Zoeken in deze blog 🔎🔎

zaterdag 6 augustus 2016

Patrick Cockburn on Turkey

Turkey, once the great hope of the Middle East, is left weak and unstable

The destabilisation of Turkey is good news for Isis as Turkish security organisations devote their efforts to hunting down Gulenists
7K
Coup attempt and purge are tearing Turkey apart. The Turkish armed forces, for long the backbone of the state, are in a state of turmoil. Some 40 per cent of its generals and admirals have been detained or dismissed, including senior army commanders. 
They are suspected of launching the abortive military takeover on 15-16 July, which left at least 246 people dead, saw parliament and various security headquarters bombed and a near successful bid to kill or capture President Recep Tayyip Erdogan. 
In response, Erdogan and his government are carrying out a purge of everybody from soldiers to teachers connected in any way to the movement of the US-based cleric Fethullah Gulen accused of organising the coup attempt. 
Among media outlets closed in the past few days are 45 newspapers, 16 TV channels – including a children’s channel – and 23 radio stations. People fearful of being implicated in the plot have been hurriedly disposing of Gulenist books and papers by burning them, throwing it into rivers or stuffing them into rubbish bins. 
Five years ago, Turkey looked like the most stable and successful country in the Middle East – an example that its neighbours might like to follow. But, instead of Iraq and Syria becoming more like Turkey, it has become more like them in terms of political, ethnic and sectarian division.
Erdogan’s personal authority is being enhanced by his bravery and vigour in defeating the coup attempt and by the removal of remaining obstacles to his rule. But the failed putsch was also a sign that Turkey – a nation of 80 million people with an army 600,000-strong – is becoming weaker and more unstable. 
Its leaders will be absorbed in the immediate future in conducting an internal purge and deciding who is loyal and who is not. While this is going on, the country faces pressures on many fronts, notably the war with Kurdish guerrillas in the south east, terror attacks by the Islamic State and diplomatic isolation stemming from disastrous Turkish involvement in the war in Syria.  
The destabilisation of Turkey is good news for Isis because Turkish security organisations, never very assiduous in pursuing salafi-jihadi rebels, will be devoting most of their efforts to hunting down Gulenists. Both Isis and other al-Qaeda-type movements like al-Nusra Front will benefit from the anti-American atmosphere in Turkey, where most believe that the US supported the coup attempt.
The Turkish armed forces used to be seen as a guarantee of Turkey’s stability, inside and outside the country. But the failed coup saw it break apart in a manner that will be very difficult to reverse. No less than 149 out of a total of 358 generals and admirals have been detained or dishonourably discharged. Those arrested include the army commander who was fighting the Kurdish insurrection in south east Turkey and the former chief of staff of the air force.
Many Turks have taken time to wake up to the seriousness of what has happened. But it is becoming clear that the attempted putsch was not just the work of a small clique of dissatisfied officers inside the armed forces; it was rather the product of a vast conspiracy to take over the Turkish state that was decades in the making and might well have succeeded. 
At the height of the uprising, the plotters had captured the army chief of staff and the commanders of land, sea and air forces.They were able to do so through the connivance of guards, private secretaries and aides who occupied crucial posts. 
The interior minister complains that he knew nothing about the coup bid until a very late stage because the intelligence arm reporting to him was manned by coup supporters. Erdogan gave a near comical account of how the first inkling he had that anything was amiss came between 4pm and 4.30pm on the day of the coup attempt from his brother-in-law, who had seen soldiers blocking off streets in Istanbul. He then spent four hours vainly trying to contact the head of the national intelligence agency, the chief of staff and the prime minister, none of whom could be found. Erdogan apparently escaped from his holiday hotel on the Aegean with 45 minutes to spare before the arrival of an elite squad of soldiers with orders to seize or kill him. 
There is little question left that the followers of Fethullah Gulen were behind the coup attempt, despite his repeated denials. “I don’t have any doubt that the brain and backbone of the coup were the Gulenists,” says Kadri Gursel, usually a critic of the government. He adds that he is astonished by the degree to which the Gulenists were able to infiltrate and subvert the armed forces, judiciary and civil service. The closest analogy to recent events, he says, is in the famous 1950s film Invasion of the Body Snatchers, in which aliens take over an American town without anybody noticing until it is almost too late.
2:16
/
3:16
 
Turkey shakes up security forces after coup attempt
The coup attempt was so unexpected and unprecedented that Turkey today is full of people asking questions about their future, and that of their country – questions to which there are no clear answers. 
Will Erdogan exploit the opportunity offered by the failed coup to demonise all opponents and not just Gulenists as terrorists? Some 15,000 people have been detained of whom 10,000 are soldiers. The presidential guard has been stood down. One third of the judiciary has been sacked. So far most of the journalists and media outlets targeted have some connection with the Gulenists, but few believe that the clamp down on dissent will end there. 
“Erdogan’s lust for power is too great for him show restraint in stifling opposition in general,” predicts one intellectual in Istanbul who, like many interviewed for this article, did not want his name published. When one small circulation satirical magazine published a cartoon mildly critical of the government last week, police went from shop-to-shop confiscating copies.
For the moment, Erdogan is benefiting from a degree of national solidarity against the conspirators. Many Turks (and not just his supporters) criticise foreign governments and media for making only a token condemnations of the coup attempt before demanding restraint in conduct of the purge. They point out that, if the coup had more successful, Turkey would have faced a full-blown military dictatorship or a civil war, or both. Erdogan said in an interview that foreign leaders who now counsel moderation would have danced for joy if he had been killed by the conspirators.
Sabiha Senyucel, the research director of the Public Policy and Democracy Studies think tank in Istanbul, says that the evening of the coup attempt “was the worst evening of my life”. She complains that foreign commentators did not take on board that “this was a battle between a democratically elected government and a military coup”.
She has co-authored a report citing biased foreign reporting hostile to Erdogan and only mildly critical of the coup-makers. She quotes a tweet from an MSNBC reporter at the height of the coup attempt, saying that “a US military source tells NBC News that Erdogan, refused landing rights in Istanbul, is reported to be seeking asylum in Germany”.
Turkey is deeply divided between those who adore and those who hate Erdogan. Senyucel says that “there are two parts of society that live side by side but have no contact with each other”.
But, even so, it is difficult to find anybody on the left or right who does not suspect that at some level the US was complicit in the coup attempt. Erdogan is probably convinced of this himself, despite US denials, and this will shape his foreign policy in future. 
“The lip-service support Erdogan got from Western states during and immediately after the coup attempt shows his international isolation,” said one observer. The Turkish leader is off to see Vladimir Putin on 9 August, though it is doubtful if an alliance with Russia and Iran is really an alternative to Turkey’s long-standing membership of Nato. 
Erdogan can claim that the alternative to him is a bloody-minded collection of brigadier generals who showed no restraint in killing civilians and bombing parliament. But the strength and reputation of the Turkish state is being damaged by revelations about the degree to which it has been systematically colonised since the 1980s by members of a secret society. 
Gulenist candidates for jobs in the Foreign Ministry were supplied with the answers to questions before they took exams, regardless of their abilities. The diplomatic service – once highly regarded internationally – received an influx of monoglot Turkish-speaking diplomats, according to the Foreign Minister. “The state is collapsing,” says one commentator – but adds that much will depend on what Erdogan will do next.
In the past he has shown a pragmatic as well as a Messianic strain, accompanied by an unceasing appetite for political combat and more power. His meeting last week with other party leaders, with the notable exception of the Kurds, may be a sign that he will be forced to ally himself with the secularists. He will need to replace the ousted Gulenist officers in the armed forces and many of these will secularist victims of past purges by the Gulenists.
Turkey is paying a heavy price for Erdogan’s past alliances and misalliances. Many chickens are coming home to roost. 
The Gulenists were able to penetrate the armed forces and state institution so easily because between 2002 and 2013 they were closely allied him and his ruling Justice and Development Party (AKP) in opposition to the secularists. Isis has been able to set up a network of cells in Turkey because, until recently, the Turkish security forces turned a blind eye to salafi-jihadis using Turkey as a rear base for the war in Syria. Erdogan arguably resumed confrontation and war with the Kurdistan Workers Party (PKK) as an electoral ploy to garner nationalist support after his failure to win the general election on 7 June last year. 
Erdogan thrives on crisis and confrontation, of which the failed coup is the latest example. But a state of permanent crisis is weakening and destabilising Turkey at a moment when the rest of the region is gripped by war.


Paul Craig Roberts 208

Another Phony Jobs Report — Paul Craig Roberts

Another Phony Jobs Report
Paul Craig Roberts
As John Williams has made clear, the monthly payroll jobs number consists mainly of an add-on factor of 200,000 jobs. These jobs are a product of the assumption in the Birth-Death Model that new business ventures create more unreported new jobs than the unreported job losses from business failures. If we sustract out this made-up number, July saw a gain of 55,000 jobs, not enough to keep up with population growth. Even the 55,000 figure is overstated according to John Williams’ report: “The gimmicked, headline payroll gain of 255,000 more realistically should have come in below zero, net of built-in upside biases.”
In other words, the 255,000 jobs are the product of a virtual reality created by a faulty model and manipulations of seasonal adjustments. Williams says the real rate of unemployment is not the claimed 4.9% figure but 23%.
Even if we assume that 255,000 jobs were created in July, the news remains bad, because the jobs claimed are mainly lowly paid part time jobs without benefits and provide insufficient income to support an independent existence. This is why so many employed young people
continue to live at home with their parents.
The labor force participation rate, a measure of labor market strength, is far below where it was 22 years ago. The low participation rate is inconsistent with the claimed 4.9% rate of unemployment. 
Real GDP growth has been flat since 2009. The government produces the illusion of growth by understating Inflation.
The conclusion is that Washington lies about the economy just as it lies about everything else.
The liquidity provided by the Federal Reserve, the European Central Bank, Bank of Japan, and Bank of England inflates the prices of stocks and bonds and keeps the stock market near its high. The inflated stock market creates the impression that the economy is strong. But, of course, if the economy were strong, interest rates would not be zero.
The house of cards will not forever stand.

Nederland als Participatie Maatschappij

Minstens 25 Mensen Per Dag Worden Uit Hun Woning Gezet

huisuitzetting
In 2015 werden per dag gemiddeld 25 gezinnen of alleenstaanden uit hun huis gezet door gedwongen verkoop van hun woning of door opzegging van de huurovereenkomst van hun woonhuis door de woningbouwvereniging. Het gemiddelde van 25 ligt in werkelijkheid hoger omdat geen rekening is gehouden met gedwongen onderhandse verkopen, die niet apart geregistreerd worden.
Huurwoningen
Aedes komt over 2015 op 5.550 huisuitzettingen (5.900 in 2014). Meer dan 80% van de uitgezette huurders konden hun huur niet meer betalen, een andere reden van uitzetting was wietteelt (5%). Van deze huurders betaalden 57% een huur van 403 euro of meer. Aedes is de vereniging van woningcorporaties met 346 leden.
Koopwoningen
In 2015 komen meer dan 2.000 woningeigenaren in aanraking met executieveilingen waar hun huis gedwongen door de bank verkocht wordt (op basis van het rapport van Calcasa, p. 14)
Bij een executieverkoop wordt de woning op een veiling verkocht, hierbij ligt de transactieprijs meestal zo’ n 30% onder de marktprijs. Bij gedwongen onderhandse verkopen ligt dat gemiddeld 15% onder de marktprijs. Vaak zijn de hypothecaire leningen groter dan de marktwaarde zodat mensen met een forse restschuld blijven zitten.
Voor de voormalige hypotheekeigenaren blijft meestal een restschuld over, tenzij zij hun woning gekocht hebben met NHG garantie dan is namelijk kwijtschelding van de restschuld mogelijk.
Uit antwoord op kamervragen over executieveilingen en onderhandse verkopen blijkt dat in 2012 zo’n 4.500 onderhandse verkopen plaatsvinden. Als we dit zelfde aantal meenemen voor 2015 worden zelfs in totaal gemiddeld 37 mensen per dag uit hun huis gezet.
Iedere huisuitzetting is er een te veel. Het Europees Comité voor Sociale Rechten (ECSR) van de Raad van Europa heeft bepaald op 10 november 2014: “Voedsel, kleding en onderdak zijn een recht voor alle dakloze vreemdelingen” Het comité publiceerde de definitieve uitspraak over de klacht hierover van de Protestantse Kerk in Nederland (PKN). Dit betekent dat deze uitspraak natuurlijk ook geldt voor dakloze Nederlanders! Met andere woorden de overheid is verplicht voor onderdak te zorgen, voor iedereen op het Nederlandse grondgebied.
Rob Vellekoop, 5 augustus 2016
steunDLMnieuws336x140


Empathie

Hoe empathie uit onze samenleving verdwijnt

Mieke-van-Stigt
Ik moet toegeven dat ik de laatste tijd niet altijd even vrolijk ben, maar als ik naar het nieuws kijk neemt mijn vertrouwen in de mensheid zienderogen af. Zo bereikte me het nieuws dat ruim veertig procent van de artsen de behandeling wil kunnen weigeren aan patiënten met een ongezonde leefstijl, zeker als die leefstijl bijdraagt aan de aandoening waarvoor behandeling gevraagd wordt.

 Zonder empathie is de zorg mank

Blijkbaar zien, in navolging van politici, nu ook artsen de leefstijl als volstrekt vrije keuze. In deze visie zijn niet alleen het leven en het lichaam maakbaar, maar zijn de burger of de patiënt er ook persoonlijk verantwoordelijk voor en dus schuldig aan als het niet goed gaat.
Om te beginnen is dit wetenschappelijk aanvechtbaar: keuzes worden grotendeels onbewust gemaakt. Omgeving, marketing en persoonlijke omstandigheden zoals stress spelen een zeer grote rol in het keuzenproces. Keuzes worden altijd gemaakt in een context en de mate waarin mensen deze kunnen beïnvloeden is maar heel beperkt. Daarbij kan er weliswaar een statistisch verband zijn tussen leefstijl en aandoening, maar op individueel niveau is dit niet altijd bewijsbaar, laat staan dat er van een echte vrije keuze en dus schuld sprake is. Statistische gegevens mogen nooit naar individueel niveau worden vertaald. Maar los daarvan: een arts die zijn patiënt veroordeelt, kan niet meer helpen en kijkt niet meer naar de mens achter de ziekte.

Dobbernegers, labbekakken en lillende vleeshompen

Maar hier blijft het niet bij. Helaas. Want wat te denken van de term “dobbernegers” voor wanhopige vluchtelingen die omkomen op hun tocht naar een toekomst? En Hans de Boer met zijn labbekakken, die, niet gehinderd door enige kennis van cijfers en feiten, vond dat mensen met een bijstandsuitkering maar asperges moesten gaan steken in plaats van thuis zitten en geld vangen. Je zult maar wanhopig je honderdste sollicitatiebrief hebben weggestuurd.
En net toen ik dacht dat we alles gehad hadden, kwam Pro-Rail voorman Eringa met het verwijt dat zelfmoordplegers geen rekening houden met vertragingen van zijn schema. Hoe komen mensen zo kil, zo wreed, zo dom? Sinds wanneer is het treinenschema belangrijker dan het leed van de achterblijvende familie, of van de machinisten, treinpersoneel en inzittenden die zoiets gruwelijks meemaken?
Het lijkt wel steeds vaker voor te komen dat we volstrekt gevoelloos reageren op mensen die het moeilijk hebben. En dat geldt niet alleen voor de Grieken, de vluchtelingen en mensen in conflictgebieden. Want sinds wanneer is het oké om openlijk te spreken van de vreselijke aanblik van wit lillend vlees, waar het iemand betreft die net als ieder ander van het zonnetje wil genieten? En hoezo vindt 55% van de Nederlanders dat mensen met longkanker het aan zichzelf te danken hebben en is het nodig dat de Stichting Longkanker daar een campagne tegen moet opstarten? En gaat dat helpen?

Een nieuwe golf wreedheid en domheid

Het lijkt me goed om eerst eens te kijken wat er aan de hand is. De geschiedenis laat ons zien dat wreedheid, domheid en een gebrek aan empathie beslist niet alleen kenmerkend is voor onze tijd. Toch lijkt me dat er sprake is van een patroon. Een samenloop van krachten die alles te maken hebben met onze neoliberale, meritocratische samenleving: hierin staan de waarden eigen keus, eigen verantwoordelijkheid en eigen verdienste centraal. Dit betekent dat de invloed van sekse, kleur en klasse het liefst ontkend worden, want iedereen heeft immers gelijke kansen, toch?
Dat niet iedereen evenveel mazzel heeft gehad in het leven is dan een spelbreker van jewelste, dus dat zien we liever niet. Roken en overgewicht worden liever niet gezien als een gevolg van lagere sociale klasse, armoede en stress, of van een op totale verslaving uit zijnde voedings- en tabaksindustrie. Mensen hebben geen pech meer, omstandigheden zijn geen excuus en wie nog durft te mekkeren over een slechte jeugd neemt zijn eigen verantwoordelijkheid niet serieus. Nee: deze mensen zijn zelf schuldig en kosten de samenleving, óns, alleen maar geld.

Welk probleem lossen we hiermee op?

Want wat gebeurt hier? Als je goed kijkt, zie je dat elke keer dat een bepaalde groep mensen worden uitgesloten van onze empathie, ons medegevoel, door hun situatie te herdefiniëren als verwijtbaar, eigen schuld, een gebrek aan moraal. Die luie Grieken verdienen onze steun niet, ze moeten maar eens werken in plaats van in de schaduw hangen. Dat de werkloosheid daar oploopt tot vijftig procent, dat kinderen in armoede opgroeien, dat hypotheken onder water staan, ach, tja. Het lijkt heel prettig om je af te sluiten van anderman’s (vrouws) leed. We hoeven niet meer mee te lijden én we kunnen geloven dat ons geluk te danken is aan onze eigen superioriteit, je weet wel: meritocratie, eigen verdienste, eigen keus, eigen verantwoordelijkheid. Het leven is toch maakbaar? Een vriend van me heeft alvleesklierkanker en vertelde dat sommige mensen bijna teleurgesteld reageren als hij zegt dat hij nooit heeft gerookt. Dat zo’n ziekte je ook zomaar kan overkomen, past niet in hun maakbaarheidsdenken.
Als mens zijn we sociale dieren. We worden geboren met empathie, die nodig is om sociaal te kunnen leren en functioneren. Daarbij maken we voortdurend onderscheid: wie hoort bij ons en wie is de vijand, de ander? Sociale uitsluiting, via de definities van de situaties uit de voorbeelden hierboven, is een actief proces van ont-empatisering. Zo hoeven we de pijn van anderen niet te voelen: ze verdienen het, hebben er zelf om gevraagd. We kunnen opgelucht verder met leven.
Het ont-empatiseren lost wel degelijk een conflict op, namelijk de spanning tussen je eigen neiging tot empathie en een wereld waarin pech en geluk ongelijk verdeeld zijn. Met het uitbannen van dat gevoel is de orde hersteld: de pech is eigen schuld, daar hoeven we geen medelijden voor te voelen.
De definities zijn niet bedoeld om problemen op te lossen, maar als excuus om juist onze handen ervan af te trekken. Het gaat niet meer om helpen, maar om het legitimeren van onze eigen houding van uitsluiting. De afwijzende arts zal zijn handen van de patiënt willen aftrekken, mensen met overgewicht durven nauwelijks meer op het strand te zitten, zieken krijgen verwijten in plaats van compassie, en Hans de Boer hoeft zijn achterban, de werkgevers, niet tot de orde te roepen.

