The Ugly Truth of US Biowarfare in Ukraine and Beyond

by Matthew Ehret

March 5, 2022115Views

• Telegram
• Email
• Comments

The statements, views and opinions expressed in this column are solely those of the author and do not necessarily represent those of this site. This site does not give financial, investment or medical advice.

In this Canadian Patriot Podcast, Matt Ehret and Cynthia Chung talk to Jeff J. Brown, author, co-founder of the Bioweapon Truth Commission and the curator of the Global Online Library (BWTC-GOL).

During this interview Jeff provides an overview of biowarfare in the 20th century from the dark days of WWI to the Pentagon’s acquisition of Unit 731 Japanese biological warfare specialists in the wake of WWII. Examples of US/UK abuses of biological warfare in defiance of international laws is also discussed leading us into the heated topic of today’s 13+ Pentagon-managed biolabs in Ukraine which have been a cause of major concern for Russian leadership for years. Jeff additionally takes us through China’s similar concerns with US biolabs littered throughout Asia and much of Africa.

Visit Jeff’s primary website where you can see his research, listen to his podcasts and buy his books

Subscribe to Jeff’s Substack here

https://theduran.com/the-ugly-truth-of-us-biowarfare-in-ukraine-and-beyond/?ml_subscriber=1899608239704643067&ml_subscriber_hash=z0g1

 

Waarom de VS een Nucleaire Basis in Oekraïne Wil 2

Het streven van de Amerikaanse elite naar de hegemonie in de hele wereld is ideologisch gebaseerd op het Amerikaans exceptionalisme, het geloof in de superioriteit van de VS. Dit narcisme is het product van allereerst de overtuiging dat het volk inherent anders is dan alle andere naties, en daardoor uniek is in de wereldgeschiedenis, waardoor Washington voorbestemd blijft om de alleenheerser op aarde te zijn. Net als elke religie en elke ideologie is dit geloof uiteindelijk niets anders dan een gevaarlijke mythe, die telkens weer in grootscheeps bloedvergieten uitloopt. Over dit exceptionalisme verklaarde de voormalige National Security Adviser Zbigniew Brzezinski in 2010 tegenover Der Spiegel: ‘I am very worried that most Americans are close to total ignorant about the world,’ en dat dit ‘an unhealthy condition’ was ‘in a country in which foreign policy has to be endorsed by the people if it is to be pursued. And it makes it much more difficult for any president to pursue an intelligent policy that does justice to the complexity of the world.’ Op de opmerking van de interviewer ‘Yet the American right is still convinced of American exceptionalism’ reageerde Brzezinski dat dit ‘a reaction’ was ‘to the inability of people to understand global complexity or important issues like American energy dependency. Therefore, they search for simplistic sources of comfort and clarity. And the people that they are now selecting to be, so to speak, the spokespersons of their anxieties are, in most cases, stunningly ignorant.’ Brzezinski’s oordeel mag dan wel juist zijn, toch handelt ook de Amerikaanse elite, onder wie beleidsbepalende politici, generaals, CEO’s en bankiers, vanuit de diepe overtuiging exceptionalistisch te zijn, en bezit daardoor de macht over leven en dood van miljarden medemmensen.

In het voorwoord van de heruitgave van het opzienbarende boek The Irony of American History (2010), geschreven door de Amerikaanse protestantse theoloog Reinhold Niebuhr, schrijft de Amerikaanse oud kolonel en emeritus hoogleraar geschiedenis Andrew J. Bacevich dat deze studie ‘het belangrijkste boek’ is dat ‘ooit is geschreven over de buitenlandse politiek van de VS,’ omdat het ‘provides the master key to understanding the myths and delusions that underpin American statecraft.’ Bacevich wijst erop dat:

In Niebuhr’s view, America’s rise to power derived less from divine favor than from good fortune combined with a fierce determination to convert that good fortune into wealth and power. The good fortune came in the form of a vast landscape, rich in resources, ripe for exploitation, and apparently insulated from the bloody cockpit of power politics. The determination found expression in a strategy of commercial and territorial expansionism that proved staggeringly successful, evidence not of superior virtue but of shrewdness punctuated with a considerable capacity for ruthlessness.

In describing America’s rise to power Niebuhr does not shrink from using words like ‘hegemony’ and ‘imperialism.’ His point is not to tag the United States with responsibility for all the world’s evils. Rather, it is to suggest that it does not differ from other great powers as much as Americans may imagine.

Niebuhr has little patience for those who portray the United States as acting on God’s behalf. ‘All men are naturally inclined to obscure the morally ambiguous element in their political cause by investing it with religious sanctity,’ he once observed. ‘This is why religion is more frequently a source of confusion than of light in the political realm.’ In the United States, he continued, ‘The tendency to equate our political with our Christian convictions causes politics to generate idolatry.’ Evangelical conservatism and its growing influence on American politics, which Niebuhr did not live to see, have only reinforced this tendency.

Niebuhr anticipated that the American veneration of liberty could itself degenerate into a form of idolatry. In the midst of World War II, he went so far as to describe the worship of democracy as ‘a less vicious version of the Nazi creed.’ He cautioned that 'no society, not even a democratic one, is great enough or good enough to make itself the final end of human existence.’ Our prophet’s skepticism on this point does not imply that he was antidemocratic. However, Niebuhr evinced an instinctive aversion to anything that smacked of utopianism, and he saw in the American Creed a susceptibility to the utopian temptation, and he suggested provocatively that ‘the evils against which we contend are frequently the fruits of illusions which are similar to our own.’ Although Niebuhr was referring to the evils of communism, his comment applies equally to the present, when the United States contends against the evils of Islamic radicalism. The illusions of Osama bin Laden find their parallel in the illusions of George W. Bush. Each of these two protagonists is intent on radically changing the Middle East. Neither will succeed, but in their efforts they engage in a de facto collaboration that causes enormous mischief and suffering.

Helaas staat de huidige generatie Europese politici en mainstream-journalisten weerloos tegenover het immense gevaar van de Amerikaanse illusies. Dit is opmerkelijk aangezien er voldoende vooral Angelsaksische intellectuelen zijn die gedocumenteerde kritiek op het exceptionalisme hebben geuit. Zo signaleert de Canadese auteur Michael Ignatieff in de introductie van American Exceptionalism and Human Rights (2009)  dat er  drie typen van exceptionalisme zijn:

• exemptionalism (supporting treaties as long as Americans are exempt from them); 
• double standards (criticizing ‘others for not heeding the findings of international human rights bodies, but ignoring what these bodies say of the United States’); 
• legal isolationism (the tendency of American judges to ignore other jurisdictions). 

Daaraan kan worden toegevoegd:

• Absolutization of democracy as a dangerous (and totalitarian) form of idolatry. Niebuhr correctly described the ‘worship of democracy’ as neo-fascist in its spirit, ‘a less vicious version of the Nazi creed.’ He cautioned that ‘no society, not even a democratic one, is great enough or good enough to male itself the final end of human existence.’

Vooruitlopend op de Amerikaanse overwinning in 1945 waarschuwde Niebuhr: 

• The victors would also face the ‘imperial' problem of using power in global terms but from one particular center of authority, so preponderant and unchallenged that its world rule would almost certainly violate basic standards of justice. Such a tragic dilemma is an impressive aspect of our contemporary situation.

• The idea of diffusion of power between different branches of government enshrined in US constitution (which actually disappeared in 1947 with the emergence of national Security State) is applicable to international arena. Otherwise the dangers associated with hegemonic power can't be averted in the international context. Niebuhr, as a realist once noted that ‘no world government could possibly possess, for generations to come, the moral and political authority to redistribute power between nations in the degree in which highly cohesive national communities have accomplished this end in recent centuries.’ However he expressed optimism that the UN can serve as forum in which national policies are subjected to some level of scrutiny of world opinion. Serving as a check on exercising hegemonic power in the international relations. Now we know that Niebuhr is wrong in this respect and subverting UN is a trivial game for a hegemonic power. Still, the great peril for the USA is excessive hubris witch comes with exceptionalism.

The second important contribution to to the studies of American exceptionalism is Anatol Lieven. He correctly linked American exceptionalism with far right nationalism which Wikipedia defined as:

‘Far-right politics or extreme-right politics are right-wing politics to the right of the mainstream centre right on the traditional left-right spectrum. They often involve a focus on tradition as opposed to policies and customs that are regarded as reflective of modernism. They tend to include disregard or disdain for egalitarianism, if not overt support for social inequality and social hierarchy, elements of social conservatism and opposition to most forms of liberalism and socialism.'  

 ‘America keeps a fine house,’ Anatol Lieven writes in his probably best book on the American Exceptionalism (America Right or Wrong An Anatomy of American Nationalism ) ‘but in its cellar there lives a demon, whose name is nationalism.’  In a way US neocons, who commanded key positions in Bush II and Barack Obama administrations  are not that different from Israeli Likud Party.

 

While neocons definitely played an important role in shaping the US policy immediately after 9/11, the origins of aggressive U.S. foreign policy since 9/11 also reflect controversial character of the US national identity, which according to Anatol Lieven embraces two contradictory features.

• ‘The American Creed,’ — a civic nationalism which absolutizes and espouses liberty, democracy, and the rule of law. While it has positive aspects, conversion of  the ‘Creed’ into religious belief creates a strong tendency toward a dangerous ‘messianic’ element in American foreign policy, the desire to extend American values and American democracy to the whole world, irrespective of the needs and desires of others in a manner that closely resembles Bolshevism and especially Trotskyism with its idea of permanent war. 

• Populist (or what is sometimes called ‘Jacksonian’) nationalism, has its roots in an aggrieved (gekrenkt. svh), embittered, and defensive White America, centered largely in the American South. Where the ‘Creed’ is optimistic and triumphalist, Jacksonian nationalism is fed by a profound pessimism and a sense of deep threat to white population personal, social, and religious values. 

Both of those tendencies are much older then 9/11. The first aggressive, expansionist war by the US was the war of 1812. See:American Loyalists, The Most Important War You Probably Know Nothing About - By James Traub Foreign Policy

The War of 1812 matters because it was America’s first war of choice. The United States did not have to declare war on Great Britain on June 18, 1812, to survive as a nation and indeed President James Madison did not want to. The newly founded United States was growing westward but the ‘war hawks’ in Congress pressed for a conflict with America’s former colonial masters in the hope of gaining even more territory to the north. The term ‘hawk’ was coined in the run-up to the War of 1812 and the hawks of U.S. foreign policy have been with us ever since.The War of 1812 was America’s first neocon war. With an audacity that would become familiar, the war hawks appealed to a combination of personal pride — the British navy was forcibly conscripting Americans — and the prospect of material gain — the absorption of British Canada — wrapped up in love of country. No one said the conquest of Canada would be a ‘cakewalk,’ but the hawks were confident the Americans would be greeted as liberators.

These two mutually-exclusive impulses caused wild oscillations of the US foreign policy, especially in the Middle East and influenced the nature of U.S. support for Israel. Due to those oscillations those two contradictory impulses are undermining the U.S. foreign policy credibility in the eyes of the worlds and complicates reaching important national objectives.

Some attribute the term 'American Exceptionalism' to Alexis de Tocqueville — though he never penned the phrase. In reality this term originated by German Marxists who were trying to explain weakness of worker movement in the USA. The idiom was popularized by neo-conservative pundits (aka former Trotskyites) soon after WWII.

In reality the term American Exceptionalism is nothing but a disguised, more ‘politically correct’ reference to America's Janus-faced nationalism. It has some mystical components like long vanished under the hill of financial oligarchy the ‘American dream’ and its German-style refrain 'God bless America.’ What is interesting about ‘God bless America’ is that most founding fathers were Deists, profoundly critical of organized religions and they sought to separate personal — what many of them described as mythologies — from government. They were profoundly respectful of personal religious belief, but saw government as necessarily secular if freedom was to prevail. Not until the religious revivals of the 1820s through the 1860s can you find many identifying religion as a component of American exceptionalism. 

As Martin Woollacott (in 2021 overleden buitenlandredacteur van The Guardian. svh) aptly noted in his review of Anatol Lieven’s book America, Right or Wrong: An Anatomy of American Nationalism ( Guardian):

He cuts through the conformist political rhetoric of America, the obfuscating special language of the ‘American dream,’ or the 'American exception,’ which infects even foreign accounts. Even to use the word ‘nationalism' to describe an American phenomenon is, as he notes, not normal. Americans are not ‘nationalist,' they are ‘patriotic.’ It is a patriotism which too often leaves no room for the patriotism of others, combining a theoretical care for all humanity with, in practice, an ‘indifference verging on contempt’ for the interests and hopes of non-Americans. Nothing could be more distant from 'the decent respect to the opinions of mankind’ recommended to Americans in the early years of their independent existence.

Lieven first paints a picture of an in some ways admirable American ‘civic nationalism,’ based on respect for the rule of law, constitutionality, democracy, and social (but not economic) equality, and a desire to spread these values in the world. But because this nationalism unrealistically holds that such ‘American’ values can be exported at will, it blinds Americans to the different nature of other societies, sustaining the mistaken idea that if only particular rulers or classes can be displaced, ‘democracy’ will prevail — a ‘decapitation' theory which contributed to the decision to attack Saddam. The American campaign to democratize other societies, Lieven says, harshly but fairly, 'combines sloppiness of intellect and meanness of spirit.’ […]

The result, Lieven argues, is that instead of the mature nationalism of a satisfied and dominant state, American nationalism is more akin to that of late developing and insecure states such as Wilhelmine Germany and Tsarist Russia. 

'While America keeps a splendid and welcoming house,’ Lieven writes in his preface, ‘it also keeps a family of demons in its cellar.’

His book supports Mark Twain to the effect that ‘we are blessed with three things in this country, freedom of speech, freedom of conscience and, thirdly, the common sense to practice neither one!’

He also points at the very important side effect of Exceptionalism: ‘America's hypocrisy,’ (see for example Inside "democracy promotion" hypocrisy fair). An outstanding level of hypocrisy in the US foreign policy also is corroborated by other scholars, among them James Hillman in his recent book ‘A Terrible Love of War’ in which he characterizes hypocrisy as quintessentially American (although British are strong competitors). Now after Snowden, Libya, Guantanamo, Abu Ghraib, etc we might appear to be entering a new stage on which ‘The era of easy hypocrisy is over.’

The regime of easy hypocrisy means that America positions itself as a blessed nation created by God and (here’s the rub) therefore privileged in what actions it can take around the world and the nation that can safely ignore international norms, which are created only for suckers. It is above the international law.

http://www.softpanorama.org/Skeptics/Political_skeptic/Nationalism/american_exceptionalism.shtml#Niebuhrs_contribution_to_understanding_of_American_exeptionalism

Al deze levensbedreigende kwalen spelen ook nu weer in de Oekraïne-crisis een doorslaggevende rol. Een imperium waarvan, volgens vriend en vijand, het einde nadert, en dat ‘intellectuele nalatigheid en geestelijke doortraptheid combineert,’ handelt als een ongeleid projectiel in een wereld die toch al ernstig uit balans is, en tot aan zijn nek bewapend. De huidige westerse militaire steun aan het regime in Kiev, dat na een staatsgreep aan de macht kwam in een uiterst corrupt land met neo-nazi’s in zowel de strijdkrachten als de politiek en de bureaucratie, kan in korte tijd leiden tot een nucleair armageddon. Volgende keer meer. 

Oekraiense neo-nazi's. 

Chomsky: Militaire Escalatie VS tegen Rusland

 

   

Inloggen 
Registreren

Noam Chomsky

Interview - C.J. Polychroniou, Other News, DeWereldMorgen vertaaldesk

Chomsky: “Militaire escalatie van de VS tegen Rusland kan leiden tot doodvonnis van de menselijke soort”

De invasie van Rusland in Oekraïne is een ongerechtvaardigde aanval die de geschiedenis zal ingaan als een van de belangrijkste oorlogsmisdaden van de 21e eeuw, betoogt Noam Chomsky, die internationaal erkend wordt als een van de belangrijkste nog levende intellectuelen. De VS moeten kiezen voor urgente diplomatie in plaats van voor militaire escalatie want die zou wel eens “zonder overwinnaars het doodvonnis voor de menselijke soort kunnen betekenen”, aldus Chomsky.

donderdag 3 maart 2022 20:56

Spread the love

 

C.J. Polychroniou: Noam, de invasie van Rusland in Oekraïne heeft de meeste mensen verrast en stuurt schokgolven over de hele wereld. Toch waren er genoeg aanwijzingen dat Poetin behoorlijk opgewonden was geraakt door de uitbreiding van de NAVO naar het Oosten en door de weigering van Washington om zijn ‘rode lijn’ inzake Oekraïne serieus te nemen. Waarom denkt u dat hij uiteindelijk tot een invasie besloot?

Noam Chomsky: Alvorens op de vraag in te gaan, moeten we eerst een paar onweerlegbare feiten op een rijtje zetten. Het meest cruciale feit is dat de Russische invasie van Oekraïne een grote oorlogsmisdaad is. Ze staat op het niveau van de invasie van de VS in Irak en de invasie van Hitler en Stalin in Polen van september 1939, om maar twee saillante voorbeelden te noemen. Het is altijd zinvol om verklaringen te zoeken, maar een verklaring is geen rechtvaardiging, geen verzachting.

Wat de vraag zelf betreft: Er zijn massa’s uiterst zelfverzekerde ontboezemingen over de geest van Poetin. Het gebruikelijke verhaal is dat hij gevangen zit in paranoïde fantasieën; dat hij alleen handelt, omringd door kruiperige hovelingen van het soort dat we hier in de VS ook kennen van wat er nog over blijft van de Republikeinse Partij die naar Mar-a-Lago (buitenverblijf van Trump, nvdr.) trekt voor de zegen van de Leider.

De Russische invasie staat op het niveau van de invasie van de VS in Irak en de invasie van Hitler en Stalin in Polen in 1939.

De stroom van beschimpingen zou accuraat kunnen zijn, maar misschien kunnen we ook eens andere mogelijkheden overwegen. Misschien meende Poetin wat hij en zijn handlangers al jaren luid en duidelijk zeggen. Het zou bijvoorbeeld kunnen zijn dat “aangezien de belangrijkste eis van Poetin is dat de NAVO geen nieuwe leden opneemt – met name Oekraïne of Georgië – er duidelijk geen basis was voor de huidige crisis, als er na het einde van de Koude Oorlog geen uitbreiding was geweest van het bondgenootschap. Of als de uitbreiding had plaatsgevonden in harmonie met de opbouw van een veiligheidsstructuur in Europa waar ook Rusland bij betrokken werd”.

De auteur van deze woorden is de voormalige VS-ambassadeur in Rusland, Jack Matlock, een van de weinige serieuze Ruslandspecialisten in het Amerikaanse corps diplomatique. Hij schreef deze tekst kort voor de invasie begon. Hij concludeert verder dat de crisis “gemakkelijk kan worden opgelost door toepassing van gezond verstand.”

“Proberen Oekraïne los te weken van de Russische invloed was een dwaze en gevaarlijke onderneming.”

“Volgens elke maatstaf van gezond verstand is het in het belang van de Verenigde Staten om de vrede te bevorderen en niet het conflict. Proberen Oekraïne los te weken van de Russische invloed – het openlijk beleden doel van zij die de ‘kleurenrevoluties’ hebben aangezwengeld – was een dwaze en gevaarlijke onderneming. Zijn we de les van de Cubaanse Rakettencrisis zo snel vergeten?”

C.J. Polychroniou: Welke opties blijven er over na de invasie?

Noam Chomsky: Veel zijn het er niet. De minst slechte optie is steun verlenen aan de diplomatieke opties die nog bestaan. Matlock staat niet alleen. Ongeveer dezelfde conclusies over de onderliggende kwesties worden getrokken in de memoires van CIA-chef William Burns, een van de weinige authentieke Ruslandspecialisten. George Kennans[1] nog sterkere standpunt wordt frequent geciteerd en krijgt de steun van voormalig minister van Defensie William Perry.

Ook buiten de diplomatieke gelederen zijn er bekende specialisten in internationale betrekkingen zoals John Mearsheimer en tal van anderen die je moeilijk mainstream kunt noemen.

Het is zo klaar als een klontje. Interne documenten van de VS, vrijgegeven door WikiLeaks, onthullen dat het roekeloze aanbod van Bush II aan Oekraïne om toe te treden tot de NAVO meteen scherpe waarschuwingen ontlokte van Rusland. Moskou zou de groeiende militaire dreiging niet tolereren. En dat is begrijpelijk.

C.J. Polychroniou: Hoe is het uiteindelijk zover kunnen komen?

Noam Chomsky: Eerlijk gezegd weten we niet waarom het besluit is genomen. We weten zelfs niet of het door Poetin alleen is genomen of door de Russische Veiligheidsraad waarin hij de hoofdrol speelt. Er zijn echter enkele dingen die we wél met redelijke zekerheid weten. Zo is er de voorgeschiedenis die werd geschetst door bovengenoemden. Zij zaten op de hoogste plaatsen én in de kern van het VS-planningssysteem.

Het komt er in het kort op neer dat de huidige crisis al 25 jaar aan het broeden is omdat de VS de bezorgdheid van Moskou over de Russische veiligheid minachtend van de hand heeft gewezen, met name de duidelijke rode lijnen van het Kremlin: Georgië en vooral Oekraïne.

C.J. Polychroniou: Deze oorlog had dus vermeden kunnen worden?

Noam Chomsky: Er zijn goede redenen om aan te nemen dat deze tragedie voorkomen had kunnen worden en wel tot de laatste minuut. We hebben het er al eerder en herhaaldelijk over gehad. Over de vraag waarom Poetin juist nú deze misdadige agressie heeft ontketend, kunnen we alleen maar speculeren. De directe achtergrond is echter helemaal niet duister. Hij wordt kundig omzeild maar niet betwist.

Het is gemakkelijk te begrijpen waarom de slachtoffers van de misdaad het onderzoek naar het waarom en naar het afwenden ervan als een onaanvaardbare toegeeflijkheid beschouwen. Het is begrijpelijk, maar het is verkeerd. Als we op de tragedie willen reageren op een manier die de slachtoffers helpt en nog ergere rampen die in het verschiet liggen willen vermijden, is het verstandig en noodzakelijk om zoveel mogelijk te weten te komen over wat er fout is gegaan en hoe de afwikkeling gecorrigeerd had kunnen worden. Heroïsche gebaren zijn misschien bevredigend. Maar ze helpen niet.

Er zijn goede redenen om aan te nemen dat deze tragedie voorkomen had kunnen worden en wel tot de laatste minuut.

Zoals zo vaak word ik herinnerd aan een les die ik lang geleden heb geleerd. Eind jaren zestig nam ik in Europa deel aan een bijeenkomst met enkele vertegenwoordigers van het Nationaal Bevrijdingsfront van Zuid-Vietnam (de ‘Vietcong’). Het was tijdens de korte periode van intens verzet tegen de afschuwelijke misdaden van de VS in Indochina.

Sommige jongeren waren zo woedend dat ze alleen een gewelddadige reactie een passend antwoord vonden op de gruwel die zich daar afspeelde. Zij wilden ruiten ingooien in Main Street en het ROTC (Trainingscentrum voor VS-Reserveofficieren, nvdr.) bombarderen. Wie minder deed dan dat was volgens hen medeplichtig aan de verschrikkelijke misdaden.

De Vietnamezen zagen dat heel anders. Zij waren fel gekant tegen dit soort acties. Zij presenteerden hún model van een effectief protest: een paar vrouwen die in stil gebed de wacht optrekken bij graven van Amerikaanse soldaten die sneuvelden in Vietnam. Zij waren niet geïnteresseerd in wat Amerikaanse tegenstanders van de oorlog rechtvaardig en eervol vonden. Ze wilden overleven.

Het is een les die ik vaak in een of andere vorm heb gehoord van slachtoffers van afschuwelijk lijden in het Zuiden van de wereld. Het voornaamste doelwit van imperialistisch geweld. Een les die we ter harte moeten nemen, aangepast aan de omstandigheden. Vandaag betekent dat een poging doen om te begrijpen waarom deze tragedie zich heeft voorgedaan en wat er gedaan had kunnen worden om ze te voorkomen en om deze lessen toe te passen op wat komen gaat.

Heroïsche gebaren zijn misschien bevredigend. Maar ze helpen niet.

De vraag snijdt diep. Er is geen tijd om deze uiterst belangrijke kwestie hier te bespreken, maar herhaaldelijk is de reactie op een echte of ingebeelde crisis geweest om naar het vuurwapen te grijpen in plaats van naar de olijftak. Het is bijna een reflex, en de gevolgen zijn over het algemeen verschrikkelijk geweest … voor de traditionele slachtoffers.

Het is altijd de moeite waard inspanningen te leveren om iets te begrijpen, om een stap of twee vooruit te denken over de waarschijnlijke gevolgen van wat we doen of niet doen. Dat is een waarheid als een koe, maar het is de moeite waard ze nog eens te herhalen, omdat ze in tijden van gerechtvaardigde hartstocht zo gemakkelijk terzijde wordt geschoven.

Het is natuurlijk een waarheid van hetzelfde koe-gehalte dat de VS en hun bondgenoten het internationale recht zonder blikken of blozen schenden. Maar dat is geen verzachtende omstandigheid voor de misdaden van Poetin.

De opties die overblijven na de invasie zijn klein. De minst slechte is steun verlenen aan de diplomatieke opties die nog bestaan in de hoop een resultaat te bereiken dat niet te ver afstaat van wat een paar dagen geleden nog erg waarschijnlijk haalbaar was: de neutraliteit van Oekraïne in Oostenrijkse stijl en een soort Minsk II-federalisme binnen het land.

Het is altijd de moeite waard om een stap of twee vooruit te denken over de waarschijnlijke gevolgen van wat we doen of niet doen.

Die optie is vandaag al een stuk moeilijker te bereiken dan vorige week. En er zal noodzakelijkerwijs een ontsnappingsluik voor Poetin moeten inzitten, zo niet zullen de resultaten voor Oekraïne en alle andere betrokkenen nog schrijnender zijn, misschien zelfs onvoorstelbaar.

Van gerechtigheid is hier weinig sprake. Maar wanneer heeft gerechtigheid gezegevierd in internationale zaken?

C.J. Polychroniou: Is het nodig om de ontstellende (voor)geschiedenis hier nog maar eens te overlopen?

Noam Chomsky: Of je het nu leuk vindt of niet, de keuzes zijn vandaag gereduceerd tot een lelijke uitkomst die Poetin eerder beloont dan straft voor zijn daad van agressie – of voor zijn start van de finale oorlog. Het kan een bevredigend gevoel geven om de beer in een hoek te drijven van waaruit hij wanhopig zal uithalen – en dat kan hij. Dat is niet verstandig.

Intussen moeten we alles in het werk stellen om zinvolle steun te verlenen aan zij die hun vaderland dapper verdedigen tegen wrede agressors. Aan wie aan de gruwelen ontsnappen en aan de duizenden moedige Russen die zich met het grootst mogelijk persoonlijk risico openlijk verzetten tegen de misdaad van hun staat. Laat dit een les zijn voor ons allen.

Het kan een bevredigend gevoel geven om de beer in een hoek te drijven van waaruit hij wanhopig zal uithalen. Dat is niet verstandig.

En we moeten ook proberen manieren te vinden om een veel bredere klasse van slachtoffers te helpen: die van al het leven op aarde. Deze catastrofe vond plaats op een moment waarop alle grote mogendheden, en wij allemaal, zouden moeten samenwerken om de grote plaag van de milieuvernietiging onder controle te krijgen. Die eist vandaag al een onverbiddelijke tol die binnenkort fataal kan zijn. Op dat vlak moeten er snel grote inspanningen worden geleverd.

Om het overduidelijke duidelijk te maken: het IPCC (Intergovernmental Panel on Climate Change, nvdr.) heeft zojuist de meest recente en verreweg de meest onheilspellende van zijn regelmatige evaluaties gepubliceerd over hoe (snel) we afstevenen op een catastrofe.

Intussen worden de noodzakelijke maatregelen geblokkeerd en zelfs teruggedraaid, terwijl broodnodige middelen worden besteed aan vernielzucht en de wereld op koers ligt om het gebruik van fossiele brandstoffen weer uit te breiden, waaronder de gevaarlijkste en gemakkelijkst voorhanden zijnde brandstof: steenkool.

Deze catastrofe vond plaats op een moment waarop alle grote mogendheden zouden moeten samenwerken om de milieuvernietiging onder controle te krijgen.

Een meer groteske crisissituatie kon door een boosaardige demon nauwelijks worden bedacht. Het kan niet genegeerd worden. Elk moment telt.

C.J. Polychroniou: Gaat het hier om eens schending van het internationaal recht?

Noam Chomsky: De Russische invasie is een duidelijke schending van artikel 2, lid 4, van het VN-Handvest dat het dreigen met of gebruiken van geweld tegen de territoriale integriteit van een andere staat verbiedt. Toch probeerde Poetin tijdens zijn toespraak op 24 februari juridische rechtvaardigingen voor de invasie aan te dragen. Rusland haalt onder meer Kosovo, Irak, Libië en Syrië aan als bewijs dat de VS en hun bondgenoten het internationaal recht herhaaldelijk schenden.

C.J. Polychroniou: Hoe sta je tegenover Poetins juridische rechtvaardigingen voor de invasie van Oekraïne en tegenover de toepassing van het internationaal recht sedert het einde van de Koude Oorlog?

Noam Chomsky: Er valt niets te zeggen over de poging van Poetin om zijn agressie juridisch te rechtvaardigen. De verdienste van zijn rechtvaardiging is nihil.

Proces van Neurenberg. Foto: Wikimedia Commons / CC0 1.0

Natuurlijk is het waar dat de VS en hun bondgenoten het internationale recht zonder blikken of blozen geschonden hebben, maar dat is geen rechtvaardiging voor Poetins misdaden. Kosovo, Irak en Libië hebben echter wel directe implicaties voor het conflict over Oekraïne.

De inval in Irak was een schoolvoorbeeld van de misdaden waarvoor de nazi’s in Neurenberg werden opgehangen: pure agressie zonder aanleiding. En een klap in het gezicht van Rusland.

De inval in Irak was een schoolvoorbeeld van de misdaden waarvoor de nazi’s in Neurenberg werden opgehangen.

Ondertussen zijn we op een cruciaal punt in de menselijke geschiedenis aanbeland waarop meningsverschillen kunnen leiden tot een doodvonnis voor de mensheid.

In het geval van Kosovo werd beweerd dat de agressie van de NAVO (dat wil zeggen de agressie van de VS) “illegaal maar gerechtvaardigd” was op grond van het feit dat de bombardementen werden ondernomen om een einde te maken aan voortdurende wreedheden. Die uitspraak kwam onder meer van de Internationale Commissie voor Kosovo onder voorzitterschap van Richard Goldstone.

Dat oordeel vereiste echter een omkering van de chronologie. Het bewijs is overweldigend dat de stortvloed van wreedheden het gevolg was van de invasie: voorspelbaar, voorspeld, voorzien. Bovendien waren er diplomatieke opties beschikbaar, [maar] zoals gewoonlijk werden die genegeerd ten gunste van geweld.

Hoge Amerikaanse functionarissen bevestigen dat het in de eerste plaats de bombardementen op de Russische bondgenoot Servië waren – zonder ze zelfs maar van tevoren in te lichten – die de Russische pogingen ongedaan maakten om na de Koude Oorlog, samen met de VS, op de een of andere manier een Europese veiligheidsorde op te bouwen.

Die ommekeer werd nog versneld door de invasie van Irak en de bombardementen op Libië nadat Rusland ermee had ingestemd geen veto uit te spreken over een resolutie van de VN-Veiligheidsraad. Een resolutie die de NAVO overigens meteen begon te schenden. Gebeurtenissen hebben gevolgen maar de feiten worden vaak verborgen gehouden binnen het doctrinaire systeem.

De status van het internationaal recht is in de periode na de Koude Oorlog niet veranderd, zelfs niet in woorden, laat staan in daden. President Clinton maakte duidelijk dat de VS niet van plan waren zich aan de internationale wetten te houden.

Gebeurtenissen hebben gevolgen maar de feiten worden vaak verborgen gehouden binnen het doctrinaire systeem.

De Clintondoctrine stelde dat de VS zich het recht voorbehielden “unilateraal op te treden indien nodig”, inclusief “unilateraal gebruik van militaire macht” ter verdediging van vitale belangen zoals “het verzekeren van een onbelemmerde toegang tot belangrijke markten, energievoorraden en strategische hulpbronnen”. Zijn opvolgers en ieder ander die straffeloos de wet kan overtreden deden dat ook.

Ik wil daarmee niet zeggen dat het internationaal recht van nul en generlei waarde is. Het heeft een toepassingsgebied en het is in sommige opzichten een nuttige norm.

C.J. Polychroniou: Het doel van de Russische invasie lijkt te zijn de regering-Zelenski ten val te brengen en een pro-Russische regering in de plaats te stellen. Maar wat er ook gebeurt, Oekraïne gaat een afschrikwekkende toekomst tegemoet vanwege zijn besluit om een pion te worden in de geostrategische spelletjes van Washington.

Hoe groot is in dit verband de kans dat economische sancties Rusland ertoe zullen brengen Moskou’s houding ten opzichte van Oekraïne te wijzigen? Of zijn de economische sancties op iets groters gericht, zoals op het ondermijnen van Poetins controle binnen Rusland of van het verzwakken van de banden met landen als Cuba, Venezuela en mogelijk zelfs China?

Foto: Poetin en Xi. Bron: http://en.kremlin.ru/

Noam Chomsky: Oekraïne heeft misschien niet de meest verstandige keuzes gemaakt, maar het had niet de opties waarover de imperialistische staten beschikken. Ik vermoed dat de sancties Rusland tot nog grotere afhankelijkheid van China zullen drijven. Tenzij het roer drastisch wordt omgegooid, is Rusland een kleptocratische petrostaat die afhankelijk is van een hulpbron die we sterk moeten afbouwen als we niet willen dat het binnenkort gedaan is met ons allemaal.

Ik vermoed dat de sancties Rusland tot nog grotere afhankelijkheid van China zullen drijven.

Het is niet duidelijk of Poetins financiële systeem een scherpe aanval kan weerstaan, door sancties of andere middelen. Reden te meer om hem, desnoods met een wrange glimlach, een ontsnappingsluik aan te bieden.

C.J. Polychroniou: Westerse regeringen, de belangrijkste oppositiepartijen, waaronder de Labourpartij in het Verenigd Koninkrijk en de media zijn begonnen aan een chauvinistische anti-Russische campagne. De doelwitten zijn niet alleen de Russische oligarchen, maar ook musici, dirigenten en zangers, en zelfs voetbaleigenaars zoals Roman Abramovitsj van Chelsea FC.

Rusland is na de invasie zelfs verbannen van Eurovisie in 2022. Is dat dezelfde reactie die de media en de internationale gemeenschap in het algemeen ten aanzien van de VS hebben vertoond na de invasie en de daaropvolgende vernietiging van Irak?

Noam Chomsky: Uw wrange opmerking is zeer toepasselijk. En we kunnen doorgaan op een manier die maar al te bekend is.

C.J. Polychroniou: Denkt u dat de invasie een nieuw tijdperk van aanhoudende strijd tussen Rusland (mogelijk in alliantie met China) en het Westen zal inluiden?

Noam Chomsky: Het is moeilijk te zeggen waar de as zal neerdwarrelen – en dat zou wel eens geen metafoor kunnen zijn. Tot nu toe houdt China zich koest en zal het waarschijnlijk proberen zijn uitgebreide programma van economische integratie van een groot deel van de wereld binnen zijn groeiende mondiale systeem gewoon verder te zetten. Een paar weken geleden nam China Argentinië nog op in haar Belt-and-Road-initiatief terwijl het gezapig toekijkt hoe rivalen zichzelf vernietigen.

We staan op een cruciaal punt in de menselijke geschiedenis. Dat kan niet worden ontkend en het kan zeker niet worden genegeerd.

Zoals we al eerder hebben besproken, betekent deze betwisting misschien zelfs een doodvonnis voor onze soort. Er zullen geen overwinnaars zijn. We staan op een cruciaal punt in de menselijke geschiedenis. Dat kan niet worden ontkend en het kan zeker niet worden genegeerd.

 

C.J. Polychroniou is een politiek wetenschapper/politiek econoom, auteur en journalist. Hij gaf les en werkte als vorser aan talrijke universiteiten en onderzoekscentra in Europa en in de Verenigde Staten. 

Het artikel ‘Chomsky: US Military escalation against Russia would have no victors‘ verscheen oorspronkelijk op de website van Other News en werd vertaald door Jan Reyniers. 

https://www.dewereldmorgen.be/artikel/2022/03/03/chomsky-militaire-escalatie-van-de-vs-tegen-rusland-kan-leiden-tot-doodvonnis-van-de-menselijke-soort/