Theodor Holman 4

Gisteren ontving ik deze e-mail:

“Stan,
Ik reageer nu op een column van Theodor Holman in het Parool van 13 juni 2008 "Blanke Slavenhandelaar" Stoor me er heel erg aan. vind Holman een geschift figuur. zijn cynisme neemt steeds groteskere vormen aan. volgens holman moeten de nakomelingen van de slaven uit afrika blij zijn dat ze destijds uitgekozen zijn als slaaf zodat hun nakomelingen het nu beter hebben! zijn citaat “Wij de nederlanders hebben maar voor 5% meegedaan aan de slavenhandel" is stuitend. hoe geschift kun je zijn! Moet Holman zelf dan ook niet blij dat hij dankzij zijn voorouders uit het Indisch milieu hier het licht mocht zien? Wil Holman zijn vriend Theo achterna? daar solliciteert hij wel naar.”

Bij toeval had ook ik het ranzige stukje van Holman gelezen. Zonder uitgebreid op zijn ongein in te gaan, is het opmerkelijk hoe hij een steeds grotere epigoon van Gerard Reve is geworden. Wat hij schrijft lijkt ironisch bedoelt, alleen valt hij in dezelfde kuil als zijn leermeester. Laten we daarom ook het origineel als voorbeeld nemen. In Het ironische van de ironie, over het geval G.K. van het Reve schreef Harry Mulisch aan het eind van de jaren zeventig over het racisme en antisemitisme van de “grote volksschrijver”: “De ironie leidt to parodie, de parodie leidt tot identificatie – dat is de onwrikbare wet, waaraan Van het Reve nog het meest onderhorig is… Zo wordt het spel ernst. De corpsstudent speelt net zo lang de man met de grote bek, tot hij het is. Dat is het ironische van de ironie: dat zij het plotseling niet meer is. Hij is als het ware door de dubbele bodem van de ironie gezakt. Wie ironisch spreekt, zegt het tegendeel van wat hij meent, maar zodanig, dat de ander dat doorziet. Van het Reve zegt wat hij meent, maar zodanig, dat de ander dat niet doorziet en denkt nog steeds met ironie te doen te hebben… Als hij… schrijft: ‘Ik vind, dat de arbeiders in bepaalde aparte wijken zouden moeten wonen, die ze alleen op weg van of naar hun werk zouden mogen verlaten, & verder alleen met speciale verlofpasjes’- dan is dat eenvoudig zijn mening, geen grap, geen fantasie.”

En als Holman zich publiekelijk afvraagt of islamieten ooit wel kunnen integreren in een blanke samenleving dan is hij niet ironisch, geenszins, dan meent hij het, net zoals hij meent dat dat de nakomelingen van de zwarte slaven het beter hebben dan de zwarten die nu in Afrika wonen. Hij is door de dubbele bodem van de ironie gezakt, alleen heeft niemand hem dat nog verteld. En wat betreft Theo van Gogh, die ooit eens in een interview zei geen echte vrienden te hebben, ook bij hem was er geen sprake van ironie. Hij riep zo vaak en zo hard dat islamieten geitenneukers waren, dat een gestoord iemand hem als een geit afslachtte. Dat heeft niets met de islam te maken maar alles met gekte. Net zomin als de moord op Pim Fortuyn iets te maken had met dierenactivisme zo had de moord op Van Gogh iets te maken met godsdienst. Alleen in het kleinburgerlijke, angstige milieu in Holland werden die twee aan elkaar gekoppeld.

Salomon Bouman 23

Maandag 2 juni schreef Salomon Bouman in een e-mail aan mij onder andere dit: “Ik heb totaal geen begrip voor een boycot van Israel. Omar zet zijn studies zonder schaamte aan de Tel-Avivse universiteit voort. Schijnheilig niet!” Omar is Omar Barghouti, de Palestijnse intellectueel, die voor een boycot van Israel is om het land te dwingen het internationaal recht te respecteren.

Ik heb Salomon dit terug geë-maild:

'Beste Salomon,

Je schrijft: “Omar zet zijn studies zonder schaamte aan de Tel-Avivse universiteit voort. Schijnheilig niet!” Ik begrijp je mening niet. Omar Barghouti heeft een Israëlisch paspoort. Eenvijfde van de Israëli’s is Palestijn, Palestijnen die weliswaar in “de joodse natie” niet dezelfde rechten hebben als jij en andere joden in “het beloofde land,” maar die wel degelijk net zoveel belasting betalen als hun joodse landgenoten. Van dat geld worden niet alleen de strijdkrachten bekostigd, die de Palestijnen in bezet gebied onderdrukken en zelfs vermoorden, maar ook het onderwijs. Waarom zou Omar Barghouti zich moeten schamen voor het voortzetten van zijn “studies... aan de Tel Avivse universiteit”? Waarom is hij volgens jou “schijnheilig”? Ik weet dat het zionisme streeft naar een etnisch zo zuiver mogelijke staat, ik weet dat jij zionist bent, maar desondanks: ook je Palestijnse landgenoten Salomon hebben enkele rechten. Waarom ben je daarop tegen? Want die indruk vestig je.

Salomon, je schreef op zondag 8 juni onder andere dit aan me: “Ik stuur je deze mail om je duidelijk te maken dat ook een mogelijke zwarte Amerikaanse president Palestijnse aspiraties Israel op elegante wijze te laten ondergaan aan zijn laars lapt. Zo lang er geen verandering in de Amerikaanse houding tav Israel komt kunnen de Omar´s het wel vergeten… Shalomgroeten van Salomon.”

Je verwees daarmee naar Obama die de dag nadat hij zichzelf tot presidentskandidaat had uitgeroepen onmiddellijk zijn geloofsbrieven indiende bij de joodse lobby in de Verenigde Staten, omdat hij weet dat hij anders geen kans maakt. Die lobby is zo machtig dat Obama dit zei:

“Obama vows backing for Israel
Barack Obama vows that Jerusalem must ‘remain the capital of Israel, and it must remain undivided’ in his first major speech since clinching the U.S. presidential nomination.” Welnu Salomon, hetgeen deze Democraat stelt, is volledig in strijd met internationaal recht dat verordonneert dat je andermans land niet mag stelen. Oost-Jeruzalem is van de Palestijnen, en zal dat voor de Arabische wereld, inclusief de machtige islamitische olielanden, altijd blijven. Met andere woorden: de uitspraak van Obama getuigt niet alleen van minachting voor het recht, maar tevens dat hij niet volledig de consequenties van zijn woorden begrijpt. En hier zijn we nu precies beland bij een zaak die ook jij niet begrijpt, om de simpele reden dat jij je nooit echt verdiept hebt in de Arabische wereld, en daar nooit uitgebreid doorheen bent gereisd, zoals ik.

Een paar jaar geleden leidde een Arabische student archeologie mij door een aantal van de dode steden ten Noorden van Aleppo, Syrië. Terwijl we naar de schitterende ruines keken, spraken we over de geschiedenis. En hij zei iets wat ik talloze malen eerder van Arabische burgers had gehoord, iets dat wij Europeanen niet echt tot ons door laten dringen, te weten het simpele feit dat de geschiedenis uiterst wisselvallig is. “Ze zijn hier allemaal geweest en doorheen getrokken, onder andere de Hittieten, Perzen, Byzantijnen, kruisvaarders, Mongolen, Timoer Lenk, Fransen, Engelsen, enzoovoorts, en kijk eens om je heen, waar zijn ze nu? Al die machtige rijken zijn weer verdwenen en wij zijn er nog. Wat ze hebben achtergelaten zijn ruines. En kennis die wij al dan niet hebben verwerkt in hun eigen leven.” Die historische wijsheid lijken de joden in Israel niet te bezitten. Ik stel met klem lijken, omdat ze er niet naar handelen. Maar als je even doorpraat met hen dan ontdek je al snel, Salomon, dat ze ergens in hun achterhoofd, diep verborgen onder een dikke laag ideologie, buitengewoon bang zijn, omdat ze maar al te goed weten dat de Verenigde Staten nu machtig is, maar over een eeuw niet meer. En dan Salomon? Wat kan Israel dan doen? Zichzelf en het Midden-Oosten opblazen, dat klopt. Maar is dat een alternatief? Dan zijn jouw kleinkinderen en hun kroost hun land kwijt. In de tussentijd leven ze permanent in vrees, omdat jouw zionistische leiders weigeren een rechtvaardige vrede te sluiten, door de Palestijnse vluchtelingen te laten terugkeren en hen te compenseren voor het onvoorstelbare leed dat jouw ideologie hen heeft aangedaan.

Op diezelfde zondag stuurde je me nog een e-mail waarin je dit schreef: “Ik raad je aan de moeite te nemen mijn boek ,Israel achter de schermen, zionisme op een dwaalspoor´ te lezen.” Dat boek is geschreven vanuit de stelling dat tot 1977 alles in grote lijnen oké was met Israel, maar dat toen rechts aan de macht kwam en de situatie steeds meer ontspoorde.

Die stelling is onjuist, zoals ik je al eerder heb proberen uit te leggen. Ik probeer het nog eens. De toen nog zioniste Hannah Arendt, een van de grootste joodse politieke denkers van de twintigste eeuw schreef in het essay Het Zionisme Bij Nader Inzien in oktober 1945, dus twee jaar voor Het VN-Verdelingsplan: “Het eindresultaat van vijftig jaar zionistische politiek is belichaamd in de recente resolutie van de grootste en invloedrijkste afdeling van de Zionistische Wereldorganisatie. Tijdens de laatste jaarlijkse conventie in Atlantic City in oktober 1944 namen Amerikaanse zionisten van links tot rechts unaniem de eis aan voor een ‘vrije en democratische joodse staat… [die] geheel Palestina zal omvatten, onverdeeld en onverminderd.’ Dit is een keerpunt in de zionistische geschiedenis, want het betekent dat het revisionistische programma, zo lang en bitter verworpen, uiteindelijk gewonnen heeft. De resolutie van Atlantic City gaat zelfs een stap verder dan het Biltmore Programma (1942), waarin de joodse minderheid minderheidsrechten had toegekend aan de Arabische meerderheid. Ditmaal werden de Arabieren in de resolutie simpelweg niet genoemd, wat hun – dat moge duidelijk zijn - de keuze laat tussen vrijwillige emigratie of tweederangs burgerschap… Deze doelen blijken nu volledig identiek te zijn aan die van de extremisten wat betreft de toekomstige politieke inrichting van Palestina. Het is de doodsklap voor die joodse groeperingen in Palestina zelf die onvermoeibaar hebben gepleit voor een vergelijk tussen de Arabische en de joodse bevolking. Anderzijds zal het de meerderheid onder het leiderschap van Ben-Goerion aanzienlijk versterken… Door de resolutie zo bot te verwoorden op een moment dat hun geschikt leek, hebben de zionisten voor een lange tijd iedere kans op onderhandelingen met de Arabieren verspeeld, want wat de zionisten ook mogen aanbieden, ze zullen niet vertrouwd worden. Dit zet op zijn beurt de deur wijd open voor een macht van buiten om het heft in handen te nemen zonder de twee meest betrokken partijen te raadplegen. De zionisten hebben nu daadwerkelijk alles gedaan om een onoplosbaar ‘tragisch conflict’ te creëren, dat alleen kan worden beëindigd door het doorhakken van de Gordiaanse knoop. Het zou erg naïef zijn om te geloven dat het doorhakken van de knoop altijd in het voordeel van de joden zou uitpakken en ook is er geen enkele reden om aan te nemen dat het zou resulteren in een duurzame oplossing.”

In 1944 ging het dus al fout, en in feite nog veel eerder, toen de Russische zionisten in Palestina weigerden te integreren, maar een eigen staat gingen opbouwen, waar geen plaats was voor de Palestijnen, zoals in Atlantic City opnieuw bleek. Maar dit verzwijg je omdat het niet past in de zionistische propaganda. Je verzwijgt daarmee ook dit: voordat de Israelische staat was gesticht en voordat er ook maar één Arabische soldaat te hulp was geschoten en zelfs voordat de Britten waren vertrokken, liet Ben-Goerion rond de 200 Palestijnse dorpen in de kustvlakte etnisch zuiveren. Ongeveer de helft van de Palestijnse vluchtelingen werd dus al onder de ogen van de Britse militairen verdreven. Dit is een gedocumenteerd feit. Voorts verzwijg je dit: Ben-Goerion, vader des vaderlands van "de joodse natie", zei in 1938: ''after the formation of a large army in the wake of the establishment of the state, we will abolish partition and expand to the whole of Palestine.'' Al in 1937 schreef hij aan zijn zoon Amos: ‘‘Geen zionist kan afstand doen van ook maar het kleinste gedeelte van het land van Israël. Een joodse staat in een deel van Palestina is geen einde, maar een begin.’’ Het bezit van een eigen stuk grondgebied was, volgens hem, doorslaggevend want juist "daar door vergroten we onze macht en elke machtstoename maakt het mogelijk het land in zijn geheel in handen te krijgen. Het vestigen van een [kleine] staat… zal dienen als een zeer krachtig instrument in onze historische inspanning om het hele land te bevrijden." Aldus de grondlegger van Israel, een staat die nu 60 jaar later nog steeds weigert aan te geven waar de grenzen van de zionistische staat liggen. Bovendien verzwijg je dat de etnische zuivering van Palestina gepland werd door de zionistische leiders onder leiding van de door jou bewonderde Ben-Goerion, zoals de joods-Israelische historicus Ilan Pappe gedocumenteerd aantoont in zijn boek De etnische zuivering van Palestina. En toen de goed bewapende en getrainde zionistische troepen het door de VN aan hen toegewezen land etnisch hadden gezuiverd, veroverden ze meer dan de helft van het aan de Palestijnen toegewezen land. En ze gingen net zo lang door totdat de Arabische legers de prijs qua mensenlevens zo hoog maakten dat de verdere etnische zuivering van Palestina onmogelijk werd. Dat Ben-Goerion en de andere zionistische leiders expansionistisch waren, blijkt uit het feit dat de meeste joodse soldaten sneuvelden bij het veroveren van het gebied dat door de VN aan de Palestijnen was gegeven. Er is geen wezenlijk verschil tussen rechtse en linkse zionistische leiders. Rechts doet nu wat links al decennialang heeft gedaan. Sterker nog: dat ze samen een regering kunnen vormen, illustreert het feit dat de weigering om uit bezet gebied terug te trekken nu juist het politieke agendapunt bij uitstek is dat hen samenbindt. Daardoor is een levensvatbare Palestijnse staat onmogelijk en eveneens een rechtvaardige vrede.

Kortom Salomon, je verzwijgt de werkelijkheid, en je kunt ook niet anders. Het is voor jou, als overtuigd zionist met talloze belangen in “de joodse staat”, onmogelijk om te accepteren dat voor jou, jouw familie en alle andere joden op aarde 83 procent van de Palestijnen in 1948 is verdreven. Een dergelijk feit kun je ook alleen maar accepteren door boete te doen, door de misdaad te erkennen en te zoeken naar vrede. Maar in tegenstelling tot nogal wat joden die ik in Israel heb geïnterviewd, weiger je te accepteren dat een dergelijke verdrijving een oorlogsmisdaad is. En het absurde is dat je jezelf daarmee tekort doet, want hierdoor blijf je in angst leven. Zonder een rechtvaardige vrede zal jij en de jouwen altijd gemobiliseerd moeten blijven en in angst moeten leven. Waarom jij jezelf en je nageslacht dit aandoet, komt -denk ik- door de vernietigende angst die het Europese antisemitisme heeft geschapen. Hoe doorbreek je die vicieuze cirkel? En wie kan die anders doorbreken dan jijzelf, Salomon? Intussen gaan de Palestijnen gebukt onder jouw angst. Ook zij zijn het slachtoffer van de holocaust die in het christelijke Europa plaatsvond.

De Pro-Israel Lobby 69

De joodse lobby in de Verenigde Staten wordt ineens via de televisie belachelijk gemaakt, inclusief Obama, die onmiddellijk zijn geloofsbrieven bij hen indiende, omdat hij weet anders geen enkele kans te maken.

Were it only a joke Who Will Be The Next US President? AIPAC Decides

A very telling piece from John Stewart showing what Jimmy Carter said that ANY Presidential Candidate MUST be approved by AIPAC06.05.2008 InformationClearingHouse.info / Daily Show 5 Minute Video By John Stewart

Zie: http://www.normanfinkelstein.com/article.php?pg=11&ar=1770

Professor Hans Jansen 3

'Hans Jansen neemt angst voor Islam weg
June 14, 2008
door Abdul Haq

Kort nadat Hans Jansen in 2002 samen met VVD-er Jozias van Aartsen een surrealistische publiciteitscampagne maakte voor de op handen zijnde Amerikaanse inval in Irak, werd hij aangesteld als hoogleraar Arabistiek in Utrecht. (Van Aartsen werd burgemeester van Den Haag). Sinds deze aanstelling laat Jansen zich nog louter inschakelen om met publicaties of televisie-optredens het angstniveau voor de Islam op voldoende peil te houden om bommen te kunnen laten vallen en vreemdelingen in vernederende inburgeringscursussen te kunnen dwingen.
In eerdere publicaties echter beperkt hij zijn persoonlijke rol in de wetenschap vooral tot het met wat cabaret prikkelen van fundamentalistische starheid bij moslims. Zo vertelde hij tijdens zijn colleges eens dat hij een delegatie notabelen uit Egypte had getrakteerd op een rondleiding op een varkensboerderij – misplaatst, maar tenminste niet kwaadaardig.
Echter, in publicaties van vóór zijn aanstelling in Utrecht, zoals zijn ‘Nieuwe inleiding tot de Islam’ (ons leerboek voor zijn colleges; Uitgeverij Couthino, Bussum 1998,) blijkt het hem nog niet verboden te zijn ook angsten over de Islam wèg te nemen. Noch weerhoudt hij zichzelf hiervan. Weliswaar wemelt het van de ironische en soms ronduit denigrerende toespelingen. Maar ook schrijft hij, in het hoofdstuk ‘Angst voor de Islam’, p. 260):
“Nu is het natuurlijk zo dat een universele godsdienst in principe de hele wereld wil bereiken, maar dat de ‘islamitische fundamentalisten’ ook Europa en Amerika begeren te overmeesteren, is toch niet echt het geval. Wat de Islamitische fundamentalisten wèl willen, is dat regeringen in Europa en Amerika geen steun verlenen aan de regimes waar de fundamentalisten mee in conflicht zijn. (…) Ten slotte is er de angst dat Nederland ‘islamiseert’. Wie zich realiseert dat het al eens eerder is gebeurt dat een godsdienst uit het Midden-Oosten het werelddeel Europa heeft overgenomen (nl. het Christendom), heeft inderdaad reden tot ongerustheid, zij het dat we het over processen hebben waarbij termijnen in het geding zijn die lang zijn, en waar een individu vanuit zijn eigen tijd geen zicht op heeft. Het is in de Nederlandse publieke opinie nog weinig naar voren gekomen hoe zeer Moslimse migranten in Nederland, en hun nakomelingen, aan het vernederlandsen zijn. Er is hier een hele generatie van ‘allochtone’ schrijvers die in het Nederlands voor Nederlandse lezers over Nederlandse problemen schrijft. Het taal- en cultuurverlies onder de allochtonen verloopt veel sneller dan de autochtone publieke opinie zich bewust is. Het allochtone ‘Onderwijs in de EIgen Taal en Cultuur’ zou zo langzamerhand haast beter niet meer in het Arabisch of het Turks maar in het Nederlands gegeven kunnen worden. Desalniettemin zullen er altijd enclaves van vroomheid en/of onaangepastheid blijven bestaan. Maar de Moslims in Nederland hebben meer reden bang te zijn voor vernederlandsing, dan de niet-Moslims in Nederland reden hebben bang te zijn voor de Islam – hoe begrijpelijk en menselijk al die angsten ook zijn”.
Jansen maakte tijdens zijn college wel al vaak opmerkingen om moslims af te krijgen van hun idee van Mohammed (s) als vreedzame profeet, of de Islam als ideale godsdienst. We waren vaak gekwetst. Maar in vergelijking met wat hij nu schrijft en op tv doet, missen we de oude Jansen, die soms ook positief over de Islam kon zijn. Lees wat hij in hetzelfde boekje schreef in het hoofdstuk ‘de aantrekkingskracht van de Islam’ (p. 215-216)...'

Lees verder: http://yelamdenu.blogsome.com/2008/06/14/hans-jansen-neemt-angst-voor-islam-weg/

Obama 3

'In The Great Tradition Obama Is A Hawk

In his latest column for the New Statesman, John Pilger reaches back into the history of the Democratic Party and describes the tradition of war-making and expansionism that Barack Obama has now left little doubt he will honour.
By John Pilger14/06/08 "ICH" -- -

In 1941, the editor Edward Dowling wrote: "The two greatest obstacles to democracy in the United States are, first, the widespread delusion among the poor that we have a democracy, and second, the chronic terror among the rich, lest we get it." What has changed? The terror of the rich is greater than ever, and the poor have passed on their delusion to those who believe that when George W Bush finally steps down next January, his numerous threats to the rest of humanity will diminish.The foregone nomination of Barack Obama, which, according to one breathless commentator, "marks a truly exciting and historic moment in US history", is a product of the new delusion. Actually, it just seems new. Truly exciting and historic moments have been fabricated around US presidential campaigns for as long as I can recall, generating what can only be described as bullshit on a grand scale. Race, gender, appearance, body language, rictal spouses and offspring, even bursts of tragic grandeur, are all subsumed by marketing and "image-making", now magnified by "virtual" technology. Thanks to an undemocratic electoral college system (or, in Bush's case, tampered voting machines) only those who both control and obey the system can win. This has been the case since the truly historic and exciting victory of Harry Truman, the liberal Democrat said to be a humble man of the people, who went on to show how tough he was by obliterating two cities with the atomic bomb.Understanding Obama as a likely president of the United States is not possible without understanding the demands of an essentially unchanged system of power: in effect a great media game. For example, since I compared Obama with Robert Kennedy in these pages, he has made two important statements, the implications of which have not been allowed to intrude on the celebrations. The first was at the conference of the American Israel Public Affairs Committee (Aipac), the Zionist lobby, which, as Ian Williams has pointed out, "will get you accused of anti-Semitism if you quote its own website about its power". Obama had already offered his genuflection, but on 4 June went further. He promised to support an "undivided Jerusalem" as Israel's capital. Not a single government on earth supports the Israeli annexation of all of Jerusalem, including the Bush regime, which recognises the UN resolution designating Jerusalem an international city.His second statement, largely ignored, was made in Miami on 23 May. Speaking to the expatriate Cuban community – which over the years has faithfully produced terrorists, assassins and drug runners for US administrations – Obama promised to continue a 47-year crippling embargo on Cuba that has been declared illegal by the UN year after year.Again, Obama went further than Bush. He said the United States had "lost Latin America". He described the democratically elected governments in Venezuela, Bolivia and Nicaragua as a "vacuum" to be filled. He raised the nonsense of Iranian influence in Latin America, and he endorsed Colombia's "right to strike terrorists who seek safe-havens across its borders". Translated, this means the "right" of a regime, whose president and leading politicians are linked to death squads, to invade its neighbours on behalf of Washington. He also endorsed the so-called Merida Initiative, which Amnesty International and others have condemned as the US bringing the "Colombian solution" to Mexico. He did not stop there. "We must press further south as well," he said. Not even Bush has said that.'

Lees verder: http://www.informationclearinghouse.info/article20095.htm

Iran 203

Een combinatie van Israelische en Amerikaanse terreur:

'War on Iran: Law the first casualty
By Kaveh L Afrasiabi

"So foul a sky shall not clear without a storm," wrote William Shakespeare in the play King John and, indeed, the deafening saber-rattling against Iran by the United States and Israel increasingly reveals a coming storm that will likely dwarf the magnitude of the Iraq war, in light of Iran's military prowess and ability to strike back throughout the Middle East.

The US's and Israel's decision to escalate the threat levels against Iran, reflected in President George W Bush's statement in Europe this week that all options remain on the table, has been matched by an equally resolute defiance by Iran. As a result, the growing anxiety over a summer war with Iran threatens to send already rocketing oil prices to unimaginable levels.

This is not "new realism" in US foreign policy, as US Secretary of State Condoleezza Rice self-congratulatingly narrates in the latest issue of Foreign Affairs [1], but rather a new level of American "dumb power" that harms its own self-interest by the pursuit of warmongering policies.

The official Washington discourse is presently overwhelmed with platitude about America's "new Wilsonian" commitment to spread freedom and democracy in the Middle East. But, for example, the mere thought that "Iraq's freedom" may also mean freedom from foreign hegemonic domination is simply foreign to the discourse and understanding of US officials such as Rice. She is, nonetheless, on the mark when writing, in the article cited above, that "our policy in the Middle East is, in reality, an extension of traditional tenets".

