Elfde Verdieping

Op de elfde verdieping van hetzelfde TPG gebouw waarin het Stedelijk Museum tijdelijk is gehuisvest kunt u van 11 tot 16.00 uur luchen in 'Restaurant 11' met dit schitterende uitzicht als achtergrond. 's Avonds kan men er dineren boven een verlicht Amsterdam.

Rineke Dijkstra

Tot 6 februai volgende jaar kunt u in het Amsterdams Stedelijk Museum vlakbij het Centraal Station een reizende tentoonstelling bezichtigen van het werk van de fotografe Rineke Dijkstra. Volgens het Stedelijk 'onderzoekt Dijkstra de grenzen van het portretgenre. De gefotografeerde mensen dragen vaak een naam maar staan evenzeer model voor een groep, en ontstijgen het strikt individuele.' Ikzef vind haar foto's veelal ontluisterend, de mensen staan er te geposeerd op en het is allemaal weinig subtiel. Door buitenshuis onnatuurlijk kunstlicht te gebruiken en binnen jongeren telkens tegen een vale achtergrond te fotograferen hangt over alle geportretteerden een vale sluier. De cameralens is genadeloos. Als ze een jong mens met puistjes fotografeert is het meteen ook iemand wiens gelaat verwoest is door puisten. Sommige mensen zijn gecharmeerd door deze wijze van afbeelding, sterker nog de expositie trekt veel bezoekers. Wat ik wel fascinerend vind zijn Dijkstra's videofilms van jonge mensen die voor de camera beginnen te dansen op housemuziek. Ze weten dat ze bekeken worden, voor uw ogen ziet u ze van rol veranderen, telkens weer, eerst onzeker en verlegen, pijnlijk bewust van zichzelf, dan een fractie van een seconde trots of wanhopig of erotisch, terwijl af en toe hun ware ik even door het masker heenbreekt. Wat je als kijker opvalt is dat iedere jongere 'bewust' voor een bepaalde rol in het leven heeft gekozen. Hoe langer je kijkt des te beklemmender worden de beelden. Het voyeurisme slaat op de kijker terug. Je begint je ongemakkelijk te voelen. Je wordt op het feit gedrukt dat je in een tijdperk leeft van kijken en vooral bekeken worden. Het bestaan als reality tv. En al kijkende realiseerde ik me ook hoe jonge mensen zich niet alleen een rol aanmeten, maar ook hoe die rol hen een bepaalde richting uitdwingt. Een uiterst onzekere skinhead, die voor het meedogenloze oog van de camera met zijn eigen onzekerheid vecht, zie je telkens van gelaatsuitdrukking veranderen. Je ziet zijn angst en hoe hij ertegen vecht. Je ziet ook hoe aardig en kwetsbaar hij is en je weet dat hij door puur toeval de ene of de andere kant zal opvallen, net zoals wij allen. De geschiedenis zal zijn lot bepalen. Misschien wordt hij een moordenaar, misschien een heilige.

Reuzenbereklauw Didgeridoo

Vanochtend ontmoette ik op weg naar het Stedelijk Museum deze Italiaanse jongedame met hond. In haar hand heeft ze de stengel van een Reuzenbereklauw. Ze vertelde dat ze er een didgeridoo van ging maken, zo'n Australische toeter. Thuis gekomen las ik het volgende over die plant: 'Reuzenbereklauw, Heracleum mantegazzianum: een gevaarlijke plant!
Het aanraken van deze plant en vervolgens blootstelling aan zonlicht kan fotodermatitis veroorzaken. Aanvankelijk verkleurt de huid rood en gaat jeuken, maar na verloop van tijd ontstaan blaren zoals bij een brandwonde. Wanneer het getroffen oppervlak groot is kan dit zeer erge gevolgen hebben, die opname in een ziekenhuis noodzakelijk maakt. Wanneer de ogen getroffen zijn, bv. door met besmette handen in de ogen te wrijven, kan dit tot tijdelijke of zelfs blijvende blindheid leiden. De reacties zijn het gevolg van de aanwezigheid van lineaire furocoumarine-derivaten in het sap van de plant, vooral in de stengel. Deze stoffen dringen doorheen de huid en kunnen tot in de kern van de epitheelcellen doordringen. Onder invloed van UV-licht kan daar een covalente binding ontstaan met het DNA (erfelijk materiaal) van de cellen die hierdoor afsterven. Dezelfde soort stoffen komen voor bij talrijke schermbloemigen (zelfs bij worteltjes, peterselie, pastinaak, enz.) maar hebben daar een veel kleinere concentratie en zijn dan ook minder gevaarlijk.' Ik hoop dat die gifstoffen in een dode Reuzenbereklauw uitgewerkt zijn.

Fosfor in Fallujah 4

Vanochtend vroeg kreeg ik een email van Dahr Jamail, de Amerikaanse onafhankelijke journalist, die als eerste over de oorlogsmisdaden in Fallujah berichtte. Met ooggetuige verslagen en foto's toonde hij al een jaar geleden aan dat burgers in die stad om het leven waren gekomen door onder andere de Amerikaanse inzet van fosforwapens. Precies een jaar later schrijft Jamail vandaag in zijn weblog: 'Burhan Fasa’a, an Iraqi journalist who worked for the Lebanese satellite TV station, LBC and who was in Fallujah for nine days during the most intense combat, said Americans grew easily frustrated with Iraqis who could not speak English. “Americans did not have interpreters with them,” Fasa’a said, “so they entered houses and killed people because they didn’t speak English. They entered the house where I was with 26 people, and [they] shot people because [the people] didn’t obey [the soldiers’] orders, even just because the people couldn’t understand a word of English.” He also added, “Soldiers thought the people were rejecting their orders, so they shot them. But the people just couldn’t understand them.” A man named Khalil, who asked not to use his last name for fear of reprisals, said he had witnessed the shooting of civilians who were waving white flags while they tried to escape the city.' http://dahrjamailiraq.com/weblog/archives/dispatches/000317.php#more

Drenthe

Vanmiddag in de omgeving van Diever in de provincie Drenthe gewandeld en deze foto's genomen. De Duitse historicus Joachim Fest schrijft in zijn schitterend reisverslag 'Tegenlicht' ondermeer: 'Elk landschap is tegelijkertijd ook het spiegelbeeld van de vooroordelen, de kennis en de denkbeelden die degene die het ziet erin legt.' Kijkt u nog eens een keer en vertel wat u ziet.

Howard Zinn

Een van de meest fascinerende geschiedenisboeken die ik gelezen heb is 'A People's History' van de Amerikaanse historicus Howard Zinn, waarin nu eens niet de officiele versie van de werkelijkheid wordt gegeven, maar de verborgen realiteit. Een geschiedschrijving dus niet van de machtige elite, maar die van de gewone Amerikanen, die met bloed, zweet en tranen voor hun rechten vochten. Zijn visie als wetenschapper verwoordde Zinn ooit eens zo: 'From the start of my teaching and writing, I had no illusions about “objectivity,” if that meant avoiding a point of view. I knew that a historian (or a journalist, or any one telling a story) was forced to choose, from an infinite number of facts, what to present, what to omit. And that decision inevitably would reflect, whether consciously or not, the interests of the historian.' Toen ik hem twee jaar geleden interviewde wees hij erop dat 'het werkelijke probleem is dat het kapitalisme per definitie onverzadigbaar is. Het is nooit tevreden, het heeft nooit genoeg, niet genoeg geld, niet genoeg land. Het moet altijd expanderen. Je ziet dit de hele Amerikaanse geschiedenis door.' Voor het hele vraaggesprek: http://home.planet.nl/~houck006/zinn.html of http://www.vpro.nl/programma/madiwodo/afleveringen/14609152/

Muur Israel

Een deel van de muur die de Sharon regering op bezet gebied heeft laten plaatsen. Een middeleeuwse poging om macht veilig te stellen. Alleen, zoals het buskruit een einde maakte aan de burcht, zo maakt 'het terrorisme' een einde aan hegemonistische naties. Ook aan repressie komt ooit eens een eind en dan vallen de muren als het ware spontaan om.