Zoeken in deze blog 🔎🔎

zaterdag 14 september 2019

Rusland heeft geen agressieve plannen

Het grootste gevaar voor de wereldvrede gaat uit van de NATO en Amerika in het bijzonder. Wanneer je dit zo zegt in Nederland dan ben je een Russenvriend en – of een complotdenker. Is er toch nog een gesprek mogelijk dan hoor je als eerste: “Ja, maar de Russen kunnen er ook wat van.”
Dat de Russen er wat van kunnen zal zeker, maar waar blijkt dat uit? Mij is bijvoorbeeld uit de laatste drie decennia geen voorval bekend waar Rusland de soevereiniteit van een ander land heeft geschaad. (Uitzondering op deze stelligheid is Zuid-Ossetië 2008, deze oorlog is zeer lastig te beoordelen)
Nederland doet vlijtig mee
In tegenstelling tot de NAVO, met als leidende macht Amerika, houdt Rusland zich tamelijk secuur aan het handvest van de Verenigde Naties.
Want laten we er geen misverstanden over bestaan: Het bombarderen van een ander soeverein land is volgens internationaal recht en het VN-handvest gewoon verboden en daarmee een oorlogsmisdaad. Dit handvest wordt door de NAVO (-lidstaten) met voeten gestreden.
Of, hoe zou u het vinden wanneer Polen zo af en toe een bommetje op Schiphol gooit omdat ze onze politiek afkeurt?
VS Strategie
In de VS is onlangs een zeer informatief strategiedocument van de RAND Corporation gepubliceerd. Ook al heeft Rusland volgens dit document geen agressieve bedoelingen wijst dit document toch de weg om Rusland op de knieën te krijgen.
Wanneer je in Nederland zou zeggen dat Amerika Rusland op de knieën wil krijgen, wordt je ook dan weer als complotdenker gedeformeerd. In Amerika zijn deze denktanks heel open over deze geostrategieën, in de Nederlandse pers geen woord hierover.
De RAND Corporation is een denktank, opgericht in 1948. Aanvankelijk adviseerde zij alleen het Amerikaanse leger, maar is sindsdien sterk gegroeid en beïnvloed inmiddels het beleid op vele gebieden, zoals economie en gezondheidszorg.
RAND Corporation is waarschijnlijk een van de meest invloedrijke denktanks in de VS. Donald Rumsfeld en Condoleezza Rice hebben onder andere voor deze organisatie gewerkt, maar ook ongeveer 30 Nobelprijswinnaars die tijdens hun werk voor RAND hun Nobelprijs hebben gekregen.
De plannen van de RAND Corporation zijn meestal strategieën op lange termijn. Zo ontwikkelde RAND al in 1972 de strategie om de Koude Oorlog te winnen en de Sovjet Unie onderuit te halen. In 1980 voerde Reagan dit plan uit, wat in 1989 tot het faillissement van de Sovjet Unie leidde.
Wanneer RAND iets publiceert, is het meestal de moeite waard om dit nauwkeurig te lezen. Ze hebben de geschiedenis al meer dan eens aanzienlijk beïnvloed.
Van de RAND Corporation verscheen kortgeleden een nieuw strategiedocument met de titel “Overextraining and Unbalancing Russia“.
In het document worden 47 maatregelen voorgesteld die Rusland zouden kunnen verzwakken. De mogelijkheden en risico ‘ s van elke maatregel worden beoordeeld met drie waardes: laag, matig of hoog. De waardering geldt: 1- Waarschijnlijkheid, van een succesvolle overbelasting van Rusland, 2- Voordelen, 3- Kosten en Risico’s.
In de inleiding vertelt RAND trots over zijn strategie van 1972 en zijn successen en besluit met de woorden:
“Dit nieuwe rapport past het concept toe op het huidige Rusland. Een Team van RAND-deskundigen ontwikkelde economische, geopolitieke, ideologische, militaire en media-opties en met de waarschijnlijkheid van succes, voordelen, risico’s en kosten.“

