WHAT PUTIN’S STALEMATE MEANS FOR IRAN
Russia’s war in Ukraine has become mired in
corruption and its leader now has had no role to play in the Middle East
Whatever one thinks of Vladimir Putin, the rudderless world is missing him now amid what amounts to an opera buffa ceasefire in the ongoing war President Donald Trump and Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu started with Iran. Iran’s fundamentalist leadership remains in power and more insistent than ever on clinging to their essentially useless stockpile of partially enriched uranium.
Putin is stuck in an at best stalemated and perhaps losing war in Ukraine and a fall from grace. He has served Russia for twenty-six years as a leader, and his speeches and public statements have often been marked by intelligence, along with much arrogance and even insolence. He was an ally of the leaders of Iran, and he supplied that regime with arms. But he sought to keep the peace and perhaps today would be making the Iranian case to Trump.
We know enough about Trump’s political and military predicament. It remains hard to imagine any other world leader who would want to be in bed with Netanyuahu, whose government is now talking about a “Gaza model” for its ongoing conflict with Hezbollah in Lebanon. The rest of the world is unable to rein Trump and Netanyahu in, and slaughter is now accepted as a necessary tool of war.
Meanwhile, the battlefield stalemate Russia faces with poorer and far less populated Ukraine emerged after Putin chose to reject an American peace proposal last year that would have given him at least suzerainty in the various provinces where his troops had made gains. Since then, Russia’s once vaunted army has become a den of corruption. Huge bonuses now need to be paid to attract young men into the army. They are soon spent to pay officers in the battlefields to keep the recruits off the front lines and away from the Ukrainian drones that slay any Russians who dare to stick their head out of a bunker. It is a Russian war not defined by battlefield courage, as against the hated Germans in World War II, but by corruption.
The US and British intelligence communities are still tracking battlefield gains in the war that has lasted longer than the Soviet Union’s involvement in World War II, and it is a grim reality for Russia. One knowledgeable American official, with firsthand knowledge of the battlefield front, recently gave me this snapshot of the state of play today:
“The reality of Putin’s downward spiral in Ukraine is in large measure the reason the [Trump] administration is not publicly focused on Ukraine. They hope that as spring turns into summer the Russian Army’s dramatic disintegration from internal rot will slowly but surely bring Putin to his senses. I have yet to see any such tendency. In fact, his policy is more vast and intrusive economic and political restrictions on everyday Russian citizens, particularly in the countryside.”
The official also provided this battlefield accounting as of a few weeks ago:
“The average penetration in all three Russian salients [into Ukraine since the war began] is eighty five miles.” The early success toward Odessa is deeper, but that front “has essentially stalled” in the past two years. The initial Russian penetration into Ukraine’s eastern regions—those adjacent to the Russian border—moves in one contested area at “two to three meters per day one way or another.” Similarly, an early Ukraine invasion into Russia “is still there” after a stalled twenty-eight-mile penetration into Russian territory.
Most important, the official added, the view of the more and more disheartened chief of the general staff of the Armed Forces, General Valery Gerasimov, is that the “net gain” of his army since Putin ordered the invasion four years ago has been paltry. “At one point,” the official said, reflecting Gerasimov’s concern, the Russian army’s early surprise attack into Ukraine saw a Russian paratrooper squadron battling for control of Kiev’s airport, a Russian tank unit barely five miles from the capital, and the elite Russian Spetsnaz commandos—the counterpart to America’s Delta Force and SEAL teams—in downtown Kiev.
Today, the official said, those units are stationed close to home. And Putin’s sure thing—the quick overthrow of Ukraine’s elected government—did not happen in the first weeks of the war as he, according to reports at the time, clearly thought it would.
As for the Ukrainians who bravely continued to sign up to fight the Russians, the official said, there is little urgency among the Ukraine leadership today “to waste lives in a counterattack [against Russia] even though they would certainly gain back some ground. They learned their lesson in their totally botched spring offensive now years ago. They are happy to sit in their bunkers chain smoking and picking off the [Russian] farm boys one by one,” those who refused to pay their immediate superiors to avoid going to the front.
The official said that “he has stories”—perhaps known to Gerasimov too—of Russian draftees who refused to pay to avoid the front “being tied to trees” and shot by their superiors.
Welcome to the world of today.
Wat Poetins patstelling betekent voor Iran.
Wat men ook van Vladimir Poetin vindt, de stuurloze wereld mist hem nu, te midden van wat neerkomt op een opera-buffa (komische opera svh)-staakt-het-vuren in de aanhoudende oorlog die president Donald Trump en de Israëlische premier Benjamin Netanyahu met Iran zijn begonnen. De fundamentalistische leiders van Iran blijven aan de macht en zijn vastberadener dan ooit om vast te houden aan hun in wezen nutteloze voorraad gedeeltelijk verrijkt uranium.
Poetin zit vast in een op zijn best patstelling en misschien wel een verloren oorlog in Oekraïne en is in ongenade gevallen. Hij heeft Rusland 26 jaar lang gediend als leider, en zijn toespraken en publieke verklaringen werden vaak gekenmerkt door intelligentie, maar ook door veel arrogantie en zelfs onbeschaamdheid. Hij was een bondgenoot van de Iraanse leiders en leverde wapens aan dat regime. Maar hij streefde naar vrede en zou vandaag de dag wellicht de Iraanse zaak aan Trump bepleiten.
