The Voice of Hind Rajab, een aangrijpende dramatisering van de moord op een vijfjarig kind in Gaza door Israël, is volgende week te zien in de Britse bioscopen. Grijp de kans om de film te bekijken. De overgrote meerderheid van de Amerikanen werd die mogelijkheid ontzegd toen de film daar vorige maand werd uitgebracht.
Dit is wat er met de film in de VS gebeurde, volgens columnist M. Gessen (van origine een Joodse Russin. svh) van de New York Times:
The Voice of Hind Rajab beleefde zijn première op het Filmfestival van Venetië in september en won de Grote Juryprijs, de op één na hoogste onderscheiding. Een paar dagen later werd de film met veel lof vertoond op het Internationale Filmfestival van Toronto.
Grote Amerikaanse distributiebedrijven meldden zich. Maar, zo vertelden de producenten Odessa Rae en Elizabeth Woodward mij, haakten de bedrijven één voor één af.
Uiteindelijk regelde Woodward, die een klein distributiebedrijf heeft, een soort zelfdistributie. De film draait vanaf woensdag in New York en Los Angeles. Elders in de wereld heeft deze film, die genomineerd was voor de Oscar voor beste buitenlandse film, grote distributeurs – maar niet in de Verenigde Staten of Israël…
Dit is misschien wel het dichtst dat u de New York Times ooit zult horen toegeven dat er een Israëlische lobby bestaat en dat die een buitengewone macht heeft om het culturele en informatieve landschap van het Westen vorm te geven.
Het is bijna onmogelijk om serieuze kritiek op de Israëlische staat, die (ten onrechte) beweert het Joodse volk te vertegenwoordigen, ook maar enigszins in de buurt van de mainstream Amerikaanse cultuur te krijgen, zelfs niet in de vorm van een veelgeprezen film, gesteund door Brad Pitt en Joaquin Phoenix, die een recordlange staande ovatie van 23 minuten kreeg op het Filmfestival van Venetië.
Al decennialang zetten pro-Israëlische lobbygroepen zich in om ons te vertellen dat antisemitisme welig tiert in het Westen en de vorm aanneemt van verzet tegen Israël – een boodschap die eindeloos wordt versterkt door de westerse media.The Voice of Hind Rajab, een aangrijpende dramatisering van de moord op een vijfjarig kind in Gaza door Israël, is volgende week te zien in de Britse bioscopen. Grijp de kans om de film te bekijken. De overgrote meerderheid van de Amerikanen werd die mogelijkheid ontzegd toen de film daar vorige maand werd uitgebracht.
Grote Amerikaanse distributiebedrijven meldden zich. Maar, zo vertelden de producenten Odessa Rae en Elizabeth Woodward mij, haakten de bedrijven één voor één af.
Al decennialang zetten pro-Israëlische lobbygroepen zich in om ons wijs te maken dat antisemitisme welig tiert in het Westen en de vorm aanneemt van verzet tegen Israël – een boodschap die eindeloos wordt versterkt door de westerse media.
Merk dit op: de dreiging van "antisemitisme" is toevallig precies toegenomen in lijn met het besef bij een steeds groter deel van het westerse publiek dat Israël een apartheidsregime voert over de Palestijnen en nu genocide pleegt in Gaza.
De rol van de lobby, die zo gemakkelijk een platform krijgt van de gevestigde media, is om elke toename van kritiek op Israël gelijk te stellen aan een toename van antisemitisme. De oplossing, dat hoeft nauwelijks te worden benadrukt, is om kritiek op Israël de kop in te drukken om ‘antisemitisme’ te verminderen.
Met deze logica die dominant is onder de professionele klasse in het Westen — sterker nog, die als toegangsprijs tot die klasse fungeert — is het vermoedelijk gemakkelijk om filmdistributeurs te weerhouden van het vertonen van een film in Amerikaanse bioscopen die getuigt van Israëls moord op een vijfjarig kind.
De moord op Hind Rajab was natuurlijk niets bijzonders. Tienduizenden andere kinderen in Gaza hebben de afgelopen 27 maanden een soortgelijk lot ondergaan door toedoen van het Israëlische leger, hoewel hun gruwelijke ervaringen niet zijn verfilmd.
Net als iedereen die probeert om meer feitelijke informatie over Israël in de media te krijgen, heb ik deze moeilijkheden zelf ondervonden. Als journalist bij The Guardian, 30 jaar geleden, merkte ik dat mijn nieuwe interesse in de Israëlisch-Palestijnse kwestie, na het afronden van mijn master in Midden-Oosten-studies, mij halsoverkop in conflict bracht met hoofdredacteuren. Het was een ervaring die ik nog nooit eerder had gehad en waar ik totaal niet op voorbereid was.
Wat me destijds desoriënteerde, was dat mijn redacteuren zich nauwelijks bekommerden om de vraag of een verhaal over Israël waar was of niet, of dat het interessant was of niet. Of dat ik een goed onderbouwd verhaal kon presenteren op basis van betrouwbare bronnen. Het werd me al snel duidelijk dat de maatstaf die ze hanteerden was of mijn voorgestelde artikel de morele argumenten van Israël zou ondermijnen om zichzelf als een "Joodse en democratische staat" te beschouwen.
Het falen van de westerse media om de realiteit van Gaza te rapporteren begon niet op 7 oktober 2023. Het is altijd al zo geweest.
Dit is waarom journalisten je de waarheid over Palestina niet vertellen.
Merk op dat The Guardian een uitzondering was en nog steeds is in vergelijking met de rest van de Britse media door scherpe kritiek op Israël toe te staan. Maar die kritiek was desalniettemin zeer beperkt. De krant maakte een duidelijk onderscheid tussen de Israëlische bezetting, die ze grotendeels beschouwde als een ongerechtvaardigde, criminele onderneming, en Israëls status als een zelfverklaarde Joodse staat.
Israëls ‘Joodse identiteit’ werd behandeld als een morele, onbetwistbare noodzaak en een waarborg tegen antisemitisme.
In de praktijk betekende dit dat ik artikelen kon indienen waarin de misdaden van Israël in bezet Palestijns gebied aan de kaak werden gesteld, maar alleen voor zover die verband hielden met de onvermijdelijke problemen die Israël ondervond bij het handhaven van zijn 'veiligheid' in de inherent onveilige omgeving die was ontstaan doordat zijn leger illegaal het gebied van een ander volk bezette.
Dergelijke artikelen waren toegestaan op voorwaarde dat ze niet in strijd waren met het kernprincipe van de redactie van de krant, namelijk dat alles goed zou komen als Israël de bezette gebieden zou verlaten en zou terugkeren naar zijn internationaal erkende grenzen.
Dit was de ongeschreven redactionele formule: Artikelen die suggereren dat de bezette gebieden als een ledemaat waren waarvan het weefsel afsterft en daardoor geamputeerd moest worden – oké.
Artikelen die suggereren dat de illegale bezetting een natuurlijk gevolg was van een sterk gemilitariseerde staat, gedreven door een expansionistische ideologie van Joodse suprematie die Palestijnen noodzakelijkerwijs ontmenselijkt – dat is niet oké.
Dit is de reden waarom The Guardian, net als zoveel anderen, de afgelopen twee jaar moeite heeft gehad om de Israëlische genocide in Gaza te verwerken.
Genocide, en de overweldigende steun ervoor onder Israëlische Joden, wijst op een ziekte binnen de Israëlische staat zelf en de ideologie van het zionisme. Die duistere onderbuik van etnisch nationalisme kan niet zomaar worden afgesneden, zoals een teen waarvan het weefsel afsterft door een ernstig gebrek aan bloedtoevoer of een zware infectie. Welnu, in Israel is het hele staatsbestel besmet. Een holistische, wortel-en-tak-oplossing is nodig, zoals in het apartheidsregime van Zuid-Afrika. Een dekolonisatieproces moet worden ingesteld, een programma van waarheid en verzoening is vereist.
Er zijn vergelijkbare redenen waarom The Voice of Hind Rajab niet in de Amerikaanse bioscopen is vertoond. Vanwege de aanval van het Israëlische leger op de auto waarin Hind en haar familie zaten, de langdurige vertragingstactiek van het Israëlische leger voordat een ambulance Hind ter plaatse mocht helpen, en de Israëlische aanval op de ambulance.
https://jonathancook.substack.com/p/listen-genocide-isnt-a-mistake-which
Kortom, “Genocide is geen vergissing. Daarom kunnen de media u de waarheid over Gaza niet vertellen.”
Geen opmerkingen:
Een reactie posten