Een pleidooi voor empathie

Wie is gebaat bij dit gedrag? Je zou zeggen: wijzelf, maar dat is schijn. De keerzijde van deze houding is dat daarmee de druk in de samenleving toeneemt. De onveiligheid, de dreiging om zelf ook uitgesloten te worden, raakt ook jezelf. We moéten presteren, slank zijn, gezond leven, hard werken, succesvol zijn, want de afwijzing zit ons op de hielen. Steeds meer mensen bezwijken onder de hoge druk en zitten thuis met burn-out of psychische klachten. En denken vervolgens dat het aan hun eigen falen ligt.
We lossen dus niets op. Voor onszelf niet, en zeker niet voor de buitengesloten ander. Dus, mochten jullie iets over Griekenland willen zeggen (of in alle andere bovengenoemde voorbeelden): verplaats je eerst eens in de situatie van de ander en vraag je af of je zou willen ruilen. Als het antwoord nee is, dan weet je waar het fout gegaan is en wat je te doen staat. Mededogen is zoveel fijner voor de gever en de ontvanger. Probeer het, je kunt het!
Fijne vakantie!
Mieke van Stigt


Willy van Damme over Aleppo

Nieuwe post op Willy Van Damme's Weblog

Syrië–Extra maagden voor Aleppo

by willyvandamme
Er is tegenwoordig wat bij te verdienen voor de in Syrië vechtende jihadisten. Toch voor die welke pogen om de omsingeling door het Syrische leger van het rebellengebied in Aleppo te doorbreken. Ze kunnen immers in de hemel extra maagden krijgen, geen 72 maar eventjes 74. Dit toch als we de geestelijke leider van die jihadisten Abdoellah al Muhaysini moeten geloven. En hij kan het weten.
Pervers 
Dat de sadistische en perverse natuur van die salafistische bendes in Syrië grenzeloos is wordt hiermee nogmaals bewezen. Hoe anders moet je mensen beschrijven die zich doodvechten om dan in de hemel tientallen maagden te mogen neuken? 
Op dit ogenblik hebben deze groepen zowat al hun overblijvende krachten verzameld om alsnog de omsingeling van het door hun broeders bezette deel van de miljoenenstad Aleppo te doorbreken. Een ontzettend bloedige slag op leven en dood die het lot van deze oorlog zal beslissen. 
En volgens het vanuit het Verenigd Koninkrijk opererende Syrische Observatorium voor de Mensenrechten, een instrument van de Syrische Moslimbroeders en de Britse geheime dienst MI6, de grootste aanval van die jihadisten in de al meer dan 5 jaar durende oorlog. 
Abdoellah Al-Muhaysini - Syrië - Provincie Idlib - 74 maagden - Saoedi Arabië Mekka
De Saoedische rebellenleider Abdoellah al Muhaysini belooft aan iedereen van zijn jihadisten die sneuvelt in de strijd om Aleppo 2 extra maagden in de hemel van zijn Allah. De perverse gruwel ten top gedreven. 
Ze pogen dat in het zuidwesten van de stad Aleppo te doen waar ze rekenden op een zwakkere verdediging en het element van de verrassing. Een geschatte vijftien verschillende jihadistengroepen tot meer dan 10.000 man sterk hebben zich hier verzameld en hadden in het begin deels ook succes. 
