Het idee was om te voorkomen dat Abbas — of iemand anders in de regering van de Westelijke Jordaanoever van de Palestijnse Autoriteit — vooruitgang zou boeken in het oprichten van een Palestijnse staat. Daarom ‘staat Israel het sinds 2018 toe dat koffers met miljoenen Qatarese contanten Gaza binnenkomen via zijn grensovergangen," en met voorkennis van het terroristische Netanyahu regime.
Hamas’ leiders functioneren dus al dan niet bewust als pionnen van de Mossad, met als onvermijdelijk gevolg dat de verzetsorganisatie corrupt is geraakt. Het verbaasde dan ook geen enkele serieuze waarnemer dat Israel’s kwaliteitskrant Haaretz op 9 oktober 2023 Netanyahu als volgt citeerde: "Een ieder die de oprichting van een Palestijnse staat wil dwarsbomen, moet de versterking van Hamas steunen en geld overmaken naar Hamas," aldus verklaarde de zionistische machiavellist in maart 2019 op een bijeenkomst van de Knesset-leden van de Likoed-partij. ‘Dit maakt deel uit van onze strategie om de Palestijnen in Gaza te isoleren van de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever.’ De Joodse kille, "een jiddische verbastering van het Hebreeuwse woord kehila = gemeente of gemeenschap," vernam wereldwijd dat het onmogelijk maken van een Palestijnse staat in het voormalige Britse mandaatgebied Palestina vanaf het interbellum het doel bij uitstek geweest van de zionistische terreur. Maar de Joodse propagandiste Natascha van Weezel verzwijgt deze informatie omdat anders de sympathie voor de Joodse staat allang was omgeslagen in afschuw voor het zionistische terrorisme.
De werkelijkheid van wat de Joodse extremisten eisen, werd al in oktober 1945 haarscherp geanalyseerd door de toen nog zioniste van het eerste uur, Hannah Arendt, één van de grootste Joods Europese politieke denkers van de twintigste eeuw. In haar essay Het Zionisme Bij Nader Inzien schreef Arendt in 1945, twee jaar vóór de verschijning van het VN-Verdelingsplan:
“Het eindresultaat van vijftig jaar zionistische politiek is belichaamd in de recente resolutie van de grootste en invloedrijkste afdeling van de Zionistische Wereldorganisatie. Tijdens de laatste jaarlijkse conventie in Atlantic City in oktober 1944 namen Amerikaanse Zionisten van links tot rechts unaniem de eis aan voor een ‘vrije en democratische Joodse staat' die 'geheel Palestina zal omvatten, onverdeeld en onverminderd.' Dit is een keerpunt in de Zionistische geschiedenis, aangezien het betekent dat het revisionistische programma, zo lang en bitter verworpen, uiteindelijk gewonnen heeft. De resolutie van Atlantic City gaat zelfs een stap verder dan het Biltmore Programma (1942), waarin de Joodse minderheid minderheidsrechten had toegekend aan de Arabische meerderheid. Ditmaal werden de Arabieren in de resolutie simpelweg niet genoemd, wat hun — dat moge duidelijk zijn — de keuze laat tussen vrijwillige emigratie of tweederangs burgerschap… Deze doelen blijken nu volledig identiek te zijn aan die van de extremisten wat betreft de toekomstige politieke inrichting van Palestina. Het is de doodsklap voor die Joodse groeperingen in Palestina zelf die onvermoeibaar hebben gepleit voor een vergelijk tussen de Arabische en de Joodse bevolking. Anderzijds zal het de meerderheid onder het leiderschap van Ben-Gurion aanzienlijk versterken," zo realiseerde Arendt zich al driekwart eeuw geleden. Immers, "door de resolutie zo bot te verwoorden op een moment dat hun geschikt leek, hebben de Zionisten voor een lange tijd iedere kans op onderhandelingen met de Arabieren verspeeld, want wat de Zionisten ook mogen aanbieden, ze zullen niet vertrouwd worden. Dit zet op zijn beurt de deur wijd open voor een macht van buiten om het heft in handen te nemen zonder de twee meest betrokken partijen te raadplegen. De Zionisten hebben nu daadwerkelijk alles gedaan om een onoplosbaar 'tragisch conflict' te creëren, dat alleen kan worden beëindigd door het doorhakken van de Gordiaanse knoop. Het zou erg naïef zijn om te geloven dat het doorhakken van de knoop altijd in het voordeel van de Joden zou uitpakken en ook is er geen enkele reden om aan te nemen dat het zou resulteren in een duurzame oplossing.”
Op dit punt aangekomen wordt duidelijk hoe doortrapt de Nederlandse goyim-politici en de Nederlandse Joodse lobby, de Joodse journalisten en Joodse correspondenten in het “beloofde land” de afgelopen driekwart eeuw hebben geopereerd. Ik bedoel dit: gezien het feit dat Anet Bleich zichzelf afficheert als een “linkse jodin” moeten wij eenvoudige stervelingen ervan uitgaan dat ook zij bovenstaande tekst van Hannah Arendt heeft gelezen, hetgeen een genadeloos licht werpt op wat zij vandaag de dag nog steeds stellig verkondigt. Onlangs beweerde zij onweersproken op de VPRO-TV “Ik voel me verbonden met Israel. Ten eerste omdat er familie van mij woont, (haar zuster op etnisch gezuiverd Palestijns gebied. svh), maar ook, ja God, ik ben bewust Joods en Israel is de Joodse staat. En die Joodse staat pleegt bijna twee jaar lang oorlogsmisdrijven. De leiding ervan beweert dat zij dit ook in mijn belang doen. Dat doet zooooo’n pijn, dat kan ik bijna niet beschrijven. En het geeft ook een, ja, ik weet dat ik er niks aan kan doen, dus ik kan me er niet schuldig aan voelen, maar het is toch een plaats vervangende schaamte.”
— https://www.instagram.com/reel/DQB26U4jNzk/
Decennialang heeft zij zich verzet tegen mijn gedocumenteerde kritiek op haar Jooodse staat. "Schaamte?" Maar wat is schaamte in God's Oneindig Universum? Kan zij als moeder van Natascha van Weezel enige basiskennis over het zionisme geven nu haar dochter al enige jaren langere tijd leugens blijft verspreiden, die eenvoudig te weerleggen als zij zich, net als ik, zou verdiepen in de Joods Zionistische Fabels. Ik blijf u op de hoogte houden van de Jiddische kliek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten