Sonja Barend 5

De Amerikaanse kunstenaar Andy Warhol zei ooit eens: ‘I'm afraid that if you look at a thing long enough, it loses all of its meaning.’ Ik ken niemand die het wezen van de consumptiemaatschappij beter heeft verwoord. In een massamaatschappij, gedreven door consumentisme, is de verveling een doorslaggevende factor. Op den duur verliest alles zijn betekenis en krijgt de verpletterende verveling weer een greep op de massamens. Dus moet hij/zij op een andere, vaak extremere, manier bezig gehouden worden. En daar is de reclame voor en de televisie. De reclame vertelt de massamens overal en ten allen tijden hoe men zich dient te gedragen, te kleden, wat men moet bezitten. De reclame benadrukt telkens weer wat men nog niet heeft en niet wat men reeds bezit. Zo blijft de moderne mens gemobiliseerd en kan het productie- en consumptiesysteem op volle toeren blijven draaien, tot natuurlijk de wal het schip keert.

Televisieprogramma's laten de massamens hetzelfde zien, maar dan verwerkt in een verhaaltje. Via soaps en gespreksprogramma’s wordt de ideologie van de markteconomie soepel overgebracht. Dit verzin ik hier niet ter plaatse, maar is een feit dat al in de eerste helft van de vorige eeuw wetenschappelijk uitgewerkt werd door Edward Bernays, een neef van Sigmund Freud en de ‘grondlegger van de public relations,’ wiens handboek nog steeds als de bijbel van de pr-industrie wordt gezien. Bernays stelde het volgende: ‘"If we understand the mechanism and motives of the group mind, is it not possible to control and regiment the masses according to our will without their knowing about it? The recent practice of propaganda has proved that it is possible, at least up to a certain point and within certain limits." (Propaganda, 2005 ed., p. 71.) He called this scientific technique of opinion-molding the "engineering of consent."' In de ogen van Bernays en de Amerikaanse elite, voor wie hij werkte, zou de democratie in chaos eindigen als mensen niet constant en via alle beschikbare kanalen verteld werd wat belangrijk is en wat niet, hoe ze zich moeten gedragen en hoe niet, wat de normen en waarden van een kapitalistische samenleving zijn en wat niet. Het spreekt voor zich dat daarmee de belangen van allereerst en vooral de economische en politieke elite worden gediend. Bernays was ervan overtuigd dat de rijken zich moesten concentreren op ‘regimenting the public mind every bit as much as an army regiments the bodies of its soldiers.’

De Amerikaanse hoogleraar Noam Chomsky schreef over hem: ‘Bernays was drawing from his experience in Woodrow Wilson’s state propaganda agency, the Committee on Public Information. “It was, of course, the astounding success of propaganda during the war that opened the eyes of the intelligent few in all departments of life to the possibilities of regimenting the public mind,” he wrote. His goal was to adapt these experiences to the need of the “intelligent minorities,” primarily business leaders, whose task is “The conscious and intelligent manipulation of the organized habits and opinions of the masses.” Such “engineering of consent” is the very “essence of the democratic process,” Bernays wrote shortly before he was honoured for his contributions by the American Psychological Association in 1949. The importance of “controlling the public mind” has been recognized with increasing clarity as popular struggles succeeded in extending the modalities of democracy, thus giving rise to what liberal elites call “the crisis of democracy” as when normally passive and apathetic populations become organized and seek to enter the political arena to pursue their interests and demands, threatening stability and order. As Bernays explained the problem, with “universal suffrage and universal schooling,… at last even the bourgeoisie stood in fear of the common people. For the masses promised to become king,” a tendency fortunately reversed – so it has been hoped – as new methods “to mold the mind of the masses” were devised and implemented.’

Ik citeer dit omdat het een duidelijke achtergrond schetst voor de beoordeling van het optreden van iemand als Sonja Barend als programmamaakster sinds de 'roerige jaren '60/’70.' Niet dat Sonja in dienst stond van de economische elite en bewust de mentaliteit van haar kijkers beïnvloedde. Integendeel, maar Bernays' wereld is wel het kader waarbinnen ze werkte. ‘De smalle marges van de democratie,’ om de sociaal-democratische voorman Joop den Uyl te citeren. En binnen die marges heeft ook zij al die jaren gewerkt. Zoals iedereen zal begrijpen is het bovenstaande van doorslaggevend belang bij een serieuze analyse van Sonja's vraag: ‘Wat heeft vijftig jaar televisie in Nederland teweeggebracht?’

Daarover in een volgend stukje meer.

Sonja Barend 4

Op de website van de meiden van Halal staat de volgende reactie:

'JK. Nederlandse cultuur?

Ben altijd een groot fan van Sonja geweest, maar wat ik in de laatste aflevering heb gezien viel me erg tegen. Niet alleen de beelden (Hadden die niet wat discreter gebracht kunnen worden?) of het feit dat men kennelijk over bijzonder weinig inlevingsvermogen beschikt (Want men had kunnen weten dat Jihad, Hajar en Esmaa zich onprettig zouden voelen bij deze expliciete beelden) maar ook dat zij in het interview na het programma niet ervoor koos om haar excuses te maken aan deze meiden, maar min of meer te kennen gaf dat de meiden meer zouden moeten "inburgeren" zodat ze wellicht dit soort beelden zouden accepteren... Waarom zouden zij dit ooit accepteren, zoals een van de meiden al aangaf wonen ook zij in Nederland en hebben een stem hierin. Eigenlijk heeft deze reactie mij hoopvol gestemd, ik ben er immers nog meer van overtuigd dat van mensen zoals deze meiden (die geloven in de Islam) een positieve invloed te verwachten valt in Nederland! Ik vond hun reactie perfect. Ik liep zelf ook weg bij de tv (maar who cares?) maar was uiteindelijk weer op tijd terug om de "afloop" te zien. Omdat alle moslims kennelijk excuus moeten aanbieden voor 11 september bied ik hierbij mijn excuus aan voor de misdraging van Sonja en haar team. Verder wil ik nog even een paar dingen hier vermelden die ik elders tegen ben gekomen: "Vroeger of laat zullen we hen (mensen zoals De meiden van halal) smeken om ons te leren hoe het eigenlijk hoort" ... "TV is een hoerenkast geworden. Sonja liep vanavond voorop" ... "Sonja haal je oude hoofd uit andermans bed" (zie dat laatste wat mij betreft ook maar in overdrachtelijke zin) Esmaa, Jihad en Hajar bedankt voor jullie optreden en ik hoop nog lang van jullie te mogen genieten.'


Deze email-reactie slaat de spijker op de kop. Het is precies wat ik bedoelde met mijn opmerking in het vorige stukje: ‘Aan de vragen die Sonja stelde, kleefde onderhuids het gelijk van het provincialisme. Een provinciaal gaat er blind vanuit dat hij/zij de maat aller dingen is, al het andere is per definitie vreemd. Een kosmopoliet daarentegen realiseert zich dat zijn wereldbeeld slechts een van de talloze wereldbeelden is.’ Sonja die de vergroving van de Nederlandse televisie had willen laten zien, bleek niet in staat te zijn zich zich voor te stellen dat haar gasten niet met pornobeelden ‘geassocieerd’ wilden worden, dat ze zich ‘helemaal te pletter’ schrokken.

Sonja Barend’s houding illustreert de vergroving, de botheid en de verpaupering van de cultuur in Nederland. Sonja reageerde als de nieuwe rijke Don Caligero die: ‘‘niet gehinderd door de honderden belemmeringen die eerlijkheid, betamelijkheid en zelfs een goede opvoeding voor de meeste anderen vormen zich door de jungle van het leven bewoog met de zekerheid van een olifant die in rechte lijn voortwalst, bomen ontwortelend en hutten vertrappend, zonder ook maar iets te merken van de schrammende doornen en de jammerende slachtoffers.’ Het toppunt van Sonja's grofheid was inderdaad het feit dat Sonja niet publiekelijk haar excuses aanbood aan haar gasten voor zoveel botheid, maar integendeel haar gasten te woord stond alsof ze uit een andere eeuw kwamen, alsof ze een stelletje wereldvreemde boerinnen waren die nog geïntegreerd moesten worden in onze hoogstaande Nederlandse cultuur.

De vraag blijft: hoe is deze botheid, deze verpaupering in Nederland te verklaren? Ik heb het in deze weblog vaker over dit onderwerp gehad. Ik zal er binnenkort weer op terugkomen.

Sonja Barend 3

Na de uitzending van Sonja Barend, en zonder publiek, vroeg ze aan Esmaa (27), Jihad (22) en Hajar (20) Alariachi, drie zusjes van Marokkaanse afkomst die in Amsterdam-West wonen: ‘Waarom zijn jullie weg gegaan?’ Jihad: ‘De beelden werden achter mij vertoond. Ik keek even om en ik schrok me gewoon helemaal te pletter. Ik werd er letterlijk emotioneel van en ben dat eigenlijk nog steeds. Van wat ik daar op beeld zag, schrok ik gewoon heel erg. Ik dacht, hier wil ik niet mee geassocieerd worden, dit wil ik niet zien. Hier wil ik niet bij zijn.’ Hajar: ‘Normaal zou je er ook niet naar kijken, laat staan in zo’n programma zitten waar die beelden worden vertoond… Ik denk er heel anders over dan iedereen die zegt: ja, maar je doet het toch niet zelf en je legt het toch uit… principes gaan boven het programma of de kijkcijfers of wat dan ook. Mijn geloof gaat voor, mijn principes, alles wat mij dierbaar is. Ik ga niet blijven zitten bij iets waar ik totaal niet achtersta. Sonja Barend: ‘Wat wij hebben laten zien is dus wat er allemaal op de televisie is uitgezonden. Hebben jullie daar nooit kennis van genomen? Esmaa: ‘Het is te naïef om dat te zeggen. Natuurlijk weet je dat er programma’s bestaan die plat over bepaalde onderwerpen praten, over seks, over religie, je kunt plat praten over alle onderwerpen. Maar net als wat mijn zusje heeft gezegd, je kunt het wegzappen, je kiest ervoor om er naar te kijken. Maar wij kwamen met een bepaald beeld van het programma, om met u te praten, maar als je dan zo geconfronteerd wordt met waar je het over gaat hebben… Jihad: ‘… dan wil je er niet mee geassocieerd worden.’ Sonja Barend: ‘Denken jullie nou dat je gewoon kunt leven in… want dat doen jullie. Jullie leven hier in die maatschappij en je krijgt straks toch ook kinderen, en die ga je opvoeden en die leven ook hier in deze maatschappij. Hoe moet dat dan?’ Hajar: ‘We hoeven het toch niet te accepteren. Ik ken genoeg mensen, denk ik, die niet moslim zijn of niet Marokkaan of vrouw die er op tegen zijn en die strijden daarvoor. Die zijn tegen dit soort dingen, die zijn tegen porno, die zijn tegen dit soort verschrikkelijke dingen. Je hoeft het niet te accepteren. Wij wonen hier ook. Ook ik heb het recht te zeggen: dit accepteer ik niet… ‘Jihad: ‘… En of je verder kunt leven? Ja, dat kan. Je kunt het negeren. Je hebt de keuze om er wel of niet aan mee te doen en om er wel of niet naar te kijken. Het is maar net welke boodschap je aan je kinderen meegeeft, en hoe zij daarmee omgaan. Sonja Barend: ‘Wat beogen jullie met je eigen programma?’ Hajar: ‘Wij willen van alles bespreekbaar maken, maar op een andere manier. Het gaat om de woordkeuze, het gaat om hoe je dingen overbrengt, en niet zo plat als ik daarnet heb gezien. Daar bereik je niets mee.’ Jihad: ‘Wij staan wel open. We gaan echt met iedereen in gesprek over alle onderwerpen, maar wij geloven oprecht dat het zit in de manier waarop. Ons programma heeft ook effect, als wij de reacties horen van meiden en van anderen, het heeft effect, terwijl een documentaire van Ingeborg Beugel naar mijn idee geen effect heeft, want mensen zappen weg en kijken niet… Als je wilt helpen doe je dat niet op die manier.’

Wat vooral duidelijk uit de woorden van de meiden van Halal werd, was dat ze onderscheid maken tussen de privé-wereld en de publieke wereld, een onderscheid die zeker in Nederland steeds meer aan het vervagen is. Niet alleen moet hier alles gezegd kunnen worden, maar alles moet ook getoond kunnen worden, net zoveel en net zolang totdat er tussen privé en publiek geen scheiding meer is. Dit proces is ook de onbedoelde consequentie geweest van de feministische leuze dat ‘het persoonlijke politiek is.’ Een gedachte die door de staat onmiddellijk is vertaald in het scheppen van nog meer beheersing, immers, als het persoonlijke politiek is dan krijgt de politiek onvermijdelijk een greep op het persoonlijke. Bovendien gingen de meeste mensen denken dat er geen scherm meer hoefde te staan tussen het prive- en publieke bestaan. Men kon ongegeneerd alles zeggen en laten zien. Gêne werd als een afwijking, een psychische stoornis gezien.

Nederland is vreemd genoeg altijd een land van extremen geweest. Eeuwenlang heerste hier de tucht van het Calvinisme, een van de extreemste vormen van het christendom. In dertig jaar tijd is de ontkerkelijking uitgelopen op een andere extremiteit, het alles mag, sterker nog: alles moet. Aan de vragen die Sonja stelde, kleefde onderhuids het gelijk van het provincialisme. Een provinciaal gaat er blind vanuit dat hij/zij de maat aller dingen is, al het andere is per definitie vreemd. Een kosmopoliet daarentegen realiseert zich dat zijn wereldbeeld slechts een van de talloze wereldbeelden is. De sfeer in Nederland zou er gebaat bij zijn als die kosmopolitischer wordt. Er zijn slechts 16 miljoen Nederlanders in een wereld van meer dan 6 miljard mensen. Wij zijn niet de morele voorhoede, het gidsland van de wereld. De doorsnee Nederlander gedraagt zich maar al te vaak als een zelfgenoegzame provinciale kwast, die absoluut niet begrijpt dat je anderen kunt kwetsen en vernederen. Met als gevolg dat hij/zij maar al te vaak kwetsend en vernederend optreedt. Het feit dat Sonja de meiden van Halal had uitgenodigd terwijl ze deze porno-fragmenten liet zien, was daarvan een bewijs.

Meer hierover in een volgend stukje.

Zie voor de meiden van Halal: http://www.omroep.nl/nps/mix/welcome.html?../
meidenvanhalal/mainframe_meidenvanhalal.html~main

Sonja Barend 2

In een van de meesterwerken van de wereldliteratuur, De Tijgerkat, schrijft de Siciliaanse auteur Tomasi di Lampedusa over een prins die in de negentiende eeuw in contact komt met een nouveau riche, die ‘niet gehinderd door de honderden belemmeringen die eerlijkheid, betamelijkheid en zelfs een goede opvoeding voor de meeste anderen vormen zich door de jungle van het leven bewoog met de zekerheid van een olifant die in rechte lijn voortwalst, bomen ontwortelend en hutten vertrappend, zonder ook maar iets te merken van de schrammende doornen en de jammerende slachtoffers.’ Beetje bij beetje raakt deze nieuwe rijke (don Calegero) aangetrokken tot de beschaving die uit het optreden van de prins sprak. Hij zag bij de prins ‘een zekere op het abstracte gerichte geestkracht, een neiging het eigen leven te vormen aan de hand van wat uit hemzelf voortkwam, in plaats van wat men uit anderen kon halen. Deze abstraherende geestkracht frappeerde hem sterk, ofschoon hij er slechts de ruwe buitenkant van zag en niet in staat was de essentie ervan in woorden te vangen, zoals wij hier hebben trachten te doen. Maar het viel hem wel op dat deze charme voor een aanzienlijk deel berustte op goede manieren en hij besefte dat de omgang met een welopgevoed man heel prettig kon zijn, aangezien zo iemand eigenlijk niet anders doet dan de altijd onaangename kanten van een groot deel van het menselijk bestaan wegwerken en aldus blijk geeft van een soort van voordelig altruïsme (een formule waarvan de doeltreffendheid van het adjectief hem de nutteloosheid van het substantief deed verdragen). Langzaam maar zekere begon don Calegero te begrijpen dat een gemeenschappelijke maaltijd niet noodzakelijkerwijs een orkaan van kauwgeluiden en een orgie van vetvlekken is; dat een gesprek echt niet altijd op een twist tussen honden hoeft te lijken; dat een teken van kracht is als je een vrouw voor laat gaan, en geen teken van zwakheid, zoals hij altijd had gedacht; dat je bij een gesprekspartner meer bereikt als je zegt “ik heb me niet duidelijk uitgedrukt” dan “je snapt er geen bal van”; en dat je op grond van deze inzichten heel wat profijt kunt trekken uit voedsel, vrouwen, gesprekken en gesprekspartners, zelfs als je ze goed behandeld.’

Ik citeer dit fragment van Di Lampedusa omdat hij ons kort maar krachtig laat zien hoe een beschavingsproces verloopt en juist dat proces is de afgelopen 30 jaar in Nederland precies omgekeerd geweest, van beschaving naar grofheid. Twee jaar geleden vroeg een verslaggeefster van Time Magazine mij wat Theo van Gogh zo allemaal en plein publique had gezegd. Ik vertelde haar dat hij islamitische Nederlanders had uitgemaakt voor ‘de vijfde colonne van geitenneukers,’ en dat hij over joodse Nederlanders grappen maakte als: ‘Wat ruikt het hier naar caramel… vandaag verbranden ze alleen suikerzieke joden.’ Desondanks of beter nog juist daarom zag onder andere Hirsi Magan/ Ali in hem een fakkeldrager van de vrijheid van meningsuiting. De verslaggeefster noteerde het allemaal keurig, maar liet mij aan het eind van het interview weten dat dit soort schofferingen niet zouden worden afgedrukt in de Verenigde Staten, niet alleen omdat ze onbeschaafd zijn, maar ook in strijd met de wet. Groepen mensen zo te stigmatiseren is daar domweg verboden. Maar niet in Nederland. Vormelijkheid en etiquette hebben hier moeten wijken voor wat heet vrijheid, de vrijheid om een ander publiekelijk te schofferen of je geslachtsdeel op televisie te laten zien.

Dat gebrek aan enig decorum werd gisteravond weer haarscherp in beeld gebracht tijdens het programma van Sonja Barend, waarin ze zich de vraag stelt: ‘Wat heeft vijftig jaar televisie in Nederland teweeggebracht? Het zijn buitengewoon boeiende programma’s voor sociologen, antropologen, historici en iedereen die geïnteresseerd is in het gedrag van een massa. Gisteren was het onderwerp: ‘Seks. Seks op televisie heeft de tongen altijd al in beweging gebracht, er was te veel van of te weinig, het was te braaf of te stout. Heeft de televisie een rol in de seksuele voorlichting en mogen beelden prikkelen? En brengt het grote aantal nieuwe Nederlanders na de seksuele revolutie weer nieuwe (of oude) taboes met zich mee? Over die vragen praat Sonja in de Rode Hoed met onder anderen Sophie Hilbrand, Menno Buch en de meiden van Halal.’ Althans, zo werd het op haar site aangekondigd.

In de aankondiging laat Sonja weten dat seks altijd veel kijkers trekt en dat ze daar dan een graantje van meepikt. Dat wordt nog eens benadrukt door een getoond fragment waarin Seth Gaikema het heeft over: 'een seksuele afwijking die nog niet bij Sonja is geweest.' We zien ook beelden van een kreunende vrouw die voor de camera door een man klaar gevingerd wordt, alle details volledig in beeld gebracht, aan de verbeelding is niets overgelaten. We zien een ‘tv-persoonlijkheid’ die twee gigantische borsten over zijn hoofd heeft hangen, een vrouw die les in pijpen geeft, Paul de Leeuw die iets met zijn pik doet en Maartje van Weegen tegen zijn geslachtsdeel zegt, hetgeen als buitengewoon geestig door het publiek wordt gezien, en als klap op de vuurpijl een man met opgestoken achterwerk die een vinger van een andere man in zijn anus krijgt terwijl die vertelt: ‘Eerst probeer je natuurlijk zijn kontje met glijmiddel lekker soepel te krijgen, met je andere vingertje, zoals je kan zien, zit je een beetje toch tegen zijn ballen aan te voelen.’ De reactie van de meeste mensen is om weg te kijken, zoals Sonja ook later bij zichzelf constateert. Tegen zoveel intimiteit in het openbaar is een beschaafd mens niet bestand.

We zijn nog geen tien minuten in het programma wanneer de kijker de meiden van Halal geshockeerd met elkaar ziet overleggen. Uit de keuze van Sonja's gasten wordt duidelijk dat het 30 jaar geleden begon met seksuele voorlichting en dat het geëindigd is in de barbarij van Sophie Hilbrand en Menno Buch. Marcel en Laura Mulder verschijnen in beeld, dit paar heeft in het programma van Buch opgetreden, verkleed als Indianen bereed zij hem. Op de vraag of ze het nog steeds leuk vinden dat ze aan dit programma hebben meegewerkt, antwoordt de vrouw: ‘Ja, heerlijk. Ik vind het heerlijk, ja echt, echt, ik vind het heerlijk.’ Sonja vraagt: Waaom wilde u dat zo graag? ‘Aandacht, aandacht… En ze zeggen van me dat het bullshit was en blablabla, maar toch heeft iedereen gekeken.’ Sonja stelt een vraag over haar dochtertje die toen 10 jaar oud was en de dag na de uitzending weer naar school moest. ‘Ja, ja, die heeft er heel veel problemen mee gehad. De familie ook, echt, heel slecht was het… Ik heb haar uitgelegd dat ik Laura ben, ik ben Laura van hoe ik ben, hoe ik me gewoon voel én ik ben mama. Als mama doe ik helemaal niks, dan ben ik zó perfect gewoon. D’r zijn twee dingen: Laura en Mama!’ De vrouw vertelt dat ze nu veel danst, het publiek lacht. ‘Moet ik het voordoen?’ Ze grijpt naar haar borsten die de omvang van airbags hebben.

Intussen zijn de meiden van Halal vertrokken. Ze zijn misselijk geworden van zoveel grofheid, zoveel plat amusement. Wie niet? denk ik als kijker. Maar de rest van de mensen is blijven zitten, die vindt het kennelijk niet aanstotelijk genoeg om te vertrekken, wat meer zegt over dit slag Nederlanders dan over de meisjes van Halal. Toch verbaast Sonja zich er over dat de meiden zijn vertrokken. Ze heeft zich niet gerealiseerd hoe grof mensen uit een andere cultuur onze Nederlandse normen en waarden kunnen vinden. Die vinden het net zo walgelijk als de Amerikaanse journaliste de grofheid van Theo van Gogh vond. Ze begreep ook volstrekt niet hoe Nederlandse intellectuelen konden denken dat dit iets te maken had met de vrijheid van meningsuiting. Sonja zegt over de meiden: ‘Ze worden natuurlijk wel dag in dag uit geconfronteerd met seks, met beelden over seks, overal, in kranten, op de tv, in tijdschriften, op straat, in de reclame… Hoe doen ze dat dan? Ik bedoel, je kan toch niet de hele dag je ogen dichtknijpen?’ Opvallend is dat na de tweede feministische golf, waarbij de integriteit van het vrouwenlichaam voorop stond, de vercommercialisering van dat lichaam door Sonja als een voldongen feit wordt gepresenteerd, waarbij je je dient neer te leggen. Je kan je ogen immers niet dichtknijpen. Het zit impliciet in haar vraag. Maar niet alle culturen vinden het uit commerciële overwegingen totaal verseksualiseren van een samenleving een ‘normaal’ fenomeen. Sterker nog: Sonja zelf merkt op dat 30 jaar geleden 85 procent van de Nederlandse bevolking van mening was dat seks alleen maar mocht met het oog op de voortplanting. Hoe is de verpaupering ontstaan in die dertig jaar televisie? Wat is er met de Nederlanders gebeurt? Maar juist aan die vraag kwam Sonja niet toe.

Meer hierover in een volgend stukje. Want de meiden van Halal kwamen terug En Hoe! Ze hielden de Nederlanders een spiegel voor.


Zie: http://www.time.com/time/europe/magazine/article/0,13005,901041122-782075,00.html En:
http://omroep.vara.nl/tvradiointernet_detail.jsp?maintopic=424&subtopic=307663 En:
http://www.uitzendinggemist.nl/index.php/serie?serID=1815&md5=dd2187bdcb5ba3e4a24a7c54c54d941c

The Empire 54

Het grote neoliberale voorbeeld van het kabinet Balkenende, de Verenigde Staten, ons voorland.

CBS bericht:

'New Book Tackles Health Care Costs.

Fred Brock Offers Strategies To Defray Rising Medical Costs.

Uninsured people file for bankruptcy every year because they cannot pay their medical bills. Others cannot afford the high cost of prescription medicine or simply can't get health insurance. Yet in 2004, the 13 largest drug companies netted profits of $62 billion, and U.S. hospitals posted $26.3 billion in profits. While 46 million Americans — including 8 million children — go without health insurance, the top 12 HMO executives earned $222.6 million this year. "It's not just people without health insurance that's the problem," author Fred Brock told The Early Show co-anchor Rene Syler. "It's people who work for companies that are tired of footing the bills and are putting it off on employees." Brock believes the biggest threat to your financial future may be the rising cost of health care and an inability to pay for it. He offers suggestions about how to deal with the health care crisis in his book, "Health Care on Less than You Think." Brock says the two main problems are that the U.S. health care system is expensive and Americans don't get enough for their money and that people who have pre-existing conditions and don't have health insurance through work have a difficult time getting insured. Brock believes our health care system is on a collision course until the government fixes it, and that won't happen for at least 10 years. In the meantime, he offered some strategies to make staying healthy cheaper.'

Lees verder:
http://www.cbsnews.com/stories/

2006/11/16/earlyshow/leisure/books/main2188820.shtml

De Commerciele Massamedia 14

Truthout bericht:

'Project Censored: Media Accountability Conference.
t r u t h o u t Report

For the past 27 years, Project Censored, a program based at Sonoma State University, in Rohnert Park, California, has compiled a list of the top 25 underreported stories from around the country. This year's list, arranged and reviewed by approximately 200 students and faculty, again contains stories that, for whatever reason, were deemed unfit for American eyes by the mainstream media. We disagree.

Global Research.ca, August 5, 2005 Title: "Halliburton Secretly Doing Business With Key Member of Iran's Nuclear Team" Author: Jason Leopold Faculty Evaluator: Catherine Nelson Student Researchers: Kristine Medeiros and Pla Herr
According to journalist Jason Leopold, sources at former Cheney company Halliburton allege that, as recently as January of 2005, Halliburton sold key components for a nuclear reactor to an Iranian oil development company. Leopold says his Halliburton sources have intimate knowledge of the business dealings of both Halliburton and Oriental Oil Kish, one of Iran's largest private oil companies.
Additionally, throughout 2004 and 2005, Halliburton worked closely with Cyrus Nasseri, the vice chairman of the board of directors of Iran-based Oriental Oil Kish, to develop oil projects in Iran. Nasseri is also a key member of Iran's nuclear development team. Nasseri was interrogated by Iranian authorities in late July 2005 for allegedly providing Halliburton with Iran's nuclear secrets. Iranian government officials charged Nasseri with accepting as much as $1 million in bribes from Halliburton for this information.
Oriental Oil Kish dealings with Halliburton first became public knowledge in January 2005 when the company announced that it had subcontracted parts of the South Pars gas-drilling project to Halliburton Products and Services, a subsidiary of Dallas-based Halliburton that is registered to the Cayman Islands. Following the announcement, Halliburton claimed that the South Pars gas field project in Tehran would be its last project in Iran. According to a BBC report, Halliburton, which took thirty to forty million dollars from its Iranian operations in 2003, "was winding down its work due to a poor business environment."
However, Halliburton has a long history of doing business in Iran, starting as early as 1995, while Vice President Cheney was chief executive of the company. Leopold quotes a February 2001 report published in the Wall Street Journal, "Halliburton Products and Services Ltd., works behind an unmarked door on the ninth floor of a new north Tehran tower block. A brochure declares that the company was registered in 1975 in the Cayman Islands, is based in the Persian Gulf sheikdom of Dubai and is "non-American." But like the sign over the receptionist's head, the brochure bears the company's name and red emblem, and offers services from Halliburton units around the world." Moreover mail sent to the company's offices in Tehran and the Cayman Islands is forwarded directly to its Dallas headquarters.

Lees verder: http://www.truthout.org/docs_2006/111506U.shtml En:
http://www.projectcensored.org/censored_2007/index.htm#2

Irak 116

'Iraq Is a "Disaster" Admits Blair.'

Blair's most frank admission yet over the war in Iraq came during an interview on the new Al Jazeera English television channel with Sir David Frost.
Tony Blair admitted that British intervention in Iraq has been a disaster last night - sending shockwaves through Westminster.
In his frankest admission about the war to date, Mr. Blair admitted that Western forces have been powerless to stop the descent into violence.
The Prime Minister stopped short of accepting the blame for plunging Iraq to the brink of civil war - blaming instead the insurgent uprising that has killed 125 British troops.
But his admission in an interview with the Arab news channel Al Jazeera will be seen as an historic climbdown for Mr. Blair, who has always fought to put a positive gloss on often disastrous events.
Challenged by veteran interviewer Sir David Frost that the Western invasion of Iraq has "so far been pretty much of a disaster", Mr. Blair said: "It has."
His words were last night seen as an olive branch to other states in the Middle East and his critics at home.
But critics will be angered that Mr. Blair still refused to take the blame for the failed planning for the aftermath of the war, which has seen rival Sunni and Shia Muslim militias take control of the streets.
The Prime Minister went on: "You see what I say to people is why is it difficult in Iraq? It's not difficult because of some accident in planning, it's difficult because there's a deliberate strategy - al Qaeda with Sunni insurgents on one hand, Iranian-backed elements with Shia militias on the other - to create a situation in which the will of the majority for peace is displaced by the will of the minority for war."
Despite the violence engulfing Baghdad and British-controlled Basra, Mr. Blair insisted that British troops were not ready to pull out.'

Lees verder: http://www.truthout.org/docs_2006/111806A.shtml Of:
http://www.dailymail.co.uk/pages/live/articles/news/news.html?

in_article_id=417121&in_page_id=1766&ito=1490