Al Qaeda
Daarbij vechten natuurlijk ook de kindermoordenaars van Noer al Din al Zinki, gekend voor het recente onthoofden van dat Palestijns kind, zij aan zij met de Syrische tak van al Qaeda, Jabhat al Nusra die zich nu herdoopt heeft tot Jabhat Fatah al Sham (Het Front voor de Verovering van al Sham). 
Ogenschijnlijk heeft al Nusra nu ook alle banden met al Qaeda verbroken. Een breuk die men met goedkeuring van al Qaeda aankondigde en in aanwezigheid van de nummer twee van de internationale terreurgroep, Ahmed Hassan Abu al Khair. Een politieke zet waar Qatar al meer dan een jaar op aandringt. Televisiezender al Jazeera had dan ook de primeur van dit nieuws. 
Het is een zet die zelfs in Washington wordt weggewuifd. Ook specialisten uit het westerse kamp zoals Charles Lister en Hassan Hassan, voorheen verdedigers van die jihadisten, spreken van een nepoperatie die in essentie alleen bedoeld is om de Syrische tak van al Qaeda meer armslag te geven. (1)
Om die strijdlust van die salafistische krijgers extra te stimuleren heeft Abdoellah al Muhaysini nu een nieuwe fatwa uitgevaardigd. Die stelt dat al wie sneuvelt in de strijd voor Aleppo in de hemel gaan 72 maar 74 maagden zal krijgen. Met daarnaast natuurlijk en nog op aarde een extra lading captagon. 
Mohammed al Jolani (al Nusra) met Bin Laden en Ayman al Zawahiri - Augustus 2012
Een veel zeggende fotomontage met links Osama Bin Laden, midden Mohammed al Jolani en rechts Aywan al Zawahiri. De witte tulband die al Jolani bij zijn eerst en enige publieke verschijning droeg was dan ook geen toeval.
Geweten is, ook tegenwoordig in Belgische politiekringen, dat die jihadisten in veel gevallen liever sterven dan zich over te geven. Bij de meest fanatieke van die vechtersbazen is sterven zelfs een eer. Ooit toonden die groepen foto’s van gesneuvelde jihadisten die men een glimlach op het gezicht toverde.  De perversiteit ten top. 
Muhaysini
Abdoellah al Muhaysini is niet zomaar een of andere seksueel geobsedeerde imam maar een sleutelfiguur in de oorlog tegen Syrië. De man is een imam afkomstig uit Mekka die ginds via zijn preken opriep tot de jihad tegen de Syrische regering. Hij stond er ook bekend als een belangrijk fondsenverzamelaar, voor de jihadisten is hij de man met een onuitputtelijke kredietkaart. 
Zijn neef Omar al Muhaysini sneuvelde op 24 april 2013 in het Syrische Der Er Zor waarna Abdoellah dan maar zelf naar het noorden van Syrië trok om er de salafistische opstand leiding te geven. Niet moeilijk dus voor hem om onmiddellijk een van de leiders van dat verzet te worden.
Een van zijn eerste acties in Syrië was pogen te bemiddelen tussen ISIS en al Nusra (al Qaeda). Waarbij hij gesprekken had met niemand minder van Aywan al Zawahiri, de topman van al Qaeda internationaal, en Aboe Ali an Anbari, toen bij ISIS de nummer twee na Aboe Bakr al Baghdadi, de kalief van ISIS. De gesprekken mislukten echter.

Interview met de Russische televisiezender RT van 3 augustus over een recente vermeende chemische aanval door Noer al Din al Zinki in de buurt van Salah Eddin, een wijk in het zuidwesten van Aleppo waar er normaal ook een corridor moest zijn voor burgers om uit die hel te ontsnappen. Vanuit het stadscentrum wordt die buurt door die groep nu aangevallen om zo de omsingeling van hun stadsdeel te doorbreken. Over deze vermeende aanval van vorige maandag werd er in onze media praktisch geen melding gemaakt. Geen verrassing. 
Hij bleef echter officieel afstand houden van al Nusra alhoewel hij veelal omschreven wordt als een topman van de Syrische tak van al Qaeda. Hij is echter de stichter in 2014 van Jaysh al Fatah, het Leger van de Verovering, een alliantie van allerlei salafistische groepen. Sommigen hiervan worden officieel zelfs omschreven als gematigd en kregen ook altijd westerse militaire steun. 
Geheime diensten
Merkwaardig was ook zijn fatwa vorig jaar om overal in de door jihadisten bezette gebieden de Turkse lira als betaalmiddel in te voeren. Het bleef echter bij een vrome wens want Turkije is in Syrië gewoon gehaat. Voor vele kenners van de Syrische oorlog is hij gezien zijn herkomst en rol dan ook de man van de veiligheidsdiensten, vooral dan de Saoedische.
Hij speelde duidelijk ook een belangrijke rol bij de rekrutering van buitenlandse jihadisten, zeker Nederlandse en Belgische waar hij blijkbaar veel aandacht voor had. Vermoedelijk had hij gezien zijn sleutelpositie ook goede contacten met westerse inlichtingendiensten zoals de CIA, de Franse DGSE en het Britse MI6.
Het mede door hem in maart 2015 gestichte Leger van de Verovering was immers de drijvende kracht achter de verovering van de noordwestelijke aan Turkije grenzende provincie Idlib. De laatste grote overwinning van die salafistische terreurgroepen. 
Aleppo - 75 - Zuidwesten - Militaire situatie  - 5 augustus 2016
De situatie deze namiddag vrijdag 5  augustus rond 19 uur. De door het leger bezette corridor bevat twee militaire basissen en is een drie kilometer breed. In essentie  golft de strijd heen en weer en is Jaysh al Fatah er al aan zijn vierde offensief bezig. 
En die verovering was alleen maar mogelijk gemaakt doordat die groepen de beschikking hadden gekregen van die Amerikaanse hypermoderne telegeleide antitankraketten TOW die de rebellen een overwicht gaven op het slagveld tegen de tanks en zware artillerie van de regering. 
En om met die toestellen te kunnen werken was er veel training door (Amerikaanse) specialisten nodig. Deze raketten worden trouwens op dit ogenblik gebruikt door het Leger van de Verovering, en dus al Qaeda, bij de strijd om Aleppo. Of hoe het westen al Qaeda blijft steunen ondanks aanslagen als die door al Qaeda op Charlie Hebdo. 
Abdoellah al Muhaysini voert op dit ogenblik als chef van het Centrum voor de Steun aan de Jihad mee de slag om Aleppo aan. Een slag die zoals feitelijk verwacht op een nederlaag aan het uitdraaien lijkt voor die jihadisten. 
De slag begon zondag en duurt nu dus al bijna een week. Ze verloren volgens de meeste schattingen al ettelijke honderden rebellen in wat een der bloedigste slagvelden van de oorlog is. Een gevecht op leven en dood voor mensen als Muhaysini. 
Willy Van Damme
1) De groep veranderde niet alleen van naam maar nam ook een nieuwe vlag aan. Geen zwarte vlag meer maar een met witte achtergrond. Daarbij toonde hun leider Mohammed al Jolani, wiens echte naam Ahmed Hoessein al Shira blijkt te zijn, voor het eerst aan de wereld zijn gezicht. Echter aangekleed met witte tulband zoals Bin Laden en Zawahiri, de huidige baas van al Qaeda. Het typeert. 
- Tahrir Institute for the Middle East, Hassan Hassan en Bassam Barabandi, ‘Al-Qaeda Steps Back to Let Nusra Move Forward in Syria’ (Al Qaeda neemt stap terug zodat Nusra vooruitgang kan maken), 3 augustus 2016, http://timep.org/commentary/al-qaeda-steps-back-to-let-nusra-move-forward-in-syria/?utm_source=Sailthru&utm_medium=email&utm_campaign=New%20Campaign&utm_term=%2AMideast%20Brief
Het Tahrir Institute for the Middle East is een in Washington DC gevestigde studiedienst en lobbygroep met in de adviesraad o.m. de neoconservatief Francis Fukuyama en de Nederlandse Marietje Schaake, Europarlementslid voor D66.  
- Foreign Policy, Charles Lister, ‘The Nusra front is dead and stronger then never before’ (Het Nusra front is dood maar sterke dan ooit voorheen), 28 juli 2016, http://foreignpolicy.com/2016/07/28/the-nusra-front-is-dead-and-stronger-than-ever-before
Charles Lister was tot recent een topman voor het Brookings Doha Center, de afdeling in Qatar van het Brookings Institute, een der tientalen studiediensten en lobbygroepen in de VS. Partner hier is de regering van Qatar, een der voornaamste financiers van al Qaeda. 
willyvandamme | 5 augustus 2016 om 22:50 | URL: http://wp.me/pgSxv-3m0
Reageren   Bekijk alle reacties
Abonnement opzeggen om geen berichten meer te ontvangen van Willy Van Damme's Weblog.
Verander je e-mail instellingen in Beheer abonnementen.
Problemen met klikken? Kopieer en plak deze URL in je browser:
https://willyvandamme.wordpress.com/2016/08/05/syri-extra-maagden-voor-aleppo/

Israel Kills Gaza Relief Director

  Israel Kills Gaza Relief Director, Holds 43 Prisoners Beyond Their Sentences October 4, 2026   News Saqr al-Qaisi, director of a Turkish r...