Zoeken in deze blog 🔎🔎

woensdag 24 november 2021

The super-rich are miserable

 

I’m a therapist to the super-rich: they are as miserable as Succession makes out

Many billionaires I work with have trust issues, lack a sense of purpose and struggle with shame, guilt and fear 

Brian Cox as Logan Roy in Succession.
Brian Cox as Logan Roy in Succession. Photograph: HBO/David M. Russell
at Geen opmerkingen:

maandag 22 november 2021

De Erfelijk Belaste Raymond van den Boogaard 3

U weet dat in showbusiness, politiek en al het andere perceptie de werkelijkheid is.

— Bill O'Reilly.



In de NRC van 15 augustus 2008 vroeg de journalist Raymond van den Boogaard zich af :


Waarom heeft Mad Men – eerder dit jaar te zien op BBC 4 – mij zoveel nachten van mijn slaap beroofd? In één magistrale stap je verleden, de beperkingen van je afkomst en opvoeding, eigen feilen en waar je je nog meer voor schaamt van je afzetten – wat een aantrekkingskracht gaat er van die gedachte op mij uit! 


Naar aanleiding van de protagonist in Mad Men, die in het geheim de identiteit van een ander aanneemt, werpt Van den Boogaard de vraag op: 


Maar door een theatrale daad een ander worden? Ben ik ongemerkt zo ongelukkig met mijn leven tot dusver dat ik mij er door een televisieserie van laat overtuigen dat zo’n radicale stap de enige eervolle oplossing is, en mij woelend in bed lig te verwijten dat ik een slappeling ben om maar door te modderen?


Dit is interessant, want waarom is deze mainstream-journalist van oordeel dat een identiteitsverwisseling ‘de enige eervolle oplossing’ is? Anders gesteld: wast maakt voor hem het verschuilen achter een gestolen identiteit ‘eervol’? Hij geeft hierop geen antwoord. Wel meldt hij naar aanleiding van Slavoj Žižek’s commentaar op het kijken naar films dat de Sloveense filosoof van oordeel is:


dat de voornaamste werkelijkheid voor de mens zijn gevoelsleven is – niet het praktische leven in de werkelijke wereld…


Het gevoelsleven zelf is de echte werkelijkheid – deze chaotische, heftige wereld van affecties, angsten, associaties, tegenspraken, verlangens en nachtmerries. Voelen moet je leren, een begrippenapparaat en thema’s ontwikkelen aan de hand waarvan je weet te onderscheiden, en eventueel te benoemen, in een levenslange carrousel. Voor de moderne mens, zegt Zizek, is film het instructiemedium bij uitstek — niet voor het dagelijkse leven dus, maar voor de echte werkelijkheid in je hoofd.

http://vorige.nrc.nl/article1955852.ece 


Dit roept onvermijdelijk de vraag op of Van den Boogaard zelf een mens is met ‘chaotische’ heftige ‘affecties,’ met ‘angsten, associaties, tegenspraken, verlangens en nachtmerries.’ De lezer van zijn boekje ‘Mijn lieve ouders,’ het relaas over de ondergang van zijn psychisch gestoorde moeder en vader, ontdekt dat de schrijver helemaal geen genegenheid bezit voor zijn bloedverwanten. Sterker nog, meteen al in het begin kijkt de buitenstaander verwonderd op over de kilheid waarmee zoon Raymond beschrijft hoe hij in het ziekenhuis ‘verveeld’ door ‘het raam’ naar buiten staart, terwijl zijn moeder naast hem aan het sterven is. Ook in de rest van het drukwerkje is opmerkelijk dat hij geen enkele warmte kent voor de mensen in zijn directe omgeving. Zo weet hij te vertellen: ‘Zelf houd ik van korte, heftige beslissingen op belangrijke momenten.’ Dat wil zeggen ‘heftig’ voor anderen, niet voor Raymond. ‘Mijn vrouwen heb ik vaak in een oogwenk verlaten, en verder gezeur heb ik naast mij neergelegd. Niet blijven strijden voor verloren zaken — dat is mijn motto.’ Het typerende is dat hij absoluut niet beseft dat ook zijn moeder dezelfde ‘voorkeuren’ had door ‘haar man, zoon en dochter te verlaten voor een bestaan in inrichtingen, en ons jarenlang nauwelijks te willen zien,’ en dat ook zij niet bleef ‘strijden voor verloren zaken,’ haar onvermogen om nog langer met haar gezin te leven, juist dat was ook haar ‘motto.’  Maar dit weigert de zoon te accepteren. Hij beschuldigt haar dat zij bewust ‘haar keuze’ heeft gemaakt, ‘een keuze voor ellende,’ een ‘keuze voor sociaal isolement, maar wel een keuze.’ Bitter voegt hij hieraan toe ‘Keuze — het mocht wat. Keuze is hier een eufemisme voor doffe ellende.’ Tegelijkertijd ontwikkelt hij een ‘crush’ op de vrouwelijke co-assistent die zijn moeder een injectie geeft, waarvan Raymond hoopt dat die ‘het begin van het einde inluidt.’ Intussen jammert Raymond over het feit dat het overlijdensproces maar


duurt en duurt. Het is al bijna vier uur, en op dat tijdstip heb ik elders in de stad een afspraak met een psychotherapeut voor een zogeheten intakegesprek. Het afgelopen jaar was ik bij tijden zo depressief en soms een beetje paranoïde, dat ik besloten heb daar eens iets aan te doen.’ Een impasse, ‘Wat zal ik doen? Hier nog uren zitten wachten op het einde, of mijn eigen zaak een uurtje laten prevaleren boven het stervende lichaam. Ik loop de kamer uit, laat mijn mobiele nummer achter bij de receptie, voor als er iets gebeurt, en spring op de fiets.


De ‘depressieve’ en soms ‘paranoide’ journalist, presenteert twee bladzijden verder de lezer zijn mens- en wereldbeeld wanneer hij met grote stelligheid beweert dat het ‘moderne, gedepersonaliseerde kapitalisme ook zijn voordelen’ heeft.  Hij concludeert dit nadat zijn vader op z’n werk ‘opeens beoordeeld’ werd ‘op basis van objectieve criteria, door bazen die van buiten kwamen.’ Wat deze woorden in de praktijk van alledag ook mogen betekenen, duidelijk is wel dat zij bovenal één ding verraden, het ‘gedepersonaliseerde kapitalisme’ lijdt aan dezelfde vervreemding als die van zijn ouders en de getormenteerde Raymond zelf. Dwars door zijn geposeer heen zijn de contouren te zien van een narcist, een eenzame en kwetsbare man die wisselend zich inferieur en superieur voelt, en wiens gespeelde charme een gebrek aan empathie moet verhullen. Aan zijn formuleringen en eveneens in persoonlijke contacten is een verholen agressie merkbaar. Beschrijvingen bijvoorbeeld over het sterven van zijn moeder zijn veelzeggend: ‘Op een gegeven moment viel mijn blik vol op het geslacht van mijn moeder. De gedachte dat je daaruit voortkomt, kwam mij zowel gruwelijk als absurd voor. De blondine,’ Raymond heeft het over een ‘co-assistent, een jonge vrouw met zwarte krullen en prachtige ogen, op wie ik prompt een beetje verliefd word…ving mijn blik op, en bedekte het onderlichaam van mijn moeder.’  Even onbarmhartig is de vermelding na de dood van zijn moeder dat in ‘de badkamer’ van het ouderlijk huis ‘nog steeds het merkwaardig apparaat [hangt] waarmee mijn moeder na seks haar geslacht uitspoelde.’ Het draagt bij tot de verdere ontmanteling van de vrouw die hem negen maanden met zich meedroeg, en die hij pas een teken van leven gaf nadat hij daartoe ‘aangespoord’ werd ‘door vriendinnen die het van belang vonden dat ik mij tenminste nog een beetje als zoon zou gedragen.’ Opvallend is tevens het gekoketteer met zijn vele vrouwelijke veroveringen, die telkens weer op niets uitlopen, zij hebben zelfs geen naam, en fungeren slechts als decorstukken in zijn eigen tragikomedie. 

In het huis van zijn ouders vindt hij ‘veel foto’s — soms van mensen die ik absoluut niet kan thuisbrengen. Mijn favoriet is een heer met martiale baard en strooien hoed die, een hand losjes in de zak van zijn colbert en in de andere een krant, ergens rond 1900 in een tuin staat. Hij heeft iets van een vrolijke schuinsmarcheerder. Ik neem me voor deze onbekende thuis aan de muur te hangen.’ Waarom? Ik vrees omdat hij als narcist zich alleen kan vereenzelvigen met een man die poseert, met een ‘martiale baard’ en ‘een hand losjes in de zak,’ dus met een bevroren beeld van iemand die voor hem anoniem blijft en dus geen bedreiging kan vormen. ‘Deze onbekende’ kan hij ‘thuis aan de muur hangen’ om er naar te staren. Het is opnieuw een voorbeeld van wat zich in Raymond’s hoofd afspeelt, namelijk  de vervreemding van zijn directe omgeving en, erger nog, van zichzelf. De wereld is voor hem een speelfilm, zeker geen documentaire, die hij als volwassen journalist elke keer weer regisseert, in de veronderstelling dat dit ‘de echte werkelijkheid’ is. Volgende keer meer over deze journalist, die nu bijdragen levert aan De Groene Amsterdammer. 