But, looking at Iraq, where the US is desperately trying to shove down the throat of Iraqi political leaders an imperialistic "security pact" that would allow upwards of 50 or 60 US military bases in Iraq, together with the judicial immunity of US personnel, the picture reminds of another tradition - the US's gun-boat diplomacy of the 19th century. In 1854, for instance, Commodore Matthew Calbraith Perry forced open Japan, prompting Japan to sign the shameful "Ansei Treaties" that provided a system of "extraterritoriality" for foreign residents in that country, aptly detailed in Michael Auslin's Negotiating With Imperialism.

Instead of charting a post-hegemonic, new liberal course of action for US foreign policy, Rice's "new realism" is in many ways the old realism of empire realpolitik, using liberal semantics to give a nice cover to the US's hegemonic motives and intentions.'

Lees verder: http://www.atimes.com/atimes/Middle_East/JF13Ak01.html

Salomon Bouman 22

Onlangs kreeg ik deze e-mail van Salomon Bouman, 36 jaar lang NRC-correspondent in Israel:

"Beste Stan,

Ik heb de moeite genomen naar je blog te kijken. Met reeksen citaten, verdraaingen en insinuaties voer je een venijnige campagne tegen Israel. Ik vraag me af hoe ik je pathalogische haat van Israel moet verklaren. Er zijn er meer in de geschiedenis geweest die met fabeltjes het joodse volk door eeuwen heen op Europese bodem hebben vervolgd. Dat je het geluk hebt dat er nog een jodin over is die met je wilde trouwen is een godsgeschenk. Je mag best tot in het diepst van je geest het zionisme verfoeien. De staat Israel bestaat echter. Je kan de geschiedenis niet terugdraaien en op basis van citaten Israel op elegante wijze van de kaart willen vegen. Ik raad je aan de moeite te nemen mijn boek ,,.Israel achter de schermen, zionisme op een dwaalspoor´´ te lezen. Ook al heb je met je talmoedische argumentaties gelijk, of denk je gelijk te hebben, rechtvaardigt dat nog niet je conclusies. Die gaan veeel te ver. Je bent uit naam van de mensenrechten een geobsideerde zionistische hater. Dit is mijn laatste mail, mijn laatste contact met jou. Zoveel liefdevolle haat van Israel heb ik niet eerder ontmoet.

Salomon”


Ik heb hem de volgende e-mail teruggestuurd:

`Beste Salomon,

Je schrijft: “Ook al heb je met je talmoedische argumentaties gelijk, of denk je gelijk te hebben, rechtvaardigt dat nog niet je conclusies. Die gaan veeel te ver.” Ik begrijp niet wat je bedoeld met “talmoedische argumentaties.” Misschien verwijs je naar het feit dat ik het eens ben met religieuze en niet religieuze joden die van mening zijn dat het judaïsme en het zionisme elkaars tegengestelden zijn, en dat ik een diep respect heb voor het judaïsme, maar geen enkel respect voor de terreur van het zionisme. Ik deel ook de mening van de joods-Israelische academicus Joseph Agassi, emeritus hoogleraar filosofie van de Universiteit van Tel Aviv, die schrijft: “Erkenning van de legitimiteit van religieus antizionisme is van essentieel belang voor een eerlijk debat over Israël en het zionisme - dat onderdrukt blijft omdat de zionisten, zowel de joodse als de christelijke, elke legitimiteit aan het antizionisme ontzeggen. Het is volkomen duidelijk dat op de thora gebaseerde oppositie tegen het zionisme bekendheid moet krijgen; anders wordt de cultus van de heilige koe van het zionisme versterkt. Deze cultus omvat het concept van de centrale plaats van Israël in het joodse leven, en het recht van de Israëlische regering om namens het wereldjodendom te spreken. De cultus maakt ook elke kritiek op Israël van de kant van joden in de diaspora onrechtmatig, ongeacht het Israëlische beleid. Op dit moment verklaren de zionisten dat elke oppositie tegen het zionisme antisemitisch is, en deze verklaring heeft ernstige gevolgen voor joden over de hele wereld, ook voor joden in Israël. Het is schandalig om kritiek op officiële Israëlische standpunten onwettig te verklaren.”

Hoewel je wel suggereert en kwalificeert, ga je nergens zakelijk in op de kritiek die ik op jouw versie van de werkelijkheid heb. Waarom niet? In de westerse journalistiek is het gebruikelijk om elkaar met feiten te bestrijden, zodat het publiek zelf een mening kan vormen. Vandaar nogmaals: waarom weiger je in te gaan op mijn feiten?

Over welke conclusies heb je het die voor jou “veeel te ver gaan”? Je schrijft dat ik Israel “op basis van citaten Israel op elegante wijze van de kaart” wil “vegen”. Maar ik heb nooit het bestaansrecht van Israel ontkend. Nergens en nooit. Wel ben ik tegen het feit dat Israel zijn Palestijnse ingezetenen, die bijna 20 procent van de bevolking vormen, als tweederangs burgers behandelt, en dat de zionistische staat racisme als hoeksteen van zijn bestel heeft. Devraag is dus waarom jij deze conclusie “veeel te ver” vindt gaan? Israel pretendeert een democratische staat te zijn, “de enige in het Midden-Oosten,” zoals de zionisten keer op keer beweren, dus als blijkt dat dit geenszins het geval is dan moet dat door een “onafhankelijke journalist” worden weerlegd. Daar ben jij op tegen, en de reden is dat je een zionist bent die 36 jaar lang voor de NRC vanuit de context van de officiële zionistische propaganda heb bericht. Vandaar ook dat je het massaal verdrijven van de Palestijnse bevolking in 1948 geen oorlogsmisdaad noemt, terwijl het internationaal recht dit wel een oorlogsmisdaad beschouwt. Ik vind deze houding van je verwerpelijk, vooral ook omdat jezelf profijt trekt van het gegeven dat in 1948 ongeveer 83 procent van de Palestijnse bevolking werd verdreven, om voor mensen zoals jij plaats te maken. En op die manier werd de basis gelegd voor het nog steeds voortdurende geweld.

Je schrijft: “Je bent uit naam van de mensenrechten een geobsideerde zionistische hater. Dit is mijn laatste mail, mijn laatste contact met jou. Zoveel liefdevolle haat van Israel heb ik niet eerder ontmoet.” In het begin van je e-mail schrijf je: “Ik vraag me af hoe ik je pathalogische haat van Israel moet verklaren,” en aan het eind geef je als antwoord: “Je bent uit naam van de mensenrechten een geobsideerde zionistische hater.” Als je bedoelt met “geobsideerde” dat ik de mensenrechten serieus neem, en dat ik internationale rechtsregels respecteer, dan heb je helemaal gelijk. Als je bedoelt met “zionistische hater” dat ik met klem een ideologie afwijs die etnisch zuivert en Palestijnse burgers onderdrukt en vermoordt dan heb je wederom gelijk. De vraag is nu waarom jij daar niet tegen bent? Want zelfs zionisten in Israel en in de diaspora walgen van het Israëlische geweld tegen de Palestijnse burgers. Die tegenstanders laat ik in mijn boek ook aan het woord omdat joodse correspondenten in Israel, zoals jij, deze dissidenten niet uitgebreid aan het woord lieten. Dat paste niet in jouw zionistische ideologie.

Je schrijft: “Dit is mijn laatste mail, mijn laatste contact met jou. Zoveel liefdevolle haat van Israel heb ik niet eerder ontmoet.” Als je met “liefdevolle haat” bedoelt dat ik me met mijn hele wezen verzet tegen terreur dan heb je volkomen gelijk. En dat dit voor jouw nieuw is zegt meer over jezelf dan over mij, Salomon. Tot slot heb ik wat cijfers voor je, die ook nieuw voor je zullen zijn, want die cijfers verzweeg jij in je berichtgeving:

Sinds het begin van de tweede intifada september 2000 tot half november 2007 zijn volgens Defence for Children International (DCI) 899 Palestijnse kinderen door Israël gedood. 127 van die kinderen waren in de leeftijdsgroep van 0 tot en met 8 jaar, en 144 in de leeftijdsgroep van 9 tot en met 12 jaar, Het betreft in alle gevallen Palestijnse kinderen die geen levensbedreigend gevaar vormden voor de Israëlische strijdkrachten, maar die toch bewust zijn gedood. Daarnaast zaten volgens DCI half november 2007 tenminste 317 Palestijnse kinderen in Israëlische gevangenissen, onder wie twee meisjes. De Palestijnse kinderen, die meer dan 50 procent van de bevolking in de bezette Westbank uitmaken, zijn een uiterst kwetsbare groep, waardoor de ouders op hun beurt nog kwetsbaarder zijn en hun angst blijft toenemen. De ouders en hun kinderen weten dat zelfs minderjarigen zo zwaar mishandeld kunnen worden door Israëlische functionarissen dat er sprake is van martelen, zoals uit onderzoek van Defence for Children International blijkt. Bovendien worden Palestijnse kinderen zonder enige vorm inbeschuldigingstelling of proces in zogeheten administratieve hechtenis gezet, voor periodes van 6 maanden. De verlenging kan onbeperkt doorgaan en is een schending van de Vierde Conventie van Genève. Zelfs als men voor de militaire rechter verschijnt mogen zowel de beschuldigde als zijn/ haar advocaat niet weten wat de aanklacht is. September 2007 berichtte DCI in haar halfjaarlijks rapport dat ‘De arrestatie, het verhoor en de gevangenneming van Palestijnse kinderen op de Westbank door Israëlische strijdkrachten en personeel van andere Israëlische veiligheidsdiensten, geen nieuw verschijnsel is. Israël heeft sinds zijn bezetting van de Westbank en de Gaza Strook in 1967 onophoudelijk kinderen opgepakt en vervolgd.’ Het enige verschil met vroeger is het volgende: ‘Tijdens de Tweede Intifada begon Israël administratieve hechtenis toe te passen op Palestijnse kinderen en het begon kinderen onder de leeftijd van 14 jaar voor periodes van maximaal 6 maanden te veroordelen en gevangen te zetten… De afgelopen jaren… zijn de arrestatie, het verhoor en de gevangenneming van Palestijnse kinderen systematisch geworden, waarbij de maandelijkse aantallen van gevangen gezette kinderen schommelen tussen de 350 en 430 kinderen… Gedurende de periode januari 2007 tot juni 2007 werd 47.1 procent van de Palestijnse kinderen die voor Israëlische militaire rechtbanken verschenen veroordeeld tot gevangenisstraffen variërend van 12 maanden tot 3 jaar of langer. 52.9 procent van de kinderen kreeg gevangenisstraffen van maximaal 12 maanden. Geen van de kinderen werd vrijgesproken van wat hen formeel ten laste was gelegd. Het Israëlische militaire systeem dat de vervolging van Palestijnse kinderen op de Westbank regelt, is deel van een breder militair juridisch systeem dat elke aspect beheerst van het leven van een Palestijnse inwoner. Centraal in de voorlopige hechtenis, de vervolging en de gevangenhouding is de door de Staat goedgekeurde en uitgestippelde slechte behandeling en mishandeling, die in vele gevallen op marteling neerkomt… Naast het ontzeggen van vele andere fundamentele rechten hebben kinderen niet het recht om zich tijdens het verhoor te laten bijstaan door een ouder, een verantwoordelijke volwassene of een advocaat… Net als volwassenen kan een kind, onder de Militaire Order 378, zonder aanklacht tot maximaal 90 dagen worden verhoord. Juridische autoriteiten in het Israëlische Militaire Rechtssysteem, die in feite militair personeel zijn, hebben als uitgangspunt genomen dat bekentenissen aanvaardbaar zijn als bewijs.’ En dat terwijl de bekentenissen van de kinderen afgedwongen zijn door slaan en schelden, bedreigingen en andere lichamelijk en psychisch geweld, zoals uit de studie van DCI blijkt. ‘Kinderen ondervonden continue slaag gedurende de arrestatie en verplaatsing naar een verhoorcentrum… Alle kinderen meldden dat ze bij de arrestatie waren geboeid en geblinddoekt en de meerderheid meldde dat hun enkels aan elkaar waren geketend toen ze in militaire jeeps werden overgebracht. De meerderheid van de kinderen verklaarde herhaaldelijk te zijn geschopt, geslagen en gestompt door militair personeel die daarbij hun handen of geweren gebruikten.’ Over het verhoor zelf vertelden kinderen aan de onderzoekers van DCI dat ‘ze door het Israëlisch militair personeel onderworpen werden aan de volgende vormen van mishandeling’: in de kou moeten staan, geslagen worden, geen eten krijgen voor een periode van maximaal 12 uur, eenzame opsluiting, urenlang uitgescholden worden, bedreiging met seksuele intimidatie en/of onfatsoenlijk betast worden, het bedreigen van de familie van het gevangen kind, dagenlang weigeren dat kinderen zich verschonen, stompen op verschillende plaatsen van het lichaam, enzovoorts. ‘Palestijnse kinderen van de Westbank, die gearresteerd zijn door Israëlische militairen vallen onder dezelfde jurisdictie als volwassenen Palestijnen. Er bestaat geen speciale afdeling van de Israëlische Militaire Rechtbanken voor Palestijnse minderjarige politieke gevangenen… Militaire Order 132 definieert een “kind” als een persoon jonger dan 16 jaar… Kinderen tussen de leeftijd 14 en 16 jaar worden gevangen genomen voor een periode van maximaal 12 maanden voor delicten waarop een gevangenisstraf staat van 5 jaar of minder… kinderen ouder dan 14 kunnen voor bepaalde veiligheidsdelicten een gevangenisstraf krijgen van maximaal 25 jaar tot levenslang… Het gooien van objecten inclusief een steen kunnen een gevangenisstraf van 10 tot 20 jaar opleveren. Het letsel toebrengen, beledigen en bedreigen van Israëlische soldaten kan 10 jaar gevangenisstraf opleveren. Het schenden van de openbare orde kan door de rechtbank worden bestraft met levenslang. Het opzettelijk beschadigen van bezit kan leiden tot 10 jaar gevangenisstraf,’ aldus het Israëlisch militair recht. Defence for Children International wijst er ook op dat ‘de veroordelingen van Palestijnse kinderen op grond van overtredingen van de Militaire Order 378’ in strijd zijn met de Conventie betreffende de Rechten van het Kind, die door Israël is ondertekend. Dat hier geen sprake is van onafhankelijke rechtspraak benadrukt DCI nog eens door te wijzen op het feit dat de hele rechtsgang van arrestatie tot veroordeling in handen is van de militaire bezettingsmacht en dat in alle gevallen geen van de kinderen werd vrijgesproken. Het zal dan ook niemand verbazen dat onder andere hierdoor de Palestijnen in zowel het belegerde Gaza als op de bezette Westbank stellen dat ze vogelvrij zijn verklaard en dat dit besef tot grote onzekerheid en angst onder de burgerbevolking leidt.

Het gaat hier om kinderen, Salomon. Kinderen, de toekomst. De Israelische staat kweekt zijn eigen vijanden. Het koestert ze, want alleen via angst kan deze vorm van zionisme aan de macht blijven.