Europe's Triumvirate of Lame Stooges Faces Moment of Truth (Het driemanschap van slappe marionetten in Europa staat voor het moment van de waarheid.)
| 05:05 (4 uur geleden) | |||
| ||||
Onder de geveinsde praatjes over 'Oekraïense solidariteit' en 'Europese kracht' verdrinken de Europese leiders in ongekende crises. De leiders van de drie grote mogendheden – Duitsland, het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk – zien hun facties en hun heerschappij in het algemeen volledig instorten, nu hun populariteitscijfers een dieptepunt hebben bereikt.
Sterker nog, het nieuwste artikel in BILD heeft de score naar een nog grimmiger cijfer bijgesteld: Merz heeft nu een afkeuringspercentage van 67%. Volgens BILD laten de laatste peilingen niet alleen een dramatische achteruitgang zien van Merz zelf, maar ook van zijn 'Unie'-partij, die nog steeds achterblijft bij de opkomende AfD.
De bevolking is het zat dat democratische principes volledig worden verworpen – als ze al ooit hebben bestaan. Neem bijvoorbeeld de recente kwestie van de Mercosur-overeenkomst, die de Duitse boeren in de problemen dreigt te brengen. Toen het zogenaamd democratische EU-parlement de overeenkomst onlangs op de lange baan schoof, pleitte Merz er onmiddellijk voor om de maatregel er "voorlopig" doorheen te drukken – wat neerkomt op het toepassen van de overeenkomst zonder de gebruikelijke democratische procedure die inherent is aan de zogenaamde "democratie" van de EU.
Zo werken globalisten, iets wat we keer op keer hebben gezien toen ze elke verkiezingsuitslag die hen niet beviel, ongeldig verklaarden of simpelweg terugdraaiden – met name in Roemenië, enzovoort. Het totalitaire apparaat van de EU is er slechts op gericht de schijn van een soort 'democratisch' bestuur op te houden, terwijl het in werkelijkheid voortdurend de echte democratie ondermijnt.
Macrons situatie is niet veel beter. Politico kondigde deze week de aanvang van zijn 'lame duck'-tijdperk aan, aangezien de Franse leider alle pogingen heeft uitgeput om, zelfs maar een schijn van, relevantie te herwinnen. Net als in het geval van Merz en de opkomende AfD, wijst Politico erop dat de kans groot is dat Macron na zijn ambtstermijn wordt vervangen door iemand van de "rechtse" RN.
Dit oude pareltje uit de jaren 50 schiet me te binnen:
Maar niemand staat dichter bij de rand van de afgrond dan de Britse premier Starmer, van wie algemeen werd verwacht dat hij vandaag een toespraak zou houden, mogelijk zelfs met de aankondiging van zijn ontslag, zo dramatisch is zijn val geweest. Zijn eigen stafchef Morgan McSweeney is al in ongenade afgetreden, net als zijn communicatiedirecteur Tim Allan.
De krantenkoppen van de afgelopen dagen alleen al waren niet bepaald positief:
Deze handlangers verdrinken volledig in hun zelfgecreëerde schandalen en politieke ellende. In het geval van Starmer was de Mandelson-Epstein-affaire de druppel die de emmer deed overlopen voor het rampzalige premierschap van "Koran Keir" (of "Kosher Keir", afhankelijk van wie je het vraagt). Stephen Bush schrijft voor de FT:
Of Starmer het nu overleeft of niet, doet er niet toe: feit blijft dat Europa in een diepe geloofwaardigheidscrisis verkeert en geen greintje moreel gezag meer heeft over de rest van de wereld. Maar het bizarre is dat deze westerse regeringen geen echte oplossingen voor hun problemen hebben, omdat de problemen zo fundamenteel en structureel van aard zijn, dat alleen al heterkennen van de oorzaken ervan de totale ineenstorting zou betekenen van alles wat de westerse globalistische orde de afgelopen decennia heeft opgebouwd. De vergrijzende en verbitterde bevolking van deze landen, de economische malaise, de torenhoge inflatie, de slechte vooruitzichten op werk en het maatschappelijk verval – al deze ellende wordt op dezelfde manier aangepakt door het al even corrupte leiderschap: met ad-hoc snelle oplossingen en 'pleisters' die de problemen alleen maar verergeren . Dat komt omdat deze snelle oplossingen er slechts op gericht zijn om de politieke positie tijdelijk te versterken met gemakkelijk te citeren statistieken of modieuze peilingen, terwijl ze uiteindelijk de economische en culturele fundamenten van elk land ondermijnen. Het meest opvallende voorbeeld is de 'snelle oplossing' van massamigratie, die bedoeld is om de economische en werkgelegenheidscijfers op korte termijn snel op te krikken voor politieke PR, terwijl elk gastland verandert in een culturele beerput die op de lange termijn leidt tot de erosie van alle belangrijke maatschappelijke pijlers . Dit is waarom beschavingen zoals China nu de overwinning behalen, omdat hun planning rekening houdt met de toekomst, generaties lang. Europese landen zitten gevangen in een web van onoplosbare problemen die slechts "opgelapt" kunnen worden, omdat, zoals eerder gezegd, een echte oplossing op fundamenteel niveau vereist dat men in ongemakkelijke kasten kijkt waar de elite haar geheimen heeft verborgen. Een ander voorbeeld is de huidige storm van protesten tegen censuur: in plaats van de werkelijke problemen aan te pakken die deze elites zo bang maken, ze openlijk te bespreken en er een eerlijke dialoog over te voeren op maatschappelijk niveau, geven de elites de voorkeur aan de kortetermijnoplossing van het onderdrukken van elke vorm van afwijkende mening of discussie over 'gevoelige onderwerpen' met steeds grovere en hardhandige methoden. Ze denken dat dit de problemen zal oplossen, maar in plaats daarvan wekt het enorme maatschappelijke wrok, onvrede en wantrouwen jegens alle machtsorganen, van media tot overheid en alles daartussenin. Maar als deze onderwerpen wél eerlijk en verstandig in het 'publieke debat' besproken zouden mogen worden, zou het hele kaartenhuis instorten, waardoor de machthebbers in een uitzichtloze situatie terecht zouden komen. Politico beschrijft hoe het wanhopige Europese apparaat de komende weken een aantal wanhopige bijeenkomsten zal organiseren rond de nijpende kwestie van de val van Europa. Het belangrijkste onderwerp zal zijn hoe de EU te redden, of liever gezegd, overeind te houden.
Ongetwijfeld zullen er opnieuw een reeks schadelijke ideeën, vermomd als 'veelbelovende' snelle oplossingen, worden gelanceerd door de intellectueel failliete nomenklatura. We kregen hier onlangs al een voorproefje van in de vorm van de onbevoegde DEI-aanwinst Kaja Kallas, die probeerde de recente toespraak van Mark Carney in Davos te verdraaien tot een pleidooi voor de afschaffing van de Europese soevereiniteit en een verdere centralisatie van de totalitaire macht van de EU. 
In een recent artikel bespraken we hoe sommige landen zich tot China wenden als laatste redmiddel om de periode van 'overleven na de crisis' te overleven. Kort daarna reisde Starmer naar China om wanhopig te smeken om een nieuwe reddingslijn:
Overigens, als zeer leerzaam voorbeeld van de 'transparantie' die inherent is aan beide zijden, volgen hier de reacties van zowel het VK als China na Starmers kruiperige onderdanige gesprek met Xi:
Officiële Chinese verklaring over de gesprekken:
Uitslag uit het VK:
Merk op dat de Chinese versie veel kritische opmerkingen maakt over de verschillende antidemocratische en onvriendelijke excessen van het Westen, terwijl de Britse versie alle gênante kritiek verdoezelt en verhult, waardoor Starmer eruitziet als het kleine, sjofele, nerveuze zwervertje dat hij in Xi's statige aanwezigheid werkelijk was. Zoals gezegd, hebben de Europese elites geen uitweg uit de valkuil van de sunk-cost fallacy: terugkeren zou betekenen dat ze zulke monsterlijke zonden begaan dat ze het levensonderhoud van de hele Europese beschaving hebben verkwist; voor deze criminelen is er geen andere weg dan vooruit. Zet alles op alles en hoop dat je tegenstanders het begeven voordat jij dat doet. Want als het echt misgaat... is er altijd nog de mogelijkheid van een wereldwijde oorlog. |
%26stroke%3Dnone%26strokeWidth%3D3.6)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten