'WIJ', GEERT MAK, EN DE JODEN

“Wij bleven maar blind kiezen alleen maar voor het Israelische standpunt, en de eenzijdigheid maakte ons het Westen eigenlijk maar enorm kwetsbaar. Ik denk dat het niet toevallig is dat veel mensen van mijn generatie waanzinnige ongerust zijn omdat zij die alarmbellen in zich  voelen rinkelen,” aldus mijn oude vriend, de jurist Geert Mak die, zo weet ik uit langdurige directe ervaring, met hem, vooraf altijd de plank misslaat om zich achteraf altijd te presenteren als een profeet, die het allemaal vooraf geweten heeft. 

Zijn eigen onnozelheid weet hij tevens weer te verhullen door te spreken over “WIJ.” Na in 1990 tijdens mijn eerste reis door Israel en de bezette gebieden vooraanstaande Palestijnse en Joodse intellectuelen te hebben geïnterviewd voor de Humanistische Omroep Stichting en de VPRO te hebben geïnterviewd, waarschuwde ik Geert, die zich graag opwerpt als het morele geweten van de poldernatie, aandacht zou moeten besteden aan het feit dat de Joodse staat zich razendsnel ontwikkelde tot een fascistisch samenleving, in toenemende mate weinig verschillend van Mussolini’s Italië en Hitler’s Nazi Duitsland. Maar uit zijn voortdurend zwijgen maakte ik op dat hij van oordeel was dat het allemaal zo’n vaart niet zou lopen. Israel was volgens hem een “democratie,” en bovendien wordt “de soep nooit zo heet gegeten als ze wordt opgediend,’ en andere soortgelijke simplistische volkswaarheden. Desondanks schreef Mak mij in januari 2012 “Het probleem met jou is dat je verdomd vaak gelijk hebt, en dat het vaak geen prettige mededelingen zijn die je te melden hebt,” om hieraan toe te voegen: “Jij ziet veel dingen scherper en eerder maar ik kan niet zonder hoop, Stan, dat klinkt misschien wat pathetisch, maar het is toch zo.” Kortom, het ‘probleem’ was ik dus, niet het feit dat ik ‘verdomd vaak gelijk’ heb, maar ‘dat het vaak geen prettige mededelingen zijn die je te melden hebt,’ terwijl de gereformeerde domineeszoon Geert ‘niet zonder hoop [kan],’ hetgeen ‘misschien wat pathetisch klinkt, maar het is toch zo,’ en dit journalistieke gebrek was doorslaggevender dan dat ‘jij veel dingen scherper en eerder [ziet].’ 

Inmiddels is de wereld 14 jaar ouder en droeviger, en vertelt Geert Mak aan iedereen die maar wil luisteren -- de mainstream media voorop --  dat hij sinds enkele maanden ontdekt heeft dat “Wij alleen maar blind bleven kiezen voor het Israelische standpunt, en de eenzijdigheid maakte ons, het Westen,  eigenlijk maar enorm kwetsbaar. Ik denk dat het niet toevallig is dat veel mensen van mijn generatie waanzinnige ongerust zijn omdat zij die alarmbellen in zich voelen rinkelen.” 

Deze uitspraken zijn even verraderlijk als het feit dat zijn vader, dominee Catrinus Mak, tijdens Hitler's dictatuur in Duitsland de Joden had verraden. Een paar jaar geleden vertelde Geert mij geschokt te zijn geweest door het feit dat ik de antisemitische houding van zijn vader,  Catrinus Mak, ter sprake had gebracht. Geert zelf had in zijn bestseller De eeuw van mijn vader (1999) vermeld dat zijn verwekker in 1936 in een krantenartikel  zijn geloofsgenoten had meegedeeld het ‘staatkundig tolerabel’ te achten dat joodse Duitsers uit de samenleving werden verbannen. Het begrip voor de Neurenberger Rassenwetten liep tenslotte uit op de Holocaust. Ook voor Geert als zelfbenoemde wedergeboren Christen, bleven ‘Joden’ tot voor kort een héél ander volk, anders dan alle andere volkeren die ooit op aarde hebben bestaan of nog steeds bestaan, dan wel gaan bestaan. Het opmerkelijke is dat juist uit deze waanveronderstelling het anti-semitisme is ontstaan, zoals ook Geert zelf besefte toen hij in zijn bestseller De eeuw van mijn vader (1999) schreef “Soms vraag ik me af: heeft bij de mannenbroeders van voor de oorlog, die zich zo graag ‘de kinderen Gods’ noemden, wellicht ook een onuitgesproken jaloezie meegespeeld? Jegens de enige echte ‘kinderen Israëls’?” 

Mijn oude vriend was uitgekookt genoeg om zich te realiseren dat hij toch met één of andere verklaring moest komen voor de anti-semitische sentimenten van zijn ouders, maar hij was tegelijkertijd slim genoeg om die ‘uitgesproken jaloezie’ niet te kwalificeren voor wat zij in werkelijkheid is, namelijk kleinburgelijk anti-semitisme. Het was immers geenszins ‘staatkundig tolerabel’ dat joodse Duitsers, of joodse Fransen, of joodse Nederlanders, etcetera, landgenoten dus, uit de samenleving werden verbannen. Hoe gek Geert dit nog steeds mag vinden, joodse Nederlanders zijn allereerst en bovenal Nederlanders, en joodse Duitsers eenvoudigweg Duitsers, etcetera. Dat Christenen Joden als het ‘Uitverkoren Volk’ beschouwen, die in het door God “beloofde Land” in Palestina moeten even, heeft uiteindelijk geleid tot de Holocaust, omdat zij de ‘Jood’ als ‘De Ander’ zagen, en daarmee ‘als bron van al het kwaad,’ want de eigen groep kan natuurlijk nooit het kwaad zelf vertegenwoordigen. Blijft over Mak's volgende laffe bewering: “Je hebt als westerling de neiging, en ik ben me daar zeer van bewust om je blind te staren op het Westen. We hadden het net over Gaza wat daar allemaal, ik bedoel, wij bleven maar blind kiezen voor alleen het Israelisch standpunt en de eenzijdigheid maakte ons in het Westen moreel eigenlijk enorm kwetsbaar en de rest van de hele wereld keek daar naar.”

Welnu hoewel mijn oude vriend de afgelopen drie decennia er zich kennelijk niet 'zeer van bewust' was dat hij en zijn medechristenen zich 'blind' staarden 'op het Westen' bleef hij weigeren zijn bewustzijnsvernauwing aan te pakken, waardoor hij tot voor kort zijn publiek telkens op het verkeerde been zette met 'Nep Nieuws,’ en hij al die tijd op een misdadige manier zijn lezers een rad voor ogen heeft gedraaid, zoals nu voor iedereen duidelijk kan zijn, behalve dan voor de corrupte polderpers die hem maar laten door kwekken, zodat hij het grote publiek kan bijven besodemieteren. Meer hierover later.