Complottheorie
Wie beweert dat het een complottheorie is dat de VS Rusland wil verzwakken, is ofwel onwetend, of een Amerikaanse propagandist. In de conclusie van het strategiedocument is te lezen:
Rusland streeft niet naar militaire pariteit met de VS en kan op een aantal militaire acties van de VS (bijvoorbeeld toegenomen aanwezigheid van de marine) helemaal niet reageren. Andere Amerikaanse militaire acties (bijvoorbeeld, de strijdkrachten dichter bij de Russische grens brengen) kan duurder worden voor de VS dan voor Rusland.
In duidelijkere taal heet dit:
Het verslag zegt heel eerlijk dat er geen Russische dreiging is, zoals de VS officieel rond toetert. Rusland is niet eens op zoek naar “pariteit”, d.w.z.: Rusland wil niet eens zo sterk zijn als de VS. En sterker al helemaal niet. Diegenen die er genoegen mee nemen dat zij in militair opzicht zwakker zijn dan hun tegenstanders, hebben zeker geen agressieve bedoelingen.
Bovendien wordt in het verslag heel duidelijk gesteld dat de huidige media en de politieke roep om een grotere militaire aanwezigheid van de VS dichter bij de Russische grens, in de Baltische Staten, Polen of Georgië, niets anders is dan een stap om Rusland tot dure antwoorden te dwingen.
En wat doen de boze Russen? Niet alleen hebben ze geen agressieve bedoelingen, ze worden zelfs niet tot reacties uitgelokt en laten zich niet provoceren! Hoe moet je met zulke vijanden omgaan?
Dit zijn citaten uit de USA
Dit zijn geen complottheorieën, noch Russische Propaganda. Dit zijn originele citaten uit een Amerikaans strategiedocument.
Hier volgen enkele voorbeelden die RAND voorstelt om Rusland te verzwakken.
Economische druk
Er wordt voorgesteld de olie- en gasproductie te verhogen om Rusland te verzwakken. Door Rusland van de Europese markt te verdrijven. Een schurk die hier aan Nord Stream 2 denkt.
RAND geeft echter toe dat dit in normale concurrentie niet mogelijk is, omdat Russisch gas veel goedkoper is dan Amerikaans gas. In dit verband moeten de aangekondigde sancties tegen Nord Stream 2 worden begrepen. Tegen deze achtergrond moet men nu ook verklaringen zien van Duitse politici die tegen Nord Stream 2 zijn. Deze politici zijn bereid hogere energieprijzen te accepteren ten koste van Duitsland om de Amerikaanse geopolitiek te ondersteunen.
Ook verdere sancties tegen Rusland geeft RAND als optie. RAND schrijft heel eerlijk dat dit alleen effectief is als andere landen hetzelfde doen. De volgende keer wanneer de media en de politiek spreken over de sancties tegen Rusland – of het nu gaat om nieuwe of om uitbreiding van de bestaande sancties – moet iedereen zich op zijn laatste nu ervan bewust zijn dat het er niet om gaat Rusland te straffen voor zijn vermeende misdaden, maar alleen om de VS bij zijn geopolitieke belangen te helpen.
Maatregelen die kosten voor Rusland kunnen genereren.
Er worden zes mogelijke maatregelen genoemd, waarvan er drie als veelbelovend worden beschouwd. Dit zijn: het leveren van dodelijke wapens aan Oekraïne, het vergroten van de steun aan islamisten in Syrië en het streven naar een “liberalisering” van Wit-Rusland.
Wat leren we hiervan? De VS heeft er geen belang bij de oorlog in Oekraïne te beëindigen. Integendeel:
Een toename van de Amerikaanse wapens en het Amerikaans advies aan Oekraïne moet nauwkeurig in evenwicht zijn als je de kosten voor Rusland wilt verhogen zonder het conflict uit te breiden, wat dan Rusland aanzienlijke voordelen zou opleveren.
In duidelijke taal: de VS wil het conflict verergeren, maar niet zoveel dat Rusland gedwongen wordt daadwerkelijk in te grijpen. Dan namelijk zou Kiev geen kans hebben en de Oekraïne zou voor de VS verloren zijn.
Hetzelfde geldt voor een toenemende steun aan islamisten in Syrië. Wie zegt dat de USA islamistische terroristen steunt, is een complotdenker. In de Verenigde Staten is echter de CIA operatie “Timber Sycamore”al lang bekend, waarbij de CIA door steun van radicale krachten de Syrische oorlog pas echt is begonnen. Het RAND papier spreekt beleefd van” rebellen” en niet van “islamisten”, maar er zijn naast de Koerden geen andere rebellen in Syrië behalve Islamisten. En met de Koerden had Assad het nog eens kunnen worden.
Zelfs in Wit-Rusland gaat het in de VS niet om democratie en welvaart voor het volk. De “liberalisering” van het land betekent de omverwerping van Loekasjenko, die een nauwe bondgenoot van Rusland is. De Verenigde Staten proberen al tientallen jaren een soort Maidan te organiseren in Minsk, tot nu toe zonder succes.
Wat we de laatste jaren hebben kunnen zien, staat ook in het strategiedocument:
de NAVO moet meer manoeuvres uitvoeren aan de Russische grenzen.
De NAVO doet al jaren meer in de Baltische staten en Oekraïne, en zelfs in de Zwarte Zee. RAND Corporation schat de voordelen hiervan als laag in, de kosten en risico’s echter hoog. Onze media en politici verkopen dit spelen met vuur aan de Russische grens als noodzakelijk.
Informatie oorlog
Ook gaat het in het strategiepapier over de informatieoorlog, die volgens de westerse media helemaal niet bestaat, althans niet voor het Westen. De westerse media brengen daarom altijd de waarheid naar voren, terwijl de Russische media altijd Propaganda verspreiden. Zo leren we het dagelijks van de media en de politiek.
Van RAND leren we dat het tegenovergestelde het geval is. Er is een open discussie over maatregelen om het vertrouwen van de Russen in verkiezingen te ondermijnen, corruptieschandalen in Rusland te thematiseren en protesten in Rusland aan te wakkeren. Onafhankelijk of deze zaken wel of niet waar zijn, over waarheid staat in het papier niets. Het gaat alleen om de invloed op het volk. Bij verkiezingen in Rusland bijvoorbeeld, moet dan worden gemeld dat er onregelmatigheden hebben plaats gevonden, zelfs wanneer de OVSE-waarnemers iets anders melden.

Al deze inspanningen waren de afgelopen 19 jaar, sinds Poetin aan de macht is, waar te nemen. Tot nu toe hebben al deze verzonnen verhalen geen noemenswaardig effect gehad, zoals RAND ook opmerkt.
RAND vindt het wel veelbelovend om de reputatie van Rusland in het buitenland te schaden. In dit verband moet vooral worden beweert dat “Rusland terug wil naar oude grootte”. Rusland zoveel mogelijk uitsluiten van internationale organisaties en grote gebeurtenissen in Rusland moet het Westen boycotten.
Komt u dit bekend voor?
Rusland was het enige land in de geschiedenis dat werd uitgesloten van het Olympisch Comité vanwege een zogenaamd dopingschandaal en Rusland was ook het enige land in de geschiedenis dat geen stemrecht had in de Raad van Europa. Allemaal toeval?
Op de website van RAND Corporation is een samenvatting van dit bericht te lezen.

Imperial Wars of Aggression

Video: Imperial Wars of Aggression. Interview with Syrian Scientist Dr. Ayssar Midani

“We Wrestle Not Against Flesh and Blood, but Against Powers, Against the Rulers of the Darkness of this World, Against Spiritual Wickedness in High Places.” (Epistle to the Ephesians 6:12, New Testament)
***
“Hegemony” is a sanitized word “vomited” up by colonial media “news” reports.
The word pretends to describe the myriad ways in which a country or countries criminally destroy prey countries to assert their dominance, their control, and their privileged access over stolen resources.
Imperialists collectively “punish” prey countries with fake captagon-fuelled “revolutions”, economic warfare, terrorism, the destruction of country-sustaining infrastructure, assassinations of leading scientists, the destruction of historical artifacts and myriad other ways.
Consent is fabricated in such a way that domestic populations in the imperial countries themselves are led to believe that they will somehow benefit, but they too are being plundered and looted.
Imperial warfare is also class warfare. The plundered wealth rushes upwards to the oligarch classes that create the wars.
Multitudes globally pay the price in death and disease and starvation and dispossession. There’s nothing humanitarian about any of this.
The interview below with Syrian Scientist and antiwar activist Dr. Ayssar Midani lays bare the converging lies that grease the wheels of imperial wars of aggression.
Video
*
*
Note to readers: please click the share buttons above or below. Forward this article to your email lists. Crosspost on your blog site, internet forums. etc.
Dr. Ayssar Midani is a prominent Syrian scientist and anti-war activist based in France. She is the chairperson of NOSTIA, a network and community of expatriate Syrian Scientists, Technologists and Innovators.
Mark Taliano is a Research Associate of the Centre for Research on Globalization (CRG) and the author of Voices from Syria, Global Research Publishers, 2017. Visit the author’s website at https://www.marktaliano.net.
Featured image is from the author

Order Mark Taliano’s Book “Voices from Syria” directly from Global Research.
Mark Taliano combines years of research with on-the-ground observations to present an informed and well-documented analysis that refutes  the mainstream media narratives on Syria. 

Voices from Syria 

ISBN: 978-0-9879389-1-6
Author: Mark Taliano
Year: 2017
Pages: 128 (Expanded edition: 1 new chapter)
List Price: $17.95
Special Price: $9.95 

9/11 was an inside job

Daniel Sunjata: 9/11 was an inside job (part 1)

In an exclusive interview with RT, "Rescue Me" Actor Daniel Sunjata explains his demand for a new 9/11 independent investigation. He says truth will reveal September 11th was an inside job.

https://www.youtube.com/watch?v=mB3gwgBVUyw

Mounting Evidence 9/11

MSNBC Reporter: "That Is The Building That Is Going To Go Down Next"

From the book Mounting Evidence: Why We Need a New Investigation Into 9/11:

With the building visible behind her, the network's Ashleigh Banfield announced "that is the building that is going to go down next ... there's no way they can stabilize it" 

https://www.youtube.com/watch?v=vFHyAr5oO9I&feature=youtu.be&fbclid=IwAR1EDAz3SHtk3DPjFwmoJZRn9LR-T3myBuXC-79bLET_D-6fkdb6FmwQAPg

vrijdag 13 september 2019

New Yorker: Going Home with Wendell Berry

The New Yorker Interview

Going Home with Wendell Berry

The writer and farmer on local knowledge, embracing limits, and the exploitation of rural America.


Two and a half years ago, feeling existentially adrift about the future of the planet, I sent a letter to Wendell Berry, hoping he might have answers. Berry has published more than eighty books of poetry, fiction, essays, and criticism, but he’s perhaps best known for “The Unsettling of America,” a book-length polemic, from 1977, which argues that responsible, small-scale agriculture is essential to the preservation of the land and the culture. The book felt radical in its day; to a contemporary reader, it is almost absurdly prescient. Berry, who is now eighty-four, does not own a computer or a cell phone, and his landline is not connected to an answering machine. We corresponded by mail for a year, and in November, 2018, he invited me to visit him at his farmhouse, in Port Royal, a small community in Henry County, Kentucky, with a population of less than a hundred.

Berry and his wife, Tanya, received me with exceptional kindness, and fed me well. Berry takes conversation seriously, and our talks in his book-lined parlor were extensive and occasionally vulnerable. One afternoon, he offered to drive me around Port Royal in his pickup truck to show me a few sights: the encroachment of cash crops like soybeans and corn on nearby farms, the small cemetery where his parents are buried, his writing studio, on the Kentucky River. Berry’s connection to his home is profound—several of his novels and short stories are set in “Port William,” a semi-fictionalized version of Port Royal—and his children now run the Berry Center, a nonprofit dedicated to educating local communities about sustainable agriculture. Our correspondence would continue, but, before I left, Berry gave me a broadside letterpress of his poem “A Vision.” I think often of some of its final lines, which clarify, for me, what it means to truly know a place:

Memory,
native to this valley, will spread over it
like a grove, and memory will grow
into legend, legend into song, song
into sacrament.

This interview has been edited and condensed for clarity.

In the “The Art of Loading Brush,” the collection of essays and stories that you published in 2017, you write about the future being a meaningless idea, or at least not a terribly useful idea.

Every generation is a bridge between something that’s past and something that’s coming. One of my favorite examples is Edwin Muir, who was born in Orkney, in Scotland. For thirty centuries, everything had been much the same. The literature of his boyhood was the ballads and the Bible and Robert Burns. And then his family picked up and moved to Glasgow, right into the middle of the industrial revolution. And several of them died! It’s heartbreaking! They died of uprootedness. Muir survived, and his autobiography is essential work for me. He and his wife, Willa, became Kafka’s translators. He was in Prague when the communists took over. So, all the way from the old, old tradition into the modern nightmare, you might say.

A lot of people now come of age in places that feel like no place—a kind of vague American landscape, sculpted in part by corporations—which occasionally makes me wonder if homesickness, as a human experience, is itself on the verge of extinction.




By Amanda PetrusichGoing Home with Wendell Berry

The writer and farmer on local knowledge, embracing limits, and the exploitation of rural America.

Wendell Berry's Dissent. A Must Read




Wendell Berry’s lifelong dissent.  




At a time when political conflict runs deep and erects high walls, the Kentucky essayist, novelist, and poet Wendell Berry maintains an arresting mix of admirers. Barack Obama awarded him the National Humanities Medal in 2011. The following year, the socialist-feminist writer and editor Sarah Leonard published a friendly interview with him in Dissent. Yet he also gets respectful attention in the pages of The American Conservative and First Things, a right-leaning, traditionalist Christian journal.



More recently, The New Yorker ran an introduction to Berry’s thought distilled from a series of conversations, stretching over several years, with the critic Amanda Petrusich. In these conversations, Berry patiently explains why he doesn’t call himself a socialist or a conservative and recounts the mostly unchanged creed underlying his nearly six decades of writing and activism. Over the years, he has called himself an agrarian, a pacifist, and a Christian—albeit of an eccentric kind. He has written against all forms of violence and destruction—of land, communities, and human beings—and argued that the modern American way of life is a skein of violence. He is an anti-capitalist moralist and a writer of praise for what he admires: the quiet, mostly uncelebrated labor and affection that keep the world whole and might still redeem it. He is also an acerbic critic of what he dislikes, particularly modern individualism, and his emphasis on family and marriage and his ambivalence toward abortion mark him as an outsider to the left.

Political Hustlers

Avalanche-level liar Trump learned art of deception from the pros: US corporations

Before there was Trump there was a corporate stranglehold on false claims and campaigns that had a singular purpose to mislead.

On the arrogance of the European elite

  Ulrike Guérot, German political thinker and founder and director of the European Democracy Lab (EDL), on the arrogance of the European eli...