Israel as a Rogue State 74

http://www.haaretz.com/jewish-world/who-is-the-we-that-the-jewish-community-stands-for-1.299631

  * Published 07:48 02.07.10
    * Latest update 07:48 02.07.10

Who is the 'we' that the Jewish community stands for?

The increasing black-or-white, with-us-or-against-us nature of
American Jewish life is going to be a loser for the Jewish people,
even if it is a winner for Israel.

By Jay Michaelson,

Peoplehood and support of Israel are two major values of the American
Jewish community. But they are in direct conflict, both in principle
and in practice.

In principle, the values of peoplehood and Israel are on a natural
collision course. Peoplehood - the notion that we are all united
purely by dint of being members of the Jewish people - does not have
a geographic or ideological center. It does not have a particular end
in mind, except more peoplehood and more continuity. And it has very
little actual content. This, as I've explored in these pages, is both
its great strength, as it unites everybody, and its potential great
weakness, since it is low on direction and inspiration.

Support for Israel, in contrast, has a geographic and ideological
center. It does have a particular purpose. And it has a great deal of
actual content, which we argue about all the time: How Jewish should
the Jewish state be? How democratic? How secure? How just? We can
argue about it because there is something there to argue about.

As such, the trajectories of peoplehood and support for Israel often
diverge. And as we have seen lately, in practice, this divergence is
actual, not theoretical.

One of the values of peoplehood is inclusion: creating a Jewish
community where participation is open to people of different
generations, different sexualities and gender orientations, different
nationalities, different levels of education and so forth. But if we
want a community that stands for something - for example, support for
the existence of the State of Israel - then we are by definition
excluding those who do not share that value.

This may be the right decision, but let's be clear that it is a
decision. There are hundreds of thousands (perhaps millions) of Jews
who say that the State of Israel should not exist as a Jewish state
in its current form. Does the Jewish community (as represented by its
federations, funders, synagogues and other establishment
institutions) want to include them? Or does the community want to say
that their opinions are too far beyond the pale of where we are as a
community? These are two different, valid and competing values:
inclusion on the one hand, support for Israel on the other.

Of course, this principled conflict begs the question of who calls
the shots - that is, who the "we" is. Who determines what the "Jewish
community" stands for? We don't actually take a vote of everyone who
identifies as Jewish, right? In practice, we heavily weight the votes
of those who affiliate more, organize more and, of course, write big
checks. This, too, may be the right decision: Without those big
checks, our Jewish institutions would not exist, and so it makes
perfect sense to care more about what philanthropists think than
about what some vaguely disaffected average Jew on the street thinks.
But let's be clear that this prioritization is also a de facto
decision.

Once again, this makes plenty of sense. Consider the funders who, in
the San Francisco Bay Area, said that they would not give any money
to programs that promote an anti-Israel agenda. They didn't say that
such views should not be expressed - only that they wouldn't pay for
them. When it's put that way, who can argue?

And it's not that those same funders required a Lieberman-esque
loyalty oath or a statement in support of the settlements. Rather, in
the words of the controversial San Francisco federation funding
policy, a funded program simply may not "advocate for, or endorse,
undermining the legitimacy of Israel as a secure, independent,
democratic Jewish state, including through participation in the
Boycott, Divestment and Sanctions (BDS) movement, in whole or in
part."

None of these decisions is ipso facto unreasonable. Yes, some have
noted that "secure" is what lawyers call a weasel word, since it
could exclude just about anyone from consideration, depending on how
it's interpreted. (Then again, "democratic" might exclude Yisrael
Beiteinu.) And yes, it's unclear why all forms of the BDS movement
are so treyf as to be excluded even from participating in federation
events. But surely those who donate money are entitled to determine
how it is spent.

The point, however, is not that such decisions are right or wrong,
entitled or not - only that they are diametrically opposed to the
promotion of Jewish peoplehood. They choose the value of supporting
Israel over the value of including all Jews in participation in the
organized Jewish community.

Though this may seem obvious, it clearly isn't, judging by the way
this intra-communal conflict has played out on the ground. For
example, I recently participated in a panel in the Bay Area called
"Queer Perspectives on Zionism: Talking About Israel in the LGBT
Community." The idea was to provide a space to address two kinds of
alienation: that felt by critics of Israel who feel unsafe expressing
their views in the Jewish community, and the one experienced by
supporters of Israel who feel unsafe expressing their views in the
lesbian, gay, bisexual and transgender community, which tends to tilt
leftward on these issues. (Full disclosure: My organization, Nehirim,
receives funding from the Jewish Community Federation of San
Francisco, and the panel was produced by the Israeli Consulate in San
Francisco.)

In helping to assemble a diverse panel, I ran into problems. I spoke
with tenured professors afraid to express their critical-of-Israel
views in public. I spoke to rabbinical students who said that they
didn't wrestle with Israeli politics because they didn't care about
Israel in the first place. I had several people refuse to be on the
panel because they feared for their jobs. And yet, of my eventual
co-panelists, three out of four supported the federation policy, and
many attendees said it was just no big deal.
Well, whether the federation policy is right or wrong, it clearly is
a big deal, because it's got people running scared in a way that I've
never experienced in 10 years of Jewish professional life.

In a way, the choice between inclusion of all Jewish people and
shared communal values is a very old one. Long ago, our community
leaders decided that Jewish Christians (and before them, Israelite
pagans) did not have a place at the Jewish communal table. Since
then, Jewish institutions have banned rationalist philosophers,
nationalist zealots, messianists, communists, proselytizers and
heretics. As long as there have been synagogues, there have been
doors and locks put on them. And, of course, there have always been
donor walls, too.

But there are new elements, as well. As I've learned since publishing
an essay about ambivalence toward Israel here in the Forward (an
essay that has won me awards, garnered hate mail, generated speaking
engagements like the panel in San Francisco, and led to two follow-up
articles explaining that ambivalence does not mean antipathy), there
is indeed a shifting of climate within and beyond the Jewish world.
Outside, once radical views are now commonplace: One friend of mine
in London told me yesterday that most of his friends think Israel
should not even exist as a state - and many of them are Jewish.

And inside the Jewish community, we've seen both the rise of moderate
groups such as J Street and a hardening of conservative positions
among the Jewish "establishment." This has led to some curious
results: As my colleague J.J. Goldberg wrote recently, it's no big
deal to be pro-Israel and anti-settlement in Israel - but to express
such views openly in America might get you fired.

So there is much that is old, and much that is new, in our historical
moment.
The stakes should be clear. If "we" as a community are committed to
support for Israel, then it seems right that those opposed to
Israel's very existence should not receive "our" financial support.
But that commitment comes at the expense of another commitment to
peoplehood and inclusion.

Finally, there is one other value in play: continuity. Surely it
should be clear that the increasing black-or-white,
with-us-or-against-us nature of American Jewish life is going to be a
loser for the Jewish people, even if it is a winner for Israel. If we
present younger, less-affiliated college students with a
black-or-white choice, either for us or against us, they're going to
choose against us, no matter how many Matisyahu records you play at
the Hillel.

Yes, some percentage will eat falafel and wave Israeli flags. But my
bet is that more of those who find themselves on the fence, if we
build that fence higher, will topple over to the other side.

If that is true, then the "for us or against us" crowd is harming
Israel's interests in the long run, too. Because while the Jewish
community may be tighter, more unified and more supportive of Israel
as a result of excluding those whose views are too treyf, one thing
is for sure: It will definitely be smaller.

Ko Colijn. Professor 11

Twintig jaar geleden interviewde ik Yehoshua Harkabi over zijn boek Israël’s Fateful Decisions.  Als voormalig hoofd van de Israëlische Militaire Inlichtingen Dienst die van binnenuit wist door welke ideologie de zionisten gemotiveerd worden, schreef de oud generaal: ‘

Niet alleen heeft de politiek van een bepaalde groep leiders Israël een pijnlijke erfenis nagelaten, maar achter de fiasco’s waaraan ze zich schuldig hebben gemaakt, gaat een gevaarlijk en bedrieglijk wereldbeeld schuil… Internationale betrekkingen in de moderne betekenis berusten op de opvatting van gelijkwaardigheid tussen de verschillende politieke entiteiten. Deze opvatting van gelijkheid is het judaïsme vreemd. Het joodse denken verdeelt de wereld in tweeën: het Joodse volk versus de niet-Joden… Het zich bewust zijn van de valkuilen van etnocentrisch denken is belangrijk voor een volk als dat van de Joden, wier zelfbeeld maar al te snel hun visie op de betrekkingen tussen henzelf en de rest van de wereld vervormt… Geen enkele factor bedreigt Israëls toekomst zozeer als de overtuiging van het eigen gelijk… Naar mijn mening vormt de eigendunk een groter gevaar voor Israël dan het antisemitisme… Zelfkritiek is noodzakelijk om… de overtuiging van het eigen gelijk te neutraliseren, een overtuiging die voorkomt uit een fundamentele joodse houding,’

aldus Harkabi, die daarbij onder meer verwees naar het joods messianisme. De hoogleraar geschiedenis en internationale betrekkingen, die aan de Hebreeuwse Universiteit in Jeruzalem en aan Princeton University in de Verenigde Staten doceerde, waarschuwde in zijn boek dat 

‘de crisis waar de natie voor staat allesomvattend [zal] zijn. Het zal bitter zijn omdat velen zullen moeten toegeven dat zij in een fantasiewereld hebben geleefd.’ 

Het interview met professor Harkabi kunt u lezen in mijn boek De oneindige oorlog.

Ko Colijn. Zwijgen tot je ontploft.

20 jaar na dato heeft nu ook Ko Colijn van Vrij Nederland enige ruimte gevonden om in een column even aandacht te besteden aan de waarschuwingen van Harkabi. 22 jaar zwijgen en de propaganda napraten tot het niet meer kan. Dat is de Nederlandse journalistiek:

Israël lijdt jaren aan het Harkabi-syndroom

Elk boek over de Israëlische buitenlandse politiek verkondigt op de eerste bladzijde: 'The state of Israel is at a crossroads. If Israel takes the wrong turning her future existence will be in doubt.'

Zo ook het boek Israel's Fateful Decisions (1988) van Yehoshafat Harkabi. Tweeentwintig jaar geleden al betoogde deze voormalige chef van de Israëlische Militaire Inlichtingendienst tot consternatie van zijn geharnaste landgenoten dat Israël zich eigenlijk geen enkele fateful decision meer kon permitteren, zich moest terugtrekken uit de bezette gebieden en niet langer moest wachten met het stichten en erkennen van een Palestijnse staat op de Westoever van de Jordaan.

Harkabi waarschuwde voor het noodlottige alternatief: dat Israël zijn toevlucht zou zoeken tot extreme en repressieve oplossingen, waarmee het onvermijdelijk nationale zelfmoord over zich zou afroepen.

Harkabi heft de vinger tegen het ultrarealisme dat de Israëlische buitenlandse politiek domineert. Dat doorgeschoten op zekerheid spelen is de vulgarisering van het overigens redelijke principe dat alles in de buitenlandse politiek begint en eindigt met 'nationale veiligheid'. Maar als je denkt dat andere staten niet slechts je tegenstander, maar je vijand of zelfs crimineel zijn, ben je op de verkeerde weg. De grootste fout die je kunt maken, is lijden aan blinde zelfrechtvaardiging, of andersom: gebrek aan zelfkritiek. Harkabi's waarschuwing, naar aanleiding van Israëls zwaar bekritiseerde oorlog in Libanon (vanaf 1982), heeft niet als wake-up call gewerkt.

Door de benauwde lens van het strategisch denken is de Israëlische actie tegen de Mavi Marmara trouwens goed te begrijpen. De actievoerders hadden luid en duidelijk verklaard dat het niet alleen een humanitaire missie was, maar dat zij ook een politiek doel hadden: het breken van de door Israël ingestelde zeeblokkade. Dan is het ook niet verwonderlijk dat Israël zich vervolgens afvraagt wat daar de consequenties van zouden zijn. Bijvoorbeeld dat - zoals vóór de Gaza-oorlog regelmatig gebeurde - wapentransporten over zee naar Gaza zouden kunnen worden hervat.

In de uitvoering en begeleidende propaganda ging vervolgens alles fout. De commando's lieten zich schietend (met rubberkogels en geluidsbommen?) neer aan dek van het actieschip, de gehaaidste actievoerders dachten dat ze met scherp beschoten werden en verweerden zich, waarop Israëlische commando's inderdaad killing fire toepasten. En dat na een maand van voorbereiding en zelfs overleg tussen Ankara en Tel Aviv!

- Het zou me niet verbazen als de dagen van de blokkade niet zijn geteld

In de hypercorrectie na de woede over het disproportionele geweld in internationale wateren, is de actie van het konvooi vervolgens een 'provocatie' genoemd. Die actievoerders konden toch weten dat Israël een blokkadebreuk nooit zou accepteren? Dat gaat me nu weer veel te ver, er zijn voldoende motieven aan te voeren om de 'zet' als een logische en zelfs legitieme poging te zien om een eind te maken aan de wurggreep op Gaza. Net zo logisch en legitiem als de poging van Israël om dat gebied in elk geval raketvrij te houden, enzovoort, enzovoort, back to 1967, de Zesdaagse Oorlog en de bezette gebieden die Israël nog altijd niet ruilt tegen vrede.

Door de brede lens van de internationale politiek is de Israëlische commandoactie een schoolvoorbeeld van het falen waar Yehosfahat Harkabi tweeëntwintig jaar geleden al voor waarschuwde. Misrekening door ultrarealisme en gebrek aan zelfkritiek zijn troef. Alle journalisten en opinievormers werden vorige week vrijdag de hele dag door bestookt met (deels gemanipuleerde) YouTube-filmpjes en digitale propaganda vanuit de Israëlische ambassades om recht te praten wat eerder die week krom was gegaan.

Lees verder: 

http://www.vn.nl/Opiniemakers/Ko-Colijn/Artikel-Ko-Colijn/Israel-lijdt-jaren-aan-het-Harkabisyndroom.htm

Daphne Meijer 20

De 'joodse' schrijfster Carl Friedman.

Het is zo helder beschreven door de joods-Canadese tekenares Bernice Eisenstein in Ik was een kind van holocaust overlevers:

Zonder dat mijn familie het wist of zelfs maar vermoedde, heeft hun verleden mijn eenzaamheid en boosheid gevormd en gestalte gegeven aan wat ik onder liefde en verlies versta. Ik heb de ondraaglijke lichtheid geerfd van een bestaan als kind van Holocaust-overlevers. Vervloekt en gezegend. Zwart, wit, en overschaduwd... Ik heb het verdwijnpunt van de Holocaust nooit kunnen vinden, nooit precies geweten waar mijn plaats aan zijn horizon was.

Terwijl Bernice tegelijkertijd exact weet dat ze

met een probleem [zit]: niet het opgroeien in het gezin van mijn ouders was tragisch, maar hun verleden. Niet mijn leven was verdoemd, maar het hunne.

En toch vormt het gecultiveerde slachtofferschap de kern van haar identiteit. Haar hele leven bestaat uit een zoektocht naar wie ze is. Geen groep die zo geobsedeerd bezig is met haar identiteit dan joodse slachtofferisten. Alles in de wereld wordt afgemeten aan het al dan niet joods-zijn. Een illustrerend voorbeeld van deze obsessie is de 'linkse' zioniste Daphne Meijer, die twaalf jaar geleden een lezing gaf onder de titel: 

'Ha, Daphne Meijer! Joodse identiteit!' Nederlands-Joodse schrijvers in de afgelopen tien jaar.  

En hoewel Meijer verklaarde: 

Ik wil het ook niet de hele tijd over mijzelf hebben

ging de lezing wel degelijk de hele tijd over haarzelf, dat wil zeggen: over haar joodse identiteit zoals die uit de literatuur zou blijken. Zou, stel ik met nadruk, want het gaat hier in feite om een fictie. Daphne Meijer van wie het werk in het teken staat van de zoektocht naar een 'joodse identiteit' begon haar lezing als volgt:

Laat ik beginnen met een autobiografische anecdote. Ik was vier jaar geleden

te gast op het Boekenbal, in de Stadsschouwburg in Amsterdam. De boeken-

week stond dat jaar in het teken van de poezie. Mijn uitgever, Vic van der

Reijt, was voor dit boekenbal gevraagd discjockey to zijn in de foyer van de

Bovenzaal van de Stadsschouwburg, en hij had mij en zijn andere auteurs op

het hart gedrukt hem daar te begroeten.

In de wandelgangen die naar dat zaaltje toelopen, kwam ik mijn collega-

auteur Ronald Giphart tegen... Wij kenden elkaar

van eerdere literaire feesten en partijen; de uitgeverijwereld is een beroeps-

groep waarin veel feestjes worden georganiseerd. Hij liep op mij toe en riep,

terwijl hij mij op de schouder sloeg en onze toen nog gezamelijke uitgever

Brown Sugar van de Rolling Stones aankondigde: 

"Ha, Daphne Meijer, joodse identiteit!"

He, nee, bah, joodse identiteit, dacht ik. Ik heb helemaal geen zin in mijn

joodse identiteit, vanavond. Ik ben hier om op Brown Sugar van de Rolling

Stones to dansen.

Ik weet niet meer wat ik gedaan heb, ik zal wel schaapachtig gelachen heb-

ben, maar ik weet nog wel dat ik het helemaal niet leuk vond. Waarom

moest hij mij in dit gezelschap, in dit schemerdonker, opeens aan mijn joodse

identiteit herinneren? Ik had toch geen enkele aanleiding gegeven? dacht ik.

Ik liep niet met een bord om waarop Joodse Identiteit stond. En ik had mijn

kettinkje met mijn davidster ook niet om.

Ronald bedoelde het overigens goed. Hij had de publicatie van mijn eerste

roman Resten van de eeuw, een jaar eerder meegemaakt. Waarschijnlijk had hij

een paar interviews en recensies gelezen over mijn boek en aangezien de

meest voorkomende zinsnede in al die krantestukken 'joodse identiteit' was,

was hij mij onbewust met dit begrip gaan associeren. Zonder bijbedoelingen.

Waarom vond ik het eigenlijk dan zo erg? Ik wil met u proberen erachter to

komen waarom deze kwestie zo gevoelig ligt, niet alleen bij mij, maar bij al

mijn publicerende leeftijdgenoten. Ik had al eerder gemerkt dat lezers onder

de indruk waren van het joodse aspect van het verhaal. Ik had dat met

gemengde gevoelens ondergaan. Okee, ik had een boek geschreven dat voor

een groot deel op autobiografisch materiaal was gebaseerd... 

Maar was het nu noodzakelijk om in elk interview, en in

elke recensie, zo'n grote nadruk te leggen op de joodse aspecten?

aldus Meijer. Kortom, de schrijfster van een grotendeels 'autobiografisch' boek, een zioniste die als onderwerp koos 'de joodse identiteit' vraagt zich publiekelijk af waarom de buitenwereld bezig is 'zo'n grote nadruk te leggen op de joodse aspecten'.  En via dit trucje kon ze vervolgens uitgebreid uitweiden over de in haar ogen 'joodse identiteit.'  Ze verklaarde:

Ik zou het graag met u willen hebben over de steeds groeiende stroom boe-

ken van joodse auteurs die na de oorlog geboren zijn en die op dit moment

publiceren. Ik wil u laten kennismaken met deze auteurs, die in de afgelopen

tien, vijftien jaar zijn gedebuteerd. Tien, vijftien jaar die volgens mij in het

teken gestaan hebben van dilemma's en keuzen... Deze lezing gaat echter 

niet alleen over boeken en schrijvers, maar ook over

het begrip joods. Joods is ingewikkeld. Het is een woord dat sommige men-

sen een beetje ongemakkelijk vinden, een woord dat ervoor zorgt dat ze

gaan schuiven op hun stoel. Joods is in onze huidige maatschappij een half- 

taboe. Niemand kent de volledige reikwijdte van dit begrip. Dat maakt het

moeilijk erover te praten.

Het probleem met joodse literatuur is dat bet begrip zich in wezen aan elke

definitie onttrekt. Want wat is bet joodse aan joodse literatuur? Wanneer is

iets joodse literatuur?

Sleutelbegrippen zijn dus 'het begrip joods,' dat volgens haar'ingewikkeld [is]' en 'ongemakkelijk' en daardoor 'een halftaboe', een begrip waarvan 'niemand de volledige reikwijdte [kent]' waardoor het 'moeilijk' is 'erover te praten,' en dat zich'aan elke definitie onttrekt'. Dat weerhoudt Meijer niet om er vervolgens uitgebreid over te praten, want het is haar onderwerp, haar als het ware raison d'être. Het is uiterst vaag gebied waardoor zij zich telkens weer de vraag moet stellen wat 'het joodse aan joodse literatuur is?' en 'wanneer iets joodse literatuur [is]?' 

Vooral ook die laatste vraag is voor haar kennelijk buitengewoon problematisch zoals we zullen zien. Zo problematisch dat we ons kunnen afvragen of er wel sprake is van 'joodse literatuur,' dus of het mogelijk is om in de literatuur een sektarisch onderscheid te maken. Ik bedoel: is Kafka een joodse schrijver of is Kafka een schrijver van wereldformaat die universele thema's behandelt? Hoe dan ook, Meijer zei het volgende:

Anno 1997 is er in de Nederlandse literatuur iets aan de hand. Er is de afge-

lopen vijftien jaar een generatie van joodse auteurs ontluikt, met een behoor-

lijke productie en een nog steeds groeiend lezerspubliek. Ik ben mijn eigen

boekenkast langs gegaan: Gerhard Durlacher, Lisette Lewin, Frans Pointl,

Chaja Polak, Wanda Reisel, Mirjam Guensberg, Marcel Moring, Helene

Weijel, Arnon Grunberg, Nachoem Wijnberg, Chawwa Wijnberg, Constant

Vecht, Rosalien Keizer, Betty Roos, Rogi Wieg, Judith Mok, Carl Friedman,

Liesbeth Mok, Andreas Sinakovsky - en dan heb ik er vast nog een aantal

vergeten. Een deel van deze auteurs heeft de oorlog zelf meegemaakt. Als zij

over hun ervaringen schrijven, is dat getuigenisliteratuur. Soms heel bij-

zonder en van hoog literair niveau, soms niet meer dan een getuigenis.

Ik beperk mij nu tot de auteurs die na de oorlog geboren zijn. Dat is op

zich al een voldoende breed terrein. Het zijn er namelijk heel wat: om de

bekendste te noemen Marcel Moring, Carl Friedman, Wanda Reisel, Arnon

Grunberg, Rogi Wieg en Leon de Winter. Wat deze schrijvers in elk geval

met elkaar gemeen hebben is dat zij allemaal familie zijn van joodse oorlogs-

overlevenden. Zij behoren in sociologische termen tot de joodse na-oorlogse

generatie.

Hier wordt meteen duidelijk hoe problematisch de begrippen zijn waarmee Daphne Meijer in de praktijk werkt. Joods, niet-joods, joodse literatuur, etc. Die vraag krijgt een klemmende dimensie wanneer ze Carl Friedman introduceert, een'joodse' schrijfster die verhaalt over hoe 'dat nu was, opgroeien in een joods gezin.' Meijer beweert over haar het volgende:

Zo expliciet als zij over haar jeugdervaringen schrijft, wilde Carl Friedman

eerst niet zijn. Over het boek vertelde Carl Friedman in een interview in het

Nieuw Israelitisch Weekblad van 30 april 1993:

Ik was al eerder aan een roman over mijn vader begonnen. Niet

Tralievader, maar een grotere roman. Heel absurdisch. Ik dacht:

Hoe moet je erover schrijven. Het is zo moeilijk. Je kan het alleen

maar doen als mensen erom moeten lachen. Ik beschrijf hoe ik hem

uit het kamp ga bevrijden en met hem op mijn nek door Polen

loop. Maar het kamp schuift als een schaakbord met vier torens

achter ons aan. Je kunt het nooit kwijtraken. Op een gegeven

moment vinden we een kist met carnavalskleren met daarin een

drakencostuum, dat we aantrekken. We gaan verkleed naar de

Poolse boeren toe en vragen om brood en daar ontstaat spontaan

een drakencultus om to onderstrepen hoe dom die Poolse platte-

landers zijn.

Tot zover dit citaat, want nu dient zich toch duidelijk een onoverkomelijk probleem aan. Kort gesteld is dit probleem het feit dat Daphne Meijer als zelfbenoemde 'joodse schrijfster' die als expert gevraagd werd een lezing te houden over de 'joodse identiteit' niet doorhad dat de 'joodse schrijfster' Carl Friedman alles behalve joods was, maar in werkelijkheid Carolina Klop heette en uit een vroom rooms-katholiek Brabants gezin stamt.

http://stanvanhoucke.blogspot.com/search?q=carl+friedman

Meer hierover later.