
Terwijl de wereldpers met angst en beven naar de extreme verrechtsing in Israel kijkt, beweert Alex Burghoorn dat 'Hoop krijgt toch kans in Israël', aldus de kop in de Volkskrant. Zijn 'analyse' moet gelezen worden in het kader van de Volkskrant-overtuiging dat Kadima 'een middenpartij' is en 'de waarheid ergens in het midden [moet] liggen.'
Leest u deze nonsens zelf:
'ANALYSE, Alex Burghoorn
'ANALYSE, Alex Burghoorn
gepubliceerd op 11 februari 2009 21:26, bijgewerkt op 12 februari 2009 08:29
JERUZALEM - Kadima’s boodschap van hoop vond voldoende gehoor om de grootste partij te worden. Toch vraagt het angstige land zich af hoe het verder moet met Israël.
Kadima-leider Tzipi Livni reageert tijdens de verkiezingsnacht in Israël. Volgens exitpolls heeft haar partij nipt gewonnen van Benjamin Netanyahu's Likud. (AP)
‘Breng niet uit wanhoop uw stem uit, maar uit hoop’, sprak Tzipi Livni tot de kijkers thuis, toen zij dinsdagochtend in Tel Aviv haar eigen biljet in de stembus deed.
Het was een bekende campagneboodschap van haar partij Kadima, die na de Gaza-oorlog wat op de achtergrond was geraakt. Immers, hoop gaat doorgaans niet zo goed samen met geweld. Maar voor de eindsprint greep de middenpartij weer terug op de van Obama afgekeken aanpak.
En dus werd het: de hoop, dat ben ik, en de wanhoop, dat zijn de anderen – te weten: de angstzaaiers van rechts.
Het werkte. Tzipi Livni heeft van Kadima de grootste partij in de Knesset – het parlement – weten te maken, met 28 zetels. Toch is dat, om in haar termen te blijven, slechts een eilandje van hoop.' Zie: http://www.volkskrant.nl/buitenland/article1147278.ece/Hoop_krijgt_toch_kans_in_Israel
JERUZALEM - Kadima’s boodschap van hoop vond voldoende gehoor om de grootste partij te worden. Toch vraagt het angstige land zich af hoe het verder moet met Israël.
Kadima-leider Tzipi Livni reageert tijdens de verkiezingsnacht in Israël. Volgens exitpolls heeft haar partij nipt gewonnen van Benjamin Netanyahu's Likud. (AP)
‘Breng niet uit wanhoop uw stem uit, maar uit hoop’, sprak Tzipi Livni tot de kijkers thuis, toen zij dinsdagochtend in Tel Aviv haar eigen biljet in de stembus deed.
Het was een bekende campagneboodschap van haar partij Kadima, die na de Gaza-oorlog wat op de achtergrond was geraakt. Immers, hoop gaat doorgaans niet zo goed samen met geweld. Maar voor de eindsprint greep de middenpartij weer terug op de van Obama afgekeken aanpak.
En dus werd het: de hoop, dat ben ik, en de wanhoop, dat zijn de anderen – te weten: de angstzaaiers van rechts.
Het werkte. Tzipi Livni heeft van Kadima de grootste partij in de Knesset – het parlement – weten te maken, met 28 zetels. Toch is dat, om in haar termen te blijven, slechts een eilandje van hoop.' Zie: http://www.volkskrant.nl/buitenland/article1147278.ece/Hoop_krijgt_toch_kans_in_Israel
Nu de werkelijkheid. Hoop voor wie? Niet voor de Palestijnen in bezet gebied en zeker niet voor de burgerbevolking in de Gazastrook die onlangs nog de Israelische terreur over zich heen kreeg, ook niet voor de ouders van de bijna 300 Palestijnse kinderen die door de Israelische strijdkrachten werden vermoord. Hoop voor wie? Ook niet voor de Palestijnen die hun land verliezen aan de Joodse kolonisten die de partij van de 'hoop' weigert te ontruimen. Hoop voor wie? Zelfs niet voor de Palestijnse Israeli's die van Kadima-leidster Livni te horen hebben gekregen dat een Palestijnse staat op de Westbank en de Gazastrook 'would be the “answer” to Israel’s Palestinian citizens', en die nu in angst leven dat ze straks etnisch worden gezuiverd door de regering van hun eigen land. Er is alleen hoop voor de Joden in Israel van wie een meerderheid wil dat hun Palestijnse landgenoten voorgoed verdwijnen uit 'de Joodse staat'. En de hoop van deze mensen heeft Alex Burghoorn, die voor de 'pro-zionistische lobbygroep' het CIDI optreedt, zich eigen gemaakt. 20 procent van de Israelische bevolking speelt in zijn berichtgeving geen rol, want de Palestijnse Israeli's vormen in zijn ogen een te verwaarlozen groep. Burghoorn gedraagt zich als een zionistische propagandist, voor wie de democratie een wassen neus is. Welk journalistiek belang denkt hij te dienen? Welke journalistieke beloning levert hem dit soort 'analyses' op?