De historicus en oud-hoofdredacteur van de Frankfurter Allgemeine Zeitung, Joachim Fest, wees er  op dat de ‘maskers’ van de commedia dell’arte ‘geen vermomming’ zijn, ‘maar onthulling.’ In zijn magistrale verslag Tegenlicht. Een Italiaanse Reis (2003) stelt hij  dat:


in tegenstelling tot het carnavalsmasker blijkt daaruit niet wat iemand in het geheim zou willen zijn, maar wat hij, achter alle kostumering van het permanente carnaval van het leven, in werkelijkheid is. 


Kijkt u nog eens naar Raymond's portret. Zo wil hij gezien worden. Wie zit daar? 







at Geen opmerkingen:

zondag 21 november 2021

China-Laos Railway to boost China-ASEAN economic links

 Experts: China-Laos Railway to boost China-ASEAN economic links 

CGTN

The Lane Xang EMU train passes by the China-Laos borderline inside a tunnel, October 15, 2021. /Xinhua

The recently finished China-Laos Railway, coming on the 60th anniversary of diplomatic ties between China and Laos, will boost economic links between China and Southeast Asia as an important part of the trans-Asian railway network, experts say.

Stretching from Kunming in southwest China's Yunnan Province to the capital of Laos, Vientiane, the over-1,000-kilometer electrified passenger and cargo railway was completed in October and will open to traffic in early December.

With a designed speed of 160 kilometers per hour, the travel time from Vientiane to the China-Laos border will be shortened from two days to three hours, and the journey to Kunming can be done overnight, according to Xinhua.

"What we are building is not only a railway, but also it represents the standards of 'made in China' and the inheritance of China-Laos friendship," said Wang Gengjie, general manager of China Railway's Kunming bureau, a contractor of the China-Laos Railway.

It was the first international railway to be mainly funded and constructed by China and directly connected with the Chinese railway network after the proposal of the Belt and Road Initiative in 2013.

"The China-Laos railway is a landmark achievement of dovetailing the Belt and Road Initiative and Laos' strategy to convert itself from a landlocked country to a land-linked hub," Foreign Ministry spokesperson Zhao Lijian saidat a regular press conference in October.

The railway "will effectively improve infrastructure and connectivity in Laos and the region to boost sustainable economic development," Zhao added.

The railway will help promote economic development as well as people's livelihoods in underdeveloped Laos, and is expected to boost connectivity within the Association of Southeast Asian Nations (ASEAN), according to Wang Yiwei, director of the Institute of International Affairs at Renmin University of China.

"It will become a demonstration project of the Belt and Road Initiative and the relationship between China and neighboring countries," said Wang.

The Lane Xang EMU train arrives at the northern Laos' border town of Boten, after passing by the China-Laos borderline, October 15, 2021. /Xinhua

China-ASEAN economic connection

The China-Laos Railway will help connect China with ASEAN, as the trans-Asian railway network starts from the China-Laos Railway and extends to Thailand and Singapore, analysts say. 

The recent crisis in global supply chains may prompt China and ASEAN members to explore the use of railways to avoid possible shipping crises in the future, according to Chen Bo, a professor at Huazhong University of Science and Technology.

If the completion of the China-Laos Railway leads to a successful connection of the railway system from China to Singapore, it will help diversify risks, said Chen.

"Once the ports on the Chinese mainland are blocked, there is an alternative choice to go to Singapore by the trans-Asian railway network or ship from ports like Thailand to the U.S.," said Chen.

But Chen also pointed out that the China-Laos Railway's role in promoting China-ASEAN economic and trade cooperation is temporarily limited, given that Laos is neither the economic core of ASEAN nor a distribution center for resources in Southeast Asia.

The key lies in whether the China-Laos Railway can extend to the entire Indochina Peninsula in the future, said Li Mingjiang, associate professor at the S. Rajaratnam School of International Studies, Nanyang Technological University in Singapore.

"Only in this way, will it have a great influence on China-ASEAN cooperation in sectors such as trade, investment and industrial chain," said Li.

Foreign trade between China and ASEAN soared by 30 percent year on year to about $703 billion in the first 10 months of 2021, accounting for 14.4 percent of China's total exports and imports during the period, according to the General Administration of Customs.

Affected by the COVID-19 pandemic, construction on the project faced many challenges such as disrupted transportation, difficulties in returning to work, and a tight supply of materials, according to the general manager of China Railway's Kunming bureau.

