niets te maken. 'Dienstbaar' maken aan de cultuur van koop en verkoop. Berger heeft gelijk.

De Israelische Terreur 987

Russia's Daring Vote By Israel Shamir October 23, 2009 "Information Clearing House" - -Russia's vote to endorse the Goldstone Gaza report in the United Nations Human Rights Council last Friday was an important, milestone event both for Palestine and for Russia. For Palestine, this vote opened a way to try and sentence Israeli mass-murderers, and thus ushered Israel into a new era of responsibility after a long period of Wild West-style, Colt-45 justice. For Russia, this vote has proved to its own country and to the world that it is free from American and Zionist diktat and able to navigate its own policy. This story began on Christmas with the Israeli onslaught on defenceless Gaza. Taking advantage of the holiday lull, the Israeli army killed hundreds of Palestinian children and other civilians by indiscriminate use of white phosphorus and artillery. The world was horrified, and the UN Human Rights Council appointed Judge Richard Goldstone, a former prosecutor for Rwanda and Yugoslavia, to find out the facts. Many people doubted his impartiality: Goldstone is a Jew -- a self-described Zionist, well-connected to Israel – he sits on the board of its University and his daughter even lived in Tel Aviv for a while. Goldstone was guided by his conscience and not by his blood. He went to Gaza, invested a lot of time and effort, and concluded: Israel has committed war crimes and crimes against humanity. He recommended the case be transferred to the ICC court in the Hague. Israel did not cooperate and tried to undermine and block the report, but failed. That was the first Israeli defeat. The second defeat occurred a few days later. The Fatah chairman, Ramallah PNA ruler Mahmud Abbas, was ready to do anything in order to remain in power after his electoral defeat. Netanyahu threatened him with taking away the broadcasting frequency for a second mobile phone provider – Abbas promptly called his representative in Geneva and ordered him to put the Goldstone report on a slow, very slow burner. Popular indignation was furious; he was called `traitor' and worse. Facing revolt and sure political demise, Abbas u-turned once again and ordered his ambassador to proceed at full speed. Thus Bibi undermined and delegitimised his agent Abbas, while the report made its way to the council anyway. That was the second defeat. Israel was infuriated by this development. The Jewish State considered itself invulnerable behind the triple defense of the Sixth Fleet, the US Senate and the Holocaust Museum. President Obama's soft request to freeze the settlement building was met in Tel Aviv by what Internet chat calls "lol". He was ridiculed. Ehud Barak and Bibi Netanyahu even sped up their building plans in the West Bank and East Jerusalem in order to show that they could not care less. And now, all of a sudden, Jewish ministers of state are going to be judged as if they were Serbs or Sudanese. Israeli leaders activated their main reserves, the US State Department and the Lobby. A few days ago I spoke with Martin Indyk, former US ambassador to Tel Aviv, and he confirmed that the US State Department will do all it can to stop the Goldstone report before it gets to the Security Council. Another American veto would not look good. Worse, an insulted and hurt Obama might just forget to veto an anti-Israeli decision. Israel began courting Russia, hoping to build bridges and to enlist Moscow in its cause. Avigdor Lieberman, Israeli Moldova-born Foreign minister, met ten times with his Russian counterpart Sergey Lavrov; Netanyahu flew to Moscow on a "secret mission" for a talk with Medvedev, and President Peres met with Medvedev in Sochi. They wanted Russian support for Iran sanctions and for silencing the Goldstone report. They said to the Russians that it would create a dangerous precedent: If today they judge Israeli ministers and generals for Gaza, tomorrow they will judge Russian ministers and generals for Chechnya. This is a false comparison: Chechens are Russian citizens with full rights, Gazans have no rights at all; Chechens are free to travel and live in Moscow or elsewhere, Gazans are not allowed to leave their concentration camp. Though Russia’s campaign against Chechen separatists was bloody and cruel, it could not be compared with the cold-blooded murder the Israelis unleashed on Gaza. Moreover, the precedents were established a long time ago, when Milosevic the Serb was tried in The Hague. The question is whether the Jews are indeed above the law. Israeli observers were certain that Russia would stand by them. There is a small but profitable trade between the two countries; there is a Russian immigrant community in Israel; there are many bilateral relations. Beside, Russia has traditional interests in the Holy Land, and hundreds of thousands of Russian pilgrims make their way to the Holy Sepulchre. On top of all this, Russia was interested in hosting a Moscow Middle East Peace Conference, in direct continuity with the Madrid Conference of 1989. There is also a powerful Zionist lobby in Moscow. True, some of the most obnoxious oligarchs are gone, whether to a Siberian jail or to exile in Tel Aviv or London. Power is now concentrated in the hands of Putin and Medvedev, and money is respected but not more than that. But there are many very wealthy Russian Jews who like to play the Jewish Lobby game. Some arguments by the Zionist Lobby for supporting Israel were spectacularly feeble. They said that Russia should be forever grateful to Israel because it had allowed a few Russian wives to leave Gaza just before their homes were bombed to smithereens. If you buy that one, you may also buy their argument for bombing Iran: in 1836 (sic!), the Persians had lynched Russian playwright and diplomat Alexander Griboedov, who had sneaked into a harem and gotten caught. Notwithstanding, the Russians disregarded the US and Israel's overtures and stalwartly voted to endorse Goldstone's report. They were joined by their three allies, China, India and Brazil, together representing the lion's share of mankind's human resources – of oil, of industry. The Chinese sage Mencius (or Mengzi 372-289 BC) went to see t King Hui who said: "Old man, since you dared the distance of 1000 li to come here, you may know of a way to profit my state." Mencius replied: "Why should you ever mention the word `profit'? What counts is benevolence and righteousness. If the King says `How can I profit my country?' the high officials will say, `how can we profit our fiefs?', and the intellectuals and the commoners will say: `How can we profit ourselves?' If the upper and lower classes strive to snatch profit one from another, the state will be endangered." Apparently the Eurasian landmass of Russia, China and India prefer benevolence and righteousness, while the Anglo-American world prefers lust for gain. Russian leaders Putin and Medvedev were very outspoken in their objections to the Israeli plans to attack Iran. They spoke against the sanctions, too, and here they were fully supported by China. At the same time, Turkey refused to let the Israeli Air Force join its joint maneuvers with the US. The Zionist-run US immediately withdrew from the maneuvers as well. The position of Turkey is extremely relevant: This is the old imperial power that protected and controlled the Middle East for centuries. Turkey, together with Russia and Greece, are the main heirs to Byzantium. If we want to help Turkey to support the Palestinian cause we must not allow the Zionists to play the Armenian card right now. When Turkey joins Russia and China, they can decide quite a bit. They have put paid to the notion of Israeli impunity. One can't overestimate the importance of the Russian vote: (1) This vote confirmed the principle of equality. All human beings are equal. If the ICC can judge Milosevic and Burundians and Sudanese, they can also judge Jewish ministers and generals. (2) This vote demonstrated that Russia is independent, not only of Washington, but even of Tel Aviv. The Zionist Lobby in Russia is powerful, but not omnipotent. (3) This vote saved innumerable children, women and men from death. After this vote, an Israeli general will have to think twice before dropping a bomb on a civilian target. This will save Israeli children as well from retaliation. (4) Russia regained its position lost by Gorbachev and Yeltsin. Russia became again a leader of the free world, I mean the world free of US bases. Moscow's position was decisive in forming China's position as well. (5) It seems that the main weapon of Zionists, their voice, has worn out. Once upon a time they could convince individuals and nations as easily as the sirens by the charm of their persuasion. Now the witch of Zion had lost her charm. A few years ago I wrote: "The world needs Russia, for since her star was obscured in 1990, for almost twenty years the runaway train of US and the loose cannon of Israel made a mess on the planet. Russia must stop their orgy of aggression and regain its place as the ultimate protector of the weak and the meek. This is her manifest destiny". The Geneva vote proved that Russia has done just that. We may once again connect our hopes with Russia in her friendship with China. They also can stop Israel from hurting itself and others. So many people in the US and France, in Egypt and Palestine are tired of Israeli intransigence, egotism, hypocrisy and impunity. That is why so much hope was invested in Barack Obama after his Cairo talk. Obama had promised to cut Israel down to size, but meanwhile Israel cut him down to smaller-than-life. That is why the US is going down just like the Titanic, undermined by a Lobby iceberg and fleeced by financial wizards. Now Russia is coming under tremendous pressure from the US and other Zionist-led groups and states. We should pray she will withstand it and maintain her and our dignity. Israel Shamir, a leading Russian Israeli writer, is a champion of the "One Man, One Vote, One State" solution seeking to unite Palestine & Israel in one democratic state. Shamir's work and that of his contributors speaks to the aspirations of both the Israelis and the Palestinians seeking an end to the bloodshed, true democracy and lasting peace. Israel Shamir can be reached at adam@israelshamir.net Zie: http://www.informationclearinghouse.info/article23800.htm