Bill White, de Amerikaanse ambassadeur in België, is een arrogante proleet
De Amerikaanse ambassadeur in België noemde de vervolging van drie ongediplomeerde besnijders ‘belachelijk en antisemitisch’ en bewees daarmee vooral een arrogante proleet te zijn, schrijft Max Pam.
In een nieuwsrubriek verscheen Bill White, de Amerikaanse ambassadeur in België. Hij was op het matje geroepen door de Belgische regering, omdat hij zich had uitgesproken tegen de vervolging van drie mohels, lui die ritueel pasgeboren joodse jongetjes besnijden. Deze besnijders uit Antwerpen hadden hun ingrepen gedaan zonder enige medische opleiding. Niettemin meende White dat het aanklagen van de mohels ‘belachelijk en antisemitisch’ was, wat een diplomatieke rel had ontketend. De Belgische minister Prévot riep de ambassadeur bij zich, maar toen White weer buiten stond, hield hij voet bij stuk: hij had werkelijk niets verkeerds gedaan en gezegd. Daarna stapte White in zo’n dikke zwarte gangster-SUV en liet zich wegrijden.
Zelf herkende ik onmiddellijk het type Amerikaan, dat tegenwoordig Europa de les denkt te lezen. Een namaak-Trumpje, arrogant en proleterig. Ergens heeft dat type een gunstige afslag genomen, want anders was het ongetwijfeld geëindigd als uitsmijter in een nachtclub. Bill White heeft in zijn leven, zo blijkt uit zijn bio, heel wat van die afslagen genomen. Ooit zat hij in het kamp-Obama, maar dat was niet goed voor zijn carrière. Hij bleek meer op te hebben met Trump en daarvoor werd hij tenslotte beloond met een ambassadeurschap in Europa.
Amerikaanse ambassadeurs worden nu eenmaal meer benoemd uit vriendjespolitiek dan vanwege hun diplomatieke expertise – dat is overigens onder Democraten niet veel anders.
Ik heb het altijd vreemd gevonden dat het besnijden van meisjes in de westerse cultuur grote verontwaardiging oplevert, maar dat de besnijdenis van jongens praktisch moeiteloos wordt geaccepteerd als iets dat hoort bij een religieuze traditie. Mijn joodse vader, zelf besneden, was mordicus tegen de besnijdenis. Na de oorlog (WOII) had hij een niet-joodse vriend die onder invloed van zijn joodse vrouw besloot zich tot het jodendom te bekeren. Dat is – anders dan bij toetreding tot het katholicisme – geen eenvoudige zaak, niet in de laatste plaats omdat je je moeten laten besnijden. Als dat gebeurt op latere leeftijd en het gebeurt bovendien door iemand die daarin niet is geschoold, kan het behoorlijk pijnlijk zijn. In elk geval liep mijn vaders vriend nog maanden lang kermend rond met zijn handen voor zijn zak, wat hem er niet van weerhield steeds vromer te worden. Uiteindelijk werd hij zo vroom dat hij zelfs de vriendschap opzegde. De zeloot was een idioot geworden.
Om de besnijdenis bij pasgeboren jongetjes goed te praten, wordt wel eens de hygiëne-theorie van stal gehaald. Voor woestijnvolkeren, zoals Joden en Arabieren, zou er zand tussen onder de voorhuid kunnen komen, met alle nare gevolgen van dien. Dat is vergezocht en er zijn nauwelijks wetenschappelijke aanwijzingen die de hygiëne-theorie ondersteunen. Bovendien werd de besnijdenis in die oudtestamentische tijden met ongesteriliseerde messen uitgevoerd, zodat er ongetwijfeld het een en ander mis is gegaan.
Voor jongens is de besnijdenis een onaangename ervaring die tot ernstig letsel kan leiden. Het komt met enige regelmaat voor dat jongetjes na de ingreep zo lang blijven huilen dat er een darmperforatie optreedt. Uit medische verslagen blijkt bovendien dat aan het besnijden nogal wat nadelen kleven. De eikel wordt minder gevoelig met als gevolg dat de seksuele beleving ook vermindert. Verder is er kans op zwellingen, napijn en littekens. Medische noodzaak voor besnijden is een zeldzaamheid. Een religieuze noodzaak is er eigenlijk ook niet. Of zoals mijn vader zei: ‘Als God werkelijk gevonden zou hebben dat joodse jongens zonder voorhuid door het leven moeten gaan, had God ze wel zonder voorhuid geschapen.’
De klacht van ambassadeur White dat vervolging van de drie ‘belachelijk’ is en zelfs ‘antisemitisch’ kan daarom alleen maar als volstrekt misplaatst gelden.
Clitoridectomie (wegsnijden van de clitoris) is in ons land – en in de meeste beschaafde landen – verboden. Hetzelfde zou eigenlijk moeten gebeuren met circumcisie (wegsnijden van de voorhuid). Besnijdenis hoogstens uit vrije wil, pas na je achttiende, zoals dopen bij de doopsgezinden. Dan moet je het zelf maar weten.
En als het dan toch moet gebeuren, omdat er van de overheid een beroep mag worden gedaan op de vrijheid van religie dan moet het gebeuren door iemand die er verstand van heeft, die een medische opleiding heeft gevolgd en die weet wat de nadelen en de gevaren kunnen zijn. Beunhazen, hoe joods ook, zijn daar totaal ongeschikt voor. Daarom heeft de Belgische justitie volkomen gelijk wanneer zij de drie joodse besnijders zonder diploma wil laten vervolgen. Die lui kunnen alleen maar ongelukken veroorzaken.
De klacht van ambassadeur White dat vervolging van de drie ‘belachelijk’ is en zelfs ‘antisemitisch’ kan daarom alleen maar als volstrekt misplaatst gelden. Waar bemoeit zo’n man – ‘a self-described devout Catholic’ – zich eigenlijk mee? Het vermoeden lijkt me gegrond dat White, net als zijn baasje Trump, vooral uit is op ruzie en relletjes. Het verwijt van antisemitisme lijkt voor Trump en de zijnen een vaste strategie te zijn om iets anders gedaan te krijgen, zoals bijvoorbeeld bij zijn aanval op Harvard.
Bill White, de Amerikaanse ambassadeur in België, mist de beschaving om in te zien dat de fysieke veiligheid voor pasgeboren kinderen even belangrijker is dan een religieuze traditie. Hij weigerde in te zien dat hij zich had vergist en hij weigerde in te zien dat hij beter zijn excuses had kunnen aanbieden. Daarom mag je hem met recht een arrogante proleet noemen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten