WW3 of toch niet? De VS willen terug naar wereldoverheersing, maar Iran (en Rusland en China) zeggen 'nee'.
Waarom Marco Rubio’s speech in München blootlegt wat het Westen werkelijk wil. En waarom dat niet meer werkt.
|
| |||||||||||||||
 |
Marco Rubio, de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, stond vorige week in München op het podium van de VN-Veiligheidsconferentie en noemde vijf eeuwen westerse koloniale dominantie “glorieus”. Geen verspreking, maar een weloverwogen statement dat de essentie van het huidige Amerikaanse buitenlandbeleid blootlegt — empire restoration.
En Rubio wees de schuldigen aan: de Tweede Wereldoorlog, communistische revoluties, en vooral anti-koloniale opstanden die het Westen verzwakten. Die moeten nu ongedaan gemaakt worden. Glenn Diesen, professor internationale relaties in Oslo, vat het samen: “This is a call for restoring dominance, not multipolarity, but dominance of the west.”
Probleem is alleen dat de wereld intussen een alternatief heeft geconstrueerd. Pepe Escobar, geopolitiek analist bij het Taihe Institute, beschrijft hoe Iran Trump’s indrukwekkende ‘armada’ (de oorlogsvloot met vliegkampschepen die naar de regio is gedirigeerd om druk uit te oefenen) negeert, hoe BRICS de dedollarisatie verder doorvoert en hoe Sergey Lavrov rustig meldt dat Rusland “een architectuur bouwt die niet onderworpen is aan westerse acties.”
Wat als dit geen westerse strategie is, maar een westerse doodstrijd?
Iran durft te weigeren
Terwijl Rubio zijn speech geeft, stuurt Trump zijn armada richting Iran. Iran reageert niet, niet omdat ze de vloot niet waarnemen, maar omdat ze niet bang zijn. Escobar legt uit: “There are not many around the world who can exercise sovereignty apart from Russia and China. Iran is among the very few. They’re completely sidelined from the western financial system. They have Russia and China behind them.” Souvereiniteit werkt alleen met een alternatief op het westerse systeem. Iran heeft dat — losgekoppeld van SWIFT, energiehandel met China en wapens van Rusland.
Brazilië en India, officiële BRICS-leden, durven dit (nog) niet. Yemen wel, Cuba ook. De les: “If you’re not sovereign you won’t be respected. If you are sovereign, you stand a chance of staring the hegemon down.”
Want de hegemoon bluft vooral.
BRICS bouwt door
Sergey Ryabkov, Ruslands vice-minister en BRICS-sherpa, zegt dat BRICS dit jaar vooruitgang maakt met betalingen in nationale valuta. De BRICS Pay deadline is verschoven naar 2026 — een versnelling. De sherpa’s spreken met één mond over internationale kwesties, van Venezuela tot Groenland.
Lavrov noemde Trump’s beleid “pure Bidenism” en zei: “We want to create an architecture that will not be subject to the illegal actions of western players.” Dit is het antwoord op Rubio: een parallelle (financiële) architectuur die het Westen irrelevant maakt.
De cijfers: Rusland is China’s grootste olieleverancier; Chinese banken dumpen US staatsobligaties; Iran verkoopt olie aan China ondanks sancties; de Power of Siberia draait op volle capaciteit. Saudi-Arabië moet Trump overtuigen dat het olie in dollars verkoopt, maar de realiteit is de Petro Yuan — China eist dat. En de Emiraten kunnen de VS niet pleasen zonder China te verliezen.
Europa als vazal
Rubio’s aanbod aan Europa is: doe mee met Empire Restoration (terug naar het koloniale tijdperk). En z’n dreigement: anders doen we het zonder jullie. Einar Tangen, analist bij het Taihe Institute, wijst erop dat de VS Europa willen dwingen mee te doen als vazal. Diesen: “Europeans need other partners. Otherwise, Americans can do whatever they want and Europe can do nothing.”
Europa volgt de VS in sancties tegen Rusland en krijgt een (goh) diepe energiecrisis; het volgt in de confrontatie met China en pleegt de facto zelfmoord op de Duitse industrie. Europa kent geen souvereiniteit.
Wat als Europa eens zou kiezen voor handel op basis van de eigen belangen? Dat gebeurt niet, want dat vereist moed.
Cui bono?
Wie profiteert hier eigenlijk van? De wapenindustrie, de neocons, allerlei transatlantische thinktanks en de olie- en gaslobby. En wie verliest? De gewone Amerikaan, 450 miljoen Europeanen, de Global South. Maar de winnaars op termijn zijn: BRICS, China en Iran — want elke escalatie versnelt de dedollarisatie.
Escobar waarschuwt: als Iran de Straat van Hormuz afsluit, stijgt olie naar $700 per barrel en stort het hele financiële systeem in. China heeft reserves en Rusland kan de pomp aanzetten. Een gecoördineerde strategie.
China en Rusland zijn niet bang. Trump wel.
Een stervend imperium
Rubio droomt back to the future van een wereldwijd ‘empire’ terwijl Iran Trump negeert, BRICS een systeem bouwt buiten de dollar om en Lavrov openlijk zegt dat ze een monetaire architectuur realiseren die onafhankelijk is van het Westen. Dit is een stervend imperium dat zijn eigen doodsreutel niet eens herkent.
Rubio’s speech is de bekentenis dat de VS het concept van multipolariteit nooit heeft geaccepteerd en dat de “rules-based order” eigenlijk een dekmantel was voor schaamteloze dominantie. Maar de rest van de wereld heeft inmiddels een alternatief klaar.
Iran bewijst het,
Rusland bewijst het,
China bewijst het.
Europa moet kiezen: meedoen aan een herkolonisatie die faalt, of pragmatisch handelen. En Europa kiest optie één, want de optie twee vereist moed. Iran heeft die moed, Rusland, China, Cuba, Yemen ook. Europa niet.
Wat als Rubio’s speech niet over kracht gaat, maar over angst voor irrelevantie? Wat als “empire restoration” eigenlijk kolonialisme 2.0 is? En wat als Trump’s armada niks voorstelt als de andere partij niet bang is?
Cui bono? Niet het Westen, niet Europa. Alleen machtswellustelingen die dromen van een tijd die nooit meer terug zal komen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten