De Israelische Terreur 358

'17 MEI - HERDENKING 60 JAAR NAKBA, AMSTERDAM
17/04/2008

De herdenking om 13 uur op de Dam wordt gevolgd door een solidariteits-bijeenkomst met o.a. Omar Barghouti.

1948 – 2008, 60 JAAR NAKBA

60 jaar verwoesting van Palestina
60 jaar verdrijving van Palestijnen
60 jaar onderdrukking van de Palestijnen
60 jaar landroof

Een land met een volk wordt een volk zonder land

Een herdenking en een solidariteitsbijeenkomst

Zaterdag 17 mei te Amsterdam



Herdenkingsceremonie op de Dam
60 minuten voor 60 jaar Nakba
Van 13.00 uur tot 14.00 uur
Verzamelen vanaf 12.30 uur


Solidariteitsbijeenkomst in de Doopsgezinde Singelkerk
Singel 452 (OV: vanaf CS tram 1, 2 of 5 tot halte Koningsplein)
Vanaf 14.45 uur, start programma: 15.15 uur.

Thema: Historie, toekomstperspectieven en hoe het recht te laten zegevieren.

Hoofdspreker is Omar Barghouti, Palestijns politiek analist uit Jeruzalem (zie recent interview).

Andere sprekers: Robert Soeterik (Midden-Oosten deskundige) en Hajo Meyer (Een Ander Joods Geluid)

Muzikale bijdrage: Jacob Allegro Wegloop (piano) en Jonathan Wegloop (hoorn)

Presentatie van het 1e exemplaar van het boek “De Verwoesting van Palestina” van Robert Soeterik aan oud-premier Dries van Agt.


Organisatie: Nederlands Palestina Komitee i.s.m. Palestijnse Gemeenschap Nederland, Palestina Komitee Rotterdam, Al Awda, Vrouwen in het Zwart Nederland, Internationale Socialisten, Stop de Oorlog, Keerpunt, Haags Vredesplatform, Vrijwillige Internationale Aktie, Stop de Bezetting, TALLIQ, Palestijns Platform voor Mensenrechten en Solidariteit, Een Ander Joods Geluid, Vrienden van Sabeel

Lees verder: http://www.palestina-komitee.nl/NPK-berichten/52

Iran 199

'Early Warning
A Secret Afghanistan Mission Prepares for War with Iran
By William M. Arkin 08/05/08
"Washington Post" -- --

Those predicting war with Iran or some Bush-Cheney October surprise attack on Tehran are constantly looking for signs of military preparations: a B-52 bomber that mistakenly takes off from North Dakota with nuclear-armed cruise missiles; a second or third aircraft carrier entering the Persian Gulf; a B-1 crashing in Qatar.
Since the most likely path to war with Iran is not Marines storming the beach but a strike on nuclear facilities and "regime" targets, signs such as these can often just be mirages. The true strike is not necessarily going to come with any warning, and the U.S. military has developed an entire system called "global strike" to implement such a preemptive strike.
A secret mission conducted last August over Afghanistan caught my eye because it tells us everything we need to know about the ability of the U.S. military to conduct a bolt-out-of-the-blue attack in Iran. It also tells us how useless such a strike might be.
On Aug. 12, 2007, four F-16CJ fighters took off on an 11-hour mission from Iraq to Eastern Afghanistan, crossing the airspace of six different nations, before dropping more than a dozen precision-guided bombs on Taliban targets. The crews of the record-breaking flight received the coveted Clarence MacKay Trophy for 2007, an award given annually for "the most meritorious flight" of the year.
The secret mission had never before been attempted, according to the Air Force, and the pilots were allotted a two-minute window of attack at the end of their 2,100-mile flight. The entire non-stop mission, which took 13 aerial refuelings, was the equivalent of flying from New York to Los Angeles and back.
The mission was a success, according to the Air Force: It resulted in "direct hits" that allowed coalition ground forces to "conduct raids on Taliban positions."
However, a check of the news out of Afghanistan for the week of Aug. 12 reveals no real air strike of significance. On Aug. 12, the wire services reported fighting near the Pakistani border and the death of three U.S. soldiers and their Afghan interpreter from a roadside bomb. Further fighting was reported on Aug. 13 and Aug. 14, but no significant bombing missions in support of U.S. or Afghan forces. On Aug. 15, the Afghan government announced a large scale three-day operation in the area of Tora Bora, an operation launched in response to the killing of three U.S. soldiers by IED earlier that week. Officials said nearly 50 suspected Pakistani and Taliban militants were killed in air and ground operations. Coalition aircraft carried out two sorties to target the Taliban positions in that area, an Afghan official said.'

Lees verder: http://www.informationclearinghouse.info/article19891.htm

De Nuance van de NRC 58

De slijpsteen voor de geest stelt de volgende vraag: "60 jaar Israël, hoe solidair bent u met het lot van dit land?" Ik heb deze reactie gestuurd, maar nu blijkt dat reacties eerst worden beoordeeld, voordat ze worden geplaatst.

1. stan van houcke zegt: (NB: Deze reactie moet nog worden beoordeeld) vrijdag 9 mei 2008, 19:01 uur

wat een merkwaardige vraag: 60 jaar Israël, hoe solidair bent u met het lot van dit land?
solidair zijn met het lot van een land? wat bedoelt u? solidair met de meedogenloze politiek tegenover de Palestijnse burgerbevolking? of solidair met de terreur van een bezetting of annexatie?het lot klinkt nogal fatalistisch. waarom bent u niet precies?

http://weblogs.nrc.nl/weblog/discussie/2008/05/08/
60-jaar-israel-hoe-solidair-bent-u-met-het-lot-van-dit-land/#comment-60636

De Nuance van de NRC 57

Gisteravond opende de NRC op de voorpagina met: "Machtswisseling Kremlin is toneelstuk," 6 kolommen breed. Zou de redactie van de slijpsteen voor de geest niet weten dat ook hier in het vrije westen "machtwisseling een toneelstuk" is? Ik begin toch te vrezen van niet, want waarom anders die kop, alsof dit nieuws is. Denkt de NRC-redactie oprecht dat een zogeheten "democratische" regering de macht van de banken kan aantasten, de macht van de grote concerns, de macht van de institutionele beleggers? Nou dan, waar heeft de krant het over? Dit is gewoon propaganda. We worden geconfronteerd met "de smalle marges van de democratie," zoals de sociaaldemocratische voorman Joop den Uijl die noemde, wezenlijke veranderingen worden niet toegestaan. De Britse hoogleraar Ralph Miliband stelde het aldus: "Kan een overheidsinstantie het niveau van lonen, prijzen en winsten bepalen? Kan het, belangrijker nog, het niveau en de richting van investeringen vaststellen? Kan een regeringinstantie grondstoffen distribueren of bedrijfsvestigingen controleren? Kan zij op een of andere wijze volledige werkgelegenheid of een economisch groeipercentage garanderen?" Nee, democratische regeringen kunnen alleen "op de winkel passen" zoals de liberale politicus Hans Wiegel dat trots meldde. Met andere woorden: de suggestie van de NRC dat het hier anders is, is niets anders dan propaganda. In feite bewijst deze kop juist dat het hier niet anders is, want de werkelijkheid moet in het westen net zo verhuld blijven als in Rusland. Maar dit feit is veel te genuanceerd voor de krant die de nuance zegt te zoeken.

Ronny Naftaniel van het CIDI

Dit is Ronny Naftaniel, de directeur van de, volgens de Israelische kwaliteitskrant Haaretz, "pro-zionistische lobbygroep" het CIDI. In de VPRO gids staat deze week zijn antwoord op de vraag of hij als zionist "ooit nog in Israel" gaat wonen. Hij antwoordt: "Als alle Joden in de diaspora in Israel gingen wonen zou het dichtslibben." Dat is nonsens. Allereerst werd het niet aan alle joden gevraagd, het merendeel van de joden wil absoluut niet naar Israel emigreren, maar aan hem. Bovendien woont, volgens wetenschappelijk onderzoek, ook nog eens 80 procent van de Israeli's op slechts 12 procent van het land. 88 procent is dus nagenoeg onbewoond. Volgens de virtuele joodse bibliotheek is: "Zionism, the national movement for the return of the Jewish people to their homeland and the resumption of Jewish sovereignty in the Land of Israel." Dus waarom gaat hij niet?

Zie: http://www.jewishvirtuallibrary.org/jsource/Zionism/zionism.html

Ronny ziet liever anderen naar "het beloofde land" vertrekken, zoals Russische joden of christenen, het maakt niet uit, zolang het land maar niet naar de oorspronkelijke bewoners, de Palestijnen gaat. Naftaniel heeft nog een andere drogreden. Wanneer hem gevraagd wordt over de joodse nederzettingen op de Westoever antwoordt hij: "Ik ben een tegenstander van die nederzettingen, maar als men 3,5 miljoen Palestijnse vluchtelingen in Israel wil vestigen, waarom zouden die nederzettingen er dan niet mogen zijn? Ik vind dat de nederzettingen in een vredesregeling dienen te verdwijnen en de Palestijnse vluchtelingen zich in een Palestijnse staat moeten vestigen," aldus de directeur die er niet over piekert om naar de "joodse natie" te emigreren en desondanks toch meent het recht te hebben om te bepalen waar Palestijnen die speciaal voor hem en andere joden etnisch gezuiverd werden, moeten leven. Zijn redenering klopt niet, want het houdt geen enkele rekening met het internationaal recht. Speciaal voor Ronny leg ik nog 1 keer uit. Stel Ronny, ik zeg stel: ik dring met enkele kornuiten jouw huis binnen, en schop met veel terreur jou, je kinderen en je vrouw op straat. Na een halve eeuw besluit ik zand erover, want ik krijg genoeg van jouw verzet, en ik zeg tegen je: "Jij mag niet naar je huis terug, dat is van mij. En als je dat niet accepteert blijven mijn vrienden op het land dat ze van weer andere joden hebben gestolen. Jij, Ronny moet gaan wonen daar waar ik het bepaal. Punt uit. Dat zou onrechtvaardig zijn, nietwaar? Je zou niet kunnen volhouden dat ik dan werkelijk naar vrede streef. Waarom mogen de Palestijnse vluchtelingen die volgens het internationaal recht en de resoluties van de Verenigde Naties het recht op terugkeer bezitten, van jou niet terug naar het land waar jij zelf niet voorgoed naar toe zou willen? Waarom probeer je al zo ontzettend lang drogredeneringen te verkopen? De Palestijnen zijn verdreven, hebben het recht om terug te keren. De joden in Israel hebben geen recht op het geannexeerde land op de Westbank. De Palestijnen zijn akkoord gegaan met 22 procent van de 47 procent van het land dat ze van de Verenigde Naties toegewezen hebben gekregen. Meer dan de helft van het land waar ze volgens de internationale gemeenschap recht op hebben, hebben ze al aan de joden in Israel gegeven. Waarom eis jij nu nog meer op? Op welke andere grond dan grof geweld claim jij het bezit van anderen? Als alle landen zich zo barbaars als Israel gaan gedragen, wat blijft er dan nog over van de beschaving? Waarom respecteer je het internationaal recht niet? Waarom blijf je zo meedogenloos tegen Palestijnse vluchtelingen die voor onder andere jou en jouw familie in 1948 en 1967 van hun land en uit hun huis werden verdreven? Wat hebben ze je misdaan? Hebben zij de joden eeuwenlang vervolgd, hebben zij gaskamers gebouwd? Nee, dat waren de christenen, de Europeanen, de Beschaving van de Verlichting! Houdt het onrecht dan nooit op? Wat is er aan de hand met je Ronny? Wij kennen elkaar al heel lang, vertel het me! Wij beiden komen uit hetzelfde middenklasse milieu, we hebben hetzelfde onderwijs genoten, onze kinderen zaten zelfs op dezelfde scholen, wij zijn beiden opgegroeid met dezelfde burgerlijke normen en waarden. Wat is er met je gebeurd?

Armoede

Shrikrishna Kalamb's family. His daughter Usha, left, is seeking a publisher for her father's poems

'met de ontzetting en de tranen, ontwaakt daardoor ook het vertrouwen te zijn aangekomen in een land waar mensen wonen; want het vermogen andermans ongeluk in de herinnering te bewaren, zo luidt het lapidaire en overweldigende inzicht, te delen in de rouw, dat is het kenmerk van beschaving, daaruit bestaat het wezenlijke verschil tussen mensen en barbaren.' Joachim Fest in Tegenlicht.

'Suicide of farmer poet highlights the poverty trap in India
JAIDEEP HARDIKAR
By Andrew Buncombe and Jaideep Hardikar in Murtijapur
Tuesday, 6 May 2008

Farming and poetry were inextricably linked for Shrikrishna Kalamb. As he poured his efforts into scraping a livelihood for him and his family from the unyielding land, so he described in verse the scale of his struggle.

It was a struggle he ultimately lost. Confronted by large debts, a mounting sense of futility and worried as to how he would pay for the weddings of his five daughters, Mr Kalamb, 50, hanged himself. In his final poem, written just two days before he took life, he wrote: "My life is different; my death will be like untimely rain."

Mr Kalamb took his life at the end of March, one of tens of thousands of Indian farmers who have committed suicide in recent years. But rather than allowing her father to become another simple statistic, Mr Kalamb's eldest daughter, Usha, has gathered together the 50 or so poems that he wrote and is seeking to have them published. "My father died as a farmer, in perpetual debt and worries. But he lived as a poet, and will remain immortal in his poems," she said.

No one knows precisely how many farmers have taken their lives in recent years but campaign groups say the problem is huge as India's rural community seeks to deal with a downturn in prices and trade policies that have forced them to compete with subsidised products from other countries.

In the Vindarbha district of Maharashtra state in western India, where Mr Kalamb grew cotton, it is estimated that one farmer commits suicide every eight hours. "A mass clinical depression is silently sweeping the farmers of Vidarbha," said Dr Sujay Patil, a local psychiatrist who offers free treatment and counselling to farmers.

"The solution is to help farming. The farmers are feeling hopeless, they are feeling worthless and they are feeling helpless."

The Indian government is well aware of the scale of the crisis playing out in its agricultural sector, an area on which 70 per cent of the population depends for its livelihood. In this year's budget, about £8bn was set aside as a debt waiver for millions of small farmers across the country.

But campaigners say that still enough is not being done. They also claim that farmers are not being protected from the impact of subsidised farming elsewhere and that seed producers are, in effect, holding farmers to ransom.

The group Navdanya, headed by Dr Vandana Shiva, claims that that more 150,000 farmers have taken their lives in the past decade as a result of the impact of liberalisation policies in the agricultural sector.

"It's all related to the land," said Dr Shiva. "When they get into debt ... this is why they are committing suicide. Whatever the government has done issuperficial."'

Lees verder:
http://www.independent.co.uk/news/world/asia/suicide-of-farmer-poet-highlights-the-poverty-trap-in-india-821617.html

De Israelische Terreur 357

'There is hope in Gaza

Miko Peled,

The Electronic Intifada,

5 May 2008

Israel's assault on the people of Gaza is so horrendous that it will not soon be forgotten. This vicious attempt by Israel to destroy an entire nation has tipped the scales for good and Zionism will forever be remembered as a blemish in the history of the Jewish people. The people of Gaza, however, give us hope and they will forever be remembered for their courage and resilience during these trying times.The people of Gaza, while being deprived of rights and resources, still find the inner strength and the belief in their destiny to send their children to school. There are close to 800,000 children living in Gaza; they make up more than half of the population. The mothers and fathers and teachers of Gaza are creating hope where others see none, and they are building a future where some would claim there is none. But the price of education in Gaza is dear as the number of children targeted by Israeli violence rises continuously.In a previous article ("It's time to visit Gaza") I quoted from journalist Charles Glass' The Tribes Triumphant and I wish to do so again here. Glass, unlike CNN or any other news agency is not obsessed with violence but is impressed as we all should be by the children: "Thousands and thousands of children's feet padding the dusty paths between their mother's front doors and their schools ... Beautiful youngsters so innocent that they could laugh even in Gaza." One can only imagine the mothers preparing lunches for these children, and making sure their clothes are ready and clean as they send them off to school. But the road to school in Gaza is an uncertain one, and risk of death by Israeli death squads is imminent.I was deeply moved by Ramzy Baroud's recent piece about his late father ("There are no checkpoints in heaven"). Clearly the man was head and shoulders above most people and clearly he recognized the need to defy the occupation and maintain his dignity as a man and as a Palestinian. He paid dearly for this, because there is nothing more threatening to Israel's occupation than a man who would defy its brutal force.Ramzy's story is similar to that of another friend of mine who is also from Gaza and who was also prevented from visiting his dying father. This gentleman is a physician and is devoted to saving the lives of children. He is an inspiring man of deep religious conviction and optimism. When I visit Gaza, as I am determined to do before this year is out, I hope that they will be able to join me. In fact, I hope to be able to go with a delegation.For over 60 years Gaza has proven itself to be an endless source of optimism and courage. Even with a population density that is among the highest in the world, and a lack of resources that seems hopeless, and even with a brutal occupation and severe restrictions that have been part of life for Gazans since the destruction of Palestine some 60 years ago, still Gazans fight on. Resistance to the occupation, education and steadfastness are only a few of the hallmarks of the people of this ancient land.I recall the first time I heard first-hand about the type of torture that is the daily bread of people in Gaza. It was more than 20 years ago, while I was living in Japan as a student, a young Israeli who I mistook for a friend shared the following story from his days of service as an officer in Israel's "glorious" naval special-forces, or as Israelis call it, "The Commando." He told us how, as a matter of routine he and his unit would patrol the Gaza coast aboard their naval warships. As they came upon a Gazan fishing boat they would stop the boat and force the fishermen to jump into the water. Then, they would blow up the boat. Once the boat was blown to bits, the Israeli sailors would shift their attention to the helpless fishermen in the water. Under gunpoint, one by one, they would force the fishermen count from one to a hundred. One by one these men, who eventually could no longer hold themselves above water, drowned to death. This, the young Israeli officer said, was done "to instill fear in the Arabs, and to teach them who was boss."'

Lees verder: http://electronicintifada.net/v2/article9510.shtml