Sheila Sitalsing van de Volkskrant 3

In 1928 schreef Edward Bernays 'who pioneered the scientific technique of shaping and manipulating public opinion, which he called "engeneering of consent" in hoofdstuk 3 van zijn leerboek Propaganda: 'Who are the men, who, without our realizing it, give us our ideas, tell us whom to admire and whom to despise, what to believe about the ownership of public utilities, about the tariff, about the price of rubber, about the Dawes Plan, about immigration; who tell us how our houses should be designed, what furniture we should put into them, what menu we should serve at our table, what kind of shirts we must wear, what sports we should indulge in, what plays we should see, what charities we should support, what pictures we should admire, what slang we should affect, what jokes we should laugh at?'

Wie anders dan de journalist, de commerciele massamedia.
Sheila Sitalsing van de Volkskrant. Onthoudt die naam!

Sheila Sitalsing van de Volkskrant 2

Sheila Sitalsing in het midden.

Een tijdje geleden schreef ik op deze weblog het volgende:

'Via soaps en gespreksprogramma’s wordt de ideologie van de markteconomie soepel overgebracht. Dit verzin ik hier niet ter plaatse, maar is een feit dat al in de eerste helft van de vorige eeuw wetenschappelijk uitgewerkt werd door Edward Bernays, een neef van Sigmund Freud en de ‘grondlegger van de public relations,’ wiens handboek als de bijbel van de pr-industrie werd gezien. Bernays stelde het volgende: ‘"If we understand the mechanism and motives of the group mind, is it not possible to control and regiment the masses according to our will without their knowing about it? The recent practice of propaganda has proved that it is possible, at least up to a certain point and within certain limits." (Propaganda, 2005 ed., p. 71.) He called this scientific technique of opinion-molding the "engineering of consent."'

In de ogen van Bernays en de Amerikaanse elite, voor wie hij werkte, zou de democratie in chaos eindigen als mensen niet constant en via alle beschikbare kanalen verteld werd wat belangrijk is en wat niet, hoe ze zich moeten gedragen en hoe niet, wat de normen en waarden van een kapitalistische samenleving zijn en wat niet. Het spreekt voor zich dat daarmee de belangen van allereerst en vooral de economische en politieke elite worden gediend. Bernays was ervan overtuigd dat de rijken zich moesten concentreren op ‘regimenting the public mind every bit as much as an army regiments the bodies of its soldiers.’ De Amerikaanse hoogleraar Noam Chomsky schreef over hem: ‘Bernays was drawing from his experience in Woodrow Wilson’s state propaganda agency, the Committee on Public Information. “It was, of course, the astounding success of propaganda during the war that opened the eyes of the intelligent few in all departments of life to the possibilities of regimenting the public mind,” he wrote. His goal was to adapt these experiences to the need of the “intelligent minorities,” primarily business leaders, whose task is “The conscious and intelligent manipulation of the organized habits and opinions of the masses.” Such “engineering of consent” is the very “essence of the democratic process,” Bernays wrote shortly before he was honoured for his contributions by the American Psychological Association in 1949. The importance of “controlling the public mind” has been recognized with increasing clarity as popular struggles succeeded in extending the modalities of democracy, thus giving rise to what liberal elites call “the crisis of democracy” as when normally passive and apathetic populations become organized and seek to enter the political arena to pursue their interests and demands, threatening stability and order. As Bernays explained the problem, with “universal suffrage and universal schooling,… at last even the bourgeoisie stood in fear of the common people. For the masses promised to become king,” a tendency fortunately reversed – so it has been hoped – as new methods “to mold the mind of the masses” were devised and implemented.’ Een dergelijke 'engineering of consent´ was volgens Bernays juist de ´essence of the democratic process.´

Daarbij was ´controlling the public mind´ van eminent belang voor de rijken en machtigen om het volk in het gareel te houden en in de juiste richting te laten marcheren. Het belang van propaganda begreep ook Sam Zemurray, die uitgestrekte bananenplantages bezat in Midden Amerika. Eerder al had hij een staatsgreep in Honduras gefinancierd om de president ten val te brengen, aangezien die erop had gestaan dat de rijken belasting betaalden over hun grondbezit en zich ook nog eens de Hondurese wet zouden houden. Begin jaren vijftig van de vorige eeuw werd Bernays door Zemurray ingehuurd om de democratische regering van Guatemala ten val te brengen omdat die van plan was grote stukken ongebruikt land van het concern van Zemurray, United Fruit, te confisqueren om het onder de arme boeren te herverdelen. Bernays adviseerde zijn client om ogenblikkelijk een mediahetze te starten. 'I have the feeling that Guatemala might respond to pitiless publicity in this country,' zo verklaarde hij later trots. Onder andere via een perscampagne werd de democratische regering afgeschilderd als communistisch. Tegelijkertijd werden prominente Congresleden bewerkt en tenslotte viel de regering dankzij een CIA-complot. Het gevolg was dat er een meedogeloze drie decennia durende oorlog burgeroorlog ontstond waarbij tenminste 200.000 doden vielen. 93 procent werd vermoord door het leger, de doodseskaders en andere door de VS opgeleide gangsters, aldus een officieel overheidsrapport. Het toont aan hoe dodelijk propaganda kan zijn. Maar daarvoor moet eerst de vijand goed in beeld zijn gebracht door leugens en vertekening van de werkelijkeid. Er moet natuurlijk een bedreigende vijand zijn, en iemand moet hem aanwijzen, anders lukt de propaganda niet.'

Zie: http://stanvanhoucke.blogspot.com/search?q=bernays

'Engineering of consent´ volgens Bernays juist de ´essence of the democratic process.´ Of te wel: ´controlling the public mind'. Vergeet de naam niet: Sheila Sitalsing van de Volkskrant.

Sheila Sitalsing van de Volkskrant

Study Group members Jeanine Jerkovic (American), Sheila Sitalsing (Dutch), and Friederike Stützle-Dahns (German)

'Sonja heeft een nieuwe reactie op uw bericht "Het Neoliberale Geloof 197" achtergelaten:

Sheila Sitalsing, chef Economie bij de Volkskrant, is niet de minste, want zij studeerde voor 'Young Leader' bij The American Council on Germany:Zie foto: 'Study Group members Jeanine Jerkovic (American), Sheila Sitalsing (Dutch), and Friederike Stützle-Dahns (German)'The program fosters leadership qualities in participants by stimulating dialogue on current political, economic, and social issues across national boundaries. It also forges a new network of future leaders.Een "private, nonprofit, organization" met in het bestuur Henry Kissinger en de voormalige militair Brent Scowcroft, National Security Advisor van Gerald R. Ford en George H.W. Bush, voorzitter van het Forum for International Policy en de uitvinder van de term 'New World Order'. http://extra.volkskrant.nl/opinie/artikel/show/id/883/

Mevrouw Sitalsing, als populistische spreekbuis voor multinationals, maakt zich wel eens boos:"De lijst maatschappelijke problemen die Den Haag over de heg gooit bij de werkgevers, wordt langer en langer. Hou daar eens mee op! ... De lijst - niet alleen Shell en Unilever, maar ook de bakker en de ijsboer - is lang en groeiende. Van files tot herintredende moeders, van kutmarokkaantjes tot het repareren van het beroerde onderwijs via vakopleidingen: het bedrijfsleven wordt overal voor ingeschakeld. ... Het jongste plan, van de GroenLinksfractie in de Tweede Kamer, om jonge vaders twee weken doorbetaald babyverlof te geven, spant de kroon."“Een geliberaliseerd Nederland, internationaal gericht en met weinig sociale voorzieningen is in 2040 aanmerkelijk rijker dan in Nederland dat sociale voorzieningen hoog in het vaandel draagt en de verdere overdracht van soevereiniteit aan Europa of multilaterale instellingen beperkt houdt,” schreef Sitalsing in 2004 de Volkskrant, dus lijkt het mij wel duidelijk dat mevrouw het neoliberale geloof promoot (en dus niet de titel journalist mag gebruiken).'

Zie ook: http://stanvanhoucke.blogspot.com/2008/10/het-neoliberale-geloof-197.html

That explains it all. 'Al in de jaren twintig van de vorige eeuw schreef de befaamde Amerikaanse columnist Walter Lippmann dat journalisten als ‘gespecialiseerde klasse’ de taak hebben om de ‘gemeenschappelijke belangen… die voor het overgrote deel de publieke opinie ontgaan’ zo te presenteren dat ze door de massa aanvaard werden, waarbij natuurlijk de ‘gemeenschappelijke belangen’ vooral de rijken dienden. Met andere woorden: de media moesten de visie van de machtigen propageren. De toonaangevende Lippmann, een fervent adept van de imperialistische presidenten Theodore Roosevelt en Woodrow Wilson, was uiterst sceptisch over de mogelijkheid van een ware democratie in een complexe moderne samenleving. Het gewone volk kon zijn eigen belangen niet zomaar gaan formuleren, want dan zou het een chaos worden. ‘Het publiek moet zijn plaats weten,’ zodat ‘verantwoordelijke mensen… niet gestoord door het gestamp en het gebrul van een verbijsterde kudde’ hun beleid kunnen bepalen. De enige ‘functie’ in een democratische samenleving van ‘onwetende en bemoeizuchtige buitenstaanders’ was die van ‘geïnteresseerde toeschouwers.’

Lees verder: http://stanvanhoucke.blogspot.com/2008/10/de-commerciele-massamedia-143.html
Sheila Sitalsing. Onthoudt die naam.

De Commerciele Massamedia 143

Even ter zake. Over de rol van de westerse commerciele massamedia schreef ik in april:

'Al in de jaren twintig van de vorige eeuw schreef de befaamde Amerikaanse columnist Walter Lippmann dat journalisten als ‘gespecialiseerde klasse’ de taak hebben om de ‘gemeenschappelijke belangen… die voor het overgrote deel de publieke opinie ontgaan’ zo te presenteren dat ze door de massa aanvaard werden, waarbij natuurlijk de ‘gemeenschappelijke belangen’ vooral de rijken dienden. Met andere woorden: de media moesten de visie van de machtigen propageren. De toonaangevende Lippmann, een fervent adept van de imperialistische presidenten Theodore Roosevelt en Woodrow Wilson, was uiterst sceptisch over de mogelijkheid van een ware democratie in een complexe moderne samenleving. Het gewone volk kon zijn eigen belangen niet zomaar gaan formuleren, want dan zou het een chaos worden. ‘Het publiek moet zijn plaats weten,’ zodat ‘verantwoordelijke mensen… niet gestoord door het gestamp en het gebrul van een verbijsterde kudde’ hun beleid kunnen bepalen. De enige ‘functie’ in een democratische samenleving van ‘onwetende en bemoeizuchtige buitenstaanders’ was die van ‘geïnteresseerde toeschouwers.’ Zij mochten tijdens verkiezingen hun stem geven aan - door coöptatie gekozen – beleidsbepalers en verder niets. Om dit proces mogelijk te maken moest de pers worden gebruikt. Zij was verantwoordelijk voor ‘het fabriceren van consensus… een zelfbewuste vaardigheid en standaard instrument van een regeringen die namens het volk besturen.’ Keer op keer onderstreepte Lippmann het belang dat journalisten de juiste ‘reflexen’ ontwikkelden en voldoende ‘geconditioneerd’ zouden worden waardoor ‘de aandacht van de media natuurlijk voor een belangrijk deel gestuurd’ kon worden ‘door de politieke machten.’ Hij besefte de propagandistische waarde van een gecontroleerde pers, die er diep van doordrongen is dat ze ‘moet… kiezen.’ Als lid van Wilson’s Commissie voor Publieke Informatie, speciaal in het leven geroepen om de oorlogspropaganda te coördineren, was hij erin geslaagd de sentimenten zo te bespelen dat de Amerikaanse bevolking deelname aan de Eerste Wereldoorlog uiteindelijk accepteerde. Maar niet alleen Lippmann, die onder president Wilson als assistent van de minister van Oorlog diende, was zo negatief over de wenselijkheid van een echte democratie. Het was de heersende opvatting in brede kringen van de Amerikaanse elite. Zo verklaarde Robert Lansing, minister van Buitenlandse Zaken onder president Wilson, dat de grote massa van de bevolking ‘onwetend en geestelijk onvolwaardig’ was en dus via de pers in de juiste richting gemanipuleerd moest worden. En ook Reinhold Niebuhr, hoogleraar Praktische Theologie uit New York, de ‘officiële theoloog van het establishment,’ waarschuwde voor ‘de domheid van de gemiddelde mens… het proletariaat,’ die niet de rede volgde maar het geloof en daarom door de media gevoed moest worden met ‘emotioneel krachtige oversimplificaties,’ die dienden om de ‘noodzakelijke illusie,’ in stand te houden. De illusie dat de VS een echte democratie was, waarbij iedere burger in alle vrijheid de politieke koers van zijn land bepaalt. Volgens deze vooraanstaande adviseur van degenen die ‘de verantwoordelijkheden van de macht onder ogen zien,’ moest dit een ‘noodzakelijke illusie’ blijven, wilde tenminste de economische en politieke elite ongestoord haar werk kunnen doen, wat in de praktijk neerkwam op het uitbuiten en onderdrukken van het ‘proletariaat’ dat wereldwijd ‘onwetend en geestelijk onvolwaardig’ was. Het volk moest door de media gedisciplineerd worden en gedirigeerd, anders zou de Westerse beschaving ten onder gaan, zo vreesde Niebuhr. Het resultaat van deze strategie is niet uitgebleven, want ondanks of beter nog dankzij de overvloed aan massamedia is de constatering van de Britse auteur John Berger correct dat ‘er grote delen van de… arbeiders en middenklasse bestaan die zich niet helder kunnen uitdrukken als gevolg van de grootscheepse culturele deprivatie. De middelen om datgene wat ze weten te vertalen in gedachten is hen ontnomen… Ze bezitten geen voorbeelden die ze kunnen volgen, waarbij woorden ervaringen duidelijk maken.’ Een avondje televisie kijken en men weet wat Berger bedoeld. ‘Wat kan er, uitgezonderd halve waarheden, grove simplificaties of onbenulligheden, overgebracht worden aan dat halfgeletterde massale gehoor, dat… overal de voorstelling mag bijwonen?’ zo schreef de hoogleraar George Steiner, die aan Yale en Oxford doceerde. Op zijn beurt noemt de auteur Milan Kundera journalisten ‘termieten van de reductie,’ die ‘over de hele wereld dezelfde simplificaties en clichés uit[strooien], waarvan mag worden verwacht dat ze door de meerderheid zullen worden aanvaard, door allen, door de hele mensheid.’ Iedereen die deze consensus verbreekt, iedereen die weigert de rol van propagandist te spelen, vormt per definitie een bedreiging en moet dan ook met alle wapens bestreden worden.'

Het was de voormalige hoofdredacteur van Trouw, Frits van Exter die het zo fraai verwoordde toen hij tegenover Extra, een tijdschrift dat de media kritisch volgde, onder de kop: 'De conditionering van de kudde' het volgende verklaarde: 'Lezers horen wantrouwend te zijn tegenover de media ... De aandacht van de media [wordt] natuurlijk voor een belangrijk deel gestuurd … door de politieke machten … Dat geldt voor de nationale politiek, maar natuurlijk ook voor de internationale politiek … Het heeft voor een deel te maken met de vluchtigheid van het medium. Deels ook volgen de media elkaar, sommige zijn dominanter, en andere lijden aan kuddegedrag … Als je volgend bent, dan betekent dat als een autoriteit, of iemand die gekozen is om een bepaald gezag uit te oefenen, zegt “ik vind dit een belangrijk onderwerp, daar gaan we nou es wat aan doen,” dat je dat ook bekijkt. De dingen waar hij (sic) het niet over heeft, die volg je dus minder… het werkt voor een deel reflexmatig. Reflexen zijn het, je bent daar geconditioneerd in.'

Zie: http://stanvanhoucke.blogspot.com/search?q=lippmann

Onthoudt dit wanneer de commerciele massamedia berichten over de kredietcrisis. Onze wakkere journalisten worden gedreven door 'reflexen' en natuurlijk ook door hun eigen portemonnaie.

Het Neoliberale Geloof 198

Een voortreffelijk analyse op de site van Yelamdenu blog.

'Dit stuk verscheen, in iets bewerkte vorm, ook op Zapruder Inc.

Het financiële stelsel is een op het oog saai en onverteerbaar vervelend, maar in werkelijkheid fascinerend onderwerp. Essentiële facetten van het financiële stelsel worden, door de concentratie van specialistische kennis in de hoofden van enkelingen, in het publieke domein algemeen genegeerd. Het gaat om rente, de staatsschuld, groei en inflatie; en het gaat in het bijzonder om de private expansie van de geldhoeveelheid d.m.v. de gelegaliseerde fractionele reserves van banken.
Het zijn zaken die vaak worden beschouwd als vooral technische issues; maatschappelijk gezien weinig interessant, omdat ze net zo onvermijdelijk zouden zijn als het weer. Niets is minder waar.
Hoe staat het met de economische groei? of Hoe betalen we de staatsschuld af? zijn in schijn belangrijke, maar in feite oppervlakkige vragen die voorbij gaan aan hoe de economie werkelijk in elkaar zit. Het debat gaat dan over hoeveel we de komende tijd van de staatsschuld af gaan lossen, maar niet over de vraag of het eigenlijk normaal is dat we überhaupt een staatsschuld hebben. En zo accepteert men ook als gegeven, de "plicht", van de politiek en het bedrijfsleven om te proberen economische groei tot stand te brengen, in plaats van dit aan een kritische blik te onderwerpen.
Er bestaan ook werkelijk relevante vragen. Wat is economische groei eigenlijk? Hoe komen we eigenlijk aan onze staatsschuld? Economische groei is in onze economie in feite een onbalans die wordt veroorzaakt door de noodzaak rente op leningen te betalen, waarbij die leningen zijn gecreëerd als inflatie-veroorzakende geldexpansie. Met andere woorden, de devaluering van het geld van de rest van de bevolking, door de banken. Het fenomeen rente wordt vaak als een noodzakelijk kwaad beschouwd. Maar rente is in ons huidige stelsel iets anders dan het lijkt.
Dit kunnen we illustreren. Als een individu een decoupeerzaag huurt van de doe-het-zelfzaak, overhandigt de doe-het-zelfzaak de klant een decoupeerzaag. De winkel heeft dan één decoupeerzaag minder om te verhuren. De klant betaalt de doe-het-zelf een redelijke vergoeding voor het huren van de zaag. De rest van de economie lijdt in principe geen schade door deze transactie.
Als een individu echter een som geld leent van een bank, schept de bank een krediet ter waarde van de gewenste som. De bank haalt hiervoor geen cent van enige andere rekening af. De bank hoeft alleen te checken of de reserve (die slechts een fractie is van de feitelijke lening) nog afdoende is. Als de reserve niet afdoende is kan de bank deze tegen een lage rente bijlenen. Het komt erop neer dat een bank net zoveel kan uitlenen (d.w.z. nieuw geld kan creëren) als dat leners bereid zijn zich in de schulden te steken. Een bank heeft weliswaar wettelijk beschouwd spaarders nodig, maar dat spaargeld is niet het geld dat wordt uitgeleend (de verdere complexiteiten van het bankwezen, voor zover ik daarmee bekend ben, laat ik hier achterwege). De rest van de economie betaalt mee aan deze transactie (banklening) in de vorm van inflatie.
De staatsschuld is een schuld aan private banken die het geld dat ze uitlenen zelf hebben gecreëerd, maar waarover ze toch rente kunnen incasseren. Hiermee zorgt de bank voor expansie van het volume aan geld, want hoewel de geleende som uit de geldvoorraad verdwijnt bij aflossing, creëert het bankstelsel niet de rente over de geleende som. Het geld van de rente zal uiteindelijk ook moeten worden gecreëerd als schuld.
De burger betaalt dubbel: in de vorm van inflatie (die de econoom John Maynard Keynes de "verborgen belasting" noemde) én in de vorm van belasting die de rente op de schuld moet financieren.'

Lees verder: http://yelamdenu.blogsome.com/gld/de-hervorming-van-het-monetaire-stelsel/

Het Neoliberale Geloof 197

Een schitterend voorbeeld van lakeien-journalistiek is het volgende bericht in De Volkskrant:

'Bos glorieert in ‘week van Wouter’
ACHTERGROND, Van onze verslaggeefster Sheila Sitalsing

gepubliceerd op 06 oktober 2008 02:45, bijgewerkt op 6 oktober 2008 07:50

DEN HAAG - Donderdagavond tegen negenen permitteert hij zich een grapje in de Tweede Kamer, met ‘een mededeling over de actualiteit’: ‘Het grootaandeelhouderschap van Fortis brengt nieuwe verplichtingen met zich mee. Een daarvan is dat ik de Kamer moet mededelen dat wij als shirtsponsor van Feyenoord gewonnen hebben in Zweden en dat Feyenoord de tweede ronde van de UEFA Cup heeft gehaald.’ Volgen gelach en felicitaties.
Wouter Bos (45), minister van Financiën en leider van de PvdA, is dan net aan het eind gekomen van een twee dagen durend marathondebat over zijn Miljoenennota. Hij is dan nog, namens de Nederlandse bevolking, voor 49 procent eigenaar van een stukje Fortis – iets wat hem veel krediet oplevert.'

Zie: http://www.volkskrant.nl/economie/article1074523.ece/

Bos_glorieert_in_week_van_Wouter

'Bos glorieert in "week van Wouter." Volgens de Volkskrant dan. Bos glorieert omdat hij voor meer dan 20 miljard euro, waarvan 4 miljard al is 'verdampt' een failliete bank heeft opgekocht door op de failliete kapitaalmarkt meer dan 20 miljard euro te lenen tegen een inmiddels gigantisch hoge rente. Op die manier houdt de sociaal-democraat Bos het moderne kapitalisme met zijn handel in lucht overeind en de macht van het kapitalisme dat de afgelopen halve eeuw ertoe heeft geleid dat de kloof tussen arm en rijk wereldwijd is verdubbeld, met alle gruwelijke gevolgen van dien.

De Volkskrant beweert ook het volgende: 'Wouter Bos (45), minister van Financiën en leider van de PvdA, is dan net aan het eind gekomen van een twee dagen durend marathondebat over zijn Miljoenennota. Hij is dan nog, namens de Nederlandse bevolking, voor 49 procent eigenaar van een stukje Fortis – iets wat hem veel krediet oplevert.' De Volkskrant vermeldt niet dat de vier miljard die Bos namens de belstingbetaler betaalde in minder dan 3 dagen was verdampt omdat de grote clienten in 1 zwieper al hun geld van Fortis haalden en Bos vervolgens zich 'gedwongen' voelde om het Nederlandse deel van Fortis volledig op te kopen, anders was de bank ontploft. Dit is informatie die niet in de officieel goedgekeurde journalistieke consensus past. De lezer mag maar 1 kant van de zaak weten.

Deze bijzin, deze kwalificatie: 'iets dat hem veel krediet oplevert' Van wie kreeg hij veel krediet? Van de falende bankierswereld natuurlijk, die veel krediet van minister Bos kreeg. Dat spreekt voor zich. Als men gokkers een zak geld geeft dan zijn die natuurlijk blij met degene die hen dat kapitaal heeft gegeven. En natuurlijk zijn de politici blij, want die zijn bang dat de windhandel volledig in elkaar stort en zij een nieuw systeem moeten verzinnen. Ze begrijpen dit systeem al niet, laat staan dat ze de verbeeldingskracht bezitten om een rechtvaardiger systeem te bedenken. Uiteindelijk betaald de burger de rente en de mogelijke nieuwe verliezen. Maar heeft u een kans gehad om uw mening te geven? Is er een publiek onderzoek geweest daarover met serieuze vragen? Nee. Hoe weet de Volkskrant dan dat Bos veel krediet heeft? Welnu, de Volkskrant beweert dat gewoon en iedereen die deze bewering niet tegenspreekt, gaat er mee akkoord. Dat is de achterliggende gedachte. Bovendien telt u niet mee. In een parlementaire democratie is het een betrekkelijk kleine elite die elkaar de bal toespeelt. Maar zo is het altijd al geweest, alleen wordt dit systeem nu als democratie verkocht aan al die lui die te onnozel zijn om te beseffen wat er werkelijk gebeurt. En de rol van de commerciele massamedia daarbij is de status quo in stand te houden.

De Britse geleerde Ralph Milliband schreef in De staat in de kapitalistische maatschappij: 'Kan een overheidsinstantie het niveau van lonen, prijzen en winsten bepalen? Kan het, belangrijker nog, het niveau en de richting van investeringen vaststellen? Kan een regeringsinstantie grondstoffen distribueren of bedrijfsvestigingen controleren? Kan zij op een of andere wijze volledige werkgelegenheid of een economisch groeipercentage garanderen?' Milliband toont aan dat de regering in een parlementaire democratie dit alles niet kan. Het enige dat de volksvertegenwoordiging kan doen is de eisen van de financiele macht gehoorzamen. En dat is precies wat er nu gebeurt.

En de rol van de vrije pers? Die is simpel. De rol van lakei. Het toejuichen van de andere lakeien, in dit geval minister Bos. En dat doet de pers dan ook: 'Bos glorieert.'

There must be some way out of here
Said the joker to the thief
There's too much confusion
I can't get no relief
Businessmen drink my wine
Plowmen dig my earth
None of them know along the line
What any of this is worth

Zo ongeveer.

Het Neoliberale Geloof 196

Bail-out leads to conflict of interest claims as
Wall Street Financiers Cash in on Crisis

New questions have been raised about the $700 billion economic bail-out of the US economy as President George W. Bush warned that the world may have to wait weeks for the benefits of the rescue package to be felt.
By Tim Shipman 05/10/09 "The Telegraph"

In a radio address to the nation, Mr Bush hailed the historic deal, the largest in US history, for providing "the necessary tools to address the underlying problem in our financial system" and "put our economy on the road to recovery".But he warned: "While these efforts will be effective, they will also take time to implement. The benefits of this package will not all be felt immediately."Doubts about the package were fuelled when financial experts warned that conflicts of interest could arise because Wall Street financiers, many of whom have been blamed for causing the financial meltdown in the first place, will have a hand in spending the $700 billion of taxpayers' money.The bail out plan, finally passed by the US House of Representatives and signed into law by Mr Bush on Friday afternoon, will enable the Bush administration to buy up the bad debts of failing banks to kick start the flow of credit through the economy.But the US Treasury does not have the staff to make the decisions about which banks and which debts to buy up and will instead spend the next few weeks hiring Wall Street experts to do the buying for them.It is a move reminiscent of the US government's controversial use of private military contractors to fight the war in Iraq.Experts warned the approach is laden with financial pitfalls, since it may be impossible to find independent contractors who do not have a vested interest in which debts to buy and the price at which they buy them.The companies hired to identify and buy the bad debts will have to make decisions that affect the same firms whose shares they own. In some cases they might effectively be buying up their own bad debts.The warning flag was raised yesterday by Alan Blinder, a former vice chairman of the Federal Reserve. In a reference to the respected former chairman of the Fed, he told the New York Times: "With anyone short of the stature and honesty of a Paul Volcker running it, you need to worry a lot about conflicts of interest."Unfortunately, there just aren't many people with the expertise you need but without any possible conflicts."Between five and 10 asset management companies will also be paid a commission on the work they do. While Treasury sources say it will be less than the one percent surcharge companies usually charge on transactions, they can still expect to make several billion dollars in profits between them.The revelations will fuel anger among US taxpayers who blame Wall Street greed for the economic downturn and had heavily pressured their congressmen to reject the bail out bill.'


Lees verder: http://www.informationclearinghouse.info/article20949.htm