Nederland en Afghanistan 32

Dit is een Amerikaanse soldaat in Vietnam met het restant van een Vietnamees. Welke beelden spoken na al die jaren nog steeds door het hoofd van deze overlevende? Want eens komen die beelden. Het besluit anderen oorlog te laten voeren kunnen politici nemen na veel of weinig woorden. Maar zelf hoeven ze niet te strijden, daar zijn ze ook meestal te laf voor. De Independent bericht: 'The federal Veterans Affairs (VA) department revealed last week that up to a third of US troops returning from Iraq or Afghanistan - about 40,000 - suffer mental health problems. It is to spend an extra $29m (£16.3m) on troops who have PTSD. Days ago, The Independent reported the suicide of another veteran of the Iraq war, Doug Barber, a National Guardsman who took his life after struggling with his experiences of the war after he returned to civilian life.' Lees verder:
http://news.independent.co.uk/world/americas/article342643.ece Zijn al die extra kosten ook besproken nu onze stoere politici nog meer militairen naar Afghanistan willen sturen?

Amnesty Prijs naar Israelische Filmmaker

Gisteravond was ik in Rotterdam bij de uitreiking van de Amnesty International-Doen Award 2006. De documentaire 'Avenge But One Of My Two Eyes' van Avi Mograbi, een Israelische filmmaker en vredesactivist, was de winnaar van deze prestigieuze prijs. Zijn documentaire is een schitterend maar keihard verslag van de dagelijkse terreur van het Israelisch militair optreden in Palestijns gebied. Door middel van de Israelische verheerlijking van de mythe van Massada, waarbij joodse extremisten collectieve zelfmoord verkozen boven onderwerping aan de Romeinen en de verheerlijking van het verhaal van Samson die zelfmoord pleegde om zijn vijanden mee de dood in te nemen laat Mograbi zien wat de motieven zijn van Palestijnen die een zelfmoordaanslag plegen. Toen deze documentaire in Cannes werd vertoond was dit de begeleidende tekst: 'From the myths of Samson and Massada, the younger Israeli generations learn that death is preferable to domination.Today, as the second Intifada is raging, the Palestinians are constantly humiliated by the Israeli army and peasants are kept from ploughing their fields, children on their way back from school are stranded at checkpoints for hours, an old woman can't even go back home. Exhausted, these people voice their anger and despair just as the Jews did with the Romans or Samson with the Philistines. Israeli filmmaker Avi Mograbi still believes in the power of dialogue, with besieged Palestinians, and with omnipresent Israeli army officials. Samson called to the Lord and said: "Lord, God, remember me and strengthen me, only this once. So that I may avenge but one of my two eyes, avenge upon the Philistines. What does he ask for? Who does he turn to, and what does he ask for?-Samson turns to God and asks him to give him strength, even though he's not a Nazirite anymore, he asks him to make him strong one more time, so he can take revenge on the Philistines. Presented out of competition, the documentary Avenge But One of My Two Eyes by Avi Mograbi, who has come to Cannes for the first time, plunges us into the thick of the Israeli-Palestinian conflict. With the second intifada raging and the Palestinians in greater frustration and despair than ever, Mograbi places his faith in the power of dialogue, with the Palestinians besieged and the Israeli army everywhere. To sustain his argument, the director raises the legends of Samson & Delilah and Massada, which taught early Zionists that death is preferable to surrender. This film was born of Avi Mograbi's intention to reconsider the story of Masada, the fortress emblematic of the Jewish Zealots' uprising against Roman occupation in the 1st century AD, in a new light, by transposing the action to today's breaking news stories. Mograbi explains: "You have to be aware that we Israelis have always been brought up so as to regard Zealots as heroes and freedom fighters that we should identify with... But historian Josephus Flavius in the book 'The War of the Jews' told an altogether different story: the Zealots of Masada are described as murderers, robbers, bandits and extreme nationalists - and definitely not as people to look up to. So I thought it was important to retell the story of Masada. Besides, the fact that the Zealots committed suicide also reflected on today's Palestinian suicide bombers."' Toen ik zijn documentaire gezien had realiseerde ik me opnieuw hoe onrechtvaardig het is dat de Europese Unie nu dreigt het hele Palestijnse volk te straffen omdat men in hun wanhoop massaal op Hamas heeft gestemd. En dat terwijl de Israelische tereur door het Westen niet gestraft wordt, maar beloond wordt met speciale economische voordelen.

Nederland en Afghanistan 31

De Nederlandse commerciele pers. Toen ik drie jaar geleden voor het VPRO-radioprogramma Madiwodo naar Irak wilde afreizen om vanuit dat land te rapporteren over de op handen zijnde Amerikaanse inval kreeg ik van mijn hoofdredacteur te horen dat ik van hem geen toestemming kreeg omdat de verzekeringskosten te hoog waren. De kosten van een verzekering zijn in Nederland sindsdien een journalistiek criterium om al dan niet een gebeurtenis van nabij te verslaan. Hoewel buitenlandse journalisten Uruzgan wel doorkruisen doen - op Arnold Karskens na - Nederlandse journalisten dit niet. Veel te laat willen ze ineens onder begeleiding er door heen. De NRC bericht: 'Nederlandse media geweerd uit Uruzgan. Het is voor Nederlandse journalisten vrijwel onmogelijk toestemming te krijgen de Afghaanse provincie Uruzgan te bezoeken. De veiligheidssituatie in de zuidelijke provincie is te slecht om er op eigen gelegenheid heen te reizen, en het Amerikaanse leger weigert Nederlandse pers mee te nemen naar Uruzgan. Voor elke vorm van reizen in Afghanistan is toestemming nodig van de ‘Coalition Forces’. In de praktijk zijn dat de Amerikaanse militairen. NOVA-verslaggever Willem Lust had hulporganisatie Cordaid bereid gevonden hem per helikopter mee te nemen naar Uruzgan. ,,Maar plotseling gaven de Amerikanen geen toestemming”, vertelt hoofdredacteur John de Zwart van NOVA. „We hebben gehoord dat het Nederlandse ministerie van Defensie het heeft belemmerd.” Dit wordt door het ministerie van Defensie ontkend. Volkskrant-journalist Stieven Ramdharie had aanvankelijk toestemming om met de Amerikanen mee te gaan, maar die is ingetrokken. Buitenlandredacteur Cor Speksnijder van de Volkskrant: ,,We weten niet of het de Amerikanen zijn of de Nederlandse regering die hierachter zit. We zijn het spoor bijster.” De enige die in het gebied is geweest is oorlogsjournalist Arnold Karskens van het weekblad Nieuwe Revu. Hij maakte een korte reportage voor NOVA, en zei in die uitzending met vijftig man bewaking rond te hebben moeten lopen, omdat de situatie daar te onveilig was. Hij was op eigen gelegenheid gegaan, geholpen door zijn ,,contacten.” Philip de Wit, voor NRC Handelsblad nu in Kabul, bevestigt de gevaarlijke situatie. ,,Hulporganisaties hebben chauffeurs uit de regio zelf. Zelfs voor Afghanen uit andere streken van het land is het te gevaarlijk in Uruzgan.” De Wit heeft een aanvraag ingediend bij het Amerikaanse leger in Kabul om ingelijfd (embedded) mee te mogen naar Uruzgan. Morgen beslist de Tweede Kamer over de Uruzgan-missie.' Zie: http://www.nrc.nl/binnenland/article206225.ece Mocht de minister onverhoopt gevraagd worden of het Nederlandse leger heeft bepaald dat journalisten er niet mogen kijken dan zal de minister keurig antwoorden dat dit niet waar is. En zo is ook het verbod van het Nederlandse leger een journalistiek criterium geworden.

Nederland en Afghanistan 30

Dit is de journalist Pim van Galen met op de achtergrond zijn werkterrein, politiek Den Haag. Even vooraf: journalistiek is in de juiste bewoordingen de juiste vraag stellen. In Nederland is de journalistiek in de commerciele massamedia een travestie aan het worden van wat eens een vak was. Afgelopen maandag zag ik hoe Pim van Galen van NOVA's 'Den Haag Vandaag' ergens rond dat pleintje in Den Haag stond te stuntelen. Naar aanleiding van het kamerdebat over nog meer troepen naar Afghanistan zei hij tegen Jeroen Pauw: 'Het was opvallend Jeroen, en de kamerleden zijn ook niet erg blij met die beeldvorming, dat 90 procent van de deskundigen hier gewoon voor is... onevenwichtig dus, veel voorstanders.' Wekenlang had Pim zich kunnen voorbereiden op dit debat en had dus - als hij zijn huiswerk goed had gedaan - de kijkers kunnen informeren over wat nu precies de ware redenen zijn waarom 90 procent van de uitgenodigde deskundigen voor waren en slechts tien procent tegen. Want inderdaad 'opvallend' en inderdaad een 'onevenwichtige' keuze van onze volksvertegenwoordigers, een keuze die straks mensenlevens kan kosten. Maar nee, wij kijkers kregen geen nauwgezette verklaring voor deze 'onevenwichtige' keuze. Kennelijk vond Pim het niet relevant om het ons te vertellen, en ook Jeroen niet, wiens hoofd en presentatiestijl mij het onrustbarende gevoel geven dat het hem allemaal worst zal zijn. Nog wonderlijker was Van Galen's terloopse opmerking dat 'de kamerleden ook niet erg blij [zijn] met die beeldvorming.' Met andere woorden: het gaat hier om beeldvorming. Het maakt dus niet uit dat er een 'onevenwichtige' keuze is gemaakt, maar wel dat 'de kamerleden ook niet erg blij [ zijn] met die beeldvorming.' Het gaat Pim en zijn kamerleden dus niet om de inhoud maar om de vorm, 'die beeldvorming.' Ook de journalistiek is allemaal public relations en marketing geworden: hoe verkoop ik een product, of dat nu wollen muts is of een oorlog, het maakt niets meer uit, zolang men met zijn produkt maar goed overkomt, zolang de beeldvorming maar een beetje lekker oogt. Pim sprak ook nog over 'robuust beveiligd,' waarmee hij letterlijk de taal van de macht overnam, de eufemismen, de kwalificaties en soepele adjectieven, de propaganda, de taal van de minister en de NAVO en al die anderen 'deskundigen' die bij deze machtspolitiek belang hebben. Zie: http://stanvanhoucke.blogspot.com/2006/01/nederland-en-afghanistan-24.html Daarom zult u Pim en Jeroen niet snel van uw beeldscherm zien verdwijnen, ze hebben bewezen dat ze betrouwbare boodschappenjongens zijn, die met een combinatie van domheid en luiheid de handel van anderen kunnen verkopen. Net zolang tot een zware terroristische aanslag of een economische crisis iedereen wakker schudt en onze parlementaire pers - net als tijdens de opkomst van Pim Fortuyn - alleen maar verbijsterd kan toekijken hoe de werkelijkheid zich ontvouwt. Pim en Jeroen verzuimden tijdens hun tv-optreden ook veel fundamentelere vraagstukken op te werpen met betrekking tot het sturen van militairen om oorlog te voeren. Die vinden ze kennelijk te moeilijk of irrelevant of - erger nog - misschien kunnen ze eenvoudigweg geen andere vragen bedenken. Welke die vragen zijn kunt u hier lezen: http://stanvanhoucke.blogspot.com/2006/01/nederland-en-afghanistan-25.html De uitzending van NOVA is hier te zien: http://www.novatv.nl/index.cfm?ln=nl&fuseaction=archief.zoekopdatum&datum=30-01-2006

Nederland en Afghanistan 29

Common Dreams heeft een bericht overgenomen van het persagentschap Inter Press Service: 'Remaking USAID for a Permanent War on Terror? OAKLAND, California - In a series of developments -- some more publicized than others -- the United States Agency for International Development, or USAID, has been undergoing a transformation that will more closely align its activities with the State Department and the Pentagon. These changes could threaten the agency's original emphasis of concentrating on long-term social and economic assistance projects, and steer it toward greater involvement in more immediate political and military concerns, such as Pres. George W. Bush's war on terror. On Jan. 18, the Bush administration nominated Randall Tobias to serve both as the nation's first director of foreign assistance and as the head of USAID, the principal government agency that administers economic and humanitarian assistance worldwide. The new position at the State Department will oversee all U.S. foreign aid programs. (Tobias is slated to replace Andrew Natsios, the former head of USAID who recently resigned for a teaching post at Georgetown University.)' Lees verder: http://www.commondreams.org/headlines06/0128-03.htm Dit is inderdaad 1 van de centrale vragen: wordt de oorlogsvoering betaalt door ontwikkelingshulp? Die vraag geldt ook voor Nederland. Weet u bijvoorbeeld hoeveel het militair avontuur in Afghanistan gaat kosten en waar dat geld ineens vandaan komt? Waarom is hierover niet uitgebreid en stelselmatig bericht door onze immer wakkere commercile massamedia?

Rotterdams Film Festival

Ik ben enkele dagen in de Maasstad om het Internationaal Film Festival Rotterdam te bezoeken. Zag gisteren twee goede films. De eerste was ' When Light Behaves Differently Towards Time,' van de Nederlandse regisseur Jan Willem van Dam. Een poetische film met schitterende opnamen in de Kaukasus gebergte. Een politieman reist door Georgie op zoek naar boeven of eigenlijk op zoek naar zichzelf en naar zijn land dat de omwenteling van de Rozenrevolutie achter de rug heeft. De tweede film is van de Amerikaanse Kelly Reichardt en heet ' Old Joy.' Ook hier zijn de hoofdrolspelers op zoek naar zichzelf. Het gaat over het einde van een tijdperk. In antwoord op mijn vraag: welk tijdperk, antwoordde Kelly : ' Het einde van de Amerikaanse Droom. Het neoliberalisme heeft op zoveel fronten gewonnen dat we domweg plat geslagen zijn.' Een gevoel dat men de afgelopen jaren bij meer Amerikaanse progressieve intellectuelen aantreft. Binnenkort zal ik een interview met haar op deze weblog zetten. Vanochtend vroeg even naar NOS-Journaal en RTL4 Nieuws gekeken. De RTL-correspondent in de VS had de State of the Union beter begrepen dan de redactie van het NOS-Journaal. Hij zei dat alleen al de jaarlijkse rente op de gigantische buitenlandse schuld van de Verenigde Staten hoger is dan de geldverslindende oorlog in Irak. En daar gaat het ook precies om bij het bepalen van het buitenlands beleid van het imperium. Vandaar dat president Bush nu ineens voor milieubescherming lijkt te zijn en voor maatregelen om de VS minder afhankelijk te maken van olie-importen. Dat verklaart ook waarom ineens CNN en de Washington Post over de gevaren van de klimaatverandering berichten. Het Amerikaans establishment heeft door dat het niet langer meer op de oude voet kan doorgaan en dus moet de bevolking voor de nieuwe realiteit klaar gestoomd worden.

Deir Yassin

Hier liggen bewoners van het Palestijnse dorp Deir Yassin die op 9 april 1948, aan de vooravond van de Israelische Onafhankelijkheidsverklaring, door joodse terroristen werden vermoord. In totaal werden, volgens de New York Times, 254 Palestijnse mannen, vrouwen en kinderen afgeslacht. Deir Yassin is een begrip voor zowel de Palestijnen als voor de joods-Israelis. http://www.deiryassin.org/index1.html Menachem Begin, de leider van de Irgoen, een van de terroristische bendes verantwoordelijk voor dit bloedbad, werd later premier van Israel. Na Deir Yassin verklaarde hij trots: '"We created terror among the Arabs and all the villages around. In one blow, we changed the strategic situation... Arabs throughout the country, induced to believe wild tales of "Irgun butchery," were seized with limitless panic and started to flee for their lives. This mass flight soon developed into a maddened, uncontrollable stampede. The political and economic significance of this development can hardly be overestimated.' De Israelische historicus Benny Morris beschrijft in 'The Birth of the Palestinian Refugee Problem' hoe tenminste 700.000 Palestijnen voor de etnische zuiveringen moesten vluchten. Al meer dan een halve eeuw weigert Israel deze vluchtelingen te laten terugkeren, ondanks het uitdrukkelijk verzoek van de Verenigde Naties. Bovendien weigert de staat Israel de vluchtelingen te compenseren voor hun geroofde land en bezittingen. Vijf jaar geleden schreef de Amerikaanse wetenschapper Norman G. Finkelstein, wiens ouders de concentratiekampen wisten te overleven, in zijn boek 'The Holocaust Industry': 'When Israel first entered into negotiations with Germany for reparations after the war, historian Ilan Pappe reports, Foreign Minister (van Israel svh) Moshe Sharett proposed transferring a part to Palestinian refugees, "in order to rectify what has been called the small injustice (the Palestinian tragedy), caused by the more terrible one (the Holocaust)." Nothing ever came of the proposal. A prominent Israeli academic has suggested using some of the funds from the Swiss banks and German firms for the "compensation of Palestinian Arab refugees.'' Given that almost all survivors of the Nazi Holocaust have already passed away, this would seem to be a sensible propasal.' Dit mag volgens Finkelstein dan wel een 'zinnig voorstel' zijn, ondanks de miljarden die Israel ontving is er geen cent naar de Palestijnen gegaan. Net als verraad kleurt onrecht de toekomst. Ik schrijf dit omdat vanochtend de Volkskrant het volgende bericht: 'JERUZALEM -Israël en de internationale gemeenschap voeren de druk op Hamas snel hoog op om de Palestijnse islamisten ertoe te bewegen de staat Israël te erkennen en de wapens neer te leggen. Stapt Hamas in de regering, dan staan de Palestijnen diplomatieke en financiële boycots te wachten. Met mogelijk een bankroet van de Palestijnse Autoriteit tot gevolg… De Duitse bondskanselier Merkel, zondag aangekomen voor een bezoek aan Israël en de Palestijnse gebieden, heeft zich aangesloten bij de voorwaarden van Olmert.' Met andere woorden: de nakomelingen van de daders en slachtoffers van de Holocaust dreigen met een boycot van het Palestijnse volk voor hun verzet tegen het voortdurende Israelische onrecht, want nog steeds worden de nederzettingen uitgebreid en steelt 'de joodse natie' Palestijns land. Israel wordt hiervoor niet geboycot, integendeel zelfs, Israel heeft een speciale voordelige handelsovereenkomst met de Europese Unie. Wij Westerlingen, nakomelingen van het Christelijke Avondland waar de Holocaust plaatsvond, mogen dit misschien wel redelijk vinden, maar in een groot deel van de wereld beschouwt men dit als onrechtvaardig, het meten met twee maten. Het Westen heeft nooit voorgesteld om Israel economische te boycotten, ook niet toen de joods-Israelische bevolking terroristen als Begin, Shamir en Sharon aan de macht hielp. Dat Sharon als premier op de Westbank doorging met zijn expansionistische politiek van 'seize the hilltops' was ook geen reden Israel te dwingen om zich aan internationaal recht te houden. En ook de Israelische terreur in de bezette gebieden werd nooit afgestraft. Zie: http://stanvanhoucke.blogspot.com/2006/01/ariel-sharon-2_06.html Ooit zei een Israelische vriend van me, Toma Sic, dat het Westerse antisemitisme zich niet langer meer richt op de joden, maar op die andere semitische tak, de arabieren. Vrede zonder rechtvaardigheid bestaat niet. Trauma's verdwijnen niet automatisch. Net als Auschwitz wordt ook Deir Yassin niet vergeten. Zie ook: http://stanvanhoucke.blogspot.com/2006/01/robert-fisk-5.html