The completion of the China-Laos Railway as scheduled shows that China is committed to strengthening cooperation with ASEAN, said Chen. "China's commitment to the Belt and Road Initiative and the economic integration of Southeast Asia is very serious … It hasn't been terminated or reversed because of the COVID-19 pandemic or trade war."

https://news.cgtn.com/news/2021-11-20/Experts-China-Laos-Railway-to-boost-China-ASEAN-economic-links-15lCwIuuq4M/index.html?fbclid=IwAR3snhvrwUdTec1MCM6h0veTSrZmqvBPiltf2ShceFuDX3F1MjBpDGmroDA

at Geen opmerkingen:

Putin: "Bewaffnete strategische Bomber an unseren Grenzen "

 Putin: "Bewaffnete strategische Bomber an unseren Grenzen "

Der russische Präsident Wladimir Putin kritisierte am Donnerstag die westlichen Partner für die Lieferung tödlicher moderner Waffen an die Ukraine. Er sagte, die Waffenlieferungen würden die Lage in der Region "verschärfen".

Der russische Präsident Wladimir Putin äußerte sich am Donnerstag zu den jüngsten Waffenlieferungen an die Ukraine, die militärischen Aktivitäten der NATO und ihre Beziehungen zu Russland.

"Es sollte berücksichtigt werden, dass die westlichen Partner die Situation verschärfen, indem sie tödliche moderne Waffen an Kiew liefern und provokative Militärmanöver im Schwarzen Meer durchführen – und nicht nur im Schwarzen Meer, sondern auch in anderen Regionen nahe unserer Grenzen."

Putin bezeichnete die Beziehungen zur NATO als "dramatisch" und "konfrontativ" und warnte vor einer "angemessenen" Antwort auf ihre militärischen Aktivitäten in der Nähe der russischen Grenzen.

"Was das Schwarze Meer betrifft, so liegen die jüngsten Manöver außerhalb bestimmter Grenzen. Strategische Bomber flogen 20 Kilometer von unseren Staatsgrenzen entfernt. Sie tragen, wie Sie wissen, schwere Waffen."

Die NATO verlagere aktiv ihre militärische Infrastruktur in Richtung der russischen Grenze und verweigere den Dialog.

Mehr zum Thema - Schweden unterstützt geplante militärische EU-Trainingsmission in Ukraine

https://de.rt.com/kurzclips/127393-putin-bewaffnete-strategische-bomber/?fbclid=IwAR0o9l1tVCbxW6u0XT5bVvjgvSno3ORuimKUzGFkW44F7wMhFTlwBbvvGE8

at Geen opmerkingen:

Politie-Intimidatie. Er gebeurt iets heel griezeligs in Nederland 2

Wie zijn dit? Wie controleert hun optreden? 

Waarom staat een deel van de Nederlandse politie zo vijandig tegenover het publiek? Waarom tracht een deel van de Nederlandse politie de belastingbetalende burger te vernederen? Waar is zijn haat op gebaseerd? En waarom laten de autoriteiten het buitensporige politiegeweld toe? Dat er een tweedeling is ontstaan in de westerse zogeheten democratieën is bekend, maar betekent dit dat de macht kan doen wat het wil? Hoe lang gaat het duren voordat de eerste doden vallen? Waar wacht de bureaucratie op? Waarom  worden politiemensen die zich als agent-provocateurs gedragen, de vrije hand gegeven? Waarom accepteert men politie-knokploegen? Is er een ander antwoord mogelijk dan dat de macht zo angstig is geworden dat ze doorgaat met het voorbereiden van een totalitaire staat? Wie controleert de controleurs?

Deze politieman die zich tegenover mij als een agent-provocateur opstelde, draaide zich snel om toen ik een foto van hem wilde maken. Hij liep  vervolgens naar onderstaande politiebus toe, de agenten die daar instapten weigerden mij de naam van zijn commandant te geven. Ik zou graag van het Amsterdamse stadsbestuur weten wie zich verantwoordelijk voelt voor het buitensporig politiegedrag van deze mensen.  


Ik heb de twee reacties net naar een raadslid van elke partij  gestuurd van de gemeente Amsterdam. Behalve aan mevrouw Nanninga, die mij te extreem is. In afwachting van een reactie. Ik hou u op de hoogte.



at 3 opmerkingen:
Abonneren op: Posts (Atom)

De Groene NAVO-Propagandist Maarten Muns

  Op zoek naar een modus vivendi met Rusland Containment of detente? Welke ideologie er ook regeert, Rusland blijft een expansieve macht. ‘H...