The Empire 519

Horrific Supreme Court Ruling on Campaign Finance. Time to Amend the Constitution: Corporations Are Not Persons!
By Matthew Rothschild, January 21, 2010


The conservative majority on the Supreme Court just issued a horrific decision on campaign finance laws. In Citizens United v. the FEC, it lifted the restrictions on independent corporate expenditures during elections, thus driving a stake into the heart of McCain-Feingold. As a result, corporations are going to have a field day at the ballot box.

“Starting today,” Justice John Paul Stevens warned in his brilliant and impassioned dissent, “corporations with large war chests to deploy on electioneering may find democratically elected bodies becoming much more attuned to their interests.” In conclusion, he wrote: “The Court’s blinkered and aphoristic approach to the First Amendment may well promote corporate power at the cost of the individual and collective self-expression the Amendment was meant to serve. It will undoubtedly cripple the ability of ordinary citizens, Congress, and the States to adopt even limited measures to protect against corporate domination of the electoral process.”

Justice Anthony Kennedy, writing for the majority, threw out decades of Supreme Court precedents so as to coddle corporate expenditures on elections. Writing in the most sweeping way, he declared that “political speech or corporations or other associations” cannot “be treated differently under the First Amendment simply because such associations are not ‘natural persons.’ ”

The logic of this argument would throw out all restrictions on corporate expenditures, even direct gifts to candidates, though the majority didn’t quite go there. But it went everywhere else.

It asserted, astonishingly, and without evidence, that “independent expenditures, including those made by corporations, do not give rise to corruption or the appearance of corruption.” And it asserted that “no sufficient governmental interest justifies limits on the political speech of nonprofit or for-profit organizations.”

Not even corruption.

If we are to obtain even the semblance of democratic self-rule, we need a constitutional amendment overturning this decision. Such an amendment should state explicitly that corporations are not persons and do not deserve the protections under the law that individuals enjoy. Nor should corporations be able to use their funds for direct contributions to candidates or for so-called independent expenditures designed to influence the outcome of an election.

Fortunately, there is a grassroots effort under way to do just that. It’s called MovetoAmend.org. One of the chief goals of the amendment, the group says, is to “firmly establish that money is not speech, and that human beings, not corporations, are persons entitled to constitutional rights.”

Please go to MovetoAmend.org and sign the petition to get this amendment rolling, right now.

It’s the only way we can have a chance at democracy in America.

Matthew Rothschild is the editor of The Progressive magazine.

Zie: http://www.progressive.org/wx012110.html

Boycot Israel 71

Wanneer beginnen de Nederlandse universiteiten, waar nooit iets gebeurt, eens na te denken aan een culturele boycot van Israel? In het buitenland wordt daarover gediscussieerd.

A relatively daring article -- by Israeli standards, that is -- that delves into the hypocrisy of the so-called Israeli "left." It is still stuck, though, in the occupation paradigm, as if everything Israeli outside the realm of occupation is kosher!

The author, for instance, leaves out the other two major forms of Israeli oppression stated in the BDS Call, namely denial of the UN-sanctioned refugee rights to return and the system of apartheid inside Israeli itself. In fact, ignoring those and diverting attention to the occupation alone is another form of patent Israeli-left double standard, to put it mildly.

All the buzz about Ariel in the Israeli academy and intellectual ivory tower is mainly due to pragmatic reasons, as this article amply explains, never out of principle. But that is self-consistent, at least! For how can an academic at Tel Aviv University, say, have the chutzpah to condemn Ariel "University Center" simply because it is illegally built on occupied Palestinian land? Wasn't Tel Aviv University also built on ethnically cleansed, occupied and illegally expropriated land of the Palestinian village, Sheikh Muwannis, a fact that TAU refuses to even acknowledge? Doesn't the pride of the Israeli academy design weapon systems and develop army doctrines that are used to commit war crimes, as during the massacre in Gaza last year?

And what about Hebrew University, Israel's most prestigious, with one of its campuses sitting on occupied Palestinian territory in Jerusalem and its dorms, other than being involved in racist admissions policies, constituting arguably a war crime (transferring population from the occupying state to occupied territory)?

And what of the ultra liberal, "post-Zionists" infested Ben Gurion University with its complicity in ethnically cleansing Palestinians in the Naqab (Negev) desert and the collusion of some of its departments even in hiding cancer research results that implicate the Israeli army's live weapons tests in the soaring incidence of cancer among Bedouin Palestinian communities?

Even a secular person like myself cannot but recall the Bible here:

Let He Who Is Without Sin Cast The First Stone!!

Ariel should be a clear target for the academic boycott simply out of pragmatic considerations, being the easiest target. But anyone with a modicum of moral consistency and a still-functioning faculty of reason cannot but see that all the other Israeli universities should be boycotted as well, for reasons far more sinister than little Ariel's crimes!

In the Israeli jungle of institutional academic sinners, casting a stone on Ariel college alone is sheer hypocrisy.

Omar Barghouti

http://www.haaretz.com/hasen/spages/1144668.html A meeting of minds By Zvi Bar'el Much like angry passengers on a bus that skipped their stop, those who are opposed to "the announcement" that Ariel College was upgraded to university status are hanging onto the bumper while shouting at the driver to stop, or else - or else what? This college, which before last week was consistently referred to by its chief officials as "The Ariel University Center of Samaria," has been in existence since 1982. Has anybody raised a fuss since then over the fact that an Israeli college is even operating in the territories? In 1992, the year when the college sought academic recognition for its two departments (electrical engineering and electronics, and chemistry and biotechnology), the Council for Higher Education - Judea and Samaria was established. This body was intended to circumvent the fact that the Council for Higher Education's guidelines do not apply to the territories. The CHE-J&S actually went further. It required the State of Israel to ratify the CHE-J&S law and implement it throughout the country. A law born of occupation morphed into a binding law for all of Israel. From that time forward, has anyone uttered a whisper of protest against this anomaly? But lest anyone risk sounding political, since we are dealing here with the purity of academe, those who oppose "the university of the settlements" are suddenly perturbed by the academic level of the college. They are particularly disturbed over the prospect that the coffers of the CHE's planning and budget committee will empty out on account of this academic settlement's laboratories and classrooms. Advertisement When was the last time the commissars of education lodged a complaint over the academic quality of the Ariel University Center? Is the quality of the college's students and teachers no less important than that of a university? During a radio interview, even former education minister Yuli Tamir was adamant that "this is an excellent college - I have no complaints as to the academic level." Accusations of substandard quality are intriguing given that they are usually uttered by the institution's opponents. What it means is that an Israeli academic index must be applied to a college in the territories before it can become a university. Is there a more unadulterated form of annexation? What about the money? Is that what really disturbs the naysayers all of a sudden? Not the billions of shekels that have been invested in the settlements and used to pave roads leading to nowhere, subsidize security for residents, and, no less, build the grandiose infrastructure upon which rests the Ariel University Center. Whoever is incapable of sticking their finger in the huge dam of money that is pumped into the settlements will find themselves some shelter in a puddle. If academic purity is the issue, now the naysayers are trotting out another trump card with which to scare us. An international academic boycott will be levied against Israel in the wake of the academic annexation. But what has been the situation thus far? Why haven't Israeli professors been invited to academic symposia abroad? What was all that anti-Israel noise on the campuses of Norway and Britain about? All of a sudden, the college's upgraded status to university - and not the sin from which it spawned - has become the national threat. The boycott stems from the fact that a town like Ariel even exists. It stems from the occupation and from Israel's insufferable policies in the territories. If the academic community is - rightly - worried about an international boycott, it would behoove it to raise its voice against the continued occupation, the inhumane closure of the Gaza Strip, the denial of the right of Palestinian students to matriculate. It must do so with the same conviction with which it is now objecting to university status for the college in Ariel. The Ariel University Center certainly does not endanger the welfare of Israeli academe more than Rabbi Eliezer Melamed's hesder yeshiva, or the yeshiva in Hebron. To this litany of complaints let us add another grievance. How can it be none other than Ehud Barak, the flesh and blood of the left, this pursuer of peace, this Herculean foe of the settlements, this dismantler of outposts, who has now decided to legitimize this ignominy? This is truly unconscionable. If Avigdor Lieberman or Benjamin Netanyahu would have given their blessing, nobody would have uttered a peep. This is because we are a country that loves order, according to which "right is right, and left is left." What does a priest (Barak) have to do with the settlers' church of reason? The main anomaly, however, the one which has Barak continuing in his job as defense minister in a government that includes Lieberman, does not bother them. Granting university status to the college in Ariel actually did the left a favor. It provided it a playground whose dimensions are befitting and commensurate with its abilities. It allows for a fair amount of breathing space for those who are incapable of contending with the large, cruising settler bus. When the left descends on the streets of Gaza, Abraham's Tomb in Hebron, or reinforces the ranks of demonstrators in Bil'in, it can also scream toward the walls that surround the college in Ariel.

De Israelische Terreur 1126

Olijfbomen gekapt door Israelische militairen en/of Joodse kolonisten.
Israelische leger bulldozer vernietigt een Palestijnse olijvenboomgaard.


Op elk niveau proberen het extremistisch zionisme de Palestijnse bevolking te vernietigen, zo ook op economisch gebied.


Half a million olive trees destroyed

Since 2000, nearly half a million olive trees and thousands of hectares of farmland have been destroyed by the Israeli army to clear land for the expansion of illegal Israeli settlements and for the construction of the controversial separation wall in the West Bank. As well, thousands of ancient trees have been destroyed by militant Israeli settlers in an attempt to drive Palestinian farmers from their land. “The olive tree is more than a source of living for Palestinians,” said Seidel. “These ancient tree have been inherited from one generation to another over hundreds of years. These trees represent their deeply rooted history in the region, a history that Israel is trying to uproot by uprooting ancient olive trees and replanting them in their own settlements.” “Hope for Palestinians is a tenuous thing,” he added, noting militant settlers have already uprooted 14 newly planted trees planted on privately owned Palestinian land as part of the Feb. 3 International Planting. “Yet the efforts of Palestinian farmers to replant those 14 uprooted trees bear witness to the steadfastness (sumud in Arabic) of their hope and resistance.”

Lees verder: http://salt.mcc.org/news/news/article.html?id=134

In Massa en Macht schrijft de joods-Bulgaarse Nobelprijswinnaar Elias Canetti:

'Niemand vergeet ooit een plotselinge minachting, ze is te pijnlijk. Men draagt haar een leven lang met zich mee, tenzij men haar op een ander kan afwentelen. Maar ook de massa als zodanig vergeet haar kleinering niet. De natuurlijke tendens is dan om iets te vinden dat nog lager wordt aangeslagen dan men zelf, dat men zo kan verachten als men zelf wordt veracht. Het is niet genoeg deze verachting zo over te dragen als men ze zelf heeft aangetroffen, haar op hetzelfde peil te houden als ze had voordat men haar begon te hanteren. Wat men nodig heeft is een dynamisch proces van vernedering: iets moet zo behandeld worden dat het steeds minder waard wordt, net als de geldeenheid tijdens de inflatie, en dit proces moet zich voortzetten tot het object in een toestand van totale waardeloosheid is beland. Dan kan men het als oud papier weggooien op laten vernietigen.'

Het vergt weinig verbeeldingskracht om te beseffen dat de Tweede Wereldoorlog nog steeds niet is afgelopen. Alleen betalen de Palestijnen nu de prijs voor het Europees antisemitisme. Het is iets wat westerse vrouwen sneller begrijpen dan mannen. Zij hebben altijd al in de hoek gezeten waar de klappen vallen.

Guus Valk van de NRC 13

Het volgende schreef ik acht jaar geleden in het tijdschrift de Humanist:

Twaalf jaar geleden bezocht ik in gezelschap van Anneke Jos Mouthaan van 'Een Ander Joods Geluid' en Israëlische vredesactivisten de bezette gebieden. Terwijl we in Gaza-stad met een Palestijnse kinderen spraken schoten Israëlische militairen zonder aanleiding op onze groep. Nadat ik in een uitzending van de Humanistische Omroep Stichting de opnamen van de schietpartij had laten horen, werd ik in Trouw door een pro-Israel lobbyist beticht van antisemitisme. Ik had dat niet mogen uitzenden. Tijdens het begin van de tweede intifadah, in oktober 2000, was ik voor de VPRO-Radio op de Westoever en zag nabij Ramallah op enkele meters afstand van me hoe een dertienjarig Palestijns kind door een militaire scherpschutter met een hoge snelheidskogel door zijn rechteroog werd geschoten en stervende werd afgevoerd. Van zelfverdediging was geen sprake, de Israëlische soldaat schoot vanuit de bovenste verdieping van een hotel op een afstand van tenminste 400 meter. De journaliste Amira Hass van de Israëlische kwaliteitskrant Ha'aretz, die in tegenstelling tot de Nederlandse correspondenten op de Westoever woont, interviewde een van de sluipschutters. 'Wanneer de officieren te velde de scherpschutters opdracht geven te vuren, dan is de intentie om het hoofd te raken, want als hij schiet, doet hij dat om te doden… Twaalf jaar en ouder mogen we neerschieten,' aldus de Israëlische militair. Hij gaf overigens toe dat het moeilijk is om leeftijden te schatten. 'De richtlijnen… veranderen elke dag, soms zelfs meermalen per dag. Wanneer er aan Israëlische zijde doden vallen, mogen wij meer schieten.' Over het aantal Palestijnse doden zei hij: 'Zes per dag is normaal, het kunnen er ook veel meer zijn.' Het alleen verwonden van kinderen wordt doorgaans als ondoeltreffend beschouwd, want 'verwondingen hitsen de gemoederen veel meer op.'

Zie: http://home.wxs.nl/~houck006/israel.html

In diezelfde tijd bleven de westerse commerciele media dit soort informatie verzwijgen omdat het niet paste in de propaganda van het zogeheten 'Vredeproces.' Ik was niet de enige journalist die getuige was van deze Israelische wreedheden. Elke journalist die serieus verslag wilde doen kon dit zien. Maar de meesten wilden het niet zien, omdat ze dan de consensus moesten verbreken, en op die manier hun carriere op het spel zouden zetten. Wie het wel zag was de gelauwerde oud-correspondent van The New York Times Chris Hedges. In zijn in 2003 verschenen boek War Is a Force That Gives Us Meaning schrijft hij over zijn verblijf in het Palestijnse vluchtelingenkamp Khan Younis in de Gaza strook:

It was still. The camp waited, as if holding its breath. And then, out of the dry furnace air a disembodied voice crackled over a loudspeaker from the Israeli side of the camp's perimeter fence. "Come on, dogs," the voice boomed in Arabic. "Where are all the dogs of Khan Younis? Come! Come!" I stood up and walked outside the hut. The invective spewed out in a bitter torrent. "Son of a bitch!" "Son of a whore!" "Your mother's cunt!" The boys darted in small packs up the sloping dunes to the electric fence that seperated the camp from the Jewish settlement abutting it. They lobbed rocks towards a jeep, mounted with a loudspeaker and protected by bulletproof armor plates and metal grating, that sat parked on the top of a hill known as Gani Tal. The soldier inside the jeep ridiculed and derided them. Three ambulances -- which had pulled up in anticipation of what was to come -- lined the road below the dunes. There was the boom of a percussion grenade. The boys, most no more than ten or eleven years old, scattered, running clumsily through the heavy sand. They descended out of sight behind the dune in front of me. There were no sounds of gunfire. The soldiers shot with silencers. The bullets from M-16 rifles, unseen by me, tumbled end-over-end through their slight bodies. I would see the destruction, the way their stomachs were ripped out, the gaping holes in their limbs and torsos, later in the hospital.'

Ook ik heb in het grootste Palestijnse ziekenhuis in het bezette Oost Jeruzalem Palestijnse kinderen zien sterven aan schotwonden of verwondingen veroorzaakt door zogeheten rubber kogels, die in feite van metaal zijn met een dun laagje rubber eromheen. Ik zag de geplette hoge snelheidskogels die chirurgen uit het lichaam van kinderen hadden verwijderd, tezamen met darmen en ander vitaal weefsel. Israelische kogels die met een snelheid van 1000 meter per seconde intern grote gruwelijke wonden veroorzaken. Iedere correspondent ter plaatse zou hier elke dag over hebben kunnen berichten, maar deden dit bewust niet en doen dit nog steeds niet. De hele wereld had al lang kunnen weten dat Israel een schurkenstaat is die op grote schaal de Palestijnse bevolking terroriseert en zonodig afslacht. Maar het Westen blijft deze terreur politiek, economisch en zelfs militair steunen en wel omdat wij geen normen en waarden hebben. We hebben veel praatjes, maar dat is om de werkelijkheid te verhullen. Deze terreur wordt gesteund door het CIDI, door de huidige minister van Buitenlandse Zaken Verhagen, door de fundamentalistische christenen van de SGP en ChristenUnie, en door het CDA en PVDA-kabinet en hun politieke aanhang. Mensen zonder moraal.

Guus Valk van de NRC 12

'The dead, treated with respect in peacetime, are abused in wartime. They become pieces of performance art.'

Een bevolking die al meer dan 60 jaar gemobiliseerd leeft en keer op keer oorlogen voert raakt natuurlijk geinfecteerd door het geweld. Men begint geweld normaal te vinden, een onderdeel van het dagelijkse leven. De Duitse veteraan Erich Maria Remarque schreef over zijn ervaringen in de Eerste Wereldoorlog de bestseller Im Westen nichts Neues, in het Engels vertaald als All Quiet on the Western Front, waarin hij de ontmenselijking van de geweldpleger alsvolgt omschreef:

'We run on, overwhelmed by this wave that bears us along, that fills us with ferocity, turns us into thugs, into murderers, into God knows what devils; this wave that multiplies our strength with fear and madness and greed of life, seeking and fighting for nothing but our deliverence.'

Het is deze onvermijdelijke ontwikkeling waarover de westerse commerciele media angstvallig zwijgen omdat het niet in de officiele versie van de werkelijkheid past. Het is iets waarover Guus Valk niet kan schrijven.

Daarentegen schrijft de onafhankelijke Amerikaanse journalist Chris Hedges, die vele oorlogen meemaakte, in zijn boek War Is a Force That Gives Us Meaning dat 'the task of carrying out violence, of killing, leads to perversion. The seductiveness of violence, the fascination with the grotesque -- the Bible calls it "the lust of the eye"-- the god-like empowerment over other human lives and the drug of war combine, like the ecstacy of erotic love, to let our senses command our bodies. Killing unleashes within us dark undercurrents that see us desecrate and whip oursleves into greater orgies of destruction. The dead, treated with respect in peacetime, are abused in wartime. They become pieces of performance art.'

Guus Valk van de NRC 11

Hoewel Guus Valk constateert dat Israel zich niets aantrekt van het internationaal recht, internationale verdragen en de internationale gemeenschap, met andere woorden: zich dus gedraagt als een schurkenstaat, geeft hij geen verklaring voor deze ontwikkeling.

Ondermeer het volgende verklaren de vooraanstaande Amerikaanse hoogleraren John Mearsheimer en Stephen Walt in mijn boek 'De oneindige oorlog':

Mearsheimer: ‘Wij hebben uiterst zorgvuldig gekeken naar de oorzaken van de Amerikaanse onvoorwaardelijke steun aan Israël en telkens weer kwamen we terecht bij de grote invloed van de lobby, die het Israëlische beleid blind steunt. Ik denk dat dit beleid gedicteerd wordt door de aloude zionistische ideologie van het Groot-Israël, men eiste een zo groot mogelijke staat en dat betekende ook het veroveren van het grondgebied van de West Bank en de Gazastrook. Men is nooit in staat geweest met dit idee af te rekenen. Dat is de oorzaak van hun expansionisme en van de weigering om de grenzen van 1967 te accepteren als ultieme grenzen. Daar komt bij dat vanaf het begin de zionisten, en later de Israëlische elite, stelden dat ze omgeven zijn door vijanden, dat zij de kleine David zijn te midden van allemaal Goliaths. Ze hebben zichzelf wijsgemaakt dat de Arabieren hen te grazen willen nemen. En hoewel dit niet langer het geval is, als het ooit al het geval was, is dit wereldbeeld zo diep verankerd in hun bewustzijn dat ze menen dat militair geweld doorslaggevend is om de meeste problemen waarmee ze geconfronteerd worden succesvol te lijf te gaan. Stephen en ik denken dat het ware probleem op een veel dieper niveau ligt. Het heeft te maken met hun zelfbeeld en het beeld dat ze van hun staat hebben en van de wereld om hen heen.’

Walt: ‘Ik zou daar het volgende aan willen toevoegen: omdat de Verenigde Staten sinds tenminste de Juni Oorlog in 1967 de Israëli’s onvoorwaardelijk gesteund hebben, hoefden de Israëli’s zich nooit neer te leggen bij de grenzen van hun ambities. Volgens mij hebben wij in het Westen Israël geen dienst bewezen door een abnormale relatie met het land op te bouwen. Het heeft de Israëli’s in staat gesteld door te gaan met een beleid dat uiteindelijk niet in hun eigen belang is. Omdat ‘s werelds machtigste staat hen al dien tijd hielp hoefden ze niet al te helder na te denken, ze zijn nog steeds niet gedwongen oplossingen te aanvaarden die op langere termijn veel veiliger zijn. Nogmaals, de macht van de lobby is niet goed is voor de Verenigde Staten, maar ook niet voor Israël.’

Hoewel de Amerikaanse inlichtingendiensten naderhand verklaarden dat Iran al in 2003 was gestopt met het ontwikkelen van een atoombom, verklaarde de toenmalige senator en huidige minister van Buitenlandse Zaken, Hillary Clinton, in 2007 in een toespraak voor AIPAC dat het ‘in deze moeilijke periode voor Israël, waarin het land in groot gevaar verkeert, […] van levensbelang is dat we onze vriend en bondgenoot trouw blijven, en dat we onze eigen waarden trouw blijven. Israël is een toonbeeld van wat juist is, in een omgeving die wordt overschaduwd door kwalijke zaken als radicalisme, extremisme, despotisme en terrorisme.’ Lovende woorden door een beleidsbepaler over een land dat al veertig jaar lang VN-resoluties negeert, het internationaal recht weigert te respecteren en de mensenrechten op grote schaal schendt. Het is niet verrassend dat de Israëllobby mevrouw Clintons presidentscampagne steunde. Haar echtgenoot Bill sprak uit ervaring toen hij verklaarde dat AIPAC “beter dan wie dan ook in deze stad lobbyt… U bent verbluffend effectief geweest.’ Niemand verbaasde zich over de woorden van de vroegere president, wiens verkiezingscampagnes mede door de Israëllobby werden gefinancierd en wiens Midden-Oostenpolitiek door de lobby sterk beïnvloed was. In 2003 omschreef Condoleezza Rice AIPAC als ‘een grote aanwinst voor ons land’, en de hoofdredacteur van het goed geïnformeerde joodse dagblad The Forward, J.J. Goldberg, concludeerde dat ‘Israël vooral geluk heeft dat AIPAC in dit land bestaat om Israëls zaak te vertegenwoordigen. AIPAC werkt hard om er zeker van te zijn dat Amerika in grote lijnen Israëls kijk op de wereld en het Midden-Oosten bekrachtigt… AIPAC heeft veel invloed op de buitenlandse politiek.’ Martin Sieff, die een hoge functie bekleedt bij het persbureau UPC, constateerde in 1999 dat de ‘macht van AIPAC om financiële steun te mobiliseren voor pro-Israëlkandidaten… zo groot is dat dit jaar, zoals gebruikelijk, ongeveer de helft van de leden van de Senaat en een een derde van het Huis van Afgevaardigden verwacht worden… bij het politieke banket van AIPAC’s jaarlijkse conferentie’. In 1992 moest David Steiner als president van AIPAC terugtreden nadat was uitgelekt dat er geluidsopnamen bestonden waarop hij vrijmoedig spreekt over zijn grote politieke invloed. Zo had hij verklaard dat hij ‘een deal had gesloten’ met de regering-Bush senior om meer geld aan Israël te geven. Hij had gezorgd voor ‘bijna een miljard dollar aan spullen’, en ‘onderhandelde’ met de aantredende regering-Clinton over de benoeming van een pro-Israëlminister van Buitenlandse Zaken. ‘Wij hebben een tiental mensen in zijn [Clintons] hoofdkwartier en ze gaan allemaal hoge posten krijgen.’ De goed geïnformeerde journalist Michael Massing schreef in The New York Review of Books dat een staflid uit het Congres hem verteld had dat ‘we op meer dan de helft van het Huis van Afgevaardigden kunnen rekenen – 250 tot 300 leden – om voor elkaar te krijgen wat AIPAC wil’. Steven Rosen, de voormalige AIPAC-medewerker die is aangeklaagd wegens het - naar verluidt - doorspelen van geheime Amerikaanse staatsdocumenten aan Israël, zei tijdens een diner met een journalist van The New Yorker: ‘Binnen 24 uur hebben wij de handtekeningen van 70 senatoren (van de in totaal 100, SvH) op dit servet staan als dat zou moeten.’ De voormalige Democratische senator Ernest Hollings vatte het als volgt samen: ‘Er is geen andere Israël politiek mogelijk dan die welke AIPAC hier bepaalt.’ Het zijn al deze feiten die ertoe leidden dat Ehud Olmert als premier publiekelijk verklaarde: ‘Dank God dat wij AIPAC hebben, de grootste verdediger en vriend die we in de hele wereld hebben.’

Walt: ‘Op zich is het ook opmerkelijk dat ons boek zo veel ophef veroorzaakte, aangezien wij alleen feiten gebruikten waarvan iedereen in Washington maar al te goed doordrongen is. Wij verbinden er alleen de consequentie aan dat de Verenigde Staten Israël niet onvoorwaardelijk moet steunen, en ook die conclusie zou niet controversieel behoren te zijn in een functionerende democratie. Verschillen van mening moeten toegejuicht worden. Toch is de Amerikaanse pers geneigd om pro-Israël te zijn. Het is moeilijk iemand te vinden onder de journalisten in het Westen die net zo kritisch staat tegenover Israël als nu juist Israëlische journalisten zelf. Zowel in de media als in de politiek bestaat angst voor de macht van de Israëllobby. Dat is dan ook de reden waarom de meeste Amerikanen niet weten dat vanaf herfst 1993, toen de Oslo-akkoorden werden ondertekend, tot de herfst van 2000, toen de tweede intifada uitbrak, de Israëlische overheid maar liefst 16.000 hectare Palestijns land confisqueerde. Bovendien werd in bezet gebied bijna 400 kilometer aan toegangswegen voor de Joodse kolonisten aangelegd, verdubbelde het totale aantal kolonisten en kwamen er 30 nieuwe nederzettingen bij. Daarnaast weigerde Israël de toezegging uit te voeren om gebied terug te geven, en zette een stelsel van militaire controleposten op dat de bewegingsvrijheid van de Palestijnse bevolking ernstig beperkte en hun economie grote schade toebracht. Let wel, dit is dus allemaal gebeurt tijdens het door president Clinton gesteunde zogenaamde ‘vredesproces’ en is volledig in strijd met het officiële Amerikaanse buitenlandse beleid, dat volgens Washington gebaseerd is op het respecteren van het internationaal recht. Desondanks kon Bill Clinton tegen al die Israëlische schendingen niets effectiefs ondernemen, net zomin als zijn voorgangers dit konden en zijn opvolger dit kon. Sterker nog, de Verenigde Staten heeft de afgelopen 40 jaar het Israëlische nederzettingenbeleid gesubsidieerd. Ook dit bewijst de kracht van de Amerikaanse Israëllobby. De lobby is zelfs in staat het Amerikaanse buitenlandse beleid tegengesteld te laten zijn aan de eigen uitgangspunten. Welke landen steunden bijvoorbeeld onvoorwaardelijk het geweld tegen Irak? Behalve Koeweit, dat door Irak bezet was geweest, was dat alleen Israël. En wie wilden binnen de Verenigde Staten een oorlog? Niet de militairen, niet het ministerie van Buitenlandse Zaken, niet de inlichtingendiensten, ook niet de olielobby, het waren alleen de neoconservatieven met hun nauwe banden met de Israëllobby en de leiders van de lobby zelf. Ze wisten Bush en Cheney ervan te overtuigen dat de illegale inval een uitstekend idee was.’

Guus Valk van de NRC 10

Meer dan 15 jaar geleden verklaarde de vooraanstaande joods-Israelische vredesactivist Uri Avnery tegenover mij het volgende:

'Er bestaat een sinister plan van de regering en de militairen om het ontstaan van een Palestijnse staat onmogelijk te maken. Een politiek waarbij Palestijnse dorpen en steden als een soort archipel in een Israelische zee komen te liggen. Vooruitlopend op de onderhandelingen over de toekomst van de Joodse nederzettingen in bezet gebied voert Israel de beproefde politiek van de voldongen feiten, waarbij een tijdelijke situatie verandert in een permanente. De strijd die de komende jaren gevoerd zal worden gaat over het verwezenlijken van een ware vrede tussen Palestijnen en Israeli's. Het confisqueren van Palestijns land is een oude politiek die onmiddellijk gestopt en teruggedraaid moet worden. De vraag is of Israel met deze strategie doorgaat. Wil men echt vrede, of wil men doorgaan met de bezetting? Van belang is dat ook Europa de Israelische autoriteiten economisch en politiek onder druk zet om te voorkomen dat het de verkeerde kant opgaat. Het is daarbij van groot belang wat de Europese media naar buiten brengen. Berichten ze over de ware situatie of volgen ze de Israelische regeringspropaganda, zoals de meeste journalisten doen?' (zie mijn boek Overal ziet men zichzelf)

Anderhalf decennium later weten we dat Avnery's waarschuwing genegeerd werd. Zo bleven bijvoorbeeld de commerciele media in Nederland propaganda maken voor het niet bestaande 'Vredesproces', waarbij de voldongen feiten op de grond aangaven dat tussen de Oslo Akkoorden in 1993 en het uitbreken van de Tweede Intifada in 2000 het aantal Joodse kolonisten in bezet gebied was verdubbeld. Blind voor de werkelijkheid bleven mijn collega's doen alsof ze in de zionistische propaganda geloofden. (zie mijn boek De oneindige oorlog). Maar nu de voldongen feiten op de grond door werkelijk niemand meer genegeerd kunnen worden zijn de commerciele media voor het eerst gedwongen om verslag te doen van de werkelijkheid. Zo berichtte Guus Valk, correspondent van de NRC gisteren in zijn krant het volgende:

‘Feiten op de grond’ tegen staat Palestina

Doel missie VS verdwijnt uit zicht...

Iedere keer als Mitchell of minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton Israël en de Palestijnse gebieden bezoekt, verdwijnt het uiteindelijke doel van de Amerikaanse missie in het Midden-Oosten verder uit zicht. Vorig jaar maart eiste Clinton nog van Israël dat het zou stoppen met „de kolonisatie: geen nederzettingen, geen buitenposten, geen uitzonderingen verbonden met natuurlijke groei”. De eis van volledige stopzetting van de nederzettingenpolitiek bleek onhaalbaar. Netanyahu leek de Amerikaanse kritiek niet te deren... Juist de afgelopen maand heeft de Israëlische regering weer grote bouwprojecten aangekondigd, die Oost-Jeruzalem, dat de hoofdstad moet worden van de toekomstige Palestijnse staat, volledig afsnijdt van de andere Palestijnse steden... Het pessimisme van president Obama wordt al veel langer gedeeld op het kantoor van VN-organisatie OCHA (United Nations Office for the Coordination of Humanitarian Affairs) in Jeruzalem. „Het grootste gedeelte van de Westelijke Jordaanoever is nu feitelijk geannexeerd door Israël”, zegt Yehezkel Lein. Hij wijst op een kaart van het gebied. Circa tweehonderd nederzettingen, verbonden door wegen en militaire zones, hebben van de Westelijke Jordaanoever „een lappendeken” gemaakt, zegt hij. „Tweederde van het land wordt volledig bestuurd door Israël. Daar mogen Palestijnen niets bouwen, en velen van hen trekken weg.” Dit, zegt de Israëliër Lein, heet nu „feiten op de grond creëren”. „Je ziet dat de Palestijnse infrastructuur verwoest is en de kans op een eventuele levensvatbare Palestijnse staat nu niet in zicht is.' De Israelische regering trekt zich niets aan van de internationale gemeenschap, zoals premier Netanyahu keer op keer laat zien, een feit dat Guus Valk tot de volgende conclusie brengt: 'Niemand kan hem wat maken, ook Obama niet.'

Een feit is dat Guus Valk en de overgrote meerderheid van de andere westerse correspondenten ter plaatse jarenlang verzwegen hebben dat de Israelische politiek al sinds de oprichting van de 'Joodse staat' bepaald wordt door de strategie van de voldongen feiten, zoals die reeds in 1937 werd samengevat door David Ben Goerion toen hij in een brief aan zijn zoon schreef:

'Ik ben een enthousiaste aanhanger van de joodse staat, ook als dat betekent dat we nu Palestina moeten verdelen, want ik ga er van uit dat een gedeeltelijke joodse staat niet het eindpunt is maar het begin... De formering van een staat, ook al is het nog maar een gedeeltelijke staat, zal de grootste bijdrage zijn aan onze kracht, en een machtige uitvalsbasis vormen bij ons historische streven om het gehele land te bevrijden.'

Vanwaar nu die omslag bij een journalist als bijvoorbeeld Guus Valk? Het antwoord is eenvoudig: we zijn in de laatste fase van deze tragedie aangekomen. De voldongen feiten zijn niet meer te verdoezelen, Israel wil geen vrede maar meer land. Dat is altijd zo geweest, maar nu valt het niet meer te ontkennen. Israel is in een schurkenstaat veranderd, dat wil zeggen een staat die zich niets aantrekt van internationale verdragen, het internationaal recht, en de internationale gemeenschap, of in de woorden van Guus Valk: 'Niemand kan hem wat maken, ook Obama niet.' En gelijk heeft hij. De westerse politiek en de westerse zogeheten 'vrije media' hebben een monster geschapen dat naar niets en niemand luistert. Dat monster gaat zijn eigen weg, in een poging zijn eigen behoeften te bevredigen. Het enige dat de media nu nog kunnen doen is het onvermijdelijke beschrijven, te weten de vernietiging van het Palestijnse volk, mogelijk gemaakt en gepropageerd door westerse politici en pers. Hoe het komt dat de pro-Israel lobby zoveel greep had en heeft op de 'vrije pers', daarover later.