We weten genoeg over Trumps politieke en militaire dilemma. Het blijft moeilijk voor te stellen dat een andere wereldleider nog met Netanyahu zou willen samenwerken, wiens regering nu spreekt over een "Gaza-model" voor het aanhoudende conflict met Hezbollah in Libanon. De rest van de wereld is niet in staat Trump en Netanyahu in toom te houden, en bloedvergieten wordt nu geaccepteerd als een noodzakelijk oorlogsinstrument.
Ondertussen ontstond de patstelling op het slagveld tussen Rusland en het armere en veel minder bevolkte Oekraïne nadat Poetin vorig jaar een Amerikaans vredesvoorstel verwierp dat hem op zijn minst soevereiniteit zou hebben gegeven in de verschillende provincies waar zijn troepen terreinwinst hadden geboekt. Sindsdien is het ooit zo geroemde Russische leger een broeinest van corruptie geworden. Er moeten nu enorme bonussen worden uitbetaald om jonge mannen voor het leger te lokken. Deze bonussen worden al snel gebruikt om officieren op het slagveld te betalen om de rekruten van de frontlinie te houden en uit de buurt van de Oekraïense drones die elke Rus die het waagt zijn hoofd uit een bunker te steken, neerschieten. Het is een Russische oorlog die niet wordt gekenmerkt door moed op het slagveld, zoals tegen de gehate Duitsers in de Tweede Wereldoorlog, maar door corruptie.
De Amerikaanse en Britse inlichtingendiensten volgen nog steeds de terreinwinst op het slagveld in de oorlog die langer duurt dan de Sovjet-Unie betrokken was bij de Tweede Wereldoorlog, en dat is een grimmige realiteit voor Rusland. Een goed geïnformeerde Amerikaanse functionaris, met directe kennis van het front, gaf me onlangs dit beeld van de huidige situatie:
"De neerwaartse spiraal van Poetin in Oekraïne is grotendeels de reden waarom de [Trump] regering zich niet publiekelijk op Oekraïne richt. Ze hopen dat de dramatische desintegratie van het Russische leger door interne corruptie, naarmate de lente overgaat in de zomer, Poetin langzaam maar zeker tot bezinning zal brengen. Ik heb daar nog geen spoor van gezien. Sterker nog, zijn beleid bestaat uit steeds grotere en ingrijpendere economische en politieke beperkingen voor de gewone Russische burgers, met name op het platteland."
De functionaris gaf ook dit overzicht van de situatie op het slagveld van enkele weken geleden:
"De gemiddelde penetratie in alle drie de Russische uitstulpingen [in Oekraïne sinds het begin van de oorlog] is 137 kilometer." De aanvankelijke successen richting Odessa zijn groter, maar dat front "is de afgelopen twee jaar in wezen tot stilstand gekomen." De eerste Russische opmars in de oostelijke regio's van Oekraïne – de gebieden die grenzen aan Rusland – verloopt in een betwist gebied met een snelheid van "twee tot drie meter per dag, in welke richting dan ook." Evenzo is een eerdere Oekraïense invasie in Rusland "nog steeds gaande" na een gestrande opmars van zo'n 45 kilometer Russisch grondgebied.
Het belangrijkste, voegde de functionaris eraan toe, is dat de steeds meer ontmoedigde chef van de generale staf van de strijdkrachten, generaal Valery Gerasimov, van mening is dat de "nettowinst" van zijn leger sinds Poetin vier jaar geleden de invasie beval, gering is. "Op een gegeven moment," zei de functionaris, waarmee hij Gerasimovs bezorgdheid weerspiegelde, vocht een Russische parachutisteneskader tijdens de vroege verrassingsaanval van het Russische leger in Oekraïne om de controle over de luchthaven van Kiev, bevond zich een Russische tankeenheid op amper acht kilometer van de hoofdstad en waren de elite Russische Spetsnaz-commando's – de tegenhanger van de Amerikaanse Delta Force en SEAL-teams – in het centrum van Kiev gestationeerd.
Vandaag de dag, zei de functionaris, zijn die eenheden dicht bij huis gestationeerd. En Poetins zekere doel – de snelle omverwerping van de gekozen regering van Oekraïne – vond niet plaats in de eerste weken van de oorlog, zoals hij, volgens berichten uit die tijd, duidelijk had gedacht.
Wat betreft de Oekraïners die dapper bleven solliciteren om tegen de Russen te vechten, zei de functionaris, is er weinig urgentie bij de Oekraïense leiding om "levens te verspillen aan een tegenaanval [tegen Rusland], ook al zouden ze daarmee zeker wat terrein terugwinnen. Ze hebben hun lesje wel geleerd tijdens hun volledig mislukte lenteoffensief van jaren geleden. Ze zitten liever in hun bunkers te roken en schieten de [Russische] boerenjongens één voor één neer", degenen die weigerden hun directe superieuren om te kopen om niet naar het front te hoeven.
De functionaris zei dat hij "verhalen heeft" – wellicht ook bekend bij Gerasimov – over Russische dienstplichtigen die weigerden te betalen om het front te ontlopen en "aan bomen werden vastgebonden" en door hun superieuren werden doodgeschoten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten