Ik citeer uit De Andere Krant van 12 november 2025: "PREMIER ZWAAIT MET NEDERLANDSE VLAG MAAR IS LID VAN HET ROCKEFELLER-NETWERK DE TRILATERAL COMMISSION
D66-leider Rob Jetten paaide met succes kiezers met een “positieve” visie op de Nederlandse identiteit. Het rood-wit-blauw van de Nederlandse vlag was veelvuldig te zien in zijn campagne. Maar Jetten is een globalist in hart en nieren: lid van de Trilateral Commission van David Rockefeller, wilde het Nederlandse EU-lidmaatschap vastleggen in de Grondwet en pleit voor een Europees leger.
Gelikt. Zo ziet het eruit bij Rob Jetten. De D66’er is slank, heeft een strakke kaaklijn en een gepolijste glimlach. Een knappe man. Dat konden Nederlandse kiezers zien bij zijn deelname aan De Slimste Mens en zo zagen ze hem ook op het uitslagenfeestje van zijn partij op de avond van de verkiezingen. Onder luid applaus en zwaaiende Nederlandse vlaggetjes, met hier en daar een enkel EU-wimpeltje, betrad de immer goed geklede partijleider het podium om de overwinning op te eisen. Hij bedankte alle stemmers en vrijwilligers, feliciteerde — op FVD na — de partijen die zetels wonnen en ging nagenoeg meteen in de premierstand: “Ik ga aan de slag voor alle Nederlanders.”
https://deanderekrant.nl/rob-jetten-globalist-in-nationalistische-klederdracht/
De Amerikaanse geleerde Noam Chomsky wees er decennia geleden op dat "de meest slimme manier om mensen passief en gehoorzaam te houden, is het spectrum van acceptabele meningen strikt te beperken, maar binnen dat spectrum een zeer levendig debat toe te staan – en zelfs de meer kritische en afwijkende standpunten aan te moedigen. Dat geeft mensen het gevoel dat er vrij gedacht wordt, terwijl de vooronderstellingen van het systeem ondertussen worden versterkt door de beperkingen die aan het debat worden gesteld."
Het beperken van het politieke debat heeft een naam: ‘Overton Window.’ Daarbij wordt via de commerciële pers precies vastgelegd wat op een bepaald moment al dan niet ‘politiek aanvaardbaar’ is om een rol te laten spelen, waardoor politici en hun kiezers gedwongen zijn ‘binnen het toelaatbare raamwerk’ te blijven. Zelden bepaalt de bevolking wat desondanks toch bespreekbaar moet zijn. Zo gaf begin 2019 de Amerikaanse onafhankelijke senator Bernie Sanders het volgende voorbeeld:
Zo gaf begin 2019 de Amerikaanse onafhankelijke senator Bernie Sanders het volgende voorbeeld: "Wij, het Amerikaanse volk, hebben een zeer, zeer lange weg afgelegd en eisen nu wetgeving en concepten waarvan nog maar een paar jaar geleden werd gedacht dat ze buitengewoon radicaal waren." De toonaangevende elite krant The New York Times constateerde vervolgens beduusd onder de kop "Hoe het politiek ondenkbare mainstream kan worden":
"Nu het politieke landschap soms op overrompelende wijze verandert, heeft een idee dat ooit obscuur was, een bredere relevantie gekregen."
Het spreekt voor zich dat de gevestigde orde en haar opiniemakers het Overton Raam zo klein mogelijk willen houden, en geneigd zijn om elk nieuw denkbeeld, bedreigend voor de bestaande status quo, als ‘radicaal’ te verwerpen. Vandaar het belang van de ‘corporate press’ om het publiek te overtuigen wat wel en niet een ‘acceptabel’ gespreksonderwerp is.
Een ander voorbeeld: in de jaren zestig en zeventig, toen de westerse bevolking allerlei hervormingen eiste, raakte de beleidsbepalende elite dermate bang voor de aanval op haar machtspositie dat de invloedrijke
Trilaterale Commissie in haar rapport The Crisis of Democracy (1975) met klem benadrukte dat "burgers aandringen om sociale problemen, waarmee ze geconfronteerd worden aan te pakken, en behoefte hebben aan meer maatschappelijke inspraak, en zich tegelijkertijd verzetten tegen elke vorm van sociale controle van bovenaf, die verbonden is met de hiërarchische waarden die ze hebben leren verwerpen, een probleem dat mogelijk wereldwijd is," zou er sprake zijn van wat de Amerikaanse Founding Fathers twee eeuwen eerder "an excess of democracy" betitelden, en dit proces had "de crisis van de Democratie"veroorzaakt, aangezien de elite nooit haar macht beperkt wil zien door het volk, in de woorden van de beroemde Joods Amerikaanse media-ideoloog Walter Lippmann al in 1922, "de verbijsterde kudde" noemde die niet in staat is "complexe politieke gebeurtenissen te begrijpen of te beïnvloeden, waardoor ze 'toeschouwers' worden in plaats van actieve participanten. De "bewildered herd" is Lippmann's term voor de massa, die hij zag als irrationeel en niet in staat tot rationele politieke besluitvorming.
Een ander voorbeeld van de ‘Overton Window’ is gebaseerd op één van de talloze eigen ervaringen die ik in een halve eeuw journalistiek opdeed. Het moet 1984 zijn geweest tijdens het honderdjarig bestaan van de Nederlandse Vereniging van Journalisten. Er was een televisie-discussie georganiseerd in het gebouw van Arti et Amicitiae tussen wat toen nog linkse- en rechtse journalisten heette. Na een vorstelijke maaltijd werden de deelnemers -- onder wie ondermeer De Groene-hoofdredacteur Martin van Amerongen, de spreekbuis van het establishment Jaap van Meekeren, en ik -- meegetroond richting de camera’s. Vlak voordat wij de zaal betraden nam Van Amerongen, die mij al geruime tijd kende, mij even terzijde om mede te delen: ‘Zeg Stan, je gaat toch geen radicale dingen zeggen,’ een vriendelijke opdracht waar ik me tijdens de opnamen vanzelfsprekend niet aan hield.
Terug naar de Trilaterale Commissie, een eliteclub die de "Powers That Be" adviseert over de toekomst van de mensheid, zonder enige tussenkomst van het "irrationele volk" zelf, dat steeds meer doorkreeg hoe intens corrupt de elite handelt, en de ene zinloze oorlog na de andere begint, zonder ook maar één van die gewapende conflicten te winnen.
Hersh has accused the Obama administration of lying about the events surrounding the death of Osama bin Laden and disputed the claim that the Assad regime used chemical weapons on civilians in the Syrian Civil War. Both assertions have stirred controversy…
Critics have described Hersh as a conspiracy theorist, in particular for his rejection of official claims regarding the killing of Osama Bin Laden and his rejection that the Assad regime used chemical weapons on Syrian civilians.
https://en.wikipedia.org/wiki/Seymour_Hersh
Hoewel de machtigen permanent betrokken zijn bij ‘complotten,’ zoals ondermeer blijkt uit de illegale inval in Irak, de aangetoonde leugens over Assad’s inzet van chemische wapens, de onwaarheid dat het WTC7-gebouw door brand ineenstortte, de steun van twee achtereenvolgende Rutte-kabinetten aan soennitische terroristen in Syrië, etcetera, blijft de commerciële pers het begrip ‘complot’ in een verdacht licht stellen, tenzij het niet bewezen complotten van de Russen en Chinezen betreft. Dit is nog de enige verdediging die de westerse elites in politiek en pers hebben om hun eigen corruptie te verhullen. Alleen lukt dit steeds minder goed, en is de geloofwaardigheid daarom, evenals de omzet/oplage van de mainstream-media, deze eeuw drastisch afgenomen. Door de komst van internet heeft de zelfbenoemde ‘vrije pers’ het monopolie op de berichtgeving verloren, en daarmee de greep op de waarheidsbepaling. En dit is nu problematisch voor de macht aangezien de ‘corporate press’ overal in het Westen betrokken is bij de voorbereidingen van een oorlog tegen Rusland en China, door deze nucleaire grootmachten voortdurend te criminaliseren. In een totalitair functionerende technocratie als die van het Westen dulden de elites geen tegenspraak. Zij bepalen de koers, niet de volksvertegenwoordigers, die mogen slechts de faits accompli’s die eenmaal bekend alleen nog kunnen worden gesanctioneerd door het parlement, maar niet meer wezenlijk veranderd. Een voorbeeld: op 11 juli 2020 publiceerde het Haarlems Dagblad, sinds 2019 in bezit van het Vlaamse Mediahuis, een interview met de toen 57-jarige luitenant-admiraal Rob Bauer, tot 15 april 2021 Commandant der Strijdkrachten en als zodanig ‘producent van veteranen.’ Bauer zal in juni 2021 worden aangesteld als voorzitter van het NAVO Militair Comité. Ter informatie, deze instelling vertegenwoordigt het ‘hoogste militaire gezag van de NAVO’ en:
bestaat uit de defensiechefs van alle 26 lidstaten. Zij komen als groep minimaal drie maal per jaar bijeen. Het dagelijks werk wordt uitgevoerd door permanente militaire vertegenwoordigers, meestal driesterren-functionarissen, op het NAVO-Hoofdkwartier in Brussel. Zij komen één tot vier keer in officiële en inofficiële zittingen bijeen, om te discussiëren, te overleggen en te handelen naar aanleiding van militair belangrijke zaken. Zij werken steeds in het belang van het Bondgenootschap, maar vertegenwoordigen tegelijkertijd hun nationale zienswijzen en standpunten.
Volgens de NAVO geeft het Militair Comité ‘op consensus gebaseerd militair advies en vertaalt politieke sturing in militaire richtlijnen.
https://www.nato.int/ims/docu/mc-brochure-for-mccs-netherlands-07.pdf
Hoewel deze NAVO-informatie express vaag is, kan, gezien het agressieve NAVO-verleden er vanuit worden gegaan dat dit ‘Comité’ doorgaans het beleid van Washington en Wall Street met een zekere kadaverdiscipline zal opvolgen. Welnu, luitenant-admiraal Rob Bauer vertelde het Haarlems Dagblad, namens zichzelf en de NAVO dat ‘Rusland weer de vijand [is],’ een feit waarover het Nederlandse parlement zich niet heeft uitgesproken. De ‘producent van veteranen’ vertelde dat vanwege dit vijandschap, ‘sinds 2016 weer geoefend [wordt] langs de grens met Rusland.’ De tot voor kort Commandant der Strijdkrachten deed er nog een schepje bovenop door te stellen:
Sterker nog, we zitten al in oorlog, zegt Bauer. ‘Want dagelijks worden wij, Nederland, en alle NAVO-landen, aangevallen in cyberspace. Tiendui- zenden, honderdduizenden aanvallen per dag zijn er in Nederland, op industrie, op overheid, universiteiten. Voor een deel door criminelen en voor een deel door landen. En de twee landen die daar volgens de openbare jaarverslagen van de inlichtingendiensten MIVD en de AIVD nadrukkelijk naar boven komen zijn Rusland en China.’
Staten die niet uit zijn op overwinnen van geografisch terrein, maar met deze cyberoorlog systemen willen beïnvloeden. Het elektriciteitsnet platleggen, zorgen dat pinautomaten het niet meer doen. Sluizen en bruggen ontregelen, de kritieke infrastructuur. ‘Daar moet je heel scherp op zijn. Naarmate er meer op internet is aangesloten, wat mooi is, zijn we wel kwetsbaarder.’
De inlichtingen- en veiligheidsdienst van defensie kan uitmaken of er landen of criminelen achter de aanvallen zitten. ‘Het attribueren, aan wie je het moet toeschrijven, dat is lastig, zeker omdat men hun sporen probeert te wissen. Je komt niet direct uit in Moskou of Peking bij een computer. Het gaat via allerlei routers en servers overal en nergens in de wereld.’
Let op de formulering van Bauer en Haarlems Dagblad: eerst wordt door de krant gesteld: ‘defensie kan uitmaken of er landen of criminelen achter de aanvallen zitten.’ En vervolgens wordt dit afgezwakt door Bauer, want het ‘attribueren, aan wie je het moet toeschrijven, dat is lastig, zeker omdat men hun sporen probeert te wissen. Het gaat via allerlei routers en servers overal en nergens in de wereld.’ Gezien de grote financiële belangen van het westers militair-industrieel complex, inclusief de NAVO, kan de informatie van de inlichtingendiensten en veiligheidsdiensten van de NAVO-landen niet voetstoots als juist worden aangenomen. Vooral niet omdat deze diensten aantoonbare leugens verkopen. Zo zou Saddam Hoessein, volgens Amerikaanse- en Britse inlichtingendiensten beschikken over massavernietigingswapens. Het was de collectieve stemmingmakerij die op de dag van de inval, 20 maart 2003, leidde tot de volgende oproep van de NRC: ‘Nu de oorlog is begonnen, moeten president Bush en premier Blair worden gesteund. Die steun kan niet blijven steken in verbale vrijblijvendheid. Dat betekent dus politieke steun — en als het moet ook militaire.’ Tegelijkertijd lieten de redactie en hoofdredactie van het avondblad weten dat zij aan ‘de casus belli tegen Irak’twijfelden. Met andere woorden, de krant wist dat het hier een ‘agressieoorlog’ betrof, waarvan de rechters tijdens het Neurenberg Proces in 1946 bepaalden dat ‘to initiate a war of aggression is not only an international crime; it is the supreme international crime differing only from other war crimes in that it contains within itself the accumulated evil of the whole.’ Hoewel de toenmalige NRC-hoofdredacteur een jurist was, die wist dat hij opriep tot het plegen van een ‘supreme war crime,’ is hij vanzelfsprekend nooit voor deze grove schending van het recht vervolgd, laat staan veroordeeld. De reden is eenvoudig: de gevestigde orde heeft de media nodig om oorlogen te verkopen aan het grote publiek. Bij de redactie van NRC Handelsblad komt hier nog een ander element bij, te weten het Atlantisch beginsel van de krant, gebaseerd op een neoliberale- en neoconservatieve ideologie die, ironisch genoeg, veelvuldig de geclaimde ‘veiligheid van de wereld’ ernstig heeft geschonden. Met dit slag gehersenspoelde journalisten moet Nederland de duistere toekomst in.
De NRC zag zich in 2009 in een terugblik gedwongen uiteindelijk de waarheid te vertellen. De krant berichtte:
Amerika en Groot-Brittannië vielen in maart 2003 Irak binnen omdat de toenmalige dictator Saddam Hussein zou beschikken over massavernietigingswapens, banden zou hebben met Al-Qaeda en een acute bedreiging vormde. Die redenen bleken later allemaal onjuist. De oorlog was begonnen op valse gronden, vooral gebaseerd op foute of gemanipuleerde informatie van inlichtingendiensten. Bovendien werd de oorlog gestart zonder speciale resolutie van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties die geweld machtigt. De VN, inclusief landen als Frankrijk en Duitsland, steunden de inval daarom niet. Nederland wel. Ons land vocht niet mee, maar gaf ‘politieke steun’ aan de invasie.
NRC Handelsblad mag dan wel achteraf stellen dat de ‘oorlog was begonnen op valse gronden, vooral gebaseerd op foute of gemanipuleerde informatie van inlichtingendiensten,’ maar een excuus voor de oproep het internationaal recht ernstig te schenden heeft het avondblad tot op de dag van vandaag niet gegeven. En het lezerspubliek van de krant? Een deel van de oude liberalen die vroeger Het Handelsblad las, heeft zijn abonnement opgezegd, omdat het genoeg kreeg van het ‘nepnieuws' dat nu verspreid wordt; en de rest, onder wie de nieuwe rijken, hield zich van de domme.
Het blijft doorslaggevend in een neoliberale ‘democratie’ dat de pers de massa people ‘passief en gehoorzaam’houdt door ‘het spectrum van aanvaardbare meningen’ zo klein mogelijk te houden. Vandaar dat de Trilaterale Commissie, een privé-organisatie opgericht in 1973 op initiatief van David Rockefeller,’ die samen met de toemalig Nationale Veiligheid Adviseur van President Carter, Zbigniew Brzeziński, en andere prominente beleidsbepaler de koers van het westerse neoliberale kapitalisme scherpen de gaten houden en mede bepalen. En toen in de hervormingsgezinde jaren zeventig de westerse bevolking een andere politieke koers verlangde, intervenieerde de Trilaterale Commissie in westerse democratieën door te eisen dat de sociale controle op de massa moest worden opgevoerd, om te voorkomen dat de bestaande machtsverhoudingen aangetast zouden worden. Een paar jaar later begon in het gehele westen de neoliberale politiek van deregulering en privatisering, waardoor de invloed van de vakbonden en andere hervormingsgezinde organisaties gebroken kon worden, en carrièrepolitici zich razendsnel aanpasten aan wat de PVDA-opportunist Wim Kok ‘de maatschappelijke constellatie’ betitelde, die volgens hem zo machtig was dat het 'geen enkele zin’ had ‘te streven’ naar een, volgens hem, niet bestaand ‘alternatief.’ Zo wisten democratische beroepspolitici en in hun voetspoor de mainstream-media de neoliberale ideologie in het Westen salonfähig te maken. Het is geenszins verwonderlijk dat in een dergelijk bestel de democratie stapsgewijs werd ontmanteld, waardoor vandaag de dag de macht in handen ligt van allereerst de commerciële banken en de beursspeculanten, bijgestaan door corrupte politici. Maar zoals altijd in het kapitalisme creëert ook het neoliberalisme zijn eigen contradicties. In The Common Good (2003) verklaart Noam Chomsky dat aangezien ‘arbeiders overtollig waren geworden’ de vraag was ontstaan ‘Wat doe je met ze? Allereerst moet je ervoor zorgen dat ze niet merken dat de maatschappij oneerlijk is en dat ze proberen daar iets aan te veranderen. De beste manier om ze af te leiden is door ze elkaar te laten haten en vrezen.’ In het boek How The World Works (1992) zet Chomsky uiteen dat de rijken en hun bureaucraten:
iets nodig [hebben] om mensen bang te maken, om te voorkomen dat ze aandacht besteden aan wat er werkelijk met hen gebeurt. Je moet op de een of andere manier angst en haat opwekken, de woede – of zelfs gewoon ontevredenheid – kanaliseren die wordt aangewakkerd door sociale en economische omstandigheden.
Begin jaren tachtig was het duidelijk dat het communisme niet lang meer als dreiging zou kunnen dienen, dus toen de regering-Reagan aantrad, richtten ze zich onmiddellijk op 'internationaal terrorisme.' Vanaf het begin gebruikten ze Libië als zondebok.
Nu zelfs in een gelovige natie als de VS de judeo-christelijke God slechts op zon- en feestdagen aanbeden wordt, en de ideologie in het Westen gereduceerd is tot een onverzadigbaar consumentisme, blijft voor de staat alleen nog de angst voor De Ander over om burgers te disciplineren en te mobiliseren. En dus verspreiden de massamedia en de politieke beleidsbepalers vandaag de dag opnieuw de aloude boodschap dat ‘De Russen Komen!’ De politiek en de journalistiek zijn in staat om een denkbeeld dat eerder belachelijk werd gemaakt ‘als ondenkbaar’ in een handomdraai voor te stellen als dermate ‘onvermijdelijk dat het moeilijk is zich voor te stellen dat het ooit anders was.’ Met als gevolg dat in dit geval amper twee decennia na de totale ineenstorting van de Sovjet-Unie en het opheffen van het Warschau Pact, de westerse pers en politiek de Russische Federatie weer konden afbeelden als een gevaarlijke ‘expansionistische’ grootmacht die Europa bedreigt, terwijl toch Moskou destijds 13 keer minder besteedde aan het militair-industrieel complex dan de NAVO. Hoe deze propaganda in zijn werk ging, demonstreerde onder andere de door de Nederlandse staat gesubsidieerde charlatan Hubert Smeets. Deze voormalige adjunct-hoofdredacteur van NRC Handelsblad grossiert in stigmatiserende beweringen als dat ‘[h]et is typisch Russisch, om altijd alles om te draaien.’ Zijn rancune tegen de Russen leidt ondermeer tot reacties als deze: ‘Rusland is er heel sterk in om zichzelf als gelijkwaardig en democratisch land neer te zetten.’ Wat erop tegen is dat de kernwapen grootmacht Rusland -- qua oppervlakte het meest omvangrijke land ter wereld -- ‘zichzelf’ opwerpt ‘als gelijkwaardig’ aan de VS, verzwijgt Smeets. In elk geval is zijn stijl en argumentatie typerend voor de aloude anti-Rusland propaganda van gecorrumpeerde propagandisten, vermomd als journalisten. Immers, ook Smeets weet dat oud-president Jimmy Carter in juli 2015 verklaarde dat de VS "gewoon een oligarchie [is], waar onbeperkte politieke omkoping de essentie vormt van het verkrijgen van de presidentsnominatie of het kiezen van de president. Hetzelfde geldt voor gouverneurs, senatoren en congresleden. We zien nu een complete ondermijning van ons politieke systeem, als beloning voor grote donateurs die na de verkiezingen gunsten willen, verwachten en soms ook krijgen. De zittende politici, zowel Democraten als Republikeinen, beschouwen dit onbeperkte geld als een groot voordeel voor zichzelf. Iemand die al in het Congres zit, heeft veel meer te bieden aan een toegewijde donateur dan iemand die zich voor het eerst kandidaat stelt.
https://theintercept.com/2015/07/30/jimmy-carter-u-s-oligarchy-unlimited-political-bribery/
Dit vernemen we ‘straight from the horse's mouth,’ van een insider die weet waarover hij het heeft, en niet van een buitenstaander als de met belastinggeld gefinancierde polder-propagandist Smeets, die van alles beweert in een poging zo zijn opdrachtgevers te behagen, ter voorkoming dat anders de geldstroom vanuit Den Haag opdroogt.
Smeets mag het dan wel absurd vinden dat ‘Rusland’ zichzelf neerzet als ‘democratisch land,’ maar waarom beschouwt hij de VS wel een ‘democratisch land,’ terwijl een insider als Jimmy Carter zijn land een ‘oligarchie’noemt — waarbij de macht in handen ligt van een kleine elite behorend tot de bevoorrechte klasse. Bovendien stemde rond de 45 procent van de Amerikaanse kiesgerechtigden een halve eeuw niet meer tijdens de presidentsverkiezingen, terwijl bij de tussentijdse verkiezingen slechts éénderde van de kiezers opkwam? Het is tekenend voor de corrumpering van de westerse democratie dat Hubert als journalistieke ‘con man’ 294.000 euro aan belastinggeld kreeg toegezegd van de Nederlandse staat om anti-Rusland propaganda te verspreiden, en tegelijkertijd in de zelfbenoemde ‘kwaliteitskrant’ NRC Handelsblad zijn gevaarlijke, tendentieuze opvattingen kan spuien, terwijl een onafhankelijke journalist er geweerd wordt. Ik geef een willekeurig voorbeeld van hoe deze intellectuele corruptie in haar werk gaat. Op 11 september 2013, 10 jaar na het begin van de desastreuze Amerikaanse inval in Irak, drukte The New York Times een open brief van president Poetin af onder de kop ‘A Plea for Caution From Russia,’ waarin de Russische president een pleidooi duidelijk maakte dat in een wereld vol massavernietigingswapens de mensheid uiteindelijk zichzelf vernietigt. Zonder tussenkomst van de ‘corporate press’ richtte Poetin zich direct tot de Amerikaanse burgers door uiteen te zetten dat:
"Recente gebeurtenissen rond Syrië mij ertoe [hebben] aangezet me rechtstreeks tot het Amerikaanse volk en hun politieke leiders te richten. Het is belangrijk om dit te doen in een tijd van gebrekkige communicatie tussen onze samenlevingen.
De relaties tussen ons hebben verschillende fasen doorlopen. We stonden tegenover elkaar tijdens de Koude Oorlog. Maar we waren ook ooit bondgenoten en hebben samen de nazi's verslagen. De universele internationale organisatie – de Verenigde Naties – werd vervolgens opgericht om te voorkomen dat dergelijke verwoestingen zich ooit nog zouden voordoen.
De oprichters van de Verenigde Naties begrepen dat beslissingen over oorlog en vrede alleen met consensus genomen mogen worden, en met de instemming van Amerika werd het veto van de permanente leden van de Veiligheidsraad vastgelegd in het Handvest van de Verenigde Naties. De diepzinnige wijsheid hiervan heeft decennialang de stabiliteit van de internationale betrekkingen gewaarborgd.
Niemand wil dat de Verenigde Naties hetzelfde lot ondergaan als de Volkenbond, die instortte omdat ze geen echte invloed had. Dit is mogelijk als invloedrijke landen de Verenigde Naties omzeilen en militaire actie ondernemen zonder toestemming van de Veiligheidsraad.
De mogelijke aanval van de Verenigde Staten op Syrië, ondanks sterk verzet van vele landen en belangrijke politieke en religieuze leiders, waaronder de paus, zal leiden tot meer onschuldige slachtoffers en escalatie, waardoor het conflict zich mogelijk ver buiten de Syrische grenzen zal verspreiden. Een aanval zou het geweld doen toenemen en een nieuwe golf van terrorisme ontketenen. Het zou de multilaterale inspanningen om het Iraanse nucleaire probleem en het Israëlisch-Palestijnse conflict op te lossen, kunnen ondermijnen en het Midden-Oosten en Noord-Afrika verder destabiliseren. Het zou het hele systeem van internationaal recht en orde uit balans kunnen brengen.
Syrië is geen strijd voor democratie, maar een gewapend conflict tussen regering en oppositie in een multireligieus land. Er zijn weinig voorvechters van democratie in Syrië. Maar er zijn meer dan genoeg Al-Qaeda-strijders en extremisten van allerlei pluimage die tegen de regering vechten. Het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken heeft het Al-Nusra Front en de Islamitische Staat van Irak en de Levant, die aan de zijde van de oppositie vechten, aangemerkt als terroristische organisaties. Dit interne conflict, aangewakkerd door buitenlandse wapens die aan de oppositie worden geleverd, is een van de bloedigste ter wereld.
Huurlingen uit Arabische landen die daar vechten, en honderden militanten uit westerse landen en zelfs Rusland, baren ons grote zorgen. Zouden ze niet met de ervaring die ze in Syrië hebben opgedaan, naar onze landen kunnen terugkeren? Immers, na de gevechten in Libië trokken extremisten verder naar Mali. Dit bedreigt ons allemaal…
Als wij geweld tegen Syrië kunnen vermijden, zal dit de sfeer in de internationale betrekkingen verbeteren en het wederzijds vertrouwen versterken. Het zal een gezamenlijk succes zijn en de deur openen naar samenwerking op andere cruciale kwesties.
Mijn werkrelatie en persoonlijke relatie met president Obama worden gekenmerkt door groeiend vertrouwen. Dat waardeer ik. Ik heb zijn toespraak tot de natie van dinsdag zorgvuldig bestudeerd. En ik ben het oneens met zijn betoog over Amerikaans exceptionalisme, waarin hij stelt dat het beleid van de Verenigde Staten ‘Amerika anders maakt. Het maakt ons uitzonderlijk.’ Het is uiterst gevaarlijk om mensen aan te moedigen zichzelf als uitzonderlijk te beschouwen, wat de motivatie ook is. Er zijn grote en kleine landen, rijke en arme landen, landen met een lange democratische traditie en landen die nog steeds hun weg naar democratie zoeken. Ook hun beleid verschilt. We zijn allemaal verschillend, maar wanneer we om Gods zegen vragen, mogen we niet vergeten dat God ons gelijk heeft geschapen."
https://www.nytimes.com/2013/09/12/opinion/putin-plea-for-caution-from-russia-on-syria.html
Een nieuwe stunt in de diplomatieke soap rond het Russische wapen-controleplan voor Syrië. Poetin richt zich rechtstreeks tot het Amerikaanse volk in een opiniestuk geschreven in The New York Times. Lees hier duiding bij de brief van Poetin van Hubert Smeets, buitenlandredacteur van NRC Handelsblad.
Allereerst kort nog even de stand van zaken: minister Kerry zei maandag tegen een journalist dat Assad een aanval op zijn land kan voorkomen als hij binnen een week al zijn chemische wapens inlevert. Het was een terloopse opmerking, maar Rusland maakte er een serieus voorstel van. Steun van de internationale gemeenschap volgde. Obama houdt de mogelijkheid voor militaire interventie open, maar geeft — hoewel een vertragingstactiek wordt gevreesd — de voorkeur aan een diplomatiek antwoord op de gifgasaanval. Het Russische antwoord dus.
Vandaag praten Kerry en zijn Russische collega Lavrov met elkaar. En vandaag valt de brief van Poetin bij bijna twee miljoen Amerikanen op de deurmat. In de brief van Poetin staat alles wat de Russen vinden van de situatie in Syrië, zegt Hubert Smeets, die eerder correspondent voor NRC in Rusland was. Met de brief maakt Poetin duidelijk dat Rusland meedoet op het wereldtoneel
Om te voorkomen dat het lezerspubliek een eigen oordeel zou vormen, probeert Hubert Smeets namens de NRC de werkelijkheid te manipuleren. Dat het hier een treffend voorbeeld van vooringenomen actie-journalistiek betreft, blijkt tevens uit de volgende formulering:
minister Kerry zei maandag tegen een journalist dat Assad een aanval op zijn land kan voorkomen als hij binnen een week al zijn chemische wapens inlevert. Het was een terloopse opmerking, maar Rusland maakte er een serieus voorstel van.
Hoe weet Smeets en zijn interviewster zo zeker dat het ‘een terloopse opmerking’ was, en geen geënsceneerd toneelstukje om de VS en Rusland speelruimte te geven, ter voorkoming van een gewapend conflict tussen de grootmachten. Wat weten de outsiders Smeets en Remie (destijds een web-redactrice) van wat zich achter de schermen voltrekt? Niets, want het ontbreekt hen aan contacten. Vandaar ook dat ik regelmatig goed-geinformeerde Angelsaksische collega's raadpleeg. Voor de Russen is Smeets niet meer dan een van die talloze westerse opgewonden standjes uit een landje van slechts 17 miljoen "onheroïsche"(Johan Huizinga) en kleinburgerlijke polderbewoners die hun meningen krijgen opgedist door nauwelijks geïnforrmeerde polderpers. Het was daarom ook niet verbazingwekkend dat president Obama het Russische voorstel onmiddellijk serieus nam. Minister Kerry’s opmerking was niet ‘terloops,’ maar een signaal voor de Russische politiek verantwoordelijken, zoals naderhand ook bleek. Maar omdat het NRC-publiek er constant van doordrongen moet worden dat volgens Smeets’ broodheren ‘de Russen’ niet deugen, verzon hij ver weg van de werkelijkheid de door hem geschetste nonsens. Eveneens Smeets’ volgende formulering spreekt boekdelen:
Poetin werpt zich op als verdediger VN
Een andere kernzin staat volgens Smeets in de vierde alinea van de brief:
Daarmee wil Poetin zeggen dat als de VS doorgaan en militair ingrijpen in Syrië zonder VN-mandaat, er een einde komt aan de Verenigde Naties. Ook Rusland zal dan buiten de VN optreden. Poetin dreigt dus met het opblazen van de VN.
Dat de VN allang was opgeblazen toen het Witte Huis ten tijde van Bush junior besloot een agressieoorlog te beginnen tegen Irak, was Smeets ontgaan, naar alle waarschijnlijkheid door zijn nauwe banden met de NAVO, die bijna elk Amerikaans gewapend avontuur, van Korea tot de illegale aanval op Iran verwelkomde, ook al was die in flagrante strijd met ondermeer het internationaal recht en het VN-Handvest. En ook zijn toenmalige werkgever, de NRC juichte De Irak inval volmondig toe door op 20 maart 2003 te melden dat "Nu de oorlog is begonnen, moeten president Bush en premier Blair worden gesteund. Die steun kan niet blijven steken in verbale vrijblijvendheid. Dat betekent dus politieke steun -- en als het moet ook militaire."
Al in 1922 stelde de door het establishment hoog aangeschreven Amerikaanse media-ideoloog Walter Lippmann, in zijn standaardwerk Public Opinion dat:
De publieke opinie moet georganiseerd worden voor de pers, wil ze betrouwbaar zijn, niet door de pers zelf... Zonder een vorm van censuur is propaganda in de strikte zin van het woord onmogelijk. Om propaganda te kunnen bedrijven, moet er een barrière zijn tussen het publiek en de gebeurtenis. De toegang tot de werkelijke omgeving moet beperkt worden, voordat iemand een pseudo-omgeving kan creëren die hij of zij verstandig of wenselijk acht.
De Amerikaanse hoogleraar Stuart Ewen, gespecialiseerd in Media Studies, wees in zijn veel gelezen studieboek boek PR! A Social History of Spin (1996) erop dat in "zijn boek Public Opinion Lippmann herhaaldelijk [betoogde] dat mensen over het algemeen van nature niet in staat zijn om rationeel op hun wereld te reageren."
Manicheïsche opiniemakers als Hubert Smeets en Nederlandse Joden die nog steeds Israel steunen, spelen in dit proces een centrale